மழை சொல்லாத காதல்...

[Xbilla]

அத்தியாயம் 2 – எதிர்பாராத சந்திப்பு

மழை பெய்த அந்த மாலைக்குப் பிறகு மூன்று நாட்கள் கடந்துவிட்டன.

நிலா வழக்கம்போல தனது வேலையில் மூழ்கியிருந்தாள். அவள் பணிபுரியும் பதிப்பகத்தில் புத்தகக் கண்காட்சிக்கான ஏற்பாடுகள் தீவிரமாக நடந்துகொண்டிருந்தன. புதிய எழுத்தாளர்களின் கையெழுத்துப் பிரதிகள், திருத்த வேண்டிய அத்தியாயங்கள், அச்சகத்திற்குச் செல்ல வேண்டிய கோப்புகள்—எல்லாம் அவள் மேசையில் குவிந்திருந்தன.

"நிலா, மாலை நான்கு மணிக்கு கலை அரங்கத்தில் இருக்கும் புத்தக வெளியீட்டு விழாவுக்கு நீ போகணும்," என்று மேலாளர் கூறினார்.

"சரி, சார்."

மாலை நான்கு மணிக்குள் அவள் அரங்கத்தை அடைந்தாள். நகரின் பழமையான அந்தக் கட்டிடம், புத்தக வாசனையும், காபியின் மணமும், மெதுவான இசையும் கலந்த ஒரு அமைதியை தன்னுள் சுமந்திருந்தது.

புதிய நூல்கள் வரிசையாக வைக்கப்பட்டிருந்தன. வாசகர்கள் ஆர்வத்துடன் ஒவ்வொரு புத்தகத்தையும் புரட்டிப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தனர்.

நிலா தனது குறிப்பேட்டை எடுத்துக்கொண்டு நிகழ்ச்சிக்கான தகவல்களை எழுதிக்கொண்டிருந்தபோது, ஒரு பழக்கமான குரல் அவள் காதில் விழுந்தது.

"மீண்டும் மழை இல்லாமலேயே சந்தித்துட்டோமே..."

அவள் திரும்பிப் பார்த்தாள்.

ஆதவன்.

அதே அமைதியான புன்னகை. ஆனால் இன்று வெள்ளைச் சட்டைக்குப் பதிலாக நீல நிற குர்த்தா அணிந்திருந்தான்.

"நீங்களா?" என்று அவள் ஆச்சரியத்துடன் கேட்டாள்.

"நான்தான். இங்கே உங்களைப் பார்ப்பேன் என்று நினைக்கவே இல்லை."

"நானும் அப்படித்தான்."

இருவரும் சிரித்தனர்.

"நீங்கள் புத்தகக் கண்காட்சிக்கு வருவீர்கள் என்று எதிர்பார்க்கவில்லை," என்றாள் நிலா.

"நான் கட்டிட வடிவமைப்பாளர்தான். ஆனா புத்தகங்கள் என் இரண்டாவது உலகம்."

"அப்படியா?"

"வீட்டில் ஒரு சிறிய நூலகமே இருக்கு."

"அப்படியென்றால் நாம இருவரும் ஒரே நோயாளிகள்."

"என்ன நோய்?"

"புத்தகங்களை வாங்கும் நோய். படிக்க நேரம் இல்லாவிட்டாலும் வாங்குவதை மட்டும் நிறுத்த முடியாது."

ஆதவன் சிரித்தான்.

"அப்படியென்றால் அந்த நோய்க்கு மருந்தே கிடையாது."

---

நிகழ்ச்சி முடிந்ததும், அரங்கத்தின் தோட்டத்தில் இருவரும் நடந்து சென்றனர்.

மாலைச் சூரியன் மெதுவாக மறையத் தொடங்கியிருந்தான். மரங்களின் இலைகளுக்கு நடுவே வீசிய தென்றல், பகலின் வெப்பத்தை மெதுவாகக் குறைத்தது.

"நீங்கள் எப்போதுமே இப்படித்தான் அமைதியா இருப்பீர்களா?" என்று கேட்டாள் நிலா.

"எல்லோரிடமும் இல்லை."

"அப்படின்னா?"

"சில மனிதர்களிடம் பேசும்போது மட்டும் வார்த்தைகள் தானாக வந்துவிடும்."

"நான் அந்தப் பட்டியலில் இருக்கிறேனா?"

"இருக்கலாம்..."

அந்த "இருக்கலாம்" என்பதிலேயே ஒரு மென்மையான தயக்கம் இருந்தது.

நிலா அதை கவனித்தாள். ஆனால் எதுவும் கேட்கவில்லை.

---

அந்த நேரத்தில் நிலாவின் மொபைல் ஒலித்தது.

"ஹலோ... ஆமா அம்மா... இன்னும் கொஞ்ச நேரத்தில் வீட்டுக்கு வந்துடுவேன்."

அழைப்பை முடித்துவிட்டு அவள் சிரித்தாள்.

"அம்மாக்களுக்கு நேரம் என்றால் நேரம்தான்."

"அதுதான் அவர்களோட காதல் காட்டும் முறை," என்றான் ஆதவன்.

"உங்க வீட்டில்?"

ஒரு நொடி அமைதியாக இருந்தான்.

"அம்மா இல்லை."

நிலாவின் முகத்தில் இருந்த சிரிப்பு மறைந்தது.

"மன்னிக்கணும்... தெரியாமல் கேட்டுட்டேன்."

"பரவாயில்லை. பல வருடங்கள் ஆகிவிட்டது."

அவன் சொன்ன விதத்தில் ஒரு சோகத்தின் நிழல் இருந்தது.

அதை மாற்ற நினைத்த நிலா அருகிலிருந்த புத்தகக் கடையைச் சுட்டிக்காட்டினாள்.

"ஒரு புத்தகம் தேர்வு பண்ணலாமா? ஒருத்தர் இன்னொருத்தருக்காக."

"அது நல்ல யோசனை."

இருவரும் புத்தக அலமாரிகளுக்கு நடுவே நின்றனர்.

ஆதவன், கவிதைத் தொகுப்பொன்றை எடுத்தான்.

"இதைக் படிச்சிருக்கீங்களா?"

"இல்லை."

"அப்படியென்றால் இது உங்களுக்கு."

நிலா சிரித்தாள்.

அவள் ஒரு சிறிய நாவலை எடுத்தாள்.

"இதைக் நீங்கள் படிக்கணும்."

"ஏன்?"

"இந்தக் கதையின் நாயகன் உங்களைப் போல நிறைய யோசிப்பவன்."

ஆதவன் புத்தகத்தை வாங்கிக்கொண்டான்.

"அப்படியானால்... நான் படிச்சுட்டு, உண்மையிலேயே என்னைப் போல இருக்கிறானா என்று சொல்றேன்."

---

வெளியே வந்தபோது மாலை இருளாக மாறியிருந்தது.

பிரிவதற்கு முன் ஆதவன் தயக்கத்துடன் கேட்டான்.

"நிலா... உங்களுக்கு ஆட்சேபனை இல்லையென்றால்... நண்பர்களாக இருக்கலாமா?"

நிலா சில நொடிகள் அவனைப் பார்த்தாள்.

அவனது கண்களில் எந்த அவசரமும் இல்லை. எந்த எதிர்பார்ப்பும் இல்லை. மரியாதையும் நேர்மையும் மட்டும் இருந்தது.

"நண்பர்களாக இருக்கலாம்."

அவள் தனது தொலைபேசி எண்ணை அவனிடம் பகிர்ந்தாள்.

அந்த ஒரு சிறிய செயல், இருவரின் வாழ்க்கையிலும் ஒரு புதிய அத்தியாயத்தைத் திறந்தது.

அன்று இரவு...

நிலாவின் மொபைலில் ஒரு புதிய செய்தி வந்தது.

இன்று மீண்டும் சந்தித்ததில் மகிழ்ச்சி. இனிய இரவு. – ஆதவன்

அந்தச் செய்தியைப் பார்த்து அவள் அறியாமலேயே புன்னகைத்தாள்.

அவளுக்குத் தெரியவில்லை...

அந்த எளிய "இனிய இரவு" என்ற இரண்டு வார்த்தைகள், அவள் ஒவ்வொரு இரவும் எதிர்பார்க்கும் பழக்கமாக மாறப்போகின்றன.