மழை சொல்லாத காதல்...

[Xbilla]

அத்தியாயம் 3 – நட்பின் நிழலில் மலரும் காதல்

ஆதவனின் "இனிய இரவு" என்ற செய்திக்குப் பிறகு, நிலா சில நிமிடங்கள் மொபைலைக் கையிலேயே வைத்திருந்தாள்.
பதிலளிக்கலாமா?
அல்லது நாளை பேசலாமா?
சில நொடிகள் யோசித்த பிறகு அவள் தட்டச்சு செய்தாள்.
"இன்றைய மாலை அழகாக இருந்தது. நன்றி. இனிய இரவு."
அந்தச் செய்தியை அனுப்பிவிட்டு, தன்னையும் அறியாமல் புன்னகைத்தாள்.

---

அடுத்த சில நாட்களில், அவர்களின் உரையாடல்கள் இயல்பாக வளரத் தொடங்கின.
"காலை உணவு சாப்பிட்டீங்களா?"
"இன்று வேலை எப்படி போகுது?"
"இந்தப் புத்தகம் படிச்சீங்களா?"
என்ற எளிய கேள்விகள், மெதுவாக நீண்ட உரையாடல்களாக மாறின.
ஒரு நாள் மதிய வேளையில், ஆதவன் ஒரு புகைப்படத்தை அனுப்பினான்.
அது ஒரு பழைய நூலகத்தின் படம்.
"இங்க வந்திருக்கேன். உங்களை நினைவுபடுத்திச்சு."
நிலா சிரித்தாள்.
"என்னை நினைவுபடுத்தும் விஷயங்கள் எல்லாம் புத்தகம்தானா?"
சில நொடிகளில் பதில் வந்தது.
"இல்லை... அமைதியும்."
அந்த ஒரு வார்த்தை, அவளது மனதில் நீண்ட நேரம் ஒலித்துக்கொண்டே இருந்தது.

---

வார இறுதியில், நகரின் பூங்காவில் நடைபெறும் புத்தக வாசிப்பு நிகழ்ச்சிக்குச் செல்லலாம் என்று ஆதவன் அழைத்தான்.
நிலா சிறிது தயங்கினாள்.
"இது ஒரு சந்திப்பா? இல்ல நண்பர்களா வெளியே போறதா?" என்று குறுஞ்செய்தி அனுப்பினாள்.
ஆதவன் பதிலளித்தான்.
"நண்பர்கள் சேர்ந்து நல்ல ஒரு நாளை செலவிடுவது."
அந்தப் பதில் அவளுக்கு நிம்மதியளித்தது.

---

ஞாயிற்றுக்கிழமை காலை.
பூங்கா பசுமையால் நிரம்பியிருந்தது.
குழந்தைகள் ஓடி விளையாடிக் கொண்டிருந்தனர். சிலர் புத்தகம் படித்துக்கொண்டிருந்தனர். சிலர் மர நிழலில் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தனர்.
நிலா வந்தபோது, ஆதவன் ஏற்கனவே அங்கே இருந்தான்.
அவன் கையில் இரண்டு புத்தகங்களும், இரண்டு காபி கோப்பைகளும்.
"நான் தாமதமா?" என்று கேட்டாள்.
"இல்லை. நான் கொஞ்சம் சீக்கிரமா வந்துட்டேன்."
அவன் ஒரு காபி கோப்பையை அவளிடம் நீட்டினான்.
"சர்க்கரை குறைவு. உங்களுக்கு அப்படித்தானே பிடிக்கும்?"
நிலா ஆச்சரியமாகப் பார்த்தாள்.
"அதை எப்படி ஞாபகம் வைத்திருக்கீங்க?"
"ஒரு முறை சொன்ன விஷயங்களை மறந்துடறது எனக்குப் பிடிக்காது."
அந்தப் பதிலில் எந்தப் பெருமையும் இல்லை.
இயல்புதான்.
அதுவே நிலாவுக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது.

---

அவர்கள் ஒரு பெரிய ஆலமரத்தின் கீழ் அமர்ந்தனர்.
புத்தகங்களைப் பற்றி பேசினார்கள்.
சிறுவயது நினைவுகளைப் பகிர்ந்துகொண்டார்கள்.
தோல்விகள், கனவுகள், எதிர்கால ஆசைகள்—ஒவ்வொரு உரையாடலும் அவர்களை இன்னும் நெருக்கமாக்கியது.
"உங்க கனவு என்ன?" என்று கேட்டான் ஆதவன்.
நிலா சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தாள்.
"ஒரு நாள்... என் பெயரில் ஒரு புத்தகம் வெளிய வரணும்."
"அப்படின்னா அந்தப் புத்தகத்தோட முதல் பிரதியை நான் வாங்குறேன்."
"இல்ல."
"ஏன்?"
"முதல் பிரதியை நான் உங்களுக்குப் பரிசாகக் கொடுக்கணும்."
ஆதவன் மெதுவாகச் சிரித்தான்.
"அப்படின்னா நான் இரண்டாவது பிரதியை வாங்கிக்கறேன்."

---

மாலை நேரம்.
பூங்காவை விட்டு வெளியே வரும்போது, திடீரென்று மழைத்தூறல் ஆரம்பித்தது.
இருவரும் அருகிலிருந்த பேருந்து நிறுத்தத்தில் நின்றனர்.
"நம்ம இருவரும் சந்திக்கும்போதெல்லாம் மழை வருதே," என்றாள் நிலா.
"ஒருவேளை மழைக்கு நம்ம நட்பு பிடிச்சிருக்கும்."
"அல்லது..."
"அல்லது?"
"இது ஒரு நல்ல அறிகுறியா இருக்கலாம்."
அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து சிரித்தனர்.
அந்தச் சிரிப்பில் தயக்கமும் இருந்தது.
நம்பிக்கையும் இருந்தது.

---

அன்று இரவு வீட்டுக்குத் திரும்பிய நிலா, மேசையின் மேல் இருந்த குறிப்பேட்டைத் திறந்தாள்.
பல மாதங்களாக வெறுமையாக இருந்த ஒரு பக்கத்தில் அவள் எழுதினாள்.
"சில மனிதர்கள் வாழ்க்கைக்குள் வரும்போது எந்தப் பெரிய சத்தமும் இருக்காது. ஆனால் அவர்கள் வந்த பிறகு, வாழ்க்கையின் அமைதிக்கே ஒரு புதிய அர்த்தம் கிடைக்கும்."
அவள் புத்தகத்தை மூடினாள்.
ஜன்னலுக்கு வெளியே மீண்டும் மழை பெய்யத் தொடங்கியது.
அந்த மழைச் சத்தத்துடன் சேர்ந்து, அவளது இதயத்திலும் ஒரு புதிய உணர்வு மெதுவாக முளைத்துக் கொண்டிருந்தது.
அது இன்னும் காதல் என்று பெயர் பெறவில்லை.
ஆனால் அந்தப் பாதையை நோக்கி, இரு இதயங்களும் மெதுவாக நடந்துகொண்டிருந்தன.....