Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி - Abandoned.

[Shajith]

நான் இங்கே ஒரு அப்டேட் கொடுக்கத்தான் வந்தேன். உண்மையைச் சொன்னால், இதுவரை எல்லோரும் "அடுத்தது எப்போது?" என்று காத்திருந்த அந்த அடுத்த 10 பாகங்களையும் இன்று ஒரே தடவையில் பதிவிட நினைத்திருந்தேன். அதற்காகவே நேரம் ஒதுக்கி எழுதிக்கொண்டு இருந்தேன்.


ஆனால் சமீபத்தில் வந்த கருத்துகளை எல்லாம் படித்த பிறகு, இந்தக் கதைக்காக நான் செலவிடும் நேரமும், உழைப்பும், ஒவ்வொரு காட்சியையும் உயிரோட்டமாக எழுத நான் எடுக்கும் முயற்சியும், அதற்குக் கிடைக்கும் வரவேற்பும் ஒன்றுக்கொன்று சம்பந்தமே இல்லாத அளவுக்கு இருக்கிறது என்று புரிந்தது. இவ்வளவு நேரம் எடுத்துக்கொண்டு எழுதுவதற்கும், அதை வாசித்த பிறகு சிலர் காட்டும் அணுகுமுறைக்கும் எந்த மதிப்பும் இருப்பதாக எனக்குத் தோன்றவில்லை.


சரி. அப்படியானால் இத்துடன் இந்த "இழுவை" கதையை நிறுத்திவிடலாம். "இழுவை" என்று மட்டும் சொன்னால் கூட அது குறைவாகத்தான் இருக்கும். இல்லை... மிக, மிக, மிக இழுவையான கதை. அதை நான் ஒத்துக்கொள்கிறேன். இனிமேல் அதைத் தொடர்ந்து எழுத வேண்டிய அவசியமும் இல்லை.


இன்னொரு விஷயத்தை மட்டும் தெளிவாகச் சொல்ல விரும்புகிறேன். லிஃப்ட் சம்பவம் கதையின்படி இரண்டு அல்லது மூன்று வாரங்களுக்கு முன்தான் நடந்தது. இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன் அல்ல. கதையின் கால ஓட்டத்தையும், கதாபாத்திரங்களின் உணர்வுகளையும் மெதுவாக, இயல்பாக, முடிந்தவரை அதிக விவரங்களுடன் எழுத வேண்டும் என்பதுதான் என் நோக்கம். ஒவ்வொரு சிறிய விஷயத்திற்கும் பின்னால் ஒரு காரணம் இருக்கிறது. ஒவ்வொரு உரையாடலுக்கும், ஒவ்வொரு காட்சிக்கும், ஒவ்வொரு இடைவெளிக்கும் ஒரு அர்த்தம் இருக்கிறது. அதை அவசரப்படுத்தாமல் எழுதினால் "இழுக்கிறது" என்பதும், விரிவாக எழுதினால் "எதுவுமே நடக்கவில்லை" என்பதும், அப்படியென்றால் இனிமேல் அந்த முயற்சியைத் தொடர வேண்டிய காரணம் எனக்குத் தெரியவில்லை.


இவ்வளவு உழைத்து எழுதுவதற்குப் பதிலாக, அதை எழுதாமல் இருப்பதுதான் நல்லது என்று இப்போது தோன்றுகிறது. அதனால், இப்போதைக்கு இந்தக் கதையை கைவிடுகிறேன்.


இதுவரை ஆதரவு கொடுத்த அனைவருக்கும் நன்றி. மற்றவர்களுக்கும் நன்றி.

யாழினி ராம்… ❤️

உங்களுடைய இந்தப் பதிவை இப்போதுதான் பார்த்தேன். உண்மையைச் சொன்னால், இந்தக் கதையைப் படிப்பதையும், இதைப் பற்றி விமர்சனம் செய்வதையும் நான் ஏற்கனவே நிறுத்திவிட்டேன். அதற்கான காரணத்தை இங்கே சொல்ல விரும்பவில்லை. அது என்னுடைய தனிப்பட்ட முடிவு.

ஆனால், இந்தக் கதையை ஆரம்பத்திலிருந்து படித்த ஒரு வாசகராக, உங்களுடைய இந்தப் பதிவைப் பார்த்த பிறகு மட்டும் இந்தக் கருத்தைச் சொல்ல வேண்டும் என்று தோன்றியது.

தயவுசெய்து இந்தக் கதையை பாதியிலேயே கைவிடாதீர்கள்.

ஒரு கதையை எழுதுவது என்பது வெறும் வார்த்தைகளை எழுதுவது அல்ல. ஒவ்வொரு காட்சியையும் மனதில் உருவாக்கி, ஒவ்வொரு கதாபாத்திரத்தின் உணர்வுகளையும் புரிந்து கொண்டு, அதற்கு உயிர் கொடுத்து எழுதுவது எவ்வளவு பெரிய உழைப்பு என்பதை என்னால் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது.

“எழுதியவனுக்குத்தான் எழுத்தின் வலி தெரியும்; வாசித்தவனுக்கு அதன் நீளம் மட்டுமே தெரியும்.”

சில வாசகர்களுக்கு கதை மெதுவாக நகர்வது பிடிக்காமல் இருக்கலாம். சிலர் “இழுவை” என்று விமர்சிக்கலாம். ஆனால், அந்த விமர்சனங்கள் உங்கள் முழு உழைப்பையும் தீர்மானிக்கக் கூடாது.

ஒருவருக்கு இழுவையாகத் தோன்றும் ஒரு காட்சி, இன்னொருவருக்கு கதாபாத்திரத்தின் உணர்வுகளைப் புரிந்துகொள்ளும் முக்கியமான தருணமாக இருக்கலாம்.

“கதையின் வேகத்தை எல்லோரும் அளக்கலாம்; ஆனால் அதன் ஆழத்தை உணர சிலருக்குத்தான் பொறுமை இருக்கும்.”

இந்தக் கதையைப் படிக்க ஏராளமான வாசகர்கள் இன்னும் காத்திருக்கிறார்கள். அவர்கள் உங்கள் கதையின் அடுத்த பகுதிக்காக எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்களுக்காகவாவது, தயவுசெய்து இந்தக் கதையைத் தொடருங்கள்.

அவர்களின் எதிர்பார்ப்புக்கு ஏற்றபடி எழுத வேண்டும் என்று நான் உங்களை கட்டாயப்படுத்தவில்லை. உங்கள் கதை, உங்கள் எழுத்து, உங்கள் கற்பனை — நீங்கள் விரும்பும் விதத்தில்தான் எழுத வேண்டும்.

ஆனால், ஒரு கதாசிரியர் தனது கதையை பாதியிலேயே விட்டுவிட்டுச் செல்வது எனக்கு சரியாகத் தோன்றவில்லை.

“கதையைத் தொடங்குவது எழுத்தாளரின் முடிவு; அதை முடிவுக்குக் கொண்டு செல்வது வாசகர்களின் நம்பிக்கைக்கான மரியாதை.”

உங்களுடைய சூழ்நிலையும், நீங்கள் எதிர்கொண்ட விமர்சனங்களும் எனக்குப் புரிகிறது. இருந்தாலும், என் மனதில் தோன்றியதை மட்டும் சொல்கிறேன். உங்களை நான் கட்டாயப்படுத்தவில்லை. இந்தக் கதையைத் தொடர்வதா, கைவிடுவதா என்பது முழுக்க முழுக்க உங்கள் விருப்பம்.

நான் ஆரம்பத்திலிருந்து இந்தக் கதையைப் படித்த ஒரு வாசகர் என்ற முறையில், இவ்வளவு மட்டும் சொல்ல விரும்புகிறேன்:

உங்களை நம்பி காத்திருக்கும் வாசகர்களை ஏமாற்றாதீர்கள்.

இந்தக் கதை உங்களுடையது. முடிவும் உங்களுடையது. ஆனால், உங்கள் எழுத்துக்காக காத்திருக்கும் வாசகர்களின் அன்பையும் எதிர்பார்ப்பையும் மட்டும் நினைத்துப் பாருங்கள்.

“ஒரு கதையை முடிப்பது அதன் முடிவு அல்ல; அதை நம்பிய வாசகரின் பயணத்தை நிறைவு செய்வது.”

நான் இந்தக் கதையைப் படிப்பதையும் விமர்சனம் செய்வதையும் ஏற்கனவே நிறுத்திவிட்டேன். இதுவே இந்தக் கதையைப் பற்றி நான் எழுதும் கடைசி கமெண்ட்டாகவும் இருக்கலாம். அதற்கான காரணத்தை நான் சொல்ல விரும்பவில்லை.

ஆனால், இப்போது உங்களுடைய இந்தப் பதிவைப் பார்த்ததால் மட்டும், ஒரு பழைய வாசகராக என் மனதில் தோன்றியதைச் சொல்கிறேன்.

தயவுசெய்து… இந்தக் கதையை கைவிடாதீர்கள்.

உங்களுக்காக அல்ல என்றாலும், உங்களை நம்பி இத்தனை நாட்களாகக் காத்திருக்கும் அந்த வாசகர்களுக்காகவாவது… முடிந்தால் இந்தக் கதையைத் தொடருங்கள். ❤️