Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[Shajith]

யாழினி ராம் அவர்களுக்கு,

முதலில் ஒரு விஷயத்தை மனதாரச் சொல்ல வேண்டும். உங்களுடைய பதிலை நான் மிகவும் எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன். நான் முன்பு எழுதிய கருத்துக்கு பல வாசகர்கள் தங்களுடைய எதிர்ப்புகளையும், கருத்துகளையும் பதிவு செய்திருக்கிறார்கள். அவர்களுடைய கருத்துகளை நான் தவறாக நினைக்கவில்லை. அதேபோல, அவர்களுடைய கருத்துகளுக்கு எதிராக விமர்சனம் செய்யவும் நான் விரும்பவில்லை. ஏனென்றால், நான் கேள்வியை நேரடியாக உங்களிடமே முன்வைத்திருக்கிறேன். அதற்கான பதிலையும் உங்களிடமிருந்துதான் எதிர்பார்க்கிறேன். “கேள்வி கேட்டவன் பதிலையும் கேட்க வேண்டும்” என்பதுபோல, என்னுடைய கேள்விக்கான உங்கள் பார்வையை அறியவே நான் காத்திருக்கிறேன்.

இப்போது நான் சொல்லப் போகும் விஷயங்கள் எந்தவிதமான கட்டளையும் அல்ல. “இந்தக் கதாபாத்திரத்தை நீக்குங்கள்”, “ராஜியை கதைக்குள் கொண்டு வராதீர்கள்”, “கதையை இப்படித்தான் எழுத வேண்டும்” என்று நான் ஒருபோதும் சொல்லவில்லை; சொல்லவும் மாட்டேன். ஏனென்றால், இது உங்கள் கதை. உங்கள் கற்பனை. உங்கள் எழுத்து. உங்கள் பேனா செல்லும் பாதையை தீர்மானிக்கும் முழு உரிமையும் உங்களுக்கே உள்ளது. “எழுத்தாளனின் உலகத்தில் இறுதி முடிவு எழுத்தாளனுடையதே” என்பதைக் நான் முழுமையாக ஏற்றுக்கொள்கிறேன்.

ஆனால், ஒரு வாசகராக என்னுடைய உண்மையான உணர்வை மட்டும் மறைக்க முடியவில்லை.

நான் இந்தக் கதையை ஆரம்பத்தில் இருந்தே படித்து வருகிறேன். முன்னுரையிலிருந்து முதல் அத்தியாயம், முதல் எபிசோடு எனத் தொடங்கி, இப்போது 221 எபிசோடுகள் வரை வந்திருக்கிறேன். இந்தக் கதையை நான் ஒருமுறை மட்டும் படித்தவன் அல்ல. நேரம் கிடைக்கும் போதெல்லாம் மீண்டும் ஆரம்பத்திலிருந்து படிப்பவன். எந்த எபிசோடில் என்ன நடந்தது, எந்தக் கதாபாத்திரம் எந்த சூழ்நிலையில் என்ன உணர்ந்தது என்று கேட்டால், எனக்குத் தெரிந்த அளவுக்கு சொல்லக்கூடிய அளவுக்கு இந்தக் கதையைப் படித்திருக்கிறேன். உங்களுக்கு எல்லா எபிசோடுகளும் அதே அளவுக்கு நினைவில் இருக்கிறதா இல்லையா எனக்குத் தெரியாது. ஆனால், இந்தக் கதையை ஒரு வாசகராக நான் எவ்வளவு ஆழமாகப் படித்திருக்கிறேன் என்பது மட்டும் எனக்குத் தெரியும்.

“காக்கைக்கும் தன் குஞ்சு பொன் குஞ்சு” என்பார்கள். ஒரு எழுத்தாளருக்கு தன்னுடைய கதாபாத்திரங்கள் மீது அப்படிப்பட்ட பாசம் இருப்பது இயல்புதான். அதேபோல், ஒரு வாசகருக்கும் தன்னுடைய மனதில் இடம் பிடித்த கதாபாத்திரங்களோடு ஒரு உணர்ச்சிப் பிணைப்பு உருவாகிவிடும். அங்கேதான் என்னுடைய பிரச்சினை உருவானது.

ராஜி கதாபாத்திரம் வருவதற்கு முன்பு, இந்தக் கதையின் மீது எனக்கு இருந்த ஈர்ப்பு வேறொரு நிலை. பவித்ரா – பிரகாஷ் கதையின் உணர்ச்சி ஓட்டம், அந்த மெதுவான அணுகுமுறை, தயக்கம், குற்ற உணர்வு, பயம், ஈர்ப்பு, மனப்போராட்டம்—இவை அனைத்தும் என்னை மிகவும் ஈர்த்தன. அந்தக் கதையை நான் வெறும் காமத்திற்காகப் படிக்கவில்லை. உண்மையாகச் சொல்கிறேன், இந்தக் கதையை வெறும் உடல் சார்ந்த காட்சிகளுக்காக மட்டும் படித்திருந்தால், இந்த அளவுக்கு நான் இதைப் பற்றி சிந்தித்திருக்க மாட்டேன்.

ஆனால், ராஜி கதாபாத்திரம் வந்த பிறகு, நான் தொடர்ந்து கதையைப் படித்தேன். கதையை விட்டுவிடவில்லை. புதிய அப்டேட் வந்தவுடன் படித்தேன். ஆனால், முன்பு இருந்த அந்த ஈர்ப்பு எனக்குள் அதே அளவில் இல்லை என்பதை நான் மீண்டும் மீண்டும் உணர ஆரம்பித்தேன். குறிப்பாக, நேரம் கிடைக்கும் போது ஆரம்பத்திலிருந்து மீண்டும் படிக்கும்போதுதான் அந்த வேறுபாடு எனக்கு இன்னும் தெளிவாகத் தெரிந்தது. “கண்ணால் காண்பது ஒன்று; காலம் கடந்து திரும்பிப் பார்க்கும்போது புரிவது வேறு” என்பதுபோல, நான் மீண்டும் மீண்டும் படித்தபோதுதான் என்னுடைய உண்மையான உணர்வு எனக்கே தெளிவாகப் புரிந்தது.

அதனால்தான் நான் வெளிப்படையாகச் சொன்னேன்: ராஜி கதாபாத்திரம் எனக்கு பிடிக்கவில்லை என்று.

இதைச் சொல்வதற்கு எனக்கே ஒரு தயக்கம் இருந்தது. ஏனென்றால், நான் இவ்வளவு விரும்பிப் படித்த ஒரு கதையின் கதாபாத்திரத்தைப் பற்றி இப்படி வெளிப்படையாகச் சொல்வது சரியா என்று யோசித்தேன். ஆனால், என்னுடைய மனதில் இருந்ததை மறைத்து, “ஆகா, ஓகோ, அருமை” என்று மட்டும் சொல்லிக்கொண்டே இருந்தால், நான் என்னுடைய மனசாட்சிக்கே நேர்மையாக இருக்கவில்லை என்று தோன்றியது.

என்னுடைய மனதில் இருந்ததைச் சொல்லாமல் விட்டால், இந்தக் கதையை இவ்வளவு காலம் உண்மையாக வாசித்த ஒரு வாசகராக நான் என்னிடமே நேர்மையாக இருக்கவில்லை என்று தோன்றும்.

அதனால்தான் உண்மையைச் சொன்னேன்.

“உண்மை கசக்கும்; ஆனால் அது பொய்யைவிட நல்லது” என்பார்கள். என்னுடைய கருத்து உங்களுக்கு பிடிக்காமல் இருக்கலாம். நீங்கள் அதை ஏற்றுக்கொள்ளாமல் இருக்கலாம். அது உங்கள் உரிமை. ஆனால், என்னுடைய மனதில் இல்லாத ஒரு பாராட்டை, உண்மையான பாராட்டு போல எழுத என்னால் முடியாது. ஏனென்றால், நான் இந்தக் கதையை உண்மையாகப் படித்திருக்கிறேன். உண்மையாக ரசித்திருக்கிறேன். அதனால்தான் உண்மையாகவே ஒரு இடத்தில் எனக்கு ஏற்பட்ட முரண்பாட்டையும் சொல்கிறேன்.

நான் இந்தக் கதையை எந்த அளவுக்கு மதிக்கிறேன் என்பதைப் புரிந்துகொள்ள, இந்த இணையதளத்தில் நான் மிகவும் விரும்பிப் படித்த கதைகளையும் சொல்ல வேண்டும். “சொன்னால் கேட்கணும் சின்னா”, “மீண்டும் ஒரு தவறு”, “ரட்சனாவோடு ஒரு நாள்”, “குமாப்பட்டி” போன்ற கதைகள் என்னை மிகவும் ஈர்த்தவை. அந்த வரிசையில், அடுத்ததாக என்னை மிகவும் ஆழமாக ஈர்த்த கதை “அவள் இதயத்தின் மொழி”.

அந்த வரிசையில் இந்தக் கதையை நான் வைத்திருக்கிறேன் என்பதே இந்தக் கதைக்கு நான் கொடுத்த முக்கியத்துவத்தைச் சொல்கிறது.

ஒரு வாசகராக நான் இந்தக் கதையை எந்த அளவுக்கு உயர்ந்த இடத்தில் வைத்திருக்கிறேன் என்றால், எனக்குத் தெரிந்த அளவில், “காமசூத்ரா” மற்றும் “Lady Chatterley’s Lover” போன்ற படைப்புகளின் அருகில், பெண்களின் உணர்வுகள், தனிமை, திருமண உறவின் உள்ளார்ந்த சிக்கல்கள், உடல் மற்றும் மனத் தேவைகள், சமூகக் கட்டுப்பாடுகள் ஆகியவற்றை மையமாக வைத்து வாசிக்கக்கூடிய ஒரு படைப்பாகவே இந்தக் கதையை நான் பார்க்கிறேன்.

நான் அந்தப் புத்தகங்களை வெறும் “காமம்” என்ற ஒரு வார்த்தைக்குள் அடைத்து வாசிக்கவில்லை. “காமசூத்ரா” என்ற பெயரை மட்டும் கேட்டவுடன், அது உடலுறவு பற்றிய நிலைகள் மட்டுமே சொல்லும் புத்தகம் என்று முடிவு செய்துவிட முடியாது. அதேபோல “Lady Chatterley’s Lover” என்ற படைப்பையும் வெறும் வெளிப்படையான உறவின் கோணத்தில் மட்டும் பார்க்க முடியாது. அவற்றுக்குள் மனிதர்களின் உணர்வுகள், உறவுகள், தனிமை, ஆசைகள், சமூக கட்டுப்பாடுகள், மனநிலைகள் போன்ற பல அடுக்குகள் இருக்கின்றன.

அந்த வகையில், “அவள் இதயத்தின் மொழி” கதையிலும் எனக்கு பல இடங்களில் அந்த உணர்ச்சி அடுக்குகள் தெரிந்தன. ஒரு திருமணமான பெண் தனது வாழ்க்கையில் எதிர்பார்க்கும் அன்பு, கவனம், புரிதல், உடல் மற்றும் மன நெருக்கம் கிடைக்காதபோது அவளுக்குள் உருவாகும் தனிமை, அந்தத் தனிமை எப்படிப் படிப்படியாக ஒரு வேறு மனிதனின் இருப்பை உணரச் செய்கிறது, ஒரு வெளிப்புற உறவு எப்படித் திடீரென்று உருவாகாமல், மனதுக்குள் மெதுவாக உருவாகிறது—இந்த விஷயங்கள்தான் என்னை இந்தக் கதையில் அதிகமாக ஈர்த்தன.

அதனால்தான் நான் மீண்டும் மீண்டும் சொல்கிறேன்: நான் இந்தக் கதையை வெறும் காமத்திற்காகப் படிக்கவில்லை.

ஒருவேளை வெறும் காமத்திற்காக மட்டுமே இந்தக் கதையைப் படித்திருந்தால், ராஜி கதாபாத்திரம் வந்ததா, வரவில்லையா, கதையின் உணர்ச்சி ஓட்டத்தில் என்ன மாற்றம் ஏற்பட்டது என்பதெல்லாம் எனக்கு இவ்வளவு முக்கியமாக இருந்திருக்காது. ஆனால், நான் கதையை கதையாகப் படித்தேன். கதாபாத்திரங்களை கதாபாத்திரங்களாகப் பார்த்தேன். அவர்களுடைய மனநிலைகளைப் புரிந்துகொள்ள முயன்றேன். அதனால்தான் ஒரு கட்டத்தில், “இந்தக் கதையின் ஆரம்பத்தில் என்னை ஈர்த்த அந்த உணர்ச்சி ஓட்டம் இப்போது ஏன் குறைந்துவிட்டது?” என்று எனக்குள் கேள்வி எழுந்தது.

“அளவுக்கு மீறினால் அமுதமும் நஞ்சு” என்பார்கள். அதுபோல, ஒரு கதையில் ஒரு புதிய கதாபாத்திரம் வருவது தவறு என்று நான் சொல்லவில்லை. ஆனால், அந்தக் கதாபாத்திரத்தின் வருகை, ஏற்கனவே வாசகரின் மனதில் வேரூன்றியிருந்த ஒரு உறவின் உணர்ச்சி ஓட்டத்தை மாற்றும்போது, அந்த மாற்றத்தை ஒவ்வொரு வாசகரும் ஒரே மாதிரி ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டார்கள்.

எனக்கு அந்த மாற்றம் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை.

இதைச் சொல்வதற்காக நான் கதாசிரியரை குறை கூறவில்லை. நீங்கள் தவறாக எழுதியிருக்கிறீர்கள் என்று தீர்ப்பு சொல்லவில்லை. என் வாசிப்பு அனுபவத்தில், என் மனதில் உருவான உணர்வை மட்டும் சொல்கிறேன்.

நான் இந்தியாவில் இருந்திருந்தால், உங்களைப் போன்ற ஒரு எழுத்தாளருக்காக ஒரு விழாவே நடத்தி பாராட்டியிருப்பேன் என்று சொல்வது கூட மிகையாகாது. இது வெறும் புகழ்ச்சிக்காகச் சொல்லும் வார்த்தை இல்லை. உண்மையாகவே சொல்கிறேன். நான் வெளிநாட்டில் இருப்பதால், நேரடியாக எந்த விதமான தொடர்பும் வைத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்ற எண்ணம் எனக்கு இல்லை. உங்கள் தனிப்பட்ட வாழ்க்கை, உங்கள் தனியுரிமை, உங்கள் ரகசியம்—இவை அனைத்தையும் மதிக்கிறேன். இந்த இணையதளத்தில் நீங்கள் ஒரு எழுத்தாளராக இருக்கிறீர்கள்; நான் ஒரு வாசகராக இருக்கிறேன். அந்த எல்லையைத் தாண்டி உங்களைத் தனிப்பட்ட முறையில் தொடர்புகொள்ள வேண்டும் என்ற எண்ணம் எனக்கு இல்லை.

ஆனால், ஒரு வாசகராக உங்கள் எழுத்தை மதிக்காமல் இருக்க முடியாது.

உண்மையாகச் சொன்னால், இந்தக் கதையில் வெளிப்படையான காட்சிகள் இல்லாமல், இதே உணர்ச்சிகளையும், இதே கதையையும் ஒரு முழுமையான நாவலாக நீங்கள் எழுதியிருந்தால், இந்தக் கதைக்கு நான் எவ்வளவு பாராட்டு தெரிவித்திருப்பேன் என்பதை வார்த்தைகளால் சொல்ல முடியாது.

“கல்லை எறிந்தால் சத்தம் வரும்; நல்ல வார்த்தையை எறிந்தால் மனதில் இடம் பிடிக்கும்” என்பார்கள். அதேபோல, ஒரு நல்ல எழுத்து வாசகரின் மனதில் சத்தம் போட்டு மறைந்து போகாது; அது உள்ளே எங்கோ தங்கி விடும். “அவள் இதயத்தின் மொழி” எனக்கு அப்படிப்பட்ட கதையாகத்தான் இருந்தது.

அதனால்தான் ராஜி கதாபாத்திரம் வந்த பிறகு ஏற்பட்ட என்னுடைய உணர்வை நான் இவ்வளவு அழுத்தமாகச் சொல்கிறேன்.

என்னுடைய கருத்தை நீங்கள் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்று நான் எதிர்பார்க்கவில்லை. நீங்கள் உங்கள் கதையை எப்படிக் கொண்டு செல்ல வேண்டும் என்று நான் தீர்மானிக்கவும் முடியாது. “எழுத்தாளன் பேனா பிடித்த இடத்தில் வாசகர் தீர்ப்பு சொல்ல முடியாது” என்பதையும் நான் புரிந்துகொள்கிறேன்.

ஆனால், ஒரு வாசகராக என்னுடைய உணர்வைச் சொல்லும் உரிமை எனக்கு இருக்கிறது என்று நம்புகிறேன்.

அதேபோல, என்னுடைய கருத்தை விமர்சிக்கும் உரிமை மற்ற வாசகர்களுக்கும் இருக்கிறது. யாராவது என்னை விமர்சித்தாலும் நான் அதை ஏற்றுக்கொள்வேன். “விமர்சனத்திற்கு அப்பாற்பட்டவன் நான்” என்று நான் ஒருபோதும் நினைக்கவில்லை. கடவுளே விமர்சனத்திற்கு அப்பாற்பட்டவர் அல்ல என்று மக்கள் சொல்வார்கள்; அப்படியிருக்கும்போது, நான் மட்டும் விமர்சனத்திற்கு அப்பாற்பட்டவன் என்று எப்படி நினைக்க முடியும்?

என்னை யார் வேண்டுமானாலும் விமர்சிக்கலாம். ஆனால், என்னுடைய கேள்வி என்னவென்றால்—நான் கதையைப் பற்றிய என்னுடைய உணர்வை நேரடியாக கதாசிரியரிடமே கேட்டிருக்கிறேன். அதற்கான பதிலை அவரிடமிருந்துதான் எதிர்பார்க்கிறேன்.

நான் ஆரம்பத்திலிருந்து இந்தக் கதையை நேசித்த வாசகர். அதனால்தான் இந்தக் கதையில் எனக்கு ஏற்பட்ட ஒரு முரண்பாட்டையும் வெளிப்படையாகச் சொன்னேன்.

நான் கதையை வெறுத்ததால் ராஜியைப் பிடிக்கவில்லை என்று சொல்லவில்லை. மாறாக, நான் கதையை மிகவும் நேசித்ததால், அந்தக் கதையின் ஆரம்பத்தில் என்னை ஈர்த்த உணர்ச்சி ஓட்டம் மாறியதை என்னால் புறக்கணிக்க முடியவில்லை.

“மனதில் பட்டதை மறைத்தால் மனசாட்சி விடாது” என்பார்கள்.

அதனால்தான், எனக்கு உண்மையாகத் தோன்றியதைச் சொன்னேன்.

நீங்கள் அதை ஏற்றுக்கொண்டாலும் சரி. ஏற்றுக்கொள்ளாவிட்டாலும் சரி. கோபப்பட்டாலும் சரி. சிரித்தாலும் சரி. இது உங்கள் கதை. உங்கள் உலகம். உங்கள் கற்பனை.

ஆனால், நான் மட்டும் என்னுடைய உண்மையான வாசகர் உணர்வை மறைத்து, எனக்குப் பிடிக்காத இடத்தையும் “அருமை, அற்புதம்” என்று சொல்லிக்கொண்டிருந்தால், அது உங்களிடம் செய்யும் பொய்யாக மட்டும் இருக்காது; என்னிடமே நான் செய்யும் பொய்யாகவும் இருக்கும்.

அதனால் தான் நான் வெளிப்படையாகச் சொன்னேன்.

ஒரு உண்மையான வாசகர் எப்போதும் பாராட்டுபவன் மட்டும் அல்ல. சில நேரங்களில் கேள்வி கேட்பான். சில நேரங்களில் விமர்சிப்பான். சில நேரங்களில் ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டான். ஆனால், அவன் உண்மையாக வாசித்திருந்தால், அந்தக் கருத்துக்குப் பின்னால் ஒரு உணர்வு இருக்கும்.

என்னுடைய இந்த நீண்ட கருத்துக்குப் பின்னாலும் அப்படிப்பட்ட ஒரு உணர்வுதான் இருக்கிறது.

உங்கள் எழுத்தை நான் மதிக்கிறேன். உங்கள் கற்பனை உலகத்தை மதிக்கிறேன். உங்கள் கதையை எப்படி எழுத வேண்டும் என்ற உங்கள் உரிமையை முழுமையாக மதிக்கிறேன்.

ஆனால், ஒரு வாசகராக என்னுடைய மனதில் ஏற்பட்ட உணர்வையும் மறைக்க முடியவில்லை.

உங்கள் எழுத்தை உண்மையாக வாசித்து, ரசித்து, சில நேரங்களில் கேள்வி கேட்டு, சில நேரங்களில் விமர்சித்து, ஆனால் ஒவ்வொரு முறையும் மனதார வாசிக்கும் — ஒரு அன்பான வாசகர்.