Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[Shajith]

உங்க கமெண்ட்டை படிச்சேன். இந்தக் கதையை நீங்க எந்த அளவுக்கு மனசோட படிச்சிருக்கீங்கன்னு, ஒவ்வொரு வரியிலயும் தெரிஞ்சது. எழுதுறவங்களுக்கு, தன்னோட கதையை கவனமா படிச்சு, யோசிச்சு, மீண்டும் மீண்டும் படிச்சு கருத்து சொல்லுற வாசகர் கிடைக்குறது பெரிய விஷயம்.

அதோட, உங்களோட முந்தைய கமெண்ட்ஸ், ரிவ்யூஸ், சஜெஷன்ஸ் எல்லாமே எனக்கு பிடிக்கும். நீங்க எப்போதும் கதையைப் பற்றிதான் பேசுவீங்க. ஏன் திடீர்னு அதை நிறுத்திட்டீங்கன்னு தெரியல. பர்சனல் காரணம் ஏதாவது இருந்தா அது வேற விஷயம். இல்லன்னா, தொடர்ந்து எழுதுங்க. உங்களோட கருத்துகளையும் விமர்சனங்களையும் நான் உண்மையாவே ரசிச்சுப் படிப்பேன்.

இப்போ நீங்க கேட்ட முக்கியமான விஷயத்துக்கு வர்றேன்.

என் மனசுல, பிரகாஷும் ராஜும் ரெண்டு பேரும் முற்றிலும் வேற மாதிரியான கேரக்டர்ஸ். அதனாலதான் பவிக்கும் அவங்க ரெண்டு பேர்கிட்டயும் இருக்குற அணுகுமுறையும் வேற மாதிரி இருக்கும்.

பிரகாஷ் ஒரு அமெச்சூர். சாதாரண வேலைக்காரன். அவனுக்கு வேலை முக்கியம். எந்த விஷயத்திலும் கொஞ்சம் தயக்கம் இருக்கும். பவியை ஏமாத்திடக் கூடாதுன்னு ரொம்ப கவனமா நடந்துப்பான். அவளை இழந்துடக்கூடாதுன்ற பயமும் அவன்கிட்ட இருக்கும். அதனால அவர்களோட உறவுல பெரும்பாலும் பவிதான் அப்பர் ஹேண்ட்ல இருப்பா.

ஆனா ராஜ் அப்படி இல்லை. வயசும் அனுபவமும் இருக்குற ஆள். பெண்களைப் புரிஞ்சுக்குற அனுபவமும், தன்னம்பிக்கையும் அவன்கிட்ட அதிகம். ஒவ்வொரு விஷயத்துக்கும் தயங்கி நிக்குற ஆள் கிடையாது. பவியை அவன் படிக்கிறான். கார்த்திக், பவியோட உணர்ச்சி மற்றும் உடல் ரீதியான தேவைகளை முழுமையாக பூர்த்தி செய்யலன்னு அவன் புரிஞ்சுக்கிறான். அதனால அவனோட அனுபவத்தையும் தன்னம்பிக்கையையும் வைத்து இயல்பா முன்னேறுறான்.

அந்த முதிர்ச்சி, அனுபவம், கூடவே ஒரு ஃபாதர் ஃபிகர் மாதிரியான தாக்கம்—இதுதான் பவியை ராஜ் பக்கம் வேகமா ஈர்க்குது.

ஆனா இங்க ஒரு முக்கியமான விஷயம் இருக்கு.

ராஜ் வர்றதுக்கு முன்னாடி, பிரகாஷ் மேல ஈர்ப்பு இருந்தாலும், அவனை முழுசா ஏற்றுக்கிட்டு தன்னை ஒப்படைக்கிற அளவுக்கு பவியோட மனசு தயாராக இல்லை. எப்போதும் ஒரு தயக்கம், ஒரு குற்ற உணர்வு, ஒரு மனப்போராட்டம் இருந்துக்கிட்டே இருந்தது.

ஆனா ராஜ் வந்ததுக்குப் பிறகுதான் அந்த மனநிலை மாற ஆரம்பிக்குது. ராஜ் அவளுக்குள் இருந்த சில தடைகளை உடைக்கிறான். அந்த அனுபவத்துக்குப் பிறகுதான், பிரகாஷ்கிட்ட இன்னும் நெருக்கமா மாறவும், அவன்கிட்ட தன்னை முழுசா ஒப்படைக்கவும் அவள் மனசளவுல தயாராகிறா.

அதனால, "ராஜ் ஏன் இவ்வளவு வேகமா முன்னேறிட்டார்?"ன்னு தோணுறதுக்கு காரணம், அவர் கதைக்காக வலுக்கட்டாயமா முன்னேறல. அந்தக் கேரக்டரோட இயல்பே அப்படித்தான். அதே மாதிரி, பவியும் அந்த நேரத்துல இருந்த மனநிலையும் அதுக்கு காரணம்.

இது சரி, தவறுன்னு நான் சொல்ல வரல. என் மனசுல இந்தக் கேரக்டர்ஸை நான் எப்படி உருவாக்கியிருந்தேன்னு மட்டும் சொல்ல வந்தேன்.

உங்களோட கேள்வியும், அதுக்குப் பின்னாடி இருந்த யோசனையும் எனக்கு புரியுது. அதனாலதான் இதை கொஞ்சம் விரிவா விளக்கணும்னு நினைச்சேன்.

உங்க கருத்தை பகிர்ந்ததுக்கு நன்றி. இந்த மாதிரியான கருத்துகள்தான், சிந்திக்கவும், எழுத்தை வேறொரு கோணத்துல பார்க்கவும் உதவும்.

அன்பும் மரியாதையும் கலந்த வணக்கம் யாழினி ராம் அவர்களே.
முதலில் ஒரு விஷயத்தைத் தெளிவாகச் சொல்லிவிட்டு, அதன் பிறகுதான் நான் சொல்ல வருகிற கருத்துக்குள் வருகிறேன். நீங்கள் ஆரம்பத்திலிருந்தே குறிப்பிட்டிருப்பது எனக்குத் தெரியும் — இது முழுக்க முழுக்க ஒரு கற்பனைக்கதை; இதில் வரும் கதாபாத்திரங்கள், சம்பவங்கள், காட்சிகள் அனைத்தும் கற்பனையே. அதேபோல், அந்தக் கற்பனை உலகத்தை எப்படி உருவாக்க வேண்டும், எந்தக் கதாபாத்திரத்தை எப்போது கொண்டு வர வேண்டும், கதையை எந்தத் திசையில் நகர்த்த வேண்டும் என்பதும் முழுமையாக உங்களுடைய எழுத்தாளர் உரிமை. இதில் எனக்கு எந்தவிதமான மாற்றுக் கருத்தும் இல்லை.
“காக்கைக்கும் தன் குஞ்சு பொன் குஞ்சு” என்பார்கள். ஒரு படைப்பை உருவாக்கியவருக்கு, அந்தப் படைப்பின் ஒவ்வொரு கதாபாத்திரத்துடனும் ஒரு தனிப்பட்ட பிணைப்பு இருக்கும். அதனால், ஒரு வாசகர் வந்து அந்தப் படைப்பில் தனக்குப் பிடிக்காத ஒரு விஷயத்தைச் சொல்வது எளிதான விஷயம் அல்ல என்பதையும் நான் புரிந்துகொள்கிறேன். இருந்தாலும், “உள்ளத்தில் இருப்பதை உள்ளபடியே சொல்வதே நலம்” என்று நினைத்துத்தான் இந்தக் கருத்தை எழுதுகிறேன்.
நான் இந்தக் கதையை சாதாரணமாக வந்து படித்துவிட்டு போன ஒரு வாசகர் அல்ல. இந்த இணையதளத்தில் நான் மிகவும் விரும்பிப் படித்த கதைகள் “சொன்னால் கேட்கணும் சின்னா”, “மீண்டும் ஒரு தவறு”, “ரட்சனாவோடு ஒரு நாள்” அந்த வரிசையில், அதற்குப் பிறகு என்னை மிகவும் ஆழமாக ஈர்த்த கதை “அவள் இதயத்தின் மொழி”.
இந்தக் கதையை நீங்கள் வெளியிட்ட ஆரம்ப முன்னுரையிலிருந்தே நான் படித்து வருகிறேன். நேரம் கிடைக்கும் போதெல்லாம் முதல் எபிசோடிலிருந்து மீண்டும் படிப்பேன். சில கதைகளை நாம் படிப்போம்; சில கதைகள் நம்மைத் தங்களுக்குள் இழுத்துக்கொள்ளும். “அவள் இதயத்தின் மொழி” எனக்கு அந்த இரண்டாவது வகையைச் சேர்ந்த கதை.
இந்தக் கதைக்காக நான் ஏராளமான கருத்துகளைப் பதிவு செய்திருக்கிறேன். கதையைப் பாராட்டியும் இருக்கிறேன். கதையைப் பற்றி தவறாகப் பேசுபவர்களிடம் விவாதித்தும் இருக்கிறேன். கதையில் எந்தக் கதாபாத்திரம் என்ன செய்ய வேண்டும், என்ன செய்யக்கூடாது என்று கூட வாசகராக என்னுடைய கருத்துகளைப் பகிர்ந்திருக்கிறேன். ஏனென்றால், இந்தக் கதை எனக்கு அவ்வளவு பிடித்திருந்தது.
“அளவுக்கு மீறினால் அமிர்தமும் நஞ்சு” என்பார்கள். அதுபோல, ஒரு கதையை நாம் அதிகமாக நேசிக்கும்போது, அந்தக் கதையில் ஏற்படும் ஒரு சிறிய மாற்றம்கூட நம்மை அதிகமாகப் பாதிக்கலாம். அதுதான் எனக்கும் நடந்திருக்கிறது என்று நினைக்கிறேன்.
உண்மையாகச் சொன்னால், ராஜி கதாபாத்திரம் கதைக்குள் வந்ததிலிருந்து, எனக்குள் இந்தக் கதையின் மீதான ஆரம்பகால ஈர்ப்பு கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் குறைந்தது.
இதை நான் “ராஜி கதாபாத்திரம் மோசமாக எழுதப்பட்டுள்ளது” என்று சொல்லவில்லை. அதையும் சொல்ல வரவில்லை. கதாசிரியராக உங்களுடைய மனதில் ராஜ் எப்படி உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறார் என்பதற்கு நீங்கள் கொடுத்த விளக்கமும் எனக்குப் புரிகிறது. அவருடைய வயது, அனுபவம், தன்னம்பிக்கை, பெண்களைப் புரிந்துகொள்ளும் தன்மை போன்றவற்றை வைத்து அவர் பவித்ராவிடம் வேகமாக நெருங்குகிறார் என்பதையும் நீங்கள் விளக்கியிருக்கிறீர்கள்.
அந்த விளக்கம் உங்கள் கற்பனை உலகத்துக்குள் சரியாக இருக்கலாம். அதை நான் மறுக்கவில்லை.
ஆனால், “மனதில் பட்டதை வாயில் சொல்ல வேண்டும்” என்பார்கள் அல்லவா? ஒரு வாசகராக என்னுடைய உண்மையான உணர்வு என்னவென்றால் — எனக்கு ராஜி கதாபாத்திரம் பிடிக்கவில்லை. அதைவிட, அவர் கதைக்குள் வந்ததே எனக்குப் பிடிக்கவில்லை.
இதைச் சொல்லும்போது எனக்கே கொஞ்சம் தயக்கமாக இருக்கிறது. ஏனென்றால், நீங்கள் அந்தக் கதாபாத்திரத்தை உங்கள் கற்பனையில் உருவாக்கியிருக்கிறீர்கள். ஒரு எழுத்தாளரிடம், “இந்தக் கதாபாத்திரம் எனக்குப் பிடிக்கவில்லை; இவர் கதைக்குள் வந்திருக்கவே கூடாது” என்று நேரடியாகச் சொல்வது கொஞ்சம் கடுமையாகத் தோன்றலாம். அதனால்தான் இதை எப்படிச் சொல்வது என்று பலமுறை யோசித்தேன்.
ஆனால், “உண்மை கசக்கும்; ஆனால் பொய் இனிக்கும்” என்பார்கள். நான் உங்களைப் புண்படுத்த வேண்டும் என்பதற்காக இதைச் சொல்லவில்லை. இந்தக் கதையை ஆரம்பத்திலிருந்து உண்மையாக வாசித்த ஒரு வாசகராக, என்னுடைய மனதில் ஏற்பட்ட உணர்வை மறைக்காமல் பகிர்ந்து கொள்ள வேண்டும் என்பதற்காகத்தான் சொல்கிறேன்.
நான் இந்தக் கதையை ஆரம்பத்திலிருந்து எத்தனை முறை படித்திருக்கிறேன் என்று எனக்கே சரியாகத் தெரியாது. நேரம் கிடைக்கும்போதெல்லாம், நீங்கள் புதிதாக ஒரு அப்டேட் போட்டவுடன் அதை மட்டும் படிப்பதற்குப் பதிலாக, மீண்டும் முதல் எபிசோடிலிருந்து, அந்த முன்னுரையிலிருந்து படிக்கத் தொடங்குவேன்.
அப்படி ஒவ்வொரு முறையும் ஆரம்பத்திலிருந்து படிக்கும்போது, ராஜி கதாபாத்திரம் வருவதற்கு முன்பிருந்த அந்தக் கதையின் உணர்ச்சி ஓட்டம் எனக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது. பவித்ரா–பிரகாஷ் இடையே மெதுவாக உருவான அந்த உறவு, அந்த ஈர்ப்பு, தயக்கம், பயம், மனப்போராட்டம் — இவை எல்லாமே என்னை அந்தக் கதைக்குள் இழுத்துச் சென்றவை.
“சிறு துளி பெருவெள்ளம்” என்பார்கள். அந்த உறவும் அப்படித்தான் எனக்கு தோன்றியது. சிறிய சிறிய நிகழ்வுகள், பார்வைகள், தயக்கங்கள், உணர்ச்சிகள் என்று மெதுவாக வளர்ந்து, ஒரு பெரிய உணர்ச்சிப் பயணமாக மாறியது.
அதனால்தான், அந்தப் பயணத்துக்குள் ராஜி கதாபாத்திரம் வந்தபோது, என்னுடைய மனம் அவரை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை.
அவர் நல்லவரா? கெட்டவரா? அவர் அனுபவம் உள்ளவரா? தன்னம்பிக்கை உள்ளவரா? பவித்ராவைப் புரிந்துகொள்கிறாரா? — இவை எல்லாம் அடுத்தடுத்த கேள்விகள்.
முதலில் என் மனதில் எழுந்த கேள்வி ஒன்றே ஒன்று:
“இவ்வளவு காலம் நான் பவித்ராவையும் பிரகாஷையும் பின்தொடர்ந்து வந்த இந்தக் கதைக்குள் ராஜி ஏன் வர வேண்டும்?”
என்பதுதான்.
ஒரு வாசகரின் மனநிலை சில நேரங்களில் தர்க்கத்தைக் கேட்காது. ஒரு கதாபாத்திரம் நன்றாக எழுதப்பட்டிருக்கலாம். அவருக்கு ஒரு நல்ல பின்னணி இருக்கலாம். கதைக்குள் அவர் வருவதற்கான காரணமும் இருக்கலாம். ஆனால், அந்தக் கதாபாத்திரத்தை வாசகரின் மனம் ஏற்றுக்கொள்ளாமல் இருக்கலாம்.
அதுதான் எனக்கு ராஜி கதாபாத்திரத்திடம் நடந்திருக்கிறது.
நான் இதை ஒரு சிறிய உதாரணத்தோடு சொல்ல விரும்புகிறேன். இரண்டு நெருக்கமான நண்பர்கள் இருக்கிறார்கள் என்று வைத்துக்கொள்வோம். அவர்கள் இருவரும் நீண்ட காலமாக நெருக்கமாகப் பேசிக்கொண்டு இருக்கிறார்கள். அவர்களுக்குள் ஒரு தனிப்பட்ட புரிதல் இருக்கிறது. அந்த நேரத்தில் திடீரென்று மூன்றாவது ஒருவர் வந்து, அந்த இருவரில் ஒருவருடன் அதே அளவு நெருக்கமாகப் பேச ஆரம்பித்தால், அந்த நண்பருக்கு முதலில் என்ன தோன்றும்?
“அவர் நல்லவரா? கெட்டவரா?” என்று முதலில் யோசிக்க மாட்டார்.
முதலில் தோன்றுவது:
“இவர் எதற்காக இங்கே வந்தார்?”
என்பதுதான்.
அந்த நேரத்தில் அந்த மூன்றாவது நபர் நல்லது செய்தாலும், அவரைப் பற்றிய நல்ல விஷயங்களைப் புரிந்துகொள்ளும் மனநிலை உடனே வராது. ஏனென்றால், நம்முடைய மனதில் ஏற்கனவே ஒரு உறவு உருவாகி இருக்கிறது.
அந்த உறவுக்குள் புதிதாக ஒருவர் வந்துவிட்டார் என்ற உணர்வே முதலில் வரும்.
அதே மாதிரியான ஒரு உணர்வுதான் எனக்கு ராஜி கதாபாத்திரம் தொடர்பாக ஏற்பட்டது.
பவித்ரா–பிரகாஷ் உறவு எனக்கு ஒரு நீண்ட பயணம் போல இருந்தது. அந்தப் பயணத்தை நான் பல எபிசோடுகளாகப் பின்தொடர்ந்து வந்தேன். அந்த உறவு எங்கே செல்கிறது, எப்படி மாறுகிறது, பவித்ராவின் மனநிலை எப்படி மாறுகிறது என்பதையெல்லாம் ஒரு வாசகராக நான் கவனித்து வந்தேன்.
அந்த நேரத்தில் ராஜி வந்தார்.
அதனால், என்னுடைய மனதில் ஏற்பட்ட உணர்வு:
“இந்தப் பயணத்துக்குள் இவருடைய தேவை என்ன?”
என்பதுதான்.
ஒருவேளை ராஜி கதாபாத்திரம் வராமல் இருந்திருந்தால், பவித்ரா–பிரகாஷ் இருவரை வைத்தே இந்தக் கதையை இன்னும் நீண்ட காலம் கொண்டு சென்றிருக்கலாம் என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது. இன்னும் பல மனப்போராட்டங்கள், இன்னும் பல உணர்ச்சிகள், இன்னும் பல திருப்பங்கள் அந்த இருவருக்குள்ளேயே உருவாகியிருக்கலாம்.
அது என்னுடைய தனிப்பட்ட வாசகர் எண்ணம் மட்டுமே.
நான் இப்படி சொல்வதால், “கதையை இப்படித்தான் எழுத வேண்டும்” என்று உங்களுக்குக் கட்டளையிடவில்லை. “இதை மாற்ற வேண்டும்” என்றும் சொல்லவில்லை. “இந்தக் கதாபாத்திரத்தை நீக்க வேண்டும்” என்றும் சொல்லவில்லை.
உங்களுடைய கதை. உங்களுடைய கற்பனை. உங்களுடைய உலகம். கதையை எப்படி எழுத வேண்டும் என்பது முழுக்க முழுக்க உங்களுடைய உரிமை.
“யானைக்கும் அடி சறுக்கும்” என்பார்கள். அதுபோல, ஒரு வாசகராக நான் எவ்வளவு ஆழமாக ஒரு கதையை நேசித்தாலும், என்னுடைய பார்வையும் தவறாக இருக்கலாம். நான் ஒரு விஷயத்தை ஒரு கோணத்தில் மட்டுமே பார்த்திருக்கலாம். நீங்கள் அதை வேறு கோணத்தில் பார்த்திருக்கலாம்.
ஆனால், ஒரு வாசகரின் உணர்வை அவர் உணர்ந்தபடியே சொல்ல அனுமதிப்பீர்கள் என்று நினைக்கிறேன்.
எனக்கு உண்மையாகச் சொன்னால், ராஜி கதாபாத்திரம் வந்ததிலிருந்து இந்தக் கதையின் மீது இருந்த என்னுடைய ஆரம்பகால ஈர்ப்பு குறைந்துவிட்டது. கதையை நான் தொடர்ந்து படித்தேன். இன்னும் படிக்கிறேன். ஆனால், முன்பு இருந்த அதே ஆவல், அதே எதிர்பார்ப்பு, அதே உணர்ச்சி இப்போது இல்லை.
இதைக் கூறுவதற்கு காரணம், நான் இந்தக் கதையை வெறுக்கிறேன் என்பதல்ல.
மாறாக, ஒருகாலத்தில் இந்தக் கதையை நான் மிகவும் விரும்பியதால்தான், இந்த மாற்றம் எனக்கு இவ்வளவு தெளிவாகத் தெரிகிறது.
“பிடித்தது போல் பிடிக்காததும் மனதில் ஆழமாகப் பதியும்” என்பார்கள். நான் இந்தக் கதையை எவ்வளவு விரும்பினேனோ, அதனால்தான் ராஜி கதாபாத்திரம் வந்த பிறகு ஏற்பட்ட மாற்றமும் எனக்கு அவ்வளவு தெளிவாகத் தெரிந்தது.
எனவே, தயவு செய்து இதை ஒரு குற்றச்சாட்டாக எடுத்துக்கொள்ள வேண்டாம். இது ஒரு வாசகரின் மனதில் தோன்றிய உண்மையான உணர்வு மட்டுமே.
நீங்கள் ராஜி கதாபாத்திரத்தை எப்படி உருவாக்கினீர்கள் என்பதை நான் புரிந்துகொள்ள முயற்சிக்கிறேன். ஆனால், அதே நேரத்தில், என் மனம் இன்னும் சொல்லிக்கொண்டிருப்பது ஒன்றுதான்:
“ராஜி நல்லவரா, கெட்டவரா என்பது வேறு விஷயம். ஆனால், அவர் இந்தக் கதைக்குள் வந்ததே எனக்குப் பிடிக்கவில்லை.”
இதுதான் என்னுடைய உண்மையான கருத்து.
இந்தக் கருத்தை நீங்கள் தவறாக எடுத்துக்கொண்டாலும் நான் புரிந்துகொள்வேன். ஏனென்றால், ஒரு எழுத்தாளருக்கு தன்னுடைய படைப்பும், அதில் வரும் கதாபாத்திரங்களும் எவ்வளவு முக்கியமானவை என்பதை நான் புரிந்துகொள்கிறேன்.
ஆனால், “கண்ணால் காண்பதும் பொய்; காதால் கேட்பதும் பொய்; தீர விசாரிப்பதே மெய்” என்பார்கள். அதுபோல, நான் இந்தக் கருத்தை ஒரு முறை படித்துவிட்டு எழுதியது இல்லை. இந்தக் கதையை ஆரம்பத்திலிருந்து மீண்டும் மீண்டும் படித்த பிறகு, நீண்ட நாட்களாக என் மனதில் இருந்த உணர்வைத் தான் இப்போது பகிர்ந்து கொள்கிறேன்.
உங்களுடைய எழுத்தை நான் மதிக்கிறேன். உங்கள் கற்பனை உரிமையை நான் மதிக்கிறேன். உங்கள் கதையை நீங்கள் விரும்பியபடி எழுதும் உரிமையையும் நான் முழுமையாக மதிக்கிறேன்.
அதே நேரத்தில், இந்தக் கதையை ஆரம்பத்திலிருந்து மனதாரப் படித்த ஒரு வாசகராக, சில நேரங்களில் உண்மையாகப் பாராட்டியும், சில நேரங்களில் கேள்வி கேட்டும், சில நேரங்களில் விமர்சித்தும், ஆனால் எப்போதும் மனதார வாசித்தும் வரும் ஒரு அன்பு வாசகராக, என் மனதில் தோன்றிய இந்த உணர்வை மட்டும் உங்களிடம் மறைக்காமல் சொல்ல நினைத்தேன்.
என் கருத்து தவறாக இருக்கலாம். உங்கள் பார்வை சரியாக இருக்கலாம். அல்லது இருவருடைய பார்வையிலும் அவரவர் உண்மை இருக்கலாம்.
ஆனால், என்னுடைய மனதில் இருந்ததைச் சொல்லாமல் விட்டால், இந்தக் கதையை இவ்வளவு காலம் உண்மையாக வாசித்த ஒரு வாசகராக நான் என்னிடமே நேர்மையாக இருக்கவில்லை என்று தோன்றும்.
அதனால்தான் இந்த நீண்ட கருத்து.
உங்கள் எழுத்தையும், உங்கள் கற்பனையையும், உங்கள் உழைப்பையும் மதிக்கும் ஒரு வாசகராகவும், உங்கள் கதையை ஆரம்பத்திலிருந்து உணர்ச்சியோடு பின்தொடர்ந்த ஒருவராகவும், என்னுடைய உண்மையான கருத்தை மட்டும் பகிர்ந்து கொண்டேன்.
என்னுடைய வார்த்தைகளில் ஏதேனும் கடுமை இருந்தால், அதை தயவுசெய்து ஒரு எதிரியின் வார்த்தையாக அல்ல, ஒரு காலத்தில் இந்தக் கதையை மிகவும் நேசித்த ஒரு வாசகரின் மனக்கசப்பாகப் புரிந்துகொள்ளுங்கள்.
உங்கள் எழுத்தை உண்மையாக வாசித்து, ரசித்து, சில நேரங்களில் கேள்வி கேட்டு, சில நேரங்களில் விமர்சித்து, ஆனால் எப்போதும் மனதாரப் படிக்கும்
ஒரு அன்பு வாசகர்.