[Kaamapithan]

“என்னடி சொல்ற? இதையெல்லாம் கேட்டுட்டு சும்மா மன்னிச்சு விட்டுட்டியா?” என்று திரிஷா ஆச்சரியத்துடன் கேட்க, சுஜிதா ஒரு பெருமூச்சு விட்டாள். “வேற என்ன பண்ணச் சொல்றீங்க மாமி? இனிமே இது மாதிரி நடக்கக்கூடாதுன்னு எச்சரிச்சுட்டுதான் விட்டேன். ஆனா அவரைப் பார்க்கும்போது பாவம், கொஞ்சம் பயந்த மாதிரிதான் தெரிஞ்சாரு. அதான் விட்டுட்டேன்.” திரிஷா விடவில்லை, “நானா இருந்தா மன்னிச்சிருக்கவே மாட்டேன் தெரியுமா?” என்று விறைப்பாகச் சொன்னாள். சுஜிதாவுக்குச் சிரிப்பு வந்துவிட்டது. “என்ன மாமி, நீங்க மன்னிக்க மாட்டீங்களா? அப்துல் உங்கள பிளாக்மெயில் பண்ணி ஓத்ததுக்கெல்லாம் அவனை மன்னிச்சுட்டு, நேத்து வரைக்கும் வாசல்ல கூட விடாதவனை இன்னைக்குப் பெட்ரூம் வரைக்கும் கூட்டிட்டுப் போய் அவன் சுன்னிக்கு உங்க புண்டைய விரிச்சு விருந்து வச்சிருக்கீங்க... நீங்க போயி மன்னிக்க மாட்டேன்னு கதை விடுறீங்க பாத்தீங்களா??” திரிஷா முகம் சுளித்தாள். “எதுக்கு எடுத்தாலும் ஏண்டி அந்த அப்துலையே இழுக்குற? ஏதோ ஒரு சந்தர்ப்பத்துல தப்பு பண்ணிட்டேன். அதுக்காக இப்படியே குத்திக்காட்டிட்டு இருப்பியா?” என்று சலித்துக்கொண்டாள். சுஜிதா சமாதானப்படுத்தும் விதமாக, “அப்படிச் சொல்லல மாமி... அப்துல் உங்களை எதோ பண்ணி மயக்கிட்டான்ல, அதே மாதிரிதான் அவரும் அப்பாவித்தனமா வந்து நின்னதைப் பாத்து நானும் மனசு மாறிட்டேன். புரிஞ்சுக்கோங்க,” என்றாள்.

“சரி சரி... புரிஞ்சுது. அப்புறம் என்னாச்சுன்னு மிச்சத்தைச் சொல்லு,” என்று திரிஷா ஆர்வமாக நெருங்கி உட்கார, சுஜிதா தொடர்ந்தாள்.
“அதுக்கப்புறம் கொஞ்ச நாள் சாதாரணமாதான் போச்சு. எப்போவாவது என்னைப் பார்க்கும்போது, ‘எப்படி இருக்கீங்க?’, ‘ஏதாவது உதவி வேணும்னா சொல்லுங்க’, ‘அரவிந்த் எப்போ வர்றாராம்?’, ‘மணி நல்லா படிக்கிறானா?’ அப்படின்னு ஒரு அக்கறையா விசாரிப்பாரு. நான் பெருசாப் பேசாமத் தலையை மட்டும் ஆட்டிட்டு வந்துடுவேன். ஒருநாள் சாயங்காலம் விக்கி ஆபீஸ் முடிஞ்சு வீட்டுக்கு வரும்போது, அவரோட வீடு பூட்டியிருந்துச்சு. நயன்தாராவுக்குப் போன் பண்ணா, அவங்க வர்ற பஸ் டிராஃபிக்ல மாட்டிக்கிச்சு, வர்றதுக்கு லேட்டாகும்னு சொல்லிட்டாங்க. வேற வழி இல்லாம அவரு வாசல்லயே நின்னுட்டு இருந்தாரு. அப்போதான் மணி காலேஜ்ல இருந்து வந்தான். விக்கி அங்கிள் வெளில நிக்கிறதைப் பாத்துட்டு, ‘என்ன அங்கிள், வெளில நிக்கிறீங்க?’ன்னு கேட்டுட்டு, ‘வாங்க அங்கிள், எங்க வீட்ல வந்து உக்காருங்க... ஆண்ட்டி வந்தப்புறம் போய்க்கலாம்’னு உரிமையோட உள்ள கூட்டிட்டு வந்துட்டான். மணி கூப்பிடுறானேன்னு அவரும் தயக்கத்தோட உள்ள வந்தாரு. நான் கிச்சன்ல வேலை செஞ்சுட்டு இருந்தவ, கதவு திறக்குற சத்தம் கேட்டு எட்டிப் பார்த்தேன். மணியும் விக்கியும் வந்ததைப் பாத்துட்டு, அவருக்குத் தண்ணி கொடுத்துட்டு, ‘டீ குடிக்கிறீங்களா?’ன்னு கேட்டேன். ‘இல்லைங்க சுஜிதா, பரவாயில்லை’ன்னு சொல்லித் தவித்திட்டு சோபால அமைதியா உட்கார்ந்திருந்தாரு. மணி டிரஸ் மாத்த பெட்ரூம்க்குப் போயிட்டான்.”

[img][/img]

“மணி போனதுக்கப்புறம் அங்க ஒரு அமைதி நிலவுச்சு. எனக்கும் ஒண்ணும் புரியல. ‘வீட்டுக்கு வந்தவரை இப்படி உக்கார வைக்கிறது நல்லா இல்லையே’ன்னு தோணுச்சு. அதனால மறுபடியும் போய்க் கேட்டேன், ‘ஏதாவது குடிங்களேன்’னு. அவரு உடனே, ‘வேண்டாங்க சுஜிதா... நிஜமாவே வேண்டாம்’னு மறுத்தாரு. நான் விடாம, ‘ஏன்... எங்க வீட்ல கொடுத்தா சாப்பிட மாட்டீங்களா?’ன்னு கொஞ்சம் செல்லமாக் கேட்டேன். அதுக்கு அவரு ஒருமாதிரி பயந்த முகத்தோட, ‘அப்படியெல்லாம் ஒண்ணுமில்லைங்க... நீங்க என்ன மூட்ல இருக்கீங்கன்னு எனக்குத் தெரியல. நான் பாட்டுக்கு எதையாவது கேட்டு, அப்புறம் பழையபடி என்மேல கோபப்பட்டுப் பேசுவீங்களோன்னுதான் அமைதியா இருக்கேன்’னு சொன்னாரு. ‘ஐயோ... அதெல்லாம் அப்பவே மறந்துட்டேங்க’ன்னு நான் சொன்ன உடனே, ‘அப்படின்னா ஒரு கப் பால் மட்டும் கொடுங்க’ன்னு கேட்டாரு. ‘என்னது பாலா? இன்னமும் சின்னக் குழந்தை மாதிரி பால் தான் குடிப்பீங்களா?’ன்னு நான் சிரிச்சுட்டேன். அவரு சிரிச்சுகிட்டே, ‘பால்தாங்க உடம்புக்கு நல்லது, அதுல நிறையப் புரோட்டீன் இருக்கு’ன்னு விளக்கம் கொடுத்தாரு. ‘சரி எடுத்துட்டு வர்றேன்’னு சொல்லிட்டு கிச்சனுக்குப் போனேன். அதுக்குள்ள மணி டிரஸ் மாத்திட்டு வந்து விக்கி அங்கிள் கூடப் பேச்சு கொடுக்க ஆரம்பிச்சுட்டான். காலேஜ் விஷயங்களை விக்கி ஆர்வமா கேட்டுட்டு இருந்தாரு. மணி விக்கி கூட நல்லா ஒட்டிக்கிட்டது எனக்குப் புரிஞ்சுது. நான் மட்டும் வீட்ல இருந்ததால சாதாரண நைட்டி தான் போட்டு இருந்தேன். பால் ஆத்தி எடுத்துட்டு வந்து, சோபால உட்கார்ந்திருந்த அவருக்கு முன்னாடி குனிஞ்சு கொடுத்தேன். அவரு தலை நிமிர்ந்து வாங்கும்போது, அவரோட கண்கள் அப்படியே விரிஞ்சது. நைட்டிக்குள்ள இருந்து என் மொலைகள் ரெண்டும் எட்டிப் pஅதுதான் அவரு வெறிக்கிறாருன்னு எனக்குத் தெளிவாத் தெரிஞ்சுது. நான் டக்குன்னு நிமிர்ந்துக்கிட்டேன். வேகமா கிச்சனுக்குப் போய் ஒரு ஷால் எடுத்து மொலைக்கு மேல போத்திக்கிட்டு வந்து அவரைப் பார்த்து முறைச்சேன். நல்லவேளை மணி டிவில ஏதோ சேனல் மாத்திட்டு இருந்ததால இதைப் பார்க்கல. நான் முறைச்சதைப் பார்த்த விக்கி, பயத்துல தலையைக் குனிஞ்சுகிட்டு பாலை வேகவேகமாக் குடிச்சு முடிச்சாரு. அப்புறம் ஒரு மணி நேரம் வரைக்கும் ரெண்டு பேரும் டிவில கிரிக்கெட் பார்த்திட்டு இருந்தாங்க. நயன்தாரா வீட்டுக்கு வந்ததும், ‘நான் கிளம்புறேன்’னு சொல்லிட்டு விக்கி கிளம்பிப் போயிட்டாரு.”
“ஆனா அதுக்கப்புறம் தான் விக்கி அடிக்கடி எங்க வீட்டுக்கு வர ஆரம்பிச்சாரு. சாயங்காலம் மணி வரும்போதே விக்கியைக் கூட்டிட்டுத்தான் வருவான். ரெண்டு பேரும் ஒண்ணா உட்கார்ந்து படம் பார்ப்பாங்க, இல்லைனா கிரிக்கெட் மேட்ச் பார்ப்பாங்க. அரவிந்த் ஊர்ல இல்லைங்கிற குறையே மணிக்குத் தெரியல. விக்கி தான் அவனுக்கு ஒரு அப்பா மாதிரி இருந்து எல்லாத்தையும் கவனிச்சுக்கிட்டாரு.”
“ஒருநாள் சாயங்காலம் வழக்கம் போல ரெண்டு பேரும் கிரிக்கெட் பார்த்துட்டு இருந்தாங்க. அடுத்த நாள் மணிக்குச் செமஸ்டர் எக்ஸாம் இருந்துச்சு. நான் ரெண்டு மூணு வாட்டி சொல்லியும் அவன் டிவிய ஆஃப் பண்ணிட்டுப் போய் படிக்கவே இல்லை. ‘அம்மா, இந்தச் சப்ஜெக்ட் ஈஸிதாம்மா... மேட்ச் முடிஞ்சதும் படிச்சுப்பேன்’னு பிடிவாதமா உட்கார்ந்திருந்தான். எனக்குக் கோபம் வந்து அவன் கிட்டப் போய், ‘இப்பவே எந்திரிக்கலைனா என்கிட்ட நல்லா அடி வாங்கப் போற’ன்னு மிரட்டினேன். அவன் உடனே, ‘சரிமா போறேன்... சும்மா அடிச்சுடுவேன்னு மிரட்டாதீங்க... அப்புறம் நான் விக்கி அங்கிள் கிட்டச் சொல்லி, அன்னைக்கு அவர் உங்களை அடிச்ச மாதிரி திருப்பிக் aடிக்க சொல்லிடுவேன்... பாத்துக்கோங்க’ன்னு சொல்லிட்டு வேகமாக தன் ரூமுக்குள்ள ஓடிட்டான். எனக்கு ஒரு நிமிஷம் ஒண்ணும் புரியல. அப்புறம்தான் உறைச்சது... அன்னைக்கு ஏர்போர்ட்ல விக்கி என் குண்டியில தட்டுனதை இவன் பார்த்திருக்கான். அதைத்தான் அவன் அப்படிச் சொல்லிட்டுப் போயிருக்கான். இத்தனை நாளா யாரும் பார்க்கலைன்னு நினைச்சுட்டு இருந்தோமே, ஆனா நம்ம பையனே நான் விக்கி கிட்ட அடி வாங்குனதைப் பார்த்திருக்கானேன்னு எனக்கு ரொம்ப அவமானமாப் போயிடுச்சு. விக்கிக்கும் இது டக்குன்னு புரிஞ்சுடுச்சு. அவரு  இவன் எதைச் சொல்றான்னு தெரிஞ்சுட்டுப் பதட்டத்தோட என்னைப் பார்த்தாரு. நான் அவரைப் பார்த்து ஒரு மொறை மொறைச்சேன்.”