Adultery પૂજા ની પૂજા સંપૂર્ણ

[maitripatel]

બાબાજી, તેમનો અવાજ ઊંડો, મોહક અને વાસનાથી ભરેલો, બોલ્યા,

 
"તો, જેમ મેં તને કહ્યું હતું, મયુરી... કલ્પ-ઊર્જા ક્રિયા એક દૈવી વિધિ છે જેમાં એક સાથીદાર બીજાને ઉત્તેજનાની ટોચ પર લઈ જઈ શકે છે જેનો અનુભવ પહેલાં ક્યારેય થયો નથી. શરીરની દરેક નસ ફડકવા લાગે છે, રૂવાંડા ઉભા થાય છે, અને ધ્રુજારી આત્મા સુધી તે તડપ પહોંચે છે. જો તમે દૃઢનિશ્ચયી છો, તો તમારે મને તમારા શરીરના સૌથી પવિત્ર અને સંવેદનશીલ અંગ, તારા સ્તનો, પર આ વિધિ કરવાની મંજૂરી આપવી જોઈએ. હવે બોલ... શું તું તૈયાર છે?"
 
બાબાજીના સ્પષ્ટ અને કામુક શબ્દો સાંભળીને મયુરી ફરી એકવાર શરમના સમુદ્રમાં ડૂબી ગઈ. તેનો આખો ચહેરો, ગરદન અને છાતી લાલ થઈ ગઈ. તે બોલી શકી નહીં, ફક્ત તેની આંગળીઓને ચુસ્તપણે પકડી રાખી.
 
બાબાજી હળવેથી સ્મિત કર્યું અને આગળ કહ્યું, વાર્તાકાર મૈત્રી છે.
 
"શરમાઈશ નહીં, મયુરી. અહીં શરમાઈને તું કંઈ શીખી શકીશ નહીં. એક કામ કર મયુરી... તારી સાડી ઉતાર અને ઊભી રહી જા. અને હા... આ બ્લાઉઝ પણ ઉતારી જ દે."
 
મયુરીએ થોડી ક્ષણો સુધી શાંતિથી વિચાર્યું. બાબાજીના ઉપકાર, રિચાના શિક્ષણ, પૈસા અને વિશ્વાસના વિચારો તેના મનમાં ઘૂમરાતા હતા. અંતે, તેણે આંખો બંધ કરી, પોતાનો ચહેરો ફેરવ્યો, અને ધ્રૂજતા હાથે તેની સાડીનો પલ્લુ ખોલવા લાગી.
 
બાબાજીએ તેની તરફ જોયું અને કહ્યું,
 
"તું શું કરી રહી છે, મયુરી? જો તું આમ શરમાઈશ તો તું કંઈ શીખીશ નહીં. મારી સામે ઊભી રહે. ઉપરથી કપડાં ઉતાર. મને તને જોવા દે... કોઈ ખચકાટ વગર. અને ડરીશ નહીં, તારી સંમતિ વિના કંઈ પણ થશે નહીં." બાબાજી જાણતા હતા કે તે તેને એવી જગ્યાએ લઈ જશે જ્યાં તે “ના” કહી શકશે નહીં.
 
મયુરીએ ઊંડો શ્વાસ લીધો. તેની છાતી ઝડપથી ઉપર અને નીચે પડી રહી હતી. તે ધીમે ધીમે બાબાજી તરફ વળી અને તેની સાડીનો પલ્લુ નીચે મૂક્યો.
 
બાબાજી પગ લટકાવીને બેઠા. તેની આંખો કામુક શેઠની જેમ ચમકી - જાણે કોઈ વેશ્યાલયમાં કોઈ મોંઘી વેશ્યાના નૃત્યને જોઈ રહ્યા હોય.
 
સાડીનો પલ્લુ પડી જતાં, મયુરીના ભારે, ભરેલા સ્તનો, ભલે તેના બ્લાઉઝમાં બંધ હતા, તેની સામે ખુલ્લા પડી ગયા. બ્લાઉઝના પાતળા કાપડમાંથી કાળી બ્રા અને તેની નીચે જાડા, ઉભા સ્તનની ડીંટી સ્પષ્ટ દેખાતી હતી તેની દીંટી ની આસપાસ નો આછો કાળો રંગ નો ઘેરાવો પણ સ્પષ્ટ પણે પોતાની હાજરી પુરાવી રહ્યો હતો. રચયિતા મૈત્રી પટેલ.
 
મયુરી ધીમે ધીમે તેના બ્લાઉઝને ખોલવા લાગી. હુક્સ ખોલતા જ, તેના સ્તનો તેમના પૂર્ણ કદમાં પાછા આવવા લાગ્યા - સંકુચિત થયા વિના, ધીમે ધીમે ઉછળવા માટે તૈયાર. જેમ જેમ છેલ્લો હુક ખોલવામાં આવ્યો, બ્લાઉઝના ફ્લૅપ્સ તેના જમણા અને ડાબા ખભા પર પડ્યા.
 
તેની આંખો હજુ પણ નીચે તરફ ઢળી રહેલી હતી.
 
બાબાજીએ ઊંડા, ભૂખ્યા અવાજમાં કહ્યું,
 
"મયુરી... મારી સામે જો. તારી શરમને અંદર જ દબાવ નહીં. મારી આંખોમાં જો અને કપડાં ઉતાર. નહીંતર, આ શરમ તને ક્યારેય આગળ વધવા દેશે નહીં."
 
મયુરીએ ધીમે ધીમે પોતાનો ચહેરો ઊંચો કર્યો. તેની માદક, શરમાળ અને ઉત્તેજક આંખો બાબાજીની કામાતુર નજરને મળી. તેણે બંને હાથથી તેના બ્લાઉઝની કિનારીઓ પકડી, એક કામુક બગાસું ખાધું અને તેને સંપૂર્ણપણે ફેંકી દીધું.
 
હવે મયુરી ફક્ત તેની કાળી બ્રા અને પેટીકોટમાં ઊભી હતી. તેના ભારે સ્તનો બ્રાના બંધનમાંથી મુક્ત થવા માટે ઉત્સુક હતા. તેના દરેક શ્વાસે તેના બોબલા ઊછળકૂદ કરવા તલપાપડ હતા.
 
બાબાજીએ પોતાના જાડા, ધબકતા લોડાને ધોતીની અંદર દબાવતા કહ્યું,
 
"મયુરી, તારા આ સુંદર સ્તનો પર તું કેટલી ક્રૂરતા આચરો છે... તેમને આટલા નાના બ્રામાં બંધ રાખીને... ઉફ્ફ... શું પાપ છે."
 
પહેલી વાર, મયુરીના હોઠ પર એક હળવું, શરમાળ સ્મિત દેખાયું.
 
બાબાજી આગળ ઝૂક્યા, ભૂખ્યા પેટે તેની તરફ જોતા, અને કહ્યું,
 
"હવે આ છેલ્લો અવરોધ પણ છોડી દે... અને મને તારા તે સુંદર, રસદાર સ્તનો જોવા દે. મને તે કહે મયુરી,... આ સ્તનો કેટલા સમયથી વાસ્તવિક સ્પર્શ માટે તરસ્યા છે?"
 
મયુરીનું હૃદય ધબકતું હતું. ધ્રૂજતા હાથે, તેના હાથ પાછળ પહોંચી અને તેની બ્રાનું હૂક ખોલ્યું. બ્રા તેના શરીર પરથી ઉડી ગઈ. જો તેણે બ્રાનો કપ ન પકડ્યો હોત, તો તે સીધો બાબાજીના ચહેરા પર પડ્યો હોત.
 
મયુરીએ ધબકતા હૃદય સાથે તેના હાથ દૂર કર્યા. બ્રા સૂકા પાનની જેમ ફફડતી પડી.
 
તેના બે ભારે, ગોળ, દૂધિયા સ્તનો સંપૂર્ણપણે ખુલ્લા અને ઝુલતા હતા. મોટા, ગુલાબી-ભૂરા સ્તનની ડીંટી હવામાં ધ્રુજી રહી હતી. થોડી કડક પણ થઇ જ ગયેલી, અને થાય જ. ફનલવર સંપાદિકા છે.
 
બાબાજીના શ્વાસ ભારે થઈ ગયા. ઊંડો શ્વાસ લેતા તેમણે કહ્યું,
 
"ઉફ્ફ... મયુરી... શું દૃશ્ય છે! સ્તનો આટલા મોટા, આટલા કઠણ, આટલા રસદાર... મેં આવું ક્યારેય જોયું નથી. તેઓ ખૂબ ભૂખ્યા લાગે છે... જાણે તેઓ વર્ષોથી યોગ્ય સ્પર્શ માટે ઝંખતા હોય."
 
મયુરી શરમથી ધ્રૂજી રહી હતી, પરંતુ બાબાજીના કામુક પ્રશંસાએ તેના સ્તનની ડીંટડીઓ વધુ કઠણ બનાવી દીધી હતી.
 
****************************************......................


ક્રમશ;

જોડાયેલા રહેજો...................


મૈત્રી પટેલ.