[Kathir anbu]

நான் ஆஸ்பத்திரில இருந்த கொஞ்ச நாளும் வசந்தி நல்லா பார்த்துக்கிட்டாங்க. எங்க அப்பாவும் அப்பப்போ வந்து கவனிச்சுட்டு போவார். 
மத்த பேஷன்ட்ஸ் மேல இல்லாத கவனிப்பு என் மேல இருந்துச்சு. என்னை ரொம்ப ஸ்பெஷலா ட்ரீட் பண்ணாங்க.
அப்படி நாட்கள் ஓடிச்சு. அப்பரம் டெஸ்ட் ரிப்போர்ட் வந்துச்சு. நான் குணமாகி விட்டேன்னு டாக்டர் வீட்டுக்கு அனுப்பிட்டாரு. நாங்க அங்கே இருந்து வீட்டுக்கு வந்தோம். எல்லாம் நல்லா தான் போயிட்டு இருந்தது.
கொஞ்ச நாள்லயே, நான் வசந்தியை மிஸ் பண்ண ஆரம்பிச்சேன். ஏனோ தெரியல, அவங்க முகம் எனக்கு வந்து வந்து போச்சு. திரும்ப அவங்களை பார்க்கணும் போலவே இருந்தது. நான் மருத்துவமனையிலிருந்து வீட்டுக்குத் திரும்பி, மூணு மாசத்துக்கு அப்புறம்.
நான் பள்ளிக்கூடம் விட்டு சாயந்தரம் 4:30 க்கு வீட்டுக்கு வந்தேன். அப்போ வீட்டு வாசல்ல பொண்ணுங்களோட‌ 2 ஜோடி செருப்பு இருந்துச்சு. இது யாரோடதா இருக்கும்? அப்படின்னு சந்தேகத்தோட வீட்டுக்குள்ள நுழைந்தேன். உள்ள பார்த்ததும் எனக்கு ஒரு அதிர்ச்சி.

ஆம்..உள்ளே இருந்தது வசந்தி தான்.கூட வேலை பார்த்த இன்னொரு நர்ஸ் இருந்தாங்க.
வாங்க வாங்க என்று கூப்பிட்டு கொண்டே உள்ளே சென்றேன். 
என்னை பார்த்ததும்‌‌அவள் முகம் மலர்ந்தது. என்னென்று தெரியாது, ஒருவித பரவசம் அடைந்தாள். எனக்கு ரொம்ப பிடித்திருந்தது.

பின்பு மூவரும் உரையடிக்கொண்டிருந்தோம். அந்த நேரத்திலேயே எங்க அப்பா வந்துவிட்டார்.

கொஞ்ச நேரம் இருந்துட்டு வசந்தியும் அவங்க தோழியும் கிளம்ப தயாராயிட்டாங்க.

"டீ வாங்கிட்டு வாரேன் , குடிச்சிட்டு போகலாம்."
"இல்ல இல்ல. இப்பதான் நாங்க வந்து பஸ் ஸ்டாப்ல இறங்கி டீ சாப்பிட்டு விட்டு வருகிறோம். அதனால எனக்கு ஒன்னும் தேவையில்லை, நன்றி."

"இவன் உடம்பு எப்படி இருக்கு, என்ன செய்யுறான் னு பாக்குறதுக்காக தான் வந்தேன், எனக்கு அஙக வேலையே ஓடல, "

"சரி, எனக்கு நேரம் ஆச்சு, நாங்க கிளம்புறோம்."

"உடம்பை பார்த்துக்கடா கதிர்." என்று கூறிவிட்டு .. என்னையே பார்த்தாள்.
எனக்கு என்ன சொல்வதென்று புரியவில்லை.
அப்பாவும் அவளது தோழியும் இருந்ததால் எதுவும் பேசாமல் அமைதியாக நின்றுவிட்டேன்.

என்னடா இது.. ஒரு நர்ஸ் பேஷண்டை பார்க்க வீட்டுக்கு வருகிறாளா? என்று நினைக்க வேண்டாம். 
நான் ஆஸ்பத்திரியில் இருந்த அந்த ஏழு ..எட்டு நாட்களும்,நடந்த நிகழ்வுகள் அந்த மாதிரி. 

*முதல் நாள் *

அது ஒரு தனியார் ஆஸ்பத்திரி என்பதால் பேஷண்ட்களுக்கு தனித்தனியாக அறை கொடுக்கப்பட்டிருந்தது.
அது சாயங்கால நேரம் என்பதால், வேலை முடிந்து வீட்டிற்கு செல்லும் நேரம்.எனவே அவளது
ஆடைகளை அவ்வளவாக பொருட்படுத்தாமல்,
வசந்தி அங்கு வைக்கப்பட்டிருந்த பொருட்களை அடுக்கிக் கொண்டிருந்தாள்.

 குணிந்து நிமிர்ந்து வேலை பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.நான் கட்டிலில் படுத்துக்கொண்டே அவளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். ஏனோ முதல் பார்வையிலேயே அவளை பிடித்து விட்டது.
என் கல்லூரியில் எத்தனையோ பெண்கள் இருக்கிறார்கள்,அவர்களிடம் வராத ஈர்ப்பு ஒரு 40 வயது பெண்ணிடம் ஏற்படுவதை என்னால் நம்ப முடியவில்லை.
நான் கட்டிலில் படுத்துக்கொண்டே கண்ணிமைக்காமல் அவளையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். ஆனால் அவள் என்னை சட்டை செய்யவே இல்லை. அவள் வேலையையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

அவை குனிந்து நிமிர்ந்து வேலை பார்த்ததுனாலேயே, ஒரு பக்க சேலை விலகி கைக்கு அடக்கமான ஒரு மாங்கனி என் கண்ணுக்கு விருந்தாச்சு.
ரொம்ப பெருசும் இல்ல, சின்னதும் இல்ல. சரியான அளவுல இருந்துச்சு.

அவ முகமெல்லாம் வேர்த்து இருந்துச்சு. முகம் மட்டுமில்ல. அவளோட ஜாக்கெட்ல அக்குள் பகுதியெல்லாம் வேர்த்து ஈரமா இருந்துச்சு.
அந்த வேர்வ நெடி , நான் இருந்த ரூம் ஃபுல்லா வந்தது.என் பூளு பேன்ட் கு உள்ள முழு விரைக்க ஆரம்பிச்சது. அவள கொஞ்சம் கொஞ்சமா கவனிக்க ஆரம்பிச்சேன். அவள் கழுத்துல தாலி இல்ல. காலில் மெட்டி இல்ல. அவ ஒரு கல்யாணம் ஆகாதவள். இல்லைன்னா ஒருவேளை கல்யாணம் ஆகி புருஷனை இழந்து இருக்கலாம்.

இப்ப அவகிட்ட பேச்சு குடுக்கணும்னு நினைச்சேன் ஆனா அவளை எப்படிக் கூப்புடுறதுனு எனக்குத் தெரியலை. அதனால அக்கான்னே ஆரம்பிச்சேன்.

"அக்கா"
என்னை திரும்பி பார்த்தாள்
"எனக்கு ‌சிறுநீர் வருகிறது " என கூறினேன்.
என்னை bathroom கு கைத்தாங்கலாக கூட்டி சென்றாள். பின்பு 
அவள் வெளியில் நின்றாள் . நான் zip ஐ கழட்டி பூளை வெளியே‌ எடுத்து விட்டேன். அவளை பார்த்து கொன்டே தான் செய்தேன்.

1 மின்னல் வினாடி ‌அவளது கண்கள் என் பூளை பார்த்தது. ஆனால் எந்த reaction ம் இல்லை.பின் அவள் என்னைப் பார்க்காமல் திரும்பி நின்று கொண்டாள். 

அந்த அறையில் நான் சிறுநீர் கழிக்கும் சத்தம் மட்டும் தான் கேட்டது.

"ம்ம்ம் ..முடின்ச்சு" என்றேன்.
பின் என்னை கைத்தாலப் பிடித்துக் கூட்டிக்கொண்டு வந்து கட்டிலில் அமர்த்தினாள்.

மிகவும் சோர்வாக உணர்ந்தேன்.
உடல் மட்டுமே சோர்வாக இருந்தது, என் பூளோ மிகவும் active ஆக இருந்தது ‌

பின் படுக்கும்போது fan காற்றில் என் உடைகள் விலகியது.
என்ன நினச்சாளோ , கிட்ட வந்து என் உடையை சரி செய்ய ஆரம்பிச்சாள்.

நான் படுத்துக் கொண்டே அவள் முகத்தை பார்த்தேன். என் ஆடைகளை சரி செய்வதிலே அவன் மும்முரமாக இருந்தாள்.
நெற்றியில் ஒற்றை குங்குமம் கீற்று அதன் கீழே விபூதி வைத்திருந்திருந்தால், கழுத்தில் எந்த ஆபரணங்களும் இல்லை.மிகவும் சாதாரண பெண் அவள். யாருடனுமே அளவான பேச்சு, நேர்த்தியான உடை, கனிவான குரல் , அடக்கமான குணம். என அனைவரையும் கவரும் வகையில் இருந்தாள்.


இப்போ அவளை பத்தி தெரிஞ்சுக்கணும்னு ஆர்வம் வந்துச்சு. 
"அக்கா, நீங்க எந்த ஊரு, உங்க பேரு என்ன? "என்று கேட்டேன்.
வேலை செய்து கொண்டிருந்தவள், என்னை பார்த்துக் கொண்டு வேலை செய்தவாரே, "என் பெயர் வசந்தி" என்று சொன்னாள். "ஊர் பக்கத்துல தான் ".

அவன் பேசிய விதம் என்னுடன் பேச விருப்பமில்லாமல் பேசியது போல் தெரிந்தது. 

 எனக்கு அவளிடம் வற்புறுத்தி பேச விருப்பமில்லை. அமைதியாக இருந்தேன்.

சிறு நேரம் கழித்து, "உன் பெயர் என்ன?" என்று கேட்டாள்.
நான் " கதிர் "

" என்ன படிக்கிற.?"

"இஞ்சினியரிங்"

"ம்ம்ம்ம் , சரி திரும்பி படு . ஊசி‌போடனும்"

என்றவாறு ஊசியில் மருந்தை ஏற்றிக்கொண்டே என்னை பார்த்தாள்.

நான் திரும்பி படுத்து லேசாக பேன்ட்டை இறக்கினேன்.

"பத்தாது இன்னும் இறக்கு "

"ம்ம்ம்ம்" நன்றாக இறக்கினேன்.

மெதுவாக ஊசி போட்டாள். நான் வலியில் பல்லை கடித்து கொன்டேன்.

தேய்த்து விடலாம் என கையை கீழே கொன்டு சென்றேன்.
என் கையை தட்டி விட்டு அவளே தேய்க்க ஆரம்பித்தாள்.

அவளை புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை.