Adultery டியூசன் தந்த பாடம்

[Venusboy]

திங்கட்கிழமை காலை ராஜ் ஆபீஸுக்குப் போனான். “சாயந்திரம் லெட் ஆகலாம். மிட்டிங் இருக்கு,” என்று சொல்லிவிட்டு கிளம்பினான். நான் அவனை வாசல் வரை வழியனுப்பினேன்.

வீடு அமைதியாகிவிட்டது. காலை டியூஷன் முடிந்ததும் நான் சாப்பாடு போட்டு, கொஞ்சம் ஓய்வெடுத்துவிட்டு மாலைக்குத் தயாரானேன். அன்று நான் ஒரு மெல்லிய ஒயிட் கலர் நைட்டியைத்தான் போட்டிருந்தேன். உள்ளே பிரா மட்டும். நைட்டி முழங்கால் வரை. கொஞ்சம் லூசா இருந்தது. மார்புப் பகுதியில் கொஞ்சம் ஆழமாக இருந்தது. ராஜ் போகும்போது பார்த்து சிரித்தான். ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

சாயந்திரம் ஆறரை மணிக்கு முதல் மாணவி வந்தாள். பிறகு ஒவ்வொருவராக வர ஆரம்பித்தார்கள். இன்று காலேஜ் பசங்களும் கூட வந்திருந்தார்கள். மூன்று பேர். எல்லாரும் இரண்டாம் ஆண்டு. கார்த்திக் நல்ல மார்க் வாங்கியதும் அவங்க அம்மாக்கள் என்னிடம் பேசி, “மாடம், எங்க பசங்களையும் சேர்த்துக்கோங்க”னு கேட்டாங்க. ராஜும் சரின்னு சொல்லிட்டான். “காலேஜ் பசங்களும் வரட்டும். உனக்குத் தெரிஞ்சது போதும்”னு.

அவங்க வந்ததும் நான் உள்ளே அழைச்சேன். எல்லாரும் புத்தகத்தோட உக்காந்தாங்க. நான் நாற்காலியில் உக்காந்து அக்கவுண்ட்ஸ் சொல்லிக் கொடுக்க ஆரம்பிச்சேன். நைட்டி கொஞ்சம் மேலே சரியும்போது நான் இழுத்துப்போட்டேன். ஒருத்தன் பார்வை அங்கேயே நின்னது. நான் கண்டுக்காத மாதிரி இருந்தேன்.

கார்த்திக் வரல. அவன் இல்லாதது தெரிஞ்சதும் எனக்குள்ளே சிரிப்பு வந்தது. நேத்து இரவு நடந்ததெல்லாம் நினைவுக்கு வந்தது. அவன் இல்லாமலே வீடு நெரிசலா இருந்தது. பத்துப் பதினொரு பேர். சின்ன பசங்களும், காலேஜ் பசங்களும் கலந்து.

“மாடம், இந்த ஜர்னல் என்ட்ரில குழப்பம் இருக்கு,”னு ஒரு காலேஜ் பையன் கேட்டான். பெயர் அருண். இருபது வயசு இருக்கும். நான் அவன் புத்தகத்தை எடுத்துப் பார்த்தேன். நைட்டியின் கழுத்துப்பகுதி கொஞ்சம் தாழ்ந்து, என் மார்பின் மேல்பகுதி தெரிஞ்சது. அவன் கண்கள் அங்கேயே நின்னது. நான் தலையைத் தூக்கினேன். அவன் உடனே புத்தகத்தைப் பார்த்தான்.

“இங்க பாரு… இந்த டெபிட் கிரெடிட் தப்பான இடத்துல போட்டிருக்க. இப்படிப் போடணும்,”னு நான் சொல்லிக் காட்டினேன். அவன் அருகில் குனிஞ்சு பார்த்தான். என் நைட்டியின் வாசனை அவனுக்குத் தெரிஞ்சதோ என்னவோ. அவன் கொஞ்சம் நெளிஞ்சான்.

மத்த பசங்களும் தங்களுடைய டவுட்களைக் கேட்டாங்க. நான் ஒவ்வொன்னா சொல்லிக் கொடுத்தேன். சில சமயம் நான் எழுந்திருக்கும்போது நைட்டி மேலே சரியும். நான் இழுத்துப்போட்டுக்கொண்டே இருந்தேன். ஆனா உள்ளூர எனக்குத் தெரியும். அவங்க பாக்குறாங்கனு.

ஒரு மணி நேரம் கழிச்சு டியூஷன் முடிஞ்சது. சின்ன பசங்க எல்லாம் கிளம்பிட்டாங்க. காலேஜ் மூணு பேர் மட்டும் நின்னாங்க. “மாடம், இன்னும் ரெண்டு ப்ராப்ளம் இருக்கு. சொல்லித் தர முடியுமா?”னு அருண் கேட்டான்.

“சரி, உக்காருங்க,”னு சொல்லி நான் மறுபடியும் உக்காந்தேன். அவங்க மூணு பேரும் என் முன்னால உக்காந்தாங்க. நான் புத்தகத்தைத் திறந்து சொல்லிக் கொடுக்க ஆரம்பிச்சேன். நைட்டி கொஞ்சம் தாழ்ந்திருந்தது. என் தொடைகள் தெரிஞ்சன. அவங்க பார்வை அங்கேயே அலைஞ்சது.

நான் உள்ளூர சிரிச்சேன். கார்த்திக் இல்லாத நாள். ஆனா வேற பசங்க வந்திருக்காங்க. ராஜ் அனுமதிச்சுட்டானே. எல்லாம் அவன் மார்க் நல்லா வந்ததுனாலதான்.

“இந்த ப்ராப்ளம் புரிஞ்சதா?”னு நான் கேட்டேன்.

“ஆமா மாடம்,”னு அருண் சொன்னான். அவன் குரல் கொஞ்சம் கனத்துப் போன மாதிரி இருந்தது.

மத்த ரெண்டு பேரும் தலையாட்டினாங்க. நான் புத்தகத்தை மூடினேன். “சரி, இன்னிக்கு இவ்ளோதான். நாளைக்கு வாங்க.”

அவங்க எழுந்து நின்னாங்க. “நன்றி மாடம்,”னு சொல்லி கிளம்பினாங்க. வாசல் வரைக்கும் போகும்போது அருண் ஒரு தடவை திரும்பிப் பார்த்தான். நான் நைட்டியை இழுத்துப்போட்டுக்கொண்டு சிரிச்சுக்காட்டினேன்.

கதவை மூடினதும் நான் சோபாவில் உக்காந்துவிட்டேன். கார்த்திக் இல்லாத நாள். ஆனா வீடு காலியா இல்லை. புதுசா சில பசங்க வந்திருக்காங்க. ராஜ் சாயந்திரம் வரும்போது இதெல்லாம் சொல்லலாம்னு நினைச்சேன். உள்ளூர இன்னும் சிரிப்பு வந்தது.