Adultery கருப்பர்களிடம் சிக்கிய காமிலா!

[Shajith]

இந்தக் கதையைப் படிச்சு முடிச்சதும் முதல்ல தோணினது — இது வெறும் ஒரு காதல் கதை இல்ல. ஒவ்வொரு கதாபாத்திரமும் தனித்தனி மனநிலையோடு எழுதப்பட்டிருக்கிறது.

காமிலா கதாபாத்திரம் தான் கதையின் மையம். ஒருபுறம் அவளுடைய இளமைக்கால ஈர்ப்பு, மறுபுறம் வாழ்க்கை அவளை அழைத்துச் செல்லும் பாதை — இந்த இரண்டுக்கும் நடுவில் அவள் சிக்கிக்கொள்வது கதைக்கு நல்ல அழுத்தத்தை கொடுக்கிறது. குறிப்பாக அவளுடைய ஆரம்பகால மனநிலையை நீங்கள் காட்டிய விதம் கவனிக்க வைக்கிறது. “ஆசை அறுபது நாள், மோகம் முப்பது நாள்” என்ற பழமொழி நினைவுக்கு வருவது போல, ஆரம்பத்தில் தோன்றும் ஈர்ப்பு எவ்வளவு பெரிய விளைவுகளை ஏற்படுத்துகிறது என்பதை இந்தக் கதாபாத்திரம் காட்டுகிறது.

கஃபூர் கதாபாத்திரம் மிகவும் வித்தியாசமானது. வெளிப்புற தோற்றத்தை வைத்து ஒருவரை மதிப்பிடக்கூடாது என்பதைக் காட்டும் வகையில் அவன் உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறான். அமைதியாக இருந்தாலும், தன் திறமையால் வாழ்க்கையில் முன்னேறியவன் என்ற பின்னணி அவனுக்கு ஒரு நல்ல ஆழத்தை கொடுக்கிறது. “உருவத்தைப் பார்த்து எடை போடாதே; உள்ளத்தைப் பார்த்து மதிப்பிடு” என்ற கருத்து அவன் கதாபாத்திரத்தில் நன்றாக வெளிப்படுகிறது. அவன் கதையில் இன்னும் அதிகமாக வெளிப்பட வேண்டிய கதாபாத்திரம் போலத் தோன்றுகிறது.

முத்துவாப்பா கதாபாத்திரம் தான் கதையின் மிகப் பெரிய அதிர்ச்சி. அவன் ஒரு சாதாரண எதிர்மறை கதாபாத்திரம் இல்ல. அவனுடைய தைரியம், அதிகார மனநிலை, பிறரைப் பற்றிய அலட்சியம் — இவை எல்லாமே அவனை ஒரு ஆபத்தான மனிதராக காட்டுகிறது. அவன் வரும் ஒவ்வொரு காட்சியிலும் ஒரு விதமான பதற்றம் உருவாகிறது. “அதிகாரம் உள்ளவன் ஆடுவான்; அறிவுள்ளவன் அடக்குவான்” என்பதுபோல, அவனுடைய தன்னம்பிக்கை சில நேரங்களில் எல்லையைத் தாண்டியதாகத் தெரிகிறது.

காமிலா அவனைப் பார்க்கும் ஆரம்பக் காட்சிகளும், அவன் அவளைப் பார்க்கும் விதமும் கதையின் அடுத்தடுத்த பிரச்சினைகளுக்கு விதை போடுகிறது. குறிப்பாக, இருவருக்கும் இடையிலான எதிர்பார்ப்பு ஒரே மாதிரி இல்லாதது கதையின் முக்கியமான அம்சம். “எண்ணித் துணிக கருமம்; துணிந்தபின் எண்ணுவது இழுக்கு” என்ற பழமொழி இங்கே நினைவுக்கு வருகிறது. சில முடிவுகள் எடுக்கப்படும் நேரத்தில் அதன் விளைவுகள் யாருக்கும் தெரியாது; ஆனால் பின்னர் அந்த முடிவுகளே வாழ்க்கையை மாற்றிவிடுகின்றன.

மாரி அண்ணன் வரும் அந்தச் சிறிய பகுதி கூட கதையில் முக்கியமான திருப்பத்தை ஏற்படுத்துகிறது. ஒரு சாதாரண சந்திப்பு எப்படி ஒரு குடும்பத்தின் முடிவையே மாற்றுகிறது என்பதைக் காட்டியிருக்கிறீர்கள். அந்தக் காட்சிக்குப் பிறகு காமிலாவின் வாழ்க்கை வேறு பாதைக்கு திரும்புகிறது. “சிறு துரும்பும் பல் குத்த உதவும்” என்பார்கள்; கதையில் சிறியதாகத் தோன்றும் ஒரு சம்பவம் கூட எவ்வளவு பெரிய விளைவைக் கொடுக்க முடியும் என்பதற்கு அந்தக் காட்சி ஒரு நல்ல உதாரணம்.

காமிலாவின் தந்தையின் முடிவும் புரிந்துகொள்ளக்கூடியதாக இருக்கிறது. மகளின் எதிர்காலத்தைப் பாதுகாக்க வேண்டும் என்ற பயம், சமூக அழுத்தம், சுற்றியுள்ள சூழ்நிலை — இவை எல்லாம் சேர்ந்து அவரை அவசர முடிவு எடுக்க வைக்கிறது. “தன் கையே தனக்கு உதவி” என்ற எண்ணத்தில், தன்னால் முடிந்த வழியில் மகளின் வாழ்க்கையைப் பாதுகாக்க முயற்சி செய்கிறார். ஆனால் சில நேரங்களில் நல்ல நோக்கத்தில் எடுக்கப்படும் முடிவுகளும் எதிர்பாராத பாதையை உருவாக்கிவிடுகின்றன.

செல்லாச்சி கதாபாத்திரம் கதைக்கு வேறு ஒரு அடுக்கை சேர்க்கிறது. அவளுடைய கடந்தகாலம், அவளுடைய மனநிலை, அவள் சில விஷயங்களை இயல்பாக எடுத்துக்கொள்வது — இவை எல்லாம் கதையின் இருண்ட பக்கத்தை வெளிப்படுத்துகின்றன. குறிப்பாக அவள் சில விஷயங்களை அறிந்திருந்தும் அமைதியாக இருப்பது வாசகருக்கு பல கேள்விகளை எழுப்புகிறது. “காக்கைக்கும் தன் குஞ்சு பொன் குஞ்சு” என்பதுபோல, ஒவ்வொருவரும் தங்கள் வாழ்க்கையை தங்கள் பார்வையில் நியாயப்படுத்திக் கொள்கிறார்கள் என்பதையும் இந்தக் கதாபாத்திரம் நினைவுபடுத்துகிறது.

பானு கதாபாத்திரம் தான் வாசகருக்கு அதிக பதற்றத்தை ஏற்படுத்தும் கதாபாத்திரமாக இருக்கிறது. அவள் ஆரம்பத்தில் ஒரு சாதாரண குடும்பப் பெண்ணாக கதைக்குள் வருகிறாள். ஆனால் சூழ்நிலை அவளை எதிர்பாராத ஒரு நிலைக்குள் தள்ளுகிறது. அந்த மன அழுத்தத்தை நீங்கள் காட்டிய விதம் கதையில் மிகவும் தாக்கம் ஏற்படுத்துகிறது. “விதி வலியது” என்ற பழமொழி இங்கே நினைவுக்கு வருகிறது. ஒருவர் எவ்வளவு சாதாரணமாக ஒரு நாளைத் தொடங்கினாலும், அன்றைய சூழ்நிலை அவரை எங்கே கொண்டு செல்லும் என்று யாருக்கும் தெரியாது.

கதையில் சில உரையாடல்கள் குறிப்பாக நன்றாக வேலை செய்கின்றன. வெளிப்படையாக எதையும் சொல்லாமல், ஒரு கதாபாத்திரத்தின் மனநிலையை மற்றொரு கதாபாத்திரம் புரிந்துகொள்ளும் விதத்தில் வரும் வசனங்கள் கதைக்கு சுவாரஸ்யம் தருகின்றன. குறிப்பாக முத்துவாப்பாவின் தன்னம்பிக்கை கலந்த பேச்சு, செல்லாச்சியின் தயக்கமில்லாத பதில்கள், பானுவின் பயம் கலந்த உரையாடல்கள் — ஒவ்வொன்றும் அந்தந்த கதாபாத்திரத்தின் தன்மையை காட்டுகின்றன. “வாய்ச் சொல் வீரன் வாள்ச் சொல் வீரன் அல்ல” என்பார்கள்; ஆனால் இந்தக் கதையில் சில கதாபாத்திரங்களின் பேச்சே அவர்களின் குணத்தை வாசகருக்கு முன்கூட்டியே வெளிப்படுத்துகிறது.

எனக்கு மிகவும் பிடித்த விஷயம் என்னவென்றால், இந்தக் கதையில் ஒவ்வொரு கதாபாத்திரமும் ஏதோ ஒரு முடிவை எடுக்கிறது. ஆனால் அந்த முடிவுகளின் விளைவுகள் அவர்களை மீண்டும் மீண்டும் வேறு சூழ்நிலைகளுக்குள் கொண்டு செல்கின்றன. அதுதான் கதையை அடுத்தடுத்து படிக்க வைக்கிறது. “வினை விதைத்தவன் வினை அறுப்பான்” என்ற பழமொழி போல, ஒவ்வொரு முடிவுக்கும் ஒரு விளைவு இருக்கிறது என்பதுதான் இந்தக் கதையின் அடிப்படை சுவாரஸ்யம்.

மொத்தத்தில், இது கதாபாத்திரங்களை மையமாக வைத்து நகரும் ஒரு இருண்ட கிராமத்து கதை. காமிலாவின் கடந்தகால ஈர்ப்பு, கஃபூரின் அமைதியான வாழ்க்கை, முத்துவாப்பாவின் ஆபத்தான தன்மை, செல்லாச்சியின் மறைக்கப்பட்ட வாழ்க்கை, பானுவின் எதிர்பாராத சிக்கல் — இவை அனைத்தும் சேர்ந்து கதைக்கு ஒரு வித்தியாசமான பதற்றத்தை உருவாக்குகின்றன. “ஊர் கூடி தேர் இழுத்தால் தேர் நகரும்” என்பார்கள்; ஆனால் இங்கே ஒவ்வொரு கதாபாத்திரமும் தன் தனிப்பட்ட முடிவுகளால் கதையை வேறு வேறு திசைகளில் இழுத்துச் செல்கிறது.

அடுத்த பகுதியில் காமிலா–கஃபூர் வாழ்க்கை எப்படி நகர்கிறது, முத்துவாப்பாவின் நிழல் அவர்களுடைய வாழ்க்கையை எவ்வளவு தூரம் பாதிக்கிறது, காமிலாவின் பழைய நினைவுகள் மீண்டும் அவளுடைய வாழ்க்கைக்குள் வருகிறதா என்பதுதான் இப்போது தெரிந்துகொள்ள வேண்டிய மிகப்பெரிய கேள்வி. “காலம் பதில் சொல்லும்” என்பதுபோல, இந்தக் கேள்விகளுக்கான பதில் அடுத்தடுத்த பகுதிகளில்தான் தெரியவரும்.

ஒரு வாசகராக சொன்னால் — கதாபாத்திரங்களை உருவாக்கிய விதமும், ஒவ்வொருவருக்கும் தனித்தனி மனநிலையை கொடுத்திருப்பதும் தான் இந்தக் கதையின் மிகப்பெரிய பலம். “ஆழம் தெரியாமல் காலை விடாதே” என்பார்கள்; இந்தக் கதையிலும் ஒவ்வொரு கதாபாத்திரத்தின் பின்னணிக்குள்ளும் இன்னும் பல விஷயங்கள் மறைந்திருப்பது போலத் தெரிகிறது. அதுதான் அடுத்த பகுதியைப் படிக்க வேண்டும் என்ற ஆர்வத்தை ஏற்படுத்துகஇந்தப் பகுதி முந்தைய பகுதிகளை விட இன்னும் முக்கியமான திருப்பங்களோடு நகர்கிறது. குறிப்பாக பானுவின் மனநிலை, கஃபூரின் திருமண மகிழ்ச்சி, காமிலாவின் புதிய வாழ்க்கையின் தொடக்கம் — இந்த மூன்று கோணங்களும் ஒரே பகுதியில் இணைக்கப்பட்டிருப்பது கதைக்கு நல்ல வேகத்தை கொடுக்கிறது.

பானுவின் பகுதி தான் இந்த அத்தியாயத்தின் மிகவும் சிக்கலான பகுதி. நடந்த சம்பவத்துக்குப் பிறகு அவள் அதிர்ச்சியிலும் குழப்பத்திலும் இருப்பது மிகவும் இயல்பாக எழுதப்பட்டுள்ளது. “நான் என்ன செய்துவிட்டேன்?” என்ற அவளுடைய மனநிலை, ஒரே நேரத்தில் பயம், குற்ற உணர்வு, குழப்பம் ஆகியவற்றை வெளிப்படுத்துகிறது.

அங்கே செல்லாச்சி பேசும் விதமும் கவனிக்க வைக்கிறது. அவள் பானுவை ஆறுதல்படுத்தும் விதம், தன்னுடைய கடந்த அனுபவத்தை வைத்து பானுவின் மனநிலையை புரிந்துகொள்ள முயற்சிப்பது — இந்தக் கதாபாத்திரம் எவ்வளவு சிக்கலானது என்பதை காட்டுகிறது. ஆனால் அவள் சொல்வதை பானு உடனடியாக ஏற்றுக்கொள்ள முடியாதது மிகவும் இயல்பான எதிர்வினையாக இருக்கிறது. “பழகப் பழகப் பாலும் புளிக்கும்” என்பார்கள்; சில விஷயங்களை ஒருவர் ஏற்றுக்கொள்வதற்கும், புரிந்துகொள்வதற்கும் காலம் தேவைப்படும் என்பதை இந்தப் பகுதி நினைவுபடுத்துகிறது.

பானு தன் கணவனை நினைத்து கவலைப்படுவது தான் அந்தக் காட்சியின் மிக முக்கியமான உணர்ச்சி. அவள் மனதில் நடந்தது என்ன, இனி வீட்டில் எப்படி நடந்து கொள்வது, கணவனை எப்படி எதிர்கொள்வது என்ற கேள்விகள் ஓடிக்கொண்டே இருக்கின்றன. அவளுடைய உடல் ஒரு விஷயத்தை உணர்ந்தாலும், மனம் அதை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாமல் தவிப்பது கதாபாத்திரத்தின் உளவியல் குழப்பத்தை வலுவாக காட்டுகிறது.

செல்லாச்சி கொடுக்கும் கசாயம் தொடர்பான பகுதியும் கதையில் ஒரு முக்கியமான தகவலை வெளிப்படுத்துகிறது. அதுவரை நடந்தவற்றை விட, அந்தச் சிறிய செயல் தான் அடுத்தடுத்த விளைவுகள் குறித்து வாசகரை யோசிக்க வைக்கிறது. “முன்னெச்சரிக்கை முத்தானது” என்ற பழமொழி நினைவுக்கு வருகிறது. ஒரு கதாபாத்திரம் முன்கூட்டியே யோசிக்காத விஷயத்தை இன்னொரு கதாபாத்திரம் நினைவூட்டுகிறது.

பானு அமைதியாக ஆடைகளை அணிந்து வீட்டுக்குச் செல்வது மிகவும் தாக்கம் ஏற்படுத்தும் காட்சி. அவள் எதுவும் பேசாமல் செல்கிறாள். ஆனால் அந்த அமைதிக்குள் ஆயிரம் கேள்விகள் இருக்கின்றன. சில நேரங்களில் ஒரு கதாபாத்திரம் பேசாமல் இருப்பதே மிகப்பெரிய உரையாடலாகிவிடும்.

அதற்குப் பிறகு கதை நேரடியாக கஃபூரின் திருமணத்திற்குச் செல்கிறது. இங்கே கதையின் மனநிலை முற்றிலும் மாறுகிறது. ஒருபுறம் பானுவின் குழப்பமான இரவு; மறுபுறம் கஃபூரின் வாழ்க்கையில் அவன் கனவு நனவாகும் நாள். இந்த இரு காட்சிகளையும் அடுத்தடுத்து வைத்திருப்பது கதைக்கு ஒரு வித்தியாசமான முரண்பாட்டை உருவாக்குகிறது.

கஃபூரின் மகிழ்ச்சி மிகவும் உண்மையாக எழுதப்பட்டுள்ளது. சிறுவயது முதல் நேசித்த பெண் இப்போது தனது வாழ்க்கைத் துணையாக வரப்போகிறாள் என்ற எண்ணம் அவனை குழந்தை போல மகிழ்ச்சியடைய வைக்கிறது. அந்த மகிழ்ச்சியை அவன் நண்பர்கள் பகிர்ந்து கொள்ளாமல் பொறாமைப்படுவது கதையின் இன்னொரு முக்கியமான அம்சம்.

தாரிக், மர்வான், ஷகீல், மிர்ஸா — இந்த நால்வரும் பெயருக்கு நண்பர்கள். ஆனால் மனதளவில் கஃபூரின் வளர்ச்சியை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாதவர்கள். “பொறாமை உள்ள இடத்தில் பாராட்டு இருக்காது” என்ற உண்மை இவர்களின் நடத்தை மூலம் வெளிப்படுகிறது. குறிப்பாக கஃபூர் அவர்களை உண்மையான நண்பர்களாக நினைத்துக்கொண்டிருப்பது தான் இன்னும் சோகமான விஷயம்.

மர்வான் மட்டும் ஏதோ ஒரு விஷயம் தெரிந்தவன் போல சிரிப்பது ஆர்வத்தை ஏற்படுத்துகிறது. அவன் ஏன் அப்படி சிரிக்கிறான்? அவனுக்கு என்ன தெரியும்? மற்ற மூவரிடம் சொல்லாமல் அவன் மனதில் என்ன இருக்கிறது? இந்தச் சிறிய பகுதி அடுத்த கட்டத்தில் ஏதாவது முக்கியமான திருப்பம் வரலாம் என்ற எதிர்பார்ப்பை ஏற்படுத்துகிறது.

கஃபூர் தனது நண்பர்களிடம் எந்த சந்தேகமும் இல்லாமல் அன்பாக நடந்து கொள்வது அவனுடைய குணத்தை இன்னும் தெளிவாக காட்டுகிறது. அவன் மனதில் எந்த தீய எண்ணமும் இல்லை. “நல்ல மனசுக்கு எல்லாரும் நல்லவர்களாகத்தான் தெரியும்” என்பார்கள்; கஃபூரின் நிலை அதற்கு சரியான உதாரணம்.

திருமணக் காட்சிகள் கதைக்கு ஒரு பாரம்பரியமான அழகைக் கொடுக்கின்றன. ஒப்பந்தம், குடும்பத்தினர், விருந்து, மணமக்களை அறைக்கு அழைத்துச் செல்லும் நடைமுறை — இவை எல்லாம் காமிலாவின் வாழ்க்கையில் ஒரு புதிய அத்தியாயம் தொடங்குவதை உணர்த்துகின்றன.

முதலிரவு அறைக்குள் கஃபூர் நடந்து கொள்வது தான் இந்தப் பகுதியின் மிகப்பெரிய எதிர்மறை அல்லாத பலம். அவன் அவசரப்படாமல், காமிலாவின் விருப்பத்தை மதித்து, முதலில் அவளுடன் பேச முயற்சி செய்வது அவனுடைய குணத்தை அழகாக காட்டுகிறது. வெளியில் அவன் பற்றி பலர் என்ன நினைத்தாலும், தனிப்பட்ட வாழ்க்கையில் அவன் மென்மையானவன் என்பதை இந்தக் காட்சி வெளிப்படுத்துகிறது.

கஃபூர் காமிலாவிடம் காட்டும் அந்தப் பழைய டைரி காட்சிதான் எனக்கு இந்தப் பகுதியில் மிகவும் பிடித்த காட்சி. சிறுவயது நினைவுகள், அவன் பாதுகாத்து வைத்திருந்த சிறிய பொருட்கள், அவன் எழுதிய பெயர்கள் — இவை எல்லாம் அவன் காதல் எவ்வளவு காலமாக அவனுக்குள் இருந்தது என்பதைச் சொல்லாமல் சொல்லுகின்றன.

காமிலா அந்த டைரியைப் பார்த்து மாறும் தருணம் மிகவும் அழகானது. இதுவரை அவனை ஒரு சாதாரண எதிர்வீட்டு பையனாக மட்டுமே பார்த்திருந்தவள், இப்போது அவன் தன்னை எவ்வளவு ஆழமாக நேசித்திருக்கிறான் என்பதை உணர்கிறாள். “கண்ணால் காண்பது பாதி; மனதால் உணர்வது முழு உண்மை” என்ற பழமொழி இங்கே பொருந்துகிறது.

கஃபூர் பேசும் அந்த வரிகள் — “நீ எந்த எல்லையை வைத்தாலும் அதை நிரப்பிடும் என் பாசம்” — அவனுடைய கதாபாத்திரத்துக்கு மிகவும் பொருத்தமான வசனம். அவன் காதலை வெளிப்படுத்தும் விதம் பெரிதாகவோ, ஆடம்பரமாகவோ இல்லை. ஆனால் அவனுடைய பல வருட உணர்வுகள் அந்த ஒரு உரையாடலில் வெளிப்படுகின்றன.

அந்தக் காட்சிக்குப் பிறகு காமிலாவின் மனநிலையில் ஏற்படும் மாற்றம் கதையின் முக்கியமான திருப்பம். அவள் அவனை ஏற்றுக்கொள்ளத் தொடங்குகிறாள். இதுவரை அவள் மனதில் இருந்த பழைய ஈர்ப்புக்கும், இப்போது அவளுக்கு முன் நிற்கும் கணவனின் உண்மையான அன்புக்கும் இடையில் ஒரு புதிய முரண்பாடு உருவாகிறது.

இந்தப் பகுதியில் கஃபூர்–காமிலா இடையிலான நெருக்கம் வெளிப்படையான வார்த்தைகளைக் காட்டிலும் உணர்வுகளின் மூலம் எழுதப்பட்டிருப்பது சிறப்பு. இருவரின் தயக்கம், வெட்கம், ஒருவரை ஒருவர் புரிந்துகொள்ளும் முயற்சி — இவைதான் அந்தக் காட்சிக்கு உயிர் கொடுக்கின்றன. “அன்புக்கு மொழி தேவையில்லை” என்பதுபோல, சில தருணங்களில் அவர்களின் அமைதியே அதிகமாகப் பேசுகிறது.

மொத்தத்தில், இந்தப் பகுதி இரண்டு வெவ்வேறு உலகங்களை ஒரே நேரத்தில் காட்டுகிறது. ஒரு பக்கம் பானுவின் குழப்பமான மனநிலை; இன்னொரு பக்கம் கஃபூர்–காமிலாவின் புதிய வாழ்க்கையின் தொடக்கம். இந்த இரண்டு கதைகளும் எப்போது ஒன்றோடொன்று இணையும் என்ற கேள்வி இப்போது இன்னும் சுவாரஸ்யமாகிறது.

கஃபூர் தனது மனைவியை உண்மையாக நேசிக்கிறான். காமிலா அவனை மெதுவாகப் புரிந்துகொள்ளத் தொடங்குகிறாள். ஆனால் காமிலாவின் கடந்தகாலம் முழுமையாக முடிந்துவிட்டதா? முத்துவாப்பாவின் நிழல் உண்மையில் அவளுடைய வாழ்க்கையிலிருந்து விலகிவிட்டதா? கஃபூரை நண்பர்களாகச் சுற்றி நிற்கும் நால்வரின் பொறாமை எதிர்காலத்தில் என்ன செய்யப்போகிறது?

“வாழ்க்கை ஒரு திருப்பத்தில் நின்றுவிடாது; ஒவ்வொரு திருப்பத்திற்குப் பின்னாலும் இன்னொரு பாதை இருக்கும்.”

இந்தப் பகுதி முடிந்த இடத்தில் கதை இன்னும் பெரிய சிக்கல்களுக்குள் செல்லப்போகிறது என்ற உணர்வை ஏற்படுத்துகிறது. ஒரு வாசகராக சொன்னால், இந்த அத்தியாயத்தின் மிகப்பெரிய பலம் — ஒரே நேரத்தில் பல கதாபாத்திரங்களின் வாழ்க்கையை நகர்த்தியிருப்பதுதான்.