[Kathir anbu]

அன்று , எங்கள் ஊரில் உள்ள church Father என்னை பார்த்ததற்க்காக வந்தார்.

"தம்பி எப்படி இருக்கிறாய்? 

"நன்றாக இருக்கிறேன் Father ,இப்போது பரவாயில்லை."

பிறகு சம்பிரதாயங்களுக்காக சில கேள்விகள் கேட்டு விட்டு கிளம்ப தயாரானார்.

அப்பொழுது திடீரென்று நினைவுக்கு வந்தவராய்

"கதிர், உன்னிடம் ஒன்று கூற வேண்டும். "

"உன்னைத் தேடி ஒரு பெண், மதிக்கத்தக்க வயதுடையவள், ஒரு மாதத்திற்கு முன்பு வந்து உன்னை பற்றி விசாரித்தாள். அவள் யார் என்று என்னால் ஓரளவு ஊகிக்க முடிந்தது. "

 "இருபது வருடங்களுக்கு முன்பு உன்னை, எங்கள் ஆசிரமத்தில் விட்டுச் சென்ற உன் தாயாக தான் இருக்க வேண்டும்."

"உன்னை பற்றிய விவரங்களை சேகரித்து கொண்டு அவள் சென்றுவிட்டாள், ஆனால் அவளை தொடர்பு கொள்வதற்கு எந்த முகவரியும் விட்டு செல்லவில்லை."

 "அவர் ஏதேனும் உன்னை தொடர்பு கொண்டாரா" என்று கேட்டார். 

எனக்கு தூக்கி வாரிப்போட்டது. 

"இல்ல Father யாரும் என்ன‌ தேடி வரல "

என்ன என் அம்மா என்னை தேடி வந்தாளா? யார் அவள் எப்படி இருப்பாள் எங்கே இருக்கிறாள் குட்டையா இருப்பாரா நெட்டையா இருப்பாரா?

அம்மா என்னை தேடுகிறார் என்ற உணர்வே எனக்கு புது தெம்பை தந்தது.

FATHER வெளியே செல்லும் வரை வசந்தி உள்ளே வரவில்லை.


நாட்கள் செல்ல ஆரம்பித்தது.

 நானும் வசந்தியும் நன்றாக பழகினோம். 

ஒருவருக்கு ஒருவர் புரிந்து கொண்டோம். 

ஆனால் இது காதலும் இல்லை, காமமும் இல்லை. ஒரு 20 வயது ஆணுக்கும் 40 வயதிற்கும் உள்ள பெண்ணுக்கும் இடையே உள்ள ஒரு விதமான புரிதல்கள் மட்டுமே.


பிறகு கடைசியாக ஏழாவது நாளும் வந்தது, நான் ஆஸ்பத்திரியிலிருந்து டிஸ்சார்ஜ் ஆகும் நாள். 

அன்று வசந்தி சோகத்துடனே காணப்பட்டாள். எனது அப்பா என்னை கூட்டிச் செல்ல வந்திருந்தார். எனது ஆடைகள் உடைகள் எல்லாவற்றையும் எடுத்துக்கொண்டு நாங்கள் செல்ல தயாரானோம்.
பில் பே பண்ணுவதற்காக பில் கவுண்டருக்கு சென்றார் அப்பா. 

அப்பொழுது நானும் வசந்தியும் தனியாக நின்றிருந்தோம். அப்போது வசந்தி "உன்னோடு பேச வேண்டும் கொஞ்சம் வெளியே வருகிறாயா"
 
அவளோடு வெளியே சென்றேன்.

என்னை அழைத்துக்கொண்டு அருகிலிருந்த டீக்கடைக்கு சென்றாள்.

இருவரு ம் டீ சாப்பிட்டு விட்டு வந்து அங்கிருந்த ஒரு பெஞ்சில் அமர்ந்து சில கதைகள் பேசி சிரித்து கொண்டிருந்தோம். 

அப்பொழுது அவள் அன்று வந்த சர்ச் பாதர் பற்றி கேட்டாள், "யார் அவர், அன்று உன்னிடம் என்ன கூறினார்" என்றெல்லாம் கேட்டாள். நான் நடந்தவற்றை எல்லாம் கூறினேன்.


நான் அம்மா இல்லாமல் வளர்ந்தவன் என்று அவளுக்கு முன்பே தெரியும். அதனாலேயே என்மேல் தனி பாசம் காட்டுகிறாள் என்றே நினைக்கின்றேன் 

அவள் என்னிடம், 
"நீ சிறுவயதிலிருந்தே அம்மா இல்லாமல் தான் வளர்ந்தாய் , திடீரென அந்த‌ பெண் வந்து, நான்தான் உன் அம்மா உன்னை இனிமேல் நான் பார்த்துக் கொள்கிறேன் என்றால் நீ என்ன செய்வாய்? "
என்று ஒரு கேள்விக்குறியோடு என்னையே பார்த்தாள். 

எனக்கு எப்படி பதில் சொல்ல வேண்டும் என்று தெரியவில்லை.
"நான் அவளை அம்மா என்று அழைப்பேனா என்று தெரியாது ,."

"ஆனால் நிச்சயம் அவள் மீது கோபம் மட்டுமே படுவேன்."

 "இவ்வளவு காலம் எங்கு சென்றீர்கள் என்று கேட்பேன் ஏன் என்னை விட்டு சென்றீர்கள் என்று கேட்பேன்."

" கண்டிப்பாக பாசம் இருக்காது."

 "அவள் மீது கோபம் மட்டுமே எனக்கு இருக்கிறது" என்ற விரக்தியுடன் பேசினேன்.


சிறிது நேரத்திலே அவளுடைய முகம் மொத்தமாக மாறிவிட்டது. அவ்வளவு நேரம் சிரித்துக்கொண்டிருந்தவள், மிகவும் அமைதி ஆகிவிட்டாள்.


சரி என்று அவளிடம் கூறிவிட்டு எனது உடைமைகளை எடுத்துக்கொண்டு நானும் என் தந்தையும் ஊருக்கு செல்ல கிளம்பிவிட்டோம்.

 நான் காரில் சென்று
எனது பொருட்களை வைத்து கொண்டு நின்றுகொண்டிருந்தேன்.

 அப்பொழுது அங்கு என் தந்தை வசந்தியின் கைகளை பிடித்துக்கொண்டு ஏதோ பேசிக்கொண்டிருந்தார். 

இருவருடைய முகமுமே ஏதோ ஒரு பதட்டத்தில் இருந்தது. 

எனக்கோ என்ன நடக்கிறது என்று புரியவில்லை. நான் அவர்களிடம் என்னவென்று கேட்பதற்காக கிட்டே சென்றபோது, தந்தை "சரி வருகிறேன் அம்மா
நேரம் கிடைத்தால் கண்டிப்பாக வீட்டிற்கு வாருங்கள் "என்று கூறிவிட்டு "சரி கதிர் போகலாம் வா" என்று என்னை அழைத்துக்கொண்டு காருக்கு வந்துவிட்டார்.
நான் அவளை பார்த்து சிரித்து கை காட்டி விட்டு வந்தேன். அப்போது காற்றில் சேலை விலகி தெரிந்த‌ தொப்புளை கவனிக்காமலில்லை.

 அவள் என்னை ஏக்கமாக பார்த்துக்கொண்டு நின்றாள். தாய் அல்லவா.
மகன் பிரிந்து செல்வதை தாங்க முடியவில்லை போல.

1 மாதம் கடந்தது 


நாட்கள் சென்று கொண்டிருக்க ஒரு நாள் வசந்தியை ஒரு கோவிலில் பார்த்தேன்.
 இருவரும் சந்தித்து கொண்டோம். பேசிக்கொண்டோம். 

"என்னடா எப்படி இருக்க?" என்று கேட்டாள்,
" நான் நல்லா இருக்கேன். நீங்கள் எப்படி இருக்கீங்க?"
" ம்ம் நான் இருக்கேன். " என்று கூறியவரே வா குளத்தில் அமர்ந்து பேசுவோம் என்று என்னை கூட்டிச் சென்றாள்.

 குளத்தின் அருகே படிகளில் பக்கத்தில் பக்கத்தில் உட்கார்ந்து கொண்டோம். 

உட்கார்ந்து கொண்டு மீன்களுக்கு பொறிகளை வீசிக்கொண்டே என்னிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தாள். 

"அப்புறம் அப்பா எப்படி இருக்கார்? படிப்பெல்லாம் எப்படிப் போகிறது? படிப்பில் கவனம் செலுத்துகிறாயா அல்லது பெண்களோடு ஊர் சுற்றுகிறாயா?" என்று கேட்டாள்.

" எனக்கு அங்குள்ள எந்தப் பெண்கள் மீதும் விருப்பமில்லை."
எனக்கு விருப்பமுள்ள பெண் அந்த கல்லூரியிலே இல்லை என்றேன்."

 "பிறகு சாருக்கு யாரைப் பிடிக்கும்? கல்லூரியிலே" என்றாள்.

"அவளைப் பற்றிக் கூறும் அளவிற்கு நாம் இரண்டு பேரும் இன்னும் நெருக்கமாகவில்லை" என்றேன். 

பிறகு அவள் ஏதேதோ பேசிக்கொண்டிருந்தால்.
ஆனால், என் கவனம் அதில் இல்லை. என் கவனமெல்லாம், அவள் பொறி அள்ளி வீசிக்கொண்டிருக்கும்போது விலகித் தெரிந்த அவளது இடுப்புப் பகுதியிலேயே இருந்தது.

வெயிலின் தாக்கத்தால என்னமோ வியர்வை துளிகள் வழிந்து ஒரு மாதிரி மின்னிக் கொண்டிருந்தது,.

கட்டுப்பாட்டை இழந்தேன்.

கோவில் என்றும் பாராமல் எனது கட்டுப்பாட்டை மீறி அவள் இடுப்பில் கை வைத்து தடவிவிட்டேன்.

அதிர்ந்து விட்டாள் 

கையை ஓங்கினால் என்னை அரைவதற்காக. ஆனால், அரைய முடியவில்லை. 

ஓங்கிய கையை அப்படியே மடக்கினாள்.

 கண்களை இருக்கி மூடினால். அவளது கண்ணில் தேங்கியிருந்த அந்த நீர் கண்ணத்தின் வழியாக வழிந்தது. 

புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. இவ்வளவு நாள் அவளுக்கும் என்னை பிடிக்கும் என்று தான் நினைத்து கொண்டிருந்தேன். ஆனால், அவள் கை ஓங்கிய பொழுதுதான் தெரிந்தது. 

அன்று என் சுன்னியை பிடித்து விட்டவள் இன்று இடுப்பைப் பிடித்ததற்கே இவ்வளவு கோவம் காட்டுகிறாளா. 

அப்போதுதான் புரிந்தது. நானும் அவளிடம்
அந்த அளவுக்கு நெருங்கவில்லையே‌ என்று எனக்கு தோன்ற ஆரம்பித்தது. 

அப்படியானால் அவளுடன் நாம் நெருங்க வேண்டும். அவளை அடைய வேண்டும் என்றால்.

"ஏன் அவளை அடைய வேண்டும்"? என்று திடீரென்று எனக்குள்ளே கேட்டுக்கொண்டேன். 

அதெல்லாம் எனக்குத் தெரியாது. அவள் எப்பொழுதும் என்னுடனேயே இருக்க வேண்டும் என்று என் உள்மனது சொன்னது.

 சரி அதற்கான வேலைகளை இனி பார்ப்போம் என்று வேலையில் இறங்கினேன்.

 இனி அவள் என்னுடன் தான் இருக்க வேண்டும் என் வீட்டில் தான் இருக்க வேண்டும் என்று முடிவு செய்தேன்.

*அவளும் அதையே தான் விரும்பினாள் என்று பாவம் எனக்கு அப்போது தெரியவில்லை.*

ஓங்கிய கையை இறக்கிவிட்டு கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டு அங்கிருந்து எழுந்து விறுவிறுவென்று நடந்து சென்று விட்டாள். 

மகன் தவறு செய்கிறான் என்று அவளுக்குத் தெரிகிறது ஆனால் அவனை கண்டிக்க முடியவில்லை. கண்டிக்கும் இடத்திலும் அவள் இல்லை என்று அவளுக்குத் தெரியும்.
அழுதுகொண்டே அவளது வீட்டிற்கு நடையை கட்டினாள் வசந்தி.