Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[yazhiniram]

உங்க கமெண்ட்டை படிச்சேன். இந்தக் கதையை நீங்க எந்த அளவுக்கு மனசோட படிச்சிருக்கீங்கன்னு, ஒவ்வொரு வரியிலயும் தெரிஞ்சது. எழுதுறவங்களுக்கு, தன்னோட கதையை கவனமா படிச்சு, யோசிச்சு, மீண்டும் மீண்டும் படிச்சு கருத்து சொல்லுற வாசகர் கிடைக்குறது பெரிய விஷயம்.

அதோட, உங்களோட முந்தைய கமெண்ட்ஸ், ரிவ்யூஸ், சஜெஷன்ஸ் எல்லாமே எனக்கு பிடிக்கும். நீங்க எப்போதும் கதையைப் பற்றிதான் பேசுவீங்க. ஏன் திடீர்னு அதை நிறுத்திட்டீங்கன்னு தெரியல. பர்சனல் காரணம் ஏதாவது இருந்தா அது வேற விஷயம். இல்லன்னா, தொடர்ந்து எழுதுங்க. உங்களோட கருத்துகளையும் விமர்சனங்களையும் நான் உண்மையாவே ரசிச்சுப் படிப்பேன்.

இப்போ நீங்க கேட்ட முக்கியமான விஷயத்துக்கு வர்றேன்.

என் மனசுல, பிரகாஷும் ராஜும் ரெண்டு பேரும் முற்றிலும் வேற மாதிரியான கேரக்டர்ஸ். அதனாலதான் பவிக்கும் அவங்க ரெண்டு பேர்கிட்டயும் இருக்குற அணுகுமுறையும் வேற மாதிரி இருக்கும்.

பிரகாஷ் ஒரு அமெச்சூர். சாதாரண வேலைக்காரன். அவனுக்கு வேலை முக்கியம். எந்த விஷயத்திலும் கொஞ்சம் தயக்கம் இருக்கும். பவியை ஏமாத்திடக் கூடாதுன்னு ரொம்ப கவனமா நடந்துப்பான். அவளை இழந்துடக்கூடாதுன்ற பயமும் அவன்கிட்ட இருக்கும். அதனால அவர்களோட உறவுல பெரும்பாலும் பவிதான் அப்பர் ஹேண்ட்ல இருப்பா.

ஆனா ராஜ் அப்படி இல்லை. வயசும் அனுபவமும் இருக்குற ஆள். பெண்களைப் புரிஞ்சுக்குற அனுபவமும், தன்னம்பிக்கையும் அவன்கிட்ட அதிகம். ஒவ்வொரு விஷயத்துக்கும் தயங்கி நிக்குற ஆள் கிடையாது. பவியை அவன் படிக்கிறான். கார்த்திக், பவியோட உணர்ச்சி மற்றும் உடல் ரீதியான தேவைகளை முழுமையாக பூர்த்தி செய்யலன்னு அவன் புரிஞ்சுக்கிறான். அதனால அவனோட அனுபவத்தையும் தன்னம்பிக்கையையும் வைத்து இயல்பா முன்னேறுறான்.

அந்த முதிர்ச்சி, அனுபவம், கூடவே ஒரு ஃபாதர் ஃபிகர் மாதிரியான தாக்கம்—இதுதான் பவியை ராஜ் பக்கம் வேகமா ஈர்க்குது.

ஆனா இங்க ஒரு முக்கியமான விஷயம் இருக்கு.

ராஜ் வர்றதுக்கு முன்னாடி, பிரகாஷ் மேல ஈர்ப்பு இருந்தாலும், அவனை முழுசா ஏற்றுக்கிட்டு தன்னை ஒப்படைக்கிற அளவுக்கு பவியோட மனசு தயாராக இல்லை. எப்போதும் ஒரு தயக்கம், ஒரு குற்ற உணர்வு, ஒரு மனப்போராட்டம் இருந்துக்கிட்டே இருந்தது.

ஆனா ராஜ் வந்ததுக்குப் பிறகுதான் அந்த மனநிலை மாற ஆரம்பிக்குது. ராஜ் அவளுக்குள் இருந்த சில தடைகளை உடைக்கிறான். அந்த அனுபவத்துக்குப் பிறகுதான், பிரகாஷ்கிட்ட இன்னும் நெருக்கமா மாறவும், அவன்கிட்ட தன்னை முழுசா ஒப்படைக்கவும் அவள் மனசளவுல தயாராகிறா.

அதனால, "ராஜ் ஏன் இவ்வளவு வேகமா முன்னேறிட்டார்?"ன்னு தோணுறதுக்கு காரணம், அவர் கதைக்காக வலுக்கட்டாயமா முன்னேறல. அந்தக் கேரக்டரோட இயல்பே அப்படித்தான். அதே மாதிரி, பவியும் அந்த நேரத்துல இருந்த மனநிலையும் அதுக்கு காரணம்.

இது சரி, தவறுன்னு நான் சொல்ல வரல. என் மனசுல இந்தக் கேரக்டர்ஸை நான் எப்படி உருவாக்கியிருந்தேன்னு மட்டும் சொல்ல வந்தேன்.

உங்களோட கேள்வியும், அதுக்குப் பின்னாடி இருந்த யோசனையும் எனக்கு புரியுது. அதனாலதான் இதை கொஞ்சம் விரிவா விளக்கணும்னு நினைச்சேன்.

உங்க கருத்தை பகிர்ந்ததுக்கு நன்றி. இந்த மாதிரியான கருத்துகள்தான், சிந்திக்கவும், எழுத்தை வேறொரு கோணத்துல பார்க்கவும் உதவும்.