Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[yazhiniram]

முதல்ல, உண்மையாவே இந்தக் கதையைப் படிச்சு, அடுத்த அப்டேட் எப்போ வரும்னு காத்துக்கிட்டிருக்கிற எல்லா வாசகர்களுக்கும் ஒரு விஷயம் சொல்லணும்.

நான் இந்தக் கதையை நிறுத்தினது, எனக்கு கதை எழுதப் பிடிக்காமலோ, ஆர்வம் குறைஞ்சதாலோ இல்லை. உண்மையாவே இந்தக் கதையை ரசிச்சு படிக்கிற உங்களுக்காக எழுதுறது எனக்கு எப்போதுமே சந்தோஷம்தான். ஆனால் கடந்த சில அப்டேட்டுகளாக கமெண்ட் செக்ஷன்ல நடந்த சில விஷயங்கள், எழுதுற ஆர்வத்தையே மெதுவா குறைக்க ஆரம்பிச்சது.

இது ஒரு அடல்ட் ஸ்டோரி. இதோட மையக் கரு என்னன்னு எல்லாருக்கும் தெரியும். கதையில குறை இருந்தா தயங்காம சொல்லுங்க. எழுத்து பிடிக்கலன்னு சொல்லுங்க. லாஜிக் இல்லன்னு விமர்சிங்க. நெகட்டிவ் ரிவ்யூ கொடுங்க. அதெல்லாம் ஒரு எழுத்தாளனாக நான் ஏற்றுக்கொள்வேன். ஏன்னா அது கதையைப் பற்றிய கருத்து.

ஆனா, சில கமெண்ட்ஸ் கதையைப் பற்றி இல்ல. நேரடியாக எழுதுறவங்களையே குறிவைத்து கேலி பண்ணுற மாதிரி இருந்தது.

உதாரணத்துக்கு:

> **"இழுவை மன்னன் இன்னும் பதிவு போடலையா???"**

இந்த மாதிரி கமெண்ட் கதையைப் பற்றிய விமர்சனம் இல்லை. இது எழுதுறவங்கள தனிப்பட்ட முறையில் கேலி பண்ணுற ஒரு கமெண்ட். இப்படிப்பட்ட கமெண்ட்ஸால கதையைப் பற்றிய எந்த விவாதமும் உருவாகாது; அதற்கு பதிலா கமெண்ட் செக்ஷனோட தரம்தான் குறையும்.

**@manidhanhere**, உங்களுக்கு இந்தக் கதை பிடிக்கலன்னா, அது உங்க உரிமை. இந்தக் கதை மோசம்னு நினைச்சா அதையும் சொல்லலாம். அதில் எந்தத் தவறும் இல்லை. ஆனால் உங்கள மாதிரி ஆளுங்க, ஒவ்வொரு அப்டேட்டுக்கும் வந்து கதையைப் பற்றி பேசாமல், எழுதுறவங்கள மட்டும் குறிவைத்து கேலி பண்ணுறது ஆரோக்கியமான விமர்சனம் கிடையாது.

எனக்கு விமர்சனத்தோட எந்தப் பிரச்சனையும் இல்லை. ஆனால் விமர்சனத்துக்கும், பர்சனல் அட்டாக்குக்கும் நிறைய வித்தியாசம் இருக்கு.

என்னை அதிகமா பாதிச்ச விஷயம் என்னன்னா, இப்படிப்பட்ட பர்சனல் அட்டாக் கமெண்ட்ஸ் வந்தப்போ யாரிடமிருந்தும் ஒரு எதிர்ப்புகூட வரல. கதையைப் பற்றிய விவாதம் பின்னாடி போயிடுச்சு. யாரும் அந்த உரையாடலை மீண்டும் கதைக்குத் திருப்ப முயற்சி செய்யல. ஒவ்வொரு அப்டேட்டுக்கும் இதே நிலைதான் தொடர்ந்தது.

எழுதுறவங்களுக்கு, மத்தவங்க கதையைப் பற்றி பேசுறதுதான் சந்தோஷம். கதாபாத்திரங்கள், சம்பவங்கள், எழுத்து, கதையின் போக்கு—இதைப் பற்றிதான் விவாதம் நடக்கணும். ஆனால் தொடர்ந்து எழுதுறவங்களையே கேலி பண்ணுற சூழல் உருவானப்புறம், எழுதுற ஆர்வம் கொஞ்சம் கொஞ்சமா குறைய ஆரம்பிச்சது.

அதனால்தான் கதையை நிறுத்த வேண்டிய நிலை வந்தது.

இந்த விளக்கம், உண்மையாவே இந்தக் கதையை விரும்பிப் படிச்ச வாசகர்களுக்காக மட்டும்தான். உங்க மேல எனக்கு எந்தக் கோபமோ, வருத்தமோ இல்லை. இவ்வளவு நாள் நான் தொடர்ந்து எழுதியதுக்கு காரணம் நீங்கதான்.

ஆனா, ஒரு சிலருடைய தனிப்பட்ட தாக்குதல்கள், கமெண்ட் செக்ஷனையே கதையைப் பற்றிய இடமா இல்லாமல், எழுதுறவங்கள கேலி பண்ணுற இடமா மாற்றிட்டது.

**விமர்சனம் ஒரு எழுத்தாளனை வளர்க்கும்.**

**ஆனால் பர்சனல் அட்டாக், எழுதுறவங்கள எழுதவே வேண்டாம்னு யோசிக்க வைக்கும்.**

**துரதிர்ஷ்டவசமாக, நானும் அந்த நிலைக்குத்தான் வந்துட்டேன்.**

---

இப்போ இந்த நிலைமையில, இந்தக் கதையைத் தொடர்ந்து எழுதணுமா வேண்டாமானு நான் யோசிச்சுட்டு இருக்கேன்.

உண்மையாவே இந்தக் கதையை விரும்பிப் படிக்கிற வாசகர்கள் இன்னும் இருக்கீங்க. அதனாலதான் இந்த விளக்கத்தைக் கொடுக்கணும்னு தோணிச்சு.

ஆனா ஒரு விஷயம் மட்டும் புரிஞ்சுக்கோங்க. இப்படி தொடர்ந்து பர்சனல் அட்டாக் வரும்போது, அது எழுதுறவங்களோட மனசையும், எழுதுற ஆர்வத்தையும் தேவையில்லாம குறைக்கும்.

ஒரு அப்டேட் வேணும்னா, அதுக்கு குறைந்தபட்சம் ஒரு மரியாதையான சூழல் இருக்கணும். கதையை விமர்சிங்க, குறை சொல்லுங்க, விவாதிங்க. அதெல்லாம் எனக்கு எந்தப் பிரச்சனையும் இல்லை. ஆனால் எழுதுறவங்கள தனிப்பட்ட முறையில் இழிவுபடுத்துறதை மட்டும் சாதாரணமா எடுத்துக்க முடியாது.

நானும் நினைச்சா அதே மாதிரி கெட்ட வார்த்தையில பதிலடி கொடுக்க முடியும். ஒவ்வொரு கமெண்ட்டுக்கும் இறங்கி சண்டை போடவும் முடியும். ஆனா அதுக்காக நான் இங்க வரல. நான் வந்தது ஒரு கதையை எழுதத்தான்; யார்கிட்டயும் வார்த்தைப் போர் நடத்த அல்ல.

அதனால, இந்தக் கதையைத் தொடரணுமா வேண்டாமானு நான் யோசிக்கிறேன். அந்த முடிவு, கதையைப் படிக்கிற வாசகர்களோட எண்ணிக்கையைவிட, இந்தக் கமெண்ட் செக்ஷன்ல கதைக்கும், எழுதுறவங்களுக்கும் கிடைக்கிற அடிப்படை மரியாதையைப் பொறுத்துதான் இருக்கும்.

**ஒரு அப்டேட் வேணும்னா, அதுக்கு ஒரு மரியாதையான சூழலும் வேணும்.**

---

இன்னொரு விஷயம்.

சில பேர் கதையை நிறுத்துனதுக்கு, என்னோட பர்சனல் லைஃப்பைப் பற்றியும், நான் என்ன பண்ணணும், எப்படி நடந்துக்கணும், எதைப் பொறுத்துக்கணும்னு அட்வைஸ் பண்ண ஆரம்பிச்சிருக்கீங்க.

அதை தயவுசெய்து நிறுத்துங்க.

நான் கதையை நிறுத்துனது விமர்சனத்துக்குப் பயந்தோ, திட்டுறவங்களுக்கு பயந்தோ இல்லை. விமர்சனத்துக்கும், அவமானப்படுத்துறதுக்கும் வித்தியாசம் இருக்கு. அந்த வித்தியாசத்தைப் புரிஞ்சுக்கணும்.

எனக்கு சுயமரியாதை ரொம்ப முக்கியம். மரியாதை இல்லாத இடத்துல, தேவையில்லாம நின்னு என்னை நான் நிரூபிக்கணும்னு எனக்கு எந்த அவசியமும் இல்லை. அதனால நான் எடுத்த முடிவை "பயந்துட்டாரு"ன்னு புரிஞ்சுக்குறதோ, அதைப் பற்றி எனக்கு வாழ்க்கைப் பாடம் சொல்லுறதோ தேவையில்லை.

இது எனக்கு ஒரு டைம்பாஸ். நான் இதுக்காக சம்பளம் வாங்குறதுமில்லை. எனக்கு என்னோட பர்சனல் லைஃப்புல என்ன செய்யணும், எந்த முடிவு எடுக்கணும், எங்கே என் நேரத்தையும் மனநிம்மதியையும் செலவழிக்கணும்னு எனக்கே தெரியும்.

அதனால, தயவுசெய்து கதையைப் பற்றிப் பேசுங்க. பிடிச்சிருந்தா சொல்லுங்க. பிடிக்கலன்னா அதையும் சொல்லுங்க. விமர்சிங்க. விவாதிங்க. அதெல்லாம் எப்போதும் வரவேற்கிறேன்.

ஆனா, என் பர்சனல் லைஃப்பைப் பற்றிய தேவையில்லாத அட்வைஸோ, அதை பற்றிய தீர்ப்புகளோ வேண்டாம்.

**கதைக்கு ஒரு எல்லை இருக்கிறது. அதே மாதிரி, என் பர்சனல் லைஃப்புக்கும் ஒரு எல்லை இருக்கு. அந்த எல்லையை மட்டும் மதிச்சா போதும்.**