పౌరాణిక (జానపద) కథలు - అష్టావక్రుడు

[k3vv3]

కౌరవ జననం

                                               
రచన: Ch. ప్రతాప్ 


హస్తినాపుర సామ్రాజ్యంలో పాండురాజు అరణ్యాలకు వెళ్ళిన తర్వాత ధృతరాష్ట్రుడు రాజ్యపాలన బాధ్యతలు స్వీకరించాడు. ధృతరాష్ట్రుడి భార్య గాంధారి గర్భవతిగా ఉన్న సమయంలో కుంతీదేవికి యమధర్మరాజు అనుగ్రహంతో ధర్మరాజు జన్మించాడనే వార్త ఆమెకు తెలిసింది. తనకంటే ముందే కుంతికి సంతానం కలిగిందని తెలియగానే గాంధారి తీవ్ర ఆవేదనకు లోనై తన గర్భాన్ని గట్టిగా కొట్టుకుంది. దీనివల్ల ఆమె గర్భం నుండి ఒక మాంసపు ముద్ద బయటకు వచ్చింది. ఆ దృశ్యాన్ని చూసి దిగులు చెందుతున్న గాంధారి వద్దకు వ్యాస మహర్షి విచ్చేశారు. ఆయన ఆ మాంసపు ముద్దను వంద భాగాలుగా విభజించి నెయ్యితో నిండిన వంద కుండలలో భద్రపరచమని సూచించారు. గాంధారి కోరిక మేరకు ఒక పుత్రిక కోసం మరో కుండను అదనంగా ఏర్పాటు చేసి మొత్తం నూట ఒక్క కుండలను సిద్ధం చేశారు. ఆ కుండలను రహస్య ప్రదేశంలో ఉంచి తగిన జాగ్రత్తలు తీసుకున్నారు.


నిర్దేశించిన సమయం ముగిసిన తర్వాత ఆ కుండల నుండి ఒక్కొక్కరుగా శిశువులు బయటకు రావడం ప్రారంభించారు. అందరికంటే ముందుగా జన్మించినవాడు దుర్యోధనుడు. వాడు పుట్టిన తరుణంలో అరిష్ట సూచకముగా నక్కలు అరిచాయి గాడిదలు గీపెట్టాయి. ఆకాశం నుండి పిడుగులు పడ్డాయి. ఈ దుశ్శకునాలను గమనించిన విదురుడు భీష్ముడు ఈ బాలుడు భవిష్యత్తులో కురు వంశ నాశనానికి కారకుడు అవుతాడని ఇతడిని త్యజించమని ధృతరాష్ట్రుడికి హితవు పలికారు. కానీ పుత్రవాత్సల్యంతో ధృతరాష్ట్రుడు ఆ మాటలను పెడచెవిన పెట్టాడు. క్రమంగా దుర్యోధనుడితో పాటు దుశ్శాసనుడు మొదలైన వందమంది సోదరులు ఒక సోదరి దుస్సల జన్మించారు. వీరే కౌరవులుగా ప్రసిద్ధి చెందారు. వీరు రాజభవనంలో సకల సౌకర్యాల మధ్య పెరిగినప్పటికీ వారి మనసులలో ధర్మచింతన కొరవడింది. ఈ నూరుగురు సోదరులు పెరుగుతున్న కొద్దీ వారిలో అహంకారం, ఈర్ష్య ప్రబలమయ్యాయి. తమ తండ్రి గుడ్డితనాన్ని ఆసరాగా చేసుకుని వారు హస్తినాపురంలో అప్రతిహతమైన అధికారాన్ని చలాయించడం మొదలుపెట్టారు. పాండవుల పట్ల వారి హృదయాలలో గూడుకట్టుకున్న ద్వేషం వంశ గౌరవాన్ని మంటగలిపే ప్రమాదకరమైన మలుపులు తీసుకుంది.


కౌరవులు చిన్నతనం నుండే పాండవుల పట్ల తీవ్రమైన ద్వేషాన్ని పెంచుకున్నారు. ముఖ్యంగా భీముడి అపారమైన బలాన్ని చూసి దుర్యోధనుడు అసూయతో రగిలిపోయేవాడు. ఆటపాటల్లో పాండవులు చూపే నైపుణ్యం కౌరవులకు కంటగింపుగా ఉండేది. భీముడు తన బలంతో కౌరవులను ఆటల్లో ఓడిస్తుంటే దుర్యోధనుడు దానిని అవమానంగా భావించేవాడు. కౌరవుల ప్రవర్తనలో ధర్మం కంటే స్వార్థం ఎక్కువగా కనిపిస్తూ ఉండేది. వారు తమ అధికారాన్ని చలాయించడానికి ఇతరులను ఇబ్బంది పెట్టడానికి ఎప్పుడూ సిద్ధంగా ఉండేవారు. పెద్దల పట్ల గౌరవం ఉన్నట్లు నటించినప్పటికీ వారి మనసులో నిరంతరం పాండవులను ఎలా అంతం చేయాలనే ఆలోచనలే మెదిలేవి. శకుని ప్రభావంతో దుర్యోధనుడిలో ఉన్న దుర్గుణాలు మరింతగా పెరిగాయి. శకుని నిరంతరం కౌరవులకు పాండవులపై విషాన్ని నూరిపోస్తూ వారిని పెడదోవ పట్టించాడు.


దుర్యోధనుడు చిన్నప్పుడే భీముడికి విషం ఇచ్చి నదిలో పడవేయడం వంటి ఘాతుకాలకు పాల్పడ్డాడు. కౌరవుల ప్రవర్తనలో కృతజ్ఞత కన్నా కపటత్వం ఎక్కువగా ఉండేది. వారు సత్యానికి దూరంగా ఉంటూ కేవలం తమ సుఖం కోసం ఎంతటి అధర్మానికైనా ఒడిగట్టేవారు. ధృతరాష్ట్రుడు తన కుమారుల తప్పులను మందలించకపోగా వారికి అండగా నిలబడటం వల్ల కౌరవులు మరింత గర్వంతో ప్రవర్తించేవారు. రాజ్యంలో ప్రజలు పాండవులను పొగుడుతుంటే భరించలేక కౌరవులు వారిని వారణావతానికి పంపి లక్క ఇంట్లో దహనం చేయాలని కుట్ర పన్నారు. ఇలా వారి ప్రవర్తన ప్రతి అడుగులోనూ అసూయ ద్వేషం వంచనతో నిండి ఉండేది. ద్రోణాచార్యుడి వద్ద విలువిద్య నేర్చుకునే సమయంలో కూడా అర్జునుడి ప్రతిభను చూసి కౌరవులు ఓర్వలేకపోయారు. వారు ధర్మాన్ని కాలరాస్తూ కేవలం అధికారం కోసం పాకులాడారు.


ఒకనాడు కురుసభలో పాండవుల ఉనికిని ప్రశ్నిస్తూ దుర్యోధనుడు తన తండ్రితో ఇలా అన్నాడు. "నాయనా! ఈ రాజ్యం మనది. హస్తినాపుర సింహాసనంపై హక్కు కేవలం నాకే ఉండాలి. అరణ్యంలో పుట్టిన ఆ పాండవులకు ఇక్కడ స్థానం లేదు. ప్రజలందరూ వారిని కొలుస్తుంటే నేను ఈ రాజభవనంలో ఒక సామాన్యుడిగా బతకలేను. వారు ఇక్కడ ఉంటే నా గౌరవానికి భంగం కలుగుతుంది. ధర్మం అని వారు చెప్పే మాటలు నా చెవికి ఎక్కవు. అధికారం బలం ఉన్నవాడే ఈ లోకాన్ని శాసిస్తాడు. నేను పాండవులను ఏ విధంగానైనా సరే ఈ రాజ్యం నుండి వెళ్లగొడతాను. నా మార్గానికి అడ్డువచ్చే వారు ఎవరైనా సరే నా శత్రువులే. ఈ భూమిని ఏకచ్ఛత్రాధిపత్యంగా పాలించడమే నా లక్ష్యం. వారు మా పట్ల చూపే ప్రేమ కేవలం నటనే అని నేను నమ్ముతున్నాను. నాకు కావలసింది అధికారం మాత్రమే." 




సమాప్తం