Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[Shajith]

வணக்கம் யாழினி ராம் அவர்களே.

முதலில் ஒரு விஷயத்தை மனதார சொல்ல வேண்டும். இந்த இணையதளத்தில் நான் மிகவும் விரும்பி படித்த கதைகள் "சொன்னால் கேட்கணும் சின்னா", "மீண்டும் ஒரு தவறு", "ரட்சனாவோடு ஒரு நாள்", அந்த வரிசையில், அதற்குப் பிறகு என்னை மிகவும் ஆழமாக ஈர்த்த கதை "அவள் இதயத்தின் மொழி".

இந்தக் கதையை நீங்கள் எழுதிய முன்னுரையிலிருந்தே நான் படித்து வருகிறேன். நேரம் கிடைக்கும் போதெல்லாம் முதல் அத்தியாயத்திலிருந்து மீண்டும் படிப்பேன். ஒரு நல்ல பாடலை எத்தனை முறை கேட்டாலும் சலிக்காதது போலவும், ஒரு நல்ல திரைப்படத்தை எத்தனை முறை பார்த்தாலும் புதிதாகத் தோன்றுவது போலவும், இந்தக் கதையையும் நான் மீண்டும் மீண்டும் படித்திருக்கிறேன். அந்த அளவுக்கு இந்தக் கதையோடு நான் ஒன்றிப் போயிருந்தேன்.

இந்தக் கதைக்கு நான் ஏராளமான கருத்துகள் பதிவு செய்திருக்கிறேன். கதையைப் பாராட்டியும், ஆதரித்தும், சிலர் தேவையில்லாமல் விமர்சித்தபோது அவர்களுக்குப் பதில் சொல்லியும் இருக்கிறேன். ஏனென்றால் இந்தக் கதை எனக்கு அவ்வளவு பிடித்திருந்தது.

"பிடித்ததைத்தான் பிடித்து நிற்பான்; பிடிக்காததைப் பற்றி பேசவே மாட்டான்" என்பார்கள். அதுபோலத்தான் நான். இந்தக் கதையின் மீது இருந்த ஈர்ப்பால்தான் இவ்வளவு நேரத்தையும், எண்ணங்களையும் செலவிட்டேன்.

நான் முன்பும் ஒரு முறை, "கதை கொஞ்சம் ஸ்லோவாக செல்கிறது" என்று கருத்து எழுதியிருந்தேன். அதற்கு நீங்கள் கொடுத்த விளக்கத்தை முழு மனதோடு ஏற்றுக்கொண்டேன். அது உங்கள் கதை, உங்கள் எழுத்து, உங்கள் கற்பனை. அதை எப்படி நகர்த்த வேண்டும் என்பது முழுக்க முழுக்க உங்கள் உரிமை. அதில் எனக்கு எந்த மாற்றுக் கருத்தும் இல்லை.

"எழுதுபவனின் பேனா அவனுடையது; படிப்பவனின் மனம் அவனுடையது." இரண்டுக்கும் தனித்தனி சுதந்திரம் இருக்கிறது. அந்த சுதந்திரத்தை நான் எப்போதும் மதிக்கிறேன்.

ஆனால் ஒரு விஷயம் மட்டும் என் மனதில் தொடர்ந்து உறுத்திக் கொண்டே இருந்தது. அதுதான் ராஜி கதாபாத்திரத்தின் வருகை.

பிரகாஷ் மீது பவித்ராவுக்கு ஈர்ப்பு உருவாக நீங்கள் மிகவும் அழகாக, மெதுவாக கட்டியெழுப்பினீர்கள். குடும்பம், சமூகம், பயம், குற்ற உணர்வு, மனப்போராட்டம் என்று ஒவ்வொரு உணர்வையும் நாங்கள் வாசகர்களாக உணர்ந்தோம். அதனால்தான் அந்த உறவு இயல்பாகவும் நம்பகமாகவும் தோன்றியது.

ஆனால் ராஜி வந்த பிறகு, பவித்ரா அவரிடம் ஒப்பீட்டளவில் விரைவாக மனதளவில் நெருங்குவது போல எனக்குத் தோன்றியது. அங்கேதான் எனக்கு ஒரு முரண்பாடு ஏற்பட்டது.

பிரகாஷிடம் இருந்தபோது அவள் நினைத்த குடும்பம், சமூகம், பயம் போன்ற தடைகள், ராஜியிடம் மட்டும் ஏன் அதே அளவில் வெளிப்படவில்லை என்ற கேள்வி எனக்குள் எழுந்தது.

இதை சரி, தவறு என்று நான் கூறவில்லை. ஆனால் அந்த மாற்றத்திற்கான உளவியல் காரணம் கதைக்குள்ளேயே இன்னும் கொஞ்சம் வலுவாக வந்திருந்தால், அந்தக் கதையோடு நான் இன்னும் ஆழமாக ஒன்றியிருப்பேன் என்று தோன்றியது.

"கேட்பவன்தான் கற்றவன்; கேள்வி கேட்டவனை குறை சொல்லக் கூடாது" என்பார்கள். அதுபோல, இந்தக் கேள்வி குறை காண்பதற்காக அல்ல; புரிந்து கொள்வதற்காக.

உண்மையாகச் சொன்னால், ராஜி கதாபாத்திரம் வந்த உடனே எனக்கு இந்த உணர்வு வரவில்லை. ஆனால் இந்தக் கதையை பல முறை ஆரம்பத்திலிருந்து மீண்டும் மீண்டும் படித்தபோதுதான் அந்த இடம் எனக்கு அதிகமாக உறுத்த ஆரம்பித்தது.

அதனால்தான் இதை ஒரு வாசகராக பகிர்ந்து கொள்ள வேண்டும் என்று நினைத்தேன்.

நான் பல இடங்களில் எழுதியிருக்கிறேன். இந்தக் கதையில் வரும் சம்பவங்களும், கதாபாத்திரங்களும் முழுக்க முழுக்க கற்பனை என்பதை எனக்குத் தெரியும். நீங்கள் முன்னுரையிலேயே அதைக் குறிப்பிட்டிருந்தீர்கள். அதையும் நான் முழுமையாக மதிக்கிறேன்.

"கற்பனைக்கு எல்லை இல்லை; ஆனால் கற்பனையோடு பயணிக்கும் வாசகருக்கும் ஒரு மனப்பயணம் இருக்கும்." அந்த மனப்பயணத்தில் எனக்கு தோன்றிய ஒரு சிறிய கேள்வி மட்டும்தான் இது.

என்னுடைய இந்தக் கருத்து, கதையை மாற்ற வேண்டும் என்பதற்காக அல்ல. ஆரம்பத்திலிருந்து இந்தக் கதையை மனதார நேசித்து, அதற்காக நேரம் செலவழித்து, மீண்டும் மீண்டும் படித்து, அதிகமாக கருத்துகள் பதிவு செய்த ஒரு வாசகரின் மனதில் தோன்றிய கேள்வி மட்டுமே.

எனக்கு ஏற்பட்ட இந்த உணர்வு மற்ற வாசகர்களுக்கும் இருக்கிறதா இல்லையா என்பது கூட எனக்குத் தெரியாது. விருப்பம் இருந்தால், இதைப் பற்றி மற்ற வாசகர்களிடமும் நீங்கள் நேரடியாகக் கருத்து கேட்கலாம். அவர்களின் பார்வையும் சுவாரஸ்யமாக இருக்கும் என்று நினைக்கிறேன்.

"ஒரு கதை எழுத்தாளருக்குச் சொந்தமானது; ஆனால் அந்தக் கதையின் பயணம் வாசகர்களின் மனதில் தான் நிறைவடைகிறது." அதனால்தான் இந்த எண்ணத்தை பகிர்ந்தேன்.

இன்றும் நான் மீண்டும் சொல்கிறேன். இந்தக் கதையை எப்படி கொண்டு செல்ல வேண்டும் என்பது உங்கள் முழு உரிமை. அதை நான் எப்போதும் மதிக்கிறேன். நான் சொல்ல வந்தது, ஒரு உண்மையான வாசகராக எனக்கு ஏற்பட்ட சிறிய முரண்பாட்டை மட்டும்.

இந்தக் கருத்தால் உங்களுடைய மனம் ஏதாவது வருந்தியிருந்தால், அதற்காக மனப்பூர்வமாக மன்னிப்பு கேட்டுக் கொள்கிறேன். என் நோக்கம் உங்கள் எழுத்தையோ, கற்பனையையோ, கதையையோ குறை கூறுவது அல்ல. நான் மிகவும் நேசித்து, ஆரம்பத்திலிருந்து ஒன்றிப் படித்த ஒரு கதையின் மீது கொண்ட அக்கறையால், ஒரு உண்மையான வாசகராக என் மனதில் தோன்றிய கேள்வியை மட்டுமே பகிர்ந்து கொண்டேன்.

இனி இந்தக் கதையை வழக்கம்போல் தொடர்ந்து படிப்பேனா, முன்புபோல கருத்துகள் பதிவு செய்வேனா என்பதை இந்த நேரத்தில் என்னால் சொல்ல முடியவில்லை. ஆனால் ஒரு விஷயம் மட்டும் உறுதியாகச் சொல்ல முடியும். இந்த இணையதளத்திற்கு நான் மீண்டும் மீண்டும் வர வைத்த முக்கியமான காரணங்களில் ஒன்று "அவள் இதயத்தின் மொழி" தான்.

உங்கள் எழுத்து நடை, உணர்வுகளை வடிவமைக்கும் விதம், கதாபாத்திரங்களுக்கு நீங்கள் உயிர் கொடுக்கும் விதம்—இவை அனைத்தும் என்னை மிகவும் ஈர்த்தவை.

"நல்ல எழுத்து மனதைத் தொடும்; சிறந்த எழுத்து மனதில் தங்கும்." உங்கள் எழுத்து எனக்கு இரண்டாவதாக இருந்தது. அதனால்தான் இந்தக் கருத்தை எழுதும் அளவுக்கு நான் இந்தக் கதையோடு உணர்வுப்பூர்வமாக இணைந்திருந்தேன்.

அதனால்தான் இந்தக் கருத்தையும் ஒரு விமர்சனமாக அல்லாமல், உங்கள் எழுத்தை மனதார ரசித்த ஒரு அன்பு வாசகரின் நேர்மையான மனக்குரலாக எடுத்துக் கொள்வீர்கள் என்று நம்புகிறேன்.

உங்கள் நேரம் கிடைக்கும்போது, இதைப் பற்றிய உங்கள் பார்வையை அறிந்து கொள்ள ஆவலுடன் காத்திருக்கிறேன். என் கருத்து சரியாக இருக்கலாம்; தவறாகவும் இருக்கலாம். ஆனால் உங்கள் விளக்கத்தை கேட்கும் ஆர்வம் மட்டும் இன்னும் குறையவில்லை.

"கேள்வி கேட்டவன் எதிரி அல்ல; பதிலை எதிர்பார்த்து காத்திருப்பவன் அன்புக்குரியவன்."
என்றும் உங்கள் எழுத்தை மதிக்கும், உங்கள் சிந்தனையை ரசிக்கும், உங்கள் அன்பு வாசகன்.

வெளிநாட்டில் வேலை காரணமாக, ஆயிரக்கணக்கான கிலோமீட்டர் தூரத்தில் இருந்தாலும், சில இரவுகளில் தனிமையை மறக்க வைத்தது இந்தக் கதைதான். உடலைச் சுற்றியிருக்கும் சுவிட்சர்லாந்தின் குளிரை விட, மனதுக்குள் இருந்த வெறுமையை உங்கள் எழுத்து பல முறை வெப்பமாக்கியிருக்கிறது. அதனால்தான் இந்தக் கதையின் மீது எனக்கு சாதாரண வாசகனின் ஈர்ப்பு இல்லை; மனதோடு ஒன்றிப் படித்த ஒரு வாசகனின் பிணைப்பு இருக்கிறது.