[bigtool86]

வீட்டிற்குள் நுழைந்ததும், அர்ஜுனின் தங்கை லட்சுமி நேராக ஹாலுக்குள் சென்றாள். அங்கு சோபாவில் அமர்ந்திருந்த பெரியப்பா முரளியைப் பார்த்ததும், முகம் மலர்ந்து அவரை நோக்கி நடந்தாள்.

"எப்படி இருக்கீங்க பெரியப்பா?" என்று அன்புடன் கேட்டாள்.

"நான் நல்லா இருக்கேன் மா. நீ எப்படி இருக்க?" என்று முரளி புன்னகையுடன் விசாரித்தார்.

"நான் நல்லா இருக்கேன் பெரியப்பா," என்று லட்சுமி பதிலளித்தாள்.

பிறகு அவள் சுற்றிலும் பார்வையை ஓட்டிவிட்டு, "செல்வி எங்க பெரியப்பா?" என்று கேட்டாள்.

"அவ மேல மாடியில் அவளோட ரூம்ல இருக்கா," என்று முரளி கூறினார்.

"சரி பெரியப்பா," என்று சொல்லிவிட்டு, லட்சுமி வேகமாக படிக்கட்டில் ஏறி மாடிக்குச் சென்று செல்வியின் அறையை நோக்கி நடந்தாள்.

செல்வியின் அறையை அடைந்த லட்சுமி, கதவை மெதுவாகத் தட்டினாள்.

"உள்ளே வா..." என்ற குரல் கேட்டதும், கதவைத் திறந்து உள்ளே சென்றாள். அறைக்குள் நின்றிருந்த செல்வியும் லட்சுமியும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்தவுடன், இருவரின் முகத்திலும் அளவற்ற மகிழ்ச்சி பொங்கியது.

"லட்சுமி!" என்று மகிழ்ச்சியுடன் அழைத்த செல்வி, அவளை அருகே வந்து கட்டித்தழுவிக் கொண்டாள்.

"அக்கா... ரொம்ப நாளாச்சு!" என்று லட்சுமியும் உணர்ச்சியுடன் கூறினாள்.

கிட்டத்தட்ட இரண்டு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகுதான் அவர்கள் நேரில் சந்தித்துக் கொண்டனர். குடும்பத்தில் ஏற்பட்டிருந்த பிரச்சினை காரணமாக இத்தனை நாட்களாக ஒருவரை ஒருவர் பார்க்க முடியாமல் இருந்தது. இப்போது அந்த மனக்கசப்புகள் அனைத்தும் நீங்கியதால், மீண்டும் பழையபடி சந்தித்துக் கொள்ளும் வாய்ப்பு கிடைத்திருந்தது.

இருவரும் படுக்கையின் ஓரத்தில் அமர்ந்து நீண்ட நேரம் பேசத் தொடங்கினர். சிறுவயதில் ஒன்றாக விளையாடிய நாட்கள், கோடை விடுமுறைகளில் அனைவரும் சேர்ந்து கழித்த மகிழ்ச்சியான தருணங்கள், செய்த குறும்புகள் என பழைய நினைவுகளை ஒன்றன்பின் ஒன்றாகப் பகிர்ந்து கொண்டு சிரித்தனர்.

பத்தொன்பது வயதான லட்சுமி இன்னும் கல்லூரியில் படித்து வந்தாள். இருபத்தைந்து வயதான செல்வி வேலைக்குச் சென்று கொண்டிருந்தாலும், லட்சுமியை எப்போதும் தன் தங்கை போலவே அன்புடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். இரண்டு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு மீண்டும் சந்தித்த அந்த நிமிடங்கள், இருவருக்கும் மறக்க முடியாத மகிழ்ச்சியான தருணங்களாக அமைந்தன.