Incest இளவயதில் படித்த சிறுகதைகள் என்னுடைய கற்பனையில். - Aisshu

[Aisshu]

கதை 4 - குடும்பத்துக்குள் குதூகலம் - தொடர்ச்சி

 
மதியம் 12 மணி போல அன்பு வீட்டுக்கு வந்தான்.  வாசல் கதவு பூட்டி இருக்க தட்டினான்.  அப்போது பக்கத்து வீட்டு ஆண்ட்டி அவனை பார்த்து "டேய் அன்பு.. அம்மா இப்போ தான் குளிக்க போறேன்னு சொல்லிட்டு போனா.. நீ வேணும்னா எங்க வீட்ல வந்து உக்காந்திரு"
 
"இல்லை இருக்கட்டும் ஆண்ட்டி.. இன்னும் கொஞ்சம் நேரத்துல அம்மா வந்துடுவாங்க"
 
"எதுக்கும் வீட்டுக்கு பின்னாடி போயி குரல் கொடு.  அம்மாக்கு கேக்கும்.  சீக்கிரம் வந்துடுவா".
 
வீட்டுக்கு பின் பக்கம் சென்றான்.  மோட்டார் மேலே பாத்ரூம் கண்ணாடி ஜன்னல் தெரிந்தது.  உள்ளே தண்ணீர் ஊத்தப்படும் சத்தம் கேட்டது.  அம்மா தான் குளிக்கிறாள் என்று புரிந்து கொண்டான்.  மெல்ல "அம்மா..அம்மா" என்று கூப்பிட்டான்.
 
அவள் குழாயை மூடிவிட்டு "அன்பு.. வந்துட்டியா.. இரு 2 நிமிஷம்.. குளிச்சிட்டு வந்திடுறேன்" என்று சொல்லி வேகவேகமாக தண்ணியை மொண்டு மொண்டு தன் மேனியில் ஊற்றி கொண்டாள்.
 
"அம்மா மெல்ல வாங்க.. நான் காத்திருக்கேன்" என்று சொல்லிவிட்டு வீடு முன் வந்து படியில் உக்கார்ந்தான்.
 
சில நிமிடத்தில் செல்வி ஒரு வெள்ளை பாவாடையை மார்புக்கு மேலே இறுக்கி கட்டிவிட்டு மேலே ஒரு சிவப்பு துண்டை போர்த்தி கொண்டு தலை முடி பாதி ஈரத்தோடு கதவை திறந்தாள்.  அவளின் பாவாடை நாடா அவள் மார்பை இறுக்கி காட்டியதில் அவளின் இரு பக்க மொலையும் பிதுங்கி எழும்பி அந்த டவல் இடைவெளி வழியே தெரிந்தது.  இரண்டு மொலைக்கு நடுவே ஒரு கீத்து வெட்டியது போன்ற மொலை கொடு அழகாக தெரிந்தது.  எதிரில் இருப்பது தன்மகன் தான் என்பதால் அவள் கூச்சம் எதுவம் இல்லாமல் இருந்தாள்.
 
"வா டா.. அன்பு.. காலேஜ் எப்படி போகுது" என்று கேட்டு கொண்டே உள்ளே நகர்ந்தாள்.
 
அன்பு அவள் பின்னாலே உள்ளே நுழையும்போது அவளின் பின்புற அங்க வளைவை பார்க்க நேர்ந்தது.  அவன் இப்போது வளர்ந்துவிட்டதால் அவளை விட ஒரு அரை அடி உயரமாக இருந்தான்.  அவளின் உடல் கொஞ்சம் பருமனானது.  இடுப்பு சதை அந்த வெள்ளை பாவாடையில் பார்க்க அழகாக இருந்தது.  அந்த வெள்ளை பாவாடையினுள் அவள் இடுப்பில் ஏதோ ஒரு கருப்பாக தெரிய அவள் இடுப்பில் கயிறு கட்டி இருப்பது தெரிந்தது.  இவ்வளவு நாள் அம்மாவும் இடுப்பில் கயிறு கட்டி இருப்பாங்கன்னு அவனுக்கு தெரியாது.  அந்த கயிருக்கு கீழே அவள் குண்டி பிளவில் பாவாடை அழுத்தி கொண்டு இருக்க ரெண்டு பக்க குண்டி சதை அழகாக பாவாடையை ஒட்டி இருந்தது.  அப்படியே அவன் கண்கள் மேலே எழ அவள் பாவாடைக்கு மேலே இருந்த முதுகு பகுதியில் ஒரு அழகான மச்சம் இருப்பதை கவனித்தான்.
 
அவன் பேசாமல் வருவதை உணர்ந்த செல்வி திரும்பி "என்ன அன்பு.. என்ன ஆச்சு.. காலேஜ் எப்படி போகுது" என்று மீண்டும் கேட்டாள்.
 
"ஹ்ம்ம் நல்லா போகுதும்மா.. ஹாஸ்டல் ல இருக்குறது தான் கஷ்டமா இருக்கு.  அப்பா, லதா எங்கம்மா.."
 
"அப்பா ஆபீஸ் வேலை விஷயமா பெங்களூரு போயிருக்காங்க.  இன்னும் 1 வாரம் ஆகும்.  லதா ஸ்கூல்ல டூர் கூட்டிட்டு போயிருக்காங்க.  செவ்வாய்க்கிழமை வந்துடுவா"
 
"எங்கம்மா டூர் போயிருக்கா"
 
"கொச்சின்.. சரி இரு.. டிரஸ் மாத்திட்டு வந்துடுறேன்" என்று சொல்லி பெட்ரூம் உள்ளே சென்று கதவை மூடி கொண்டாள்.
 
தன் மார்பின் மேலே கட்டி இருந்த பாவாடை நாடாவை கழட்டி இடுப்பில் வைத்து காட்டினாள்.  அதன் பின் தன் தலையை டவலால் துவட்டி கொண்டே ஷெல்ஃப் திறக்கும் போது தான் தன்னுடைய உள்ளாடையும் சில துணிகளையும் துவைத்து மேலே காயப்போட்டு இருப்பது நினைவுக்கு வந்தது.  அவள் உடனே கதவை லேசாக திறந்து "டேய் அன்பு.. மேலே கொஞ்சம் துணிய காயப்போட்டு இருக்கேன்.  எடுத்துட்டு வந்து கொடுடா"
 
"ஏன் ம்மா.. இருக்குற டிரஸ் போட்டு க்க வேண்டியது தானே.. மேல காயப்போட்டு இருக்குற டிரஸ் இப்போவே வேணுமா"
 
"டேய்.. எடுத்துட்டு வான்னா.. எடுத்துட்டு வாடா.." என்று லேசாக அதட்டலான குரல் கொடுக்க உடனே அன்பு ஓடினான்.  மேலே கொடியில் அம்மாவின் 8 ப்ரா, 2 பேன்ட்டி, 4 பாவாடை காயப்போட்டு இருந்தாள்.  அப்போது தான் அவனுக்கு புரிந்தது, அம்மா தன்னுடைய எல்லா இன்னர் வியர் எல்லாம் துவைத்து காயப்போட்டு இருக்கிறாள் என்று.  அதை ஒவ்வொன்றாக எடுத்து கையில் போட்டு கொண்டான்.  உடனே ஓடி கீழே வந்து பெட்ரூம் கதவோரமாக நின்று கொண்டு "அம்மா.. எடுத்துட்டு வந்துட்டேன்."
 
"டேய் அதுல ஒரு பாடி (அம்மா ப்ரா எப்போதும் பாடி என்று தான் சொல்லுவார்) மட்டும் எடுத்து கொடு"
 
அவனும் ஒரு ப்ரா எடுத்து நீட்டினான்.  அவள் உள்ளே இருந்து அதை வாங்கி கொண்டு கதவை மூடினாள்.  சில நிமிடத்தில் ஒரு புடவையை அணிந்து கொண்டு கதவை திறந்து வந்தாள்.  அன்பு அவளை வச்ச கண் வாங்காமல் பார்த்தான்.  இது நாள் வரை இந்த மாதிரி ஈர்ப்பு அவனுக்கு ஏற்பட்டது இல்லை.  அவன் மனசுக்குள் ஏதோ ஒரு இனம்புரியாத மின்சாரம் பாய்ந்தது போல இருந்தது.  இந்த உணர்ச்சி தப்பா சரியா.. என்றும் புரியாமல் இருந்தான்.  அம்மாவின் கண்களில் இன்று ஏதோ ஒரு வசீகரம் இருப்பது போல இருந்தது.  ஒரு சிவப்பு புடவை அணிந்து இருந்தாள்.  எப்போதும் உடுத்தும் ஒரு நார்மல் காட்டன் புடவை தான்.  ஆனால் இன்று அந்த புடவையின் முந்தி வழியே அவள் இடுப்பை கவனித்தான்.  மனசுக்குள் "அம்மா.. அழகா இருக்கீங்க" என்று முணுமுணுத்தான்.  அவன் உதடும் அதற்கேற்றாற் போல அசைவதை கவனித்த செல்வி "டேய் அன்பு.. என்னடா. பேய் அறைஞ்ச மாதிரி இருக்கே.. ஹாஸ்டல் ரொம்ப கஷ்டமா இருக்கா"
 
"அமாம் ம்மா.. ஹாஸ்டெல்ல இருக்குறது கஷ்டமா இருக்கு.  சாப்பாடு நீ சமைக்கிற மாதிரி இல்லை.  ரூம் எல்லாம் குப்பையா இருக்கு."
 
"நீ என்ன இன்னும் சின்ன பையனா.  அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கணும் டா.. ஹாஸ்டல் பிரெண்ட்ஸ் கூட ஜாலியா இரு."
 
"போங்கம்மா.. எல்லா வேலையும் நானே பாத்துக்க வேண்டி இருக்கு.  காலைல பாத்ரூம்ல இடம் கிடைக்கிறதே பெரிய விஷயமா இருக்கு.  அதுக்கும் மேல துணி எல்லாம் தோய்க்க வேண்டி இருக்கு"
 
"அது சரி தான்.  இப்போவே இந்த வேலை எல்லாம் கத்துக்கிட்டா தான் பின்னாடி உனக்கு உபயோகமா இருக்கும்"
 
"நீங்க இப்படி தான் பேசுவீங்க.  நான் தானே கஷ்டப்படுறேன்"
 
"சரி ஹாஸ்டல் தவிர, படிப்பு எல்லாம் எப்படி போகுது."
 
"இப்போ தான் ம்மா ஆரம்பிச்சிருக்கு.  சில சப்ஜெக்ட் புரியுது.  சில சப்ஜெக்ட் புரியல.  நெறய சீனியர்ஸ் நம்மளா தான் படிக்கணும்னு சொல்லுறாங்க"
 
"சரி டா.. நல்லா படி.. லதா, அப்பா இல்லாம வீட்ல கொஞ்சம் வேலை அதிகமா இருந்தது.  அதனாலே இன்னைக்கு பருப்பு, ரசம், வெண்டைக்காய் பொரியல் தான் வச்சிருக்கேன்.  நாளைக்கு வேணும்னா அசைவம் சமைக்கிறேன்"
 
"அம்மா நீங்க வைக்குற பருப்பு, ரசம் கோடி ரூபாய்க்கு சமம்மா.  நாளைக்கும் பருப்பு ரசம் வச்சா கூட நான் சந்தோஷமா சாப்பிடுவேன்"
 
அவள் சாப்பாட்டினை கொண்டு வந்து ஹால் நடுவே பரப்பி வைத்தாள்.  அவன் ஒரு தட்டு எடுத்து அமர்ந்திட அவளும் அருகே அமர்ந்தாள்.  சாப்பாட்டினை பரிமாறிட இருவரும் வேறு சில விஷயங்களை பேசி கொண்டே சாப்பிட்டனர்.  அவ்வப்போது அவனது கண்கள் ஏனோ அவளின் அங்க அழகை ரசித்து கொண்டே இருந்தது.  செல்வி க்கு அவனின் பார்வையில் மாற்றம் இருப்பதை உணர்ந்தாள்.  அவளுக்கு அவன் பார்வை ஒரு வித கூச்சத்தை ஏற்படுத்தியது.  தன் மகனுக்கு இப்போது அரும்பு மீசை முளைத்து இருப்பதை கவனித்தாள்.  தன் மகன் இப்போது இவ்வளவு பெரியவனாக வளர்ந்து விட்டான் என்று ஒரு பெருமூச்சு விட்டாள்.
 
"டேய்.. என்ன.. சாப்பிடாம தட்டுல கோலம் போட்டுக்கிட்டு இருக்கே" என்று அமைதியை குலைத்தாள்.
 
"ஒன்னும் இல்லைம்மா.. நான் ஊருக்கு போயிட்டு வந்த இந்த ரெண்டு வாரத்துல உங்க முகத்துல ஏதோ ஒரு மாற்றம் வந்திருக்கும்மா"
 
அவள் லேசான வெக்கத்துடன் "ஹ்ம்ம்.. கண்டுபுடிச்சிட்டியா.. இந்த லதா தான்.. போன வாரம் பியூட்டி பார்லர் கூட்டிட்டு போயி.. ஐப்ரோ த்ரெட்டிங் பண்ணி, பேசியல் பண்ணி, கண்ணுக்கு காஜல் செட் யூஸ் பண்ண வச்சா.. நல்லா இருக்காடா.." என்று கண்ணை சிமிட்டி காட்டினாள்.
 
"நான் ஊருக்கு போனதுக்கு அப்புறம் ரொம்ப ஃபிரீயா இருக்கீங்க போல.. ஆனா சும்மா சொல்ல கூடாது செம்மையா இருக்கீங்க.."
 
"சீ.. போடா.." என்று வெக்கத்தில் அவள் கன்னம் சிவந்தது.
 
"உண்மையாம்மா.. இவ்வளவு நாள் உங்க அழகை எப்படிம்மா ஒளிச்சு வச்சிருந்தீங்க"
 
"போதும் போதும்.. சீக்கிரம் சாப்பிடு" என்று அவள் தன்தட்டை தூக்கி கொண்டு எழுந்து கிட்சன் சென்றாள்.  அவளின் முகத்தில் ஒரு வித புன்னகை எட்டி பார்த்தது.  ஏதோ ஒரு இனம் புரியாத பரவசத்தை அவள் உடல் உணர்ந்தது.  அப்படியே பாத்திரங்களை கழுவி கொண்டே தன் மகன் ரசித்த வார்த்தையை நினைத்து நினைத்து புன்னகைத்தாள்.
 
அன்பு சாப்பிட்டு முடித்து தன் தட்டை தூக்கி கொண்டு கிட்சன் வந்தான்.  அவனிடம் இருந்த தட்டை வாங்கி கொண்டு அவள் கொஞ்சம் நகர்ந்து கொள்ள அவன் கையலம்பிவிட்டு அருகே நின்றான் "ஏன் ம்மா.. உங்களுக்கு இப்போ என்ன வயசாகுது"
 
அவள் லேசாக சிரித்து விட்டு "பொண்ணுங்க கிட்ட வயச கேக்க கூடாது தெரியுமா.."
 
"இன்னைக்கு உங்கள பார்த்தா ஒரு 28 வயசு தான் சொல்லுவாங்க.. எனக்கு அக்கா மாதிரி இருக்கீங்க தெரியுமா"
 
"எனக்கு 28 வயசுன்னா அப்போ நான் என்ன உன்னை 10 வயசுல பெத்துட்டேனா??" என்று சிரித்து கொண்டே பாத்திரம் கழுவினாள்.
 
அன்பு மனக்கணக்கு போட்டான்.  "அம்மா அப்போ இப்போ உங்க வயசு 37 ஆ.."
 
"ஹ்ம்ம்.. பெரிய கண்டுபுடிப்பு இது.. எனக்கு 18 வயசுல கல்யாணம் பண்ணி வச்சாங்க.  கல்யாணம் பண்ணி 1 வருஷத்துல நீ பொறந்துட்டே.. அடுத்த வருஷமே லதா பொறந்துட்டா.."
 
செல்வி பாத்திரங்களை கழுவி முடித்தாள்.  பின் ஹாலில் இருந்த பாத்திரங்களை எடுத்து கிட்சனில் அடுக்கி வைத்து விட்டு அந்த இடத்தை சுத்த படுத்தினாள்.  அதன் பின் "அன்பு காலைல சீக்கிரம் எழுந்துட்டதாலே கொஞ்சம் டைர்ட் ஆ இருக்கு.  நான் கொஞ்சம் படுக்க போறேன்.  உனக்கு என்ன பிளான்"
 
"அம்மா.. காலேஜ் அசைன்மென்ட் ஒன்னு இருக்கு.. பண்ணனும்"
 
"சரி சரி பண்ணு.. நான் உள்ளே போறேன்" என்று அவள் பெட்ரூம் சென்று கட்டிலில் சாய்ந்தாள்.
 
அன்பு மெல்ல எட்டி பெட்ரூம் பார்த்தான்.  அம்மா ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருப்பதை உணர்ந்தான்.  இது தான் சரியான சமயம்.  அந்த காலேஜ் சீனியர் சொன்ன படத்தை சீக்கிரமா வரைஞ்சு முடிச்சிடணும்னு முடிவு செய்தான்.  தன்னுடைய பையில் இருந்து அந்த புத்தகத்தையும், சார்ட் பேப்பர் எடுத்து விரித்து வைத்தான்.  உடல் கொஞ்சம் பயத்தில் வியர்த்தது.  பெட்ரூம் கதவை பார்த்து கொண்டே வரைய ஆரம்பித்தான்.  அந்த படத்தில் ஒரு பெண் ஒரு சோபாவில் நிர்வாணமாக உக்கார்ந்து தன் கால்களை விரித்து புண்டையை காமிப்பது போல இருந்தது.  ஒரு பக்கம் பயம் இருந்தாலும் அந்த படத்தில் இருக்கும் பெண்ணின் புண்டை பலாச்சுளை பிளந்து இருப்பது போல ரசித்தான்.  அவனது நாக்கில் எச்சில் லேசாக ஊறியது.  அப்படியே மேலே அவளின் மொலை ரெண்டும் அழகாக பால் மாடி போல தொங்கி இருந்ததை பார்த்தான்.  அதன் கருத்த காம்பு நீட்டி நுனியில் வெடிப்புகள் இருப்பது போல தெரிந்தது.  ஏனோ அதை சாப்பிட வேண்டும் போல அவனுக்கு தோன்றியது. இப்படி பார்த்து கொண்டே இருந்தால் நேரம் ஆகி விடும் என்று அவன் மனது அவனை எழுப்பியது.  உடனே தன் பென்சில் எடுத்து வேகவேகமாக சார்ட்டில் வரைய ஆரம்பித்தான்.
 
அன்பு ஸ்கூல் படிக்கும் போதே வரைவதில் ஆர்வம் கொண்டவன்.  அதனால் கொஞ்சம் வேகமாகவே வரைந்தான்.  மொலை பகுதியை வரையும் போது கைகள் கொஞ்சம் தடுமாறின.  அதன் நுனியில் காம்பை வரைந்து கருப்பு ஷேட் அடித்தான்.  அந்த புத்தகத்தில் இருந்த படத்தை விட தான் வரைந்தது கொஞ்சம் தத்ரூபமாக இருப்பதை பார்த்து ரசித்தான்.  அப்படியே அந்த பெண்ணின் இடுப்பு, தொப்புள், கால் தொடை, விரிந்த புண்டை என்று வேகவேகமாக வரைந்தான்.
 
நேரம் போவதை அவன் உணரவில்லை.  படம் ஒரு 80 சதவீதம் முடித்திருக்கும் போது கண்கள் கொஞ்சம் சோர்ந்து போனது.  அப்படியே சோம்பல் முறிக்க எழும்பும் போது செல்வி பெட்ரூம் விட்டு வெளியே வந்தாள்.
 
அவள் வருவதை சற்றும் எதிர்பார்க்கவில்லை.  உடனே சார்ட்டை சுருட்டிட பார்க்கும் போது அந்த புத்தகம் சார்ட்டின் மேலிருந்து விழுந்து விரிந்திட சரியாக செல்வி அதனை கையில் எடுத்தாள்.  எடுத்த அடுத்த கணம் அவள் கண்கள் சிவந்திட கோவம் கொப்பளிக்க ஆரம்பித்தது.
 
"என்ன அன்பு இதெல்லாம்.." என்று அந்த புத்தகத்தை அவன் மேலே வீசி எறிந்தாள்.  "சீ.. இதெல்லாம்.." என்று சொல்லி அவள் கையால் அவன் கன்னம் பழுக்குமாறு ஓங்கி ஒரு அரை வைத்தாள்.  அவன் சுதாரிக்கும் முன் மாறி மாறி ஒரு 5 ~ 6 முறை அரை விழுந்தது.  "நீ இந்த மாதிரி புத்தகத்தை.. சீ.. எத்தனை நாளா இப்படி.. படிக்குறேன்னு நினைச்சா.." என்று வார்த்தை சரியாக வராமல், அவன் பேச முடியாமல் நிற்பதையும் பார்த்து கொண்டே கத்தினாள்.
 
அன்புவின் கண்களில் நீர் வலிந்து ஓடியது.  "அம்மா.. ப்ளீஸ்.. மா.. நான் சொல்லுறதை கேளும்மா.." என்று தேம்பினான்.
 
"நீ சொல்லுறதை என்ன கேக்க.. இந்த வயசுல.. என் பையன் கேட்டு போயிட்டானே.." என்று அவள் கண்ணிலும் நீர் வடிந்து ஓடியது.
 
"அம்மா.. ப்ளீஸ்.. ம்மா.. இது என்னோட புக் இல்லை" சொல்லும் போது அங்கே இருந்த சார்ட் விரிந்து கொள்ள, அதில் அவன் வரைந்த படத்தை பார்த்தாள்.  அவள் கோவம் இன்னும் தலைக்கு ஏறியது "இது தான் நீ சொன்ன காலேஜ் அசைன்மெண்டா" என்று மீண்டும் அடிக்க ஆரம்பித்தாள்.
 
அவன் வலியில் துடித்து கொண்டே "அம்மா.. ப்ளீஸ்.. ம்மா.. நான் சொல்லுறதை கேளுங்கம்மா"
 
"நீ என் கண்ணுல படாம எங்கயாவது போயிடு"
 
என்று அவனை வெளியே தள்ளி கதவை மூடினாள்.  அன்பு வீட்டு கதவின் வாசலில் நின்று அழுது கொண்டே கதவை தட்டினான்.  அவள் உள்ளே விசும்பி கொண்டே கதவை திறக்கவில்லை.
 
ஒரு அரை மணி நேரம் அன்பு வெளியே இருந்து கதவை தட்டி கொண்டே கதவின் அருகே படியில் அமர்ந்து தலை கவிழ்ந்து இருந்தான்.  செல்விக்கும் கொஞ்சம் கோவம் குறைந்து இருந்தது.  அதை விட பக்கத்து வீட்ல யாராவது தன்னுடைய பையன் வெளியில உக்கார்ந்து அழுதுட்டு இருந்தா பாக்குறவுங்க ஏதாவது கேப்பாங்களோன்னு பயமும் வந்தது.  மெல்ல கதவை திறந்து பார்த்தாள்.  அவன் அழுது கண்கள் சிவந்து இருந்தது.  அவனை பார்த்து "உள்ளே வா" என்று சொல்லிவிட்டு அவள் கிட்சன் உள்ளே சென்றாள்.
 
அவன் அவள் பின்னாடியே வந்து "அம்மா.. ப்ளீஸ்.. அப்படி பாக்காதீங்க.. நீங்க என்னை தப்பா வளர்க்கலை.  நானும் அந்த மாதிரி பையன் கிடையாது"
 
"நீ ஒன்னும் சொல்ல வேணாம் அன்பு." என்று தன் புடவை முந்தியை எடுத்து தன் கண்ணில் வழியும் நீரை துடைத்தாள்.
 
"அம்மா எங்க காலேஜ் ரேக்கிங்க்ல ஒரு சீனியர் தான் ம்மா இந்த புக்க கொடுத்து நடுப்பக்கத்துல இருக்குற படத்தை வரஞ்சிட்டு வர சொன்னான்.  இல்லைனா அடிச்சிடுவேன்னு மிரட்ட வேற செஞ்சான்.  நான் எவ்வளவோ கெஞ்சினேன்.  இந்த வாரம் ஊருக்கு போறதையும் சொன்னேன்.  அவன் கேக்கவே இல்லைம்மா" என்று தேம்பி தேம்பி அழுதான்.  அழுது கொண்டே "அம்மா.. நீ வேணும்னா சீனு கிட்ட கூட கேட்டு பாரு" என்று அழுதான்.  "அம்மா எனக்கு இந்த காலேஜ் வேணாம்மா.. ரொம்ப அசிங்கமா எல்லாம் பேசுறாங்க..உங்க கிட்ட எப்படி சொல்லன்னு தெரியலைம்மா.. அப்பா வந்தப்புறம் பேசலாம்னு இருந்தேனம்மா.  என்னை மன்னிச்சிடுங்கம்மா.. ப்ளீஸ்.. என்ன வேற காலேஜ் ல சேர்த்து விடுமா" என்று தான் சொல்ல வந்ததை வேகவேகமாக கொட்டி தீர்த்து அழுதான்.
 
தன்மகன் அழுவதை பார்த்த செல்விக்கு மனசு வலித்தது.  அவன் உண்மை தான் சொல்லுகிறான் என்று புரிந்தது.  இவ்வளவு நாள் வீட்டுக்குள்ளேயே வளர்ந்த பையன் ஹாஸ்டல்ல கஷ்டப்படுறதை நினைத்து வருந்தினாள்.  அங்கு பலதரப்பட்ட பசங்கள் இருப்பதும், அவர்களின் இந்த வயசுக்கு ஏற்ற ஆர்வமும், விளையாட்டும், கேலி, கிண்டலையும் நினைத்து பார்த்தாள்.  தான் கல்லூரி படிப்பு படிக்காததையும் இந்த மாதிரி பசங்க பேசி கிண்டல், ரேக்கிங் பண்ணுவதையும் பல பத்திரிக்கையில் படித்து இருக்கிறாள்.  இது தப்பா சரியா என்று யோசித்து கொண்டே அடுப்பில் பாலை காய வைத்தாள்.
 
அன்பு "அம்மா பேசுங்கம்மா.. நான் தப்பு செய்யலைம்மா" என்று பின்னாடியே நின்று இருந்தான்.
 
செல்வி "அன்பு.. சாரி டா.. உண்மை தெரியாம.. அடிச்சிட்டேன்"
 
அம்மா அப்படி சொன்னதும் அன்புக்கு வடிந்த கண்ணீர் எல்லாம் வற்றி போனது.  "அம்மா.. அந்த சீனியர் பத்தி வார்டன் கிட்ட இந்த வாரம் நாங்க எல்லாம் கம்பிளைன்ட் பண்ண போறோம்.  இனிமே இந்த மாதிரி அசிங்கத்தை எல்லாம் நான் கையாள கூட தொட மாட்டேன் ம்மா" என்று வீரமாக சொன்னான்.
 
"அன்பு.. வலிக்குதா டா.." என்று அவள் அறைந்த கன்னத்தை தடவி பார்த்தாள்.
 
"இந்த வலிய விட, என் அம்மா என்னை தப்பா நினைச்சது தான் ரொம்ப வலிச்சிதும்மா"
 
அவளின் கை அவன் கன்னத்தை தொடும் போது அவனின் கன்னத்தில் ஒரு கீறல் இருப்பதை உணர்ந்தாள்.  அதில் லேசான ரத்த துளிகள் இருந்தன.  உடனே அவள் பதறினாள்.  "அன்பு.. லேசா ரத்தம் தெரியுதுடா.. இரு அந்த மருந்து எடுத்து போட்டு விடுறேன்"
 
"ஐயோ அம்மா.. இதெல்லாம் சரி யாகிடும்.. உங்க விரல்ல இருந்த மோதிரம் பட்டு இருக்கும்னு நினைக்குறேன்" என்று தன் கன்னத்தை தடவி பார்க்கும் போது அந்த கீறலினால் ஏற்பட்ட வலியில் லேசாக "ஸ்ஸ்ஸ்..." என்று கத்தினான்.  உடனே தன் விரலினால் நாக்கினை நீட்டி எச்சில் கூட்டி அதை எடுத்து தன் கன்னத்தில் தடவி விட்டான்.. "அம்மா.. பாருங்க.. இந்த எச்சில் பட்டுச்சுன்னா போதும்.. எல்லாம் சரி ஆகிடும்."
 
"டேய் ஏதாவது செப்டிக் ஆகிட போகுது"
 
"அதெல்லாம் ஒன்னும் ஆகாது.  ஆனா என்ன அடி.. இப்படி அடி வாங்குவேன்னு நான் நினைச்சு கூட பாக்கலை" என்று சிரித்தான்.
 
"அன்பு.. ப்ளீஸ்.. என்னை மன்னிச்சுடு டா..ஆமா அந்த சீனியர் அவ்வளவு மோசமான பையனா டா"
 
"ஹ்ம்ம்.. ஆமாம் ம்மா.. அவுங்க ரூமுக்கு கூட்டிட்டு போனாங்கம்மா.. அந்த ரூம்ல கண்டகண்ட போட்டோ எல்லாம் மாட்டி,, ஒரே அருவருப்பா இருந்துச்சு.  அதுவும் இல்லாம ரொம்ப சரளமா கேட்ட வார்த்தைல திட்டுறாங்க.  ஒருத்தர் ரெண்டு பெரு இல்லைம்மா.. நெறய பேரு இப்படி தான் ரேக்கிங் பண்ணுறாங்க"
 
"சரி டா.. நான் காபி போட போறேன்.  உனக்கும் போடட்டுமா"
 
"போடுங்கம்மா.. உங்க காபி குடிச்சு எவ்வளவு நாள் ஆச்சு.  அந்த வாசனையை ரொம்ப மிஸ் பண்ணுறேன்."
 
அவள் பால் நல்லா காட்சி பில்டர் காபி டிகாஷன் கொஞ்சம் ஸ்டராங்கா ஊத்தி கலந்து கொண்டு வந்தாள்.  அப்போது ஹாலில் அந்த புத்தகம் ஒரு ஓரத்தில் விழுந்தும் சார்ட்டில் இவன் வரைந்த படம் ஒரு பக்கமும் இருந்தது.
 
தொடரும்.