నేను చదివిన కథలు - ప్రశ్న

[k3vv3]

"మీరు చెప్పాలి కదా సార్!"


"ఆ... అవును విను. మా ఇంట్లో పాత మిక్సీ గ్రైండరు, ఫ్లాస్క్, కుక్కరు, అల్యూమినియం సామాన్లు వున్నాయి. రోడ్డున ఒక పాత సామానుల కనుగోలుదారు, ’పళయ మిక్సీ, గ్రైండర్, ఫ్లాస్క్, కుక్కర్ తరమాన వెలకు వాంగ పడుం, వాంగమ్మా వాంగో, వాంగయ్యా వాంగో’ అని అరచుకుంటూ వచ్చాడు. వాణ్ణి మా ఆవిడ పిలిచింది. వాడు ఇంట్లోకి వచ్చాడు. ఆ పాత సామన్లను అతని ముందు వుంచింది. వారు వాటిని పరీక్షించి యాభైరూపాయలు ఇస్తానన్నాడు. నాకు మెలకువ వచ్చినా ఆదివారం కదా అని విశ్రాంతిగా పడుకొన్నా"


"సార్!..."


"ఏమిటి?"


"అతను అరవంలో అన్న మాటకు అర్థం ఏమిటి సార్!"


"పాత సామాగ్రిని న్యాయమైన వెలకు కొనబడును అని..."


"ఓహో!... అలాగా!.... తరువాత చెప్పండి సార్!...."


"ఆదివారం కదా!... నేను హాయిగా ఇంకొంతసేపు నిద్రపోవాలనుకొన్నా. తాను వచ్చి నన్ను లేపింది."
"తొమ్మిది గంటలైంది. ఎంత ఆదివారం అయినా ఏమిటి పాడు కుంభకర్ణుని నిద్ర. లేవండి. పాతసామన్ను కొనే అతను వచ్చాడు. నాకు అరవం రాదుగా. అతనితో మాట్లాడి ఆ సామాన్ను అమ్ముదురుగాని మిమ్మల్నే లేవండీ. వాడూ నట్టింట్లో కూర్చొని వున్నాడు" అంది.


"వాణ్ని పిలిచింది ఎవరు?" అడిగాను.


"నేనే!..." తన సమాధానం.


"నేను కాదుగా!...."


"ఏంటి జోకా!... లేవండి" ముఖంలో చిరాకు.


నా అదృష్టాన్ని తలచుకొంటూ హాల్లో ప్రవేశించాను. "ఎన్నా అప్పా సామాన్ పాతిటియా. ఎల్లాతుకుం ఎవళతరువే" అడిగాను.


"సార్!..."


"ఏమిటి కిరీటీ?"


"మీరు అరవంలో ఏమడిగారు?"


"అన్ని పాత సామానులకు ఎంత ఇస్తావని అడిగా!... వాడు అంబది అన్నాడు"


"అంటే!...."


"యాభై రూపాయలు!"


"మా ఆవిడ ముఖంలోకి చూచి ఆ మాటే చెప్పాను. కనుగోలుదారు మీద మా ఆవిడకు కోపం వచ్చింది."


"దౌజండ్.... వన్ దౌజండ్...!" అంది మా ఆవిడ.


"ఎక్కడ యాభై రూపాయలు.... ఎక్కడ వెయ్యి రూపాయలు ఈ బేరం అయ్యేది కాదనుకొన్నా...."


"ఫైనల్ రేట్ హండ్రెడ్!" అన్నాడు వాడు.


"నో.... నో.... దౌజెండ్!.... మా ఆవిడ మాట...."


"ముడియాదు!...." వాడి జవాబు.


"అంటే ఏంటి సార్!"


"కుదరదు"


"ఓహో!..." క్షణం తర్వాత కిరీటి.... "తరువాత!..." అడిగాడు. 


"వాడు మమ్మల్ని తిట్టుకుంటూ వెళ్ళిపోయాడు. నేను శోష వచ్చినట్లు సోఫాలో కూర్చున్నా."


"మా ఆవిడ వంటింట్లోకి వెళ్ళి ఐదునిమిషాల్లో కాఫీ గ్లాసుతో నా ముందు ప్రత్యక్షమై, గ్లాసును నాకు అందించింది. నా ప్రక్కన చిరునవ్వుతో సోఫాలో కూర్చుంది. అప్పుడు నాకు అనిపించింది ఏదో ఫిటింగ్ పెట్టబోతూ వుందని. ఊదుకొంటూ కాఫీ త్రాగడం ప్రారంభించాను.


"ఏమండీ!.... ఏమండీ!.... మీరు స్నానం చేసి టిఫిన్ పొంగలి మీకు ఇష్టమైనది చేశాను. తినండి. మనం రంగనాథన్ స్ట్రీట్‍కు వెళదాం!..." చిరునవ్వుతో చెప్పింది.


చేతిలోని కాఫీ గ్లాసు జారిపోబోయింది. గట్టిగా పట్టుకొన్నాను. "రంగనాథన్ స్ట్రీట్‍కు ఎందుకు?" మెల్లగా అడిగాను.


"ఈ సామానులు విక్రయించి. ఓ పెద్ద కుక్కర్ కొనేటందుకు! " నవ్వుతూ చెప్పింది నా అర్థాంగి సుందరి.


మనస్సున అనుకొన్నాను ’ఇది సుందరి కాదు బందర్ (కోతి)’ అని... "


"కిరీటీ!..... నా భార్య వలన నేను ఒక గుణపాఠం నేర్చుకొన్నాను." విరక్తిగా నవ్వుతూ చెప్పాడు ఆనందరావు.


"అదేమిటి సార్!"


"వాళ్ల మాటను మనం కాదనకూడదు. అంటే రెండు విధాల మనకు నష్టం" విరక్తిగా చెప్పాడు ఆనందరావు.


"అవునా సార్!..." అమాయకంగా అడిగాడు కిరీటి.


మౌనంగా రెస్టు రూముకు వెళ్ళి స్నానం చేసి డ్రస్ చేసుకొని హాల్లోకి వచ్చాను. ఈలోగా మా ఆవిడ రెండు రైసు బ్యాగుల్లో ఆ పాత సామాన్లను అమర్చి గోతాల మూతిని కట్టేసింది. టిఫిన్ తిని, ఆ మూటలను బులెట్ ముందు వెనుక అమర్చుకొని రంగనాథన్ స్ట్రీట్‍కు ఇరువురం బయలుదేరాము. ఆదివారం అయినందున పెద్దగా ట్రాఫిక్ ప్రాబ్లం లేదు. ఆ స్ట్రీట్‍లో ఎప్పుడూ తిరుణాల జనం. అందునా ఆ రోజు ఆదివారము. ఇసుక వేస్తే నేల రాలనంత జనం. మేజర్ పోర్షన్ ఆడవారే. శరవణా స్టోర్స్ లో ప్రవేశించాము. లోన మహారద్దీ. పాత సామానుల కనుగోలు కౌంటర్‍ను సమీపించి నా చేతిలో వున్న రెండు సంచులను వారి ముందు వుంచి విప్పి సామాన్లను చూపించాము.


వారు.... "నూట యాభై రూపాయలు. వీటి విలువ. మీకు ఏం కావాలి?" అడిగాడు. అతను తమిళియన్... కాని తెలుగు తెలుసు.
"టూలీటర్స్ బటర్ ఫ్లై కుక్కర్..." మా ఆవిడ జవాబు.


"నేను.... మా పాతసామానుకు మరీ చాలా తక్కువ ధర కొట్టారు. మరో మాట చెప్పండి." అడిగాను.


"అందరేట్ ఫైనల్ సార్! బ్యాలన్స్ క్యాష్ కట్టి కుక్కర్ వాంగి కోంగో!..." అన్నాడు ఆ కౌంటర్ వ్యక్తి.


"అంటే ఏంటి సార్!..."


"నేను చెప్పిన నూటయాభై పాతసామానుల ఫైనల్ రేటు. బ్యాలన్స్ కు క్యాష్ చెల్లించి కుక్కర్ తీసుకోండి అని..."


"కుక్కర్ని కొన్నారా సార్!"


"హు....." విరక్తిగా నవ్వాడు ఆనందరావు.
"వీళ్ళు మనలను ఇంటికి వచ్చిన వాడిల మోసం చేస్తున్నారు. ప్యారీస్ కార్నర్‍లో మరో అంగడి ఉంది. అక్కడికి పోదాం పదండి" ఆవేశంగా అంది మా ఆవిడ.


"తప్పదా సుందరీ!" షాపు నుంచి బయటికి చూచాను.


"తప్పదు!...." తాను ముందుకు నడిచింది.


నేను బయట పెట్టిన సామాన్లన్ని సంచుల్లో వుంచి మూతి బిగించి పాతాళభైరవి పాత సినిమాలో మాంత్రికుడు కీ.శే. రంగారావు గారి వెనుక, కీ.శే. రామారావు తోటమాలి నడచిన తీరిగా బులెట్‍ను సమీపించి, ఆ పాత సామన్లు శ్రీమతితో ప్యారీస్ కార్నర్‍కు చేరాను. ఆ షాపు వ్యక్తి మార్వాడి.... "మేము పాత సామానులను కొనము. పరశువాకంలో మా బ్రాంచి వుంది అక్కడ తీసుకొంటారు. మీరు అక్కడి వెళ్ళండి సార్!" వినయంగా వ్యాపార రీతిలో అతను చెప్పాడు.


నా పరిస్థితి.... ’పూర్తిగా మునిగిన వానికి చలి ఏమిటి?’ అదీ నా స్థితి....
"పదండి పరశువాకం...." నా దేవేరి ఆజ్ఞ.


సమయం రెండు గంటలు. పొట్టలో ఎలకలు గడబిడ. ఈ మూటలతో హోటల్లో ప్రవేశిస్తే.... జనం వింతగా చూస్తారేమో!... అనే సందేహం... రెండున్నరకు పరశువాకం షాప్ చేరాము. వారు పాత సామాన్ను పరీక్షించి "రెండువందలు ఇస్తాము. మీకు ఏం కావాలి?" అడిగారు.


"ఫైవ్ హండ్రెడ్!" అర్థాంగి గారి వచనం.


"నో మేడం. మేము బేరాలు ఆడే రీతిగా పాత సామాను ధరను చెప్పము. ఏదో మీరు అడిగారు కాబట్టి ’టూ ఫిఫ్టీ, వీటి వెల ఫైనల్!" చిరునవ్వుతో చెప్పాడు ఆ ఇరవై సంవత్సరాల యతిరాజు. అతను తెలుగువాడు.


నేను "ఏమిటి తమరి ఆజ్ఞ?" అడిగాను సుందరిని.


"బేరం చేయండి!..."


"సుందరీ! నా వల్ల కాదు...."


"బాబూ!.... మీ పేరేంటి" సుందరి గారి ప్రశ్న.