[samhot]

வீரபாகுவின் தோற்றம் மற்றும் குணம்):

வயது: சுமார் 48 முதல் 50 வயது இருக்கும். முரட்டுத்தனமான வாழ்க்கையாலும், சிறை வாசத்தாலும் அவனது வயதை விட இன்னும் சற்றே மூத்தவனாகக் காட்சியளிப்பான்.

உடல்வாகு: ஆதியை விட உயரமானவன். கடுமையான உடல் உழைப்பாலும், ஜெயில் சண்டைகளாலும் இரும்பு போல் இறுகிய கரடுமுரடான உடம்பு. அகலமான மார்பும், தடித்த கைகளும் கொண்டவன்.

முகம் மற்றும் அடையாளம்: முகத்தில் நீண்ட நாட்கள் சவரம் செய்யப்படாத கறுத்த முரட்டுத் தாடி. அவனது இடது கண்ணுக்குக் கீழே பழைய சண்டை ஒன்றில் ஏற்பட்ட ஆழமான வெட்டுக் காயம் தழும்பாக மாறி அவனது முகத்திற்கு ஒரு பயங்கரமான தோற்றத்தைத் தரும்.

ஆடை: கறைபடிந்த கறுத்த கைலி (லுங்கி) மற்றும் கசங்கிய ஒரு கட்டம்போட்ட சட்டை. சட்டையின் மேல் பொத்தான்கள் கழற்றப்பட்டு, மார்பு முடிகள் வெளியே தெரியும்படி வக்கிரமாக காட்சியளிப்பான். அவன் உடம்பில் இருந்து சாராய நாற்றமும், பீடி புகையின் நாற்றமும் வீசும்.

குணாதிசயம் (Character Traits):
இரக்கமற்ற வக்கிரபுத்தி: ஆதிக்கு இருக்கும் காம வெறியை விட, வீரபாகுவிடம் இருப்பது மிருகத்தனமான ஆதிக்க வெறி. ஒரு பொருளோ அல்லது பெண்ணோ தனக்கு வேண்டும் என்று தோன்றிவிட்டால், அதை எந்த எல்லைக்குச் சென்றும் வக்கிரமாக அனுபவிக்கத் துடிப்பவன்.

கூர்மையான மோப்ப சக்தி: குற்ற உலகிலேயே ஊறியவன் என்பதால், சுற்றிலும் நடக்கும் சிறிய மாற்றங்களைக்கூட எளிதில் கண்டுபிடித்துவிடுவான். பட்டறையில் இருக்கும் வாசனையை வைத்தே அங்கே ஒரு பெண் இருக்கிறாள் என்பதை நொடியில் கணிக்கும் புத்திசாலித் தனமும், நரித்தனமும் கொண்டவன்.

ஆதி மிரட்டி காரியம் சாதிப்பவன் என்றால், வீரபாகு எதிர்த்துப் பேசினாலே கையை ஓங்குபவன். அவனது பேச்சில் லோக்கல் ரவுடித்தனமும், பெண்களைக் கேவலமாக நினைக்கும் வக்கிர எண்ணமும் அப்பட்டமாகத் தெரியும்.

ஆதியை சிறுவயதிலிருந்தே ஒரு முரட்டு ரவுடியாக வளர்த்து, அவனுக்குக் குற்ற உலகத்தைக் கற்றுக்கொடுத்த அவனது சீனியர். ஆனால், அந்த வளர்ப்பிற்குப் பின்னால் இருந்தது பாசம் அல்ல, தன் காரியங்களைச் சாதித்துக் கொள்ள ஆதியைப் பகடைக்காயாகப் பயன்படுத்திய நரித்தனம் மட்டுமே.

இப்போது வீரபாகு இங்கே வந்திருப்பது தம்பியைப் பார்க்க அல்ல, ஆதியை அடியோடு ஒழித்துக் கட்டிவிட்டுத் தான் தப்பிப்பதற்காக. இருவரும் சேர்ந்து செய்த அந்தப் பெரிய கொலையிலும், கடத்தலிலும் போலீஸ் நெருங்கிவிட்டது என்பதை அறிந்த வீரபாகு, தன் மீதான மொத்தப் பழியையும் ஆதியின் மேல் திருப்பிவிட்டு, அவனைக் குற்றவாளியாக போலீஸிடம் காட்டிக் கொடுப்பதற்கான அத்தனை ஆதாரங்களையும் தயார் செய்துவிட்டு வந்திருக்கிறான்.

வீரபாகு தன் கறுத்த முரட்டுத் தாடியைத் தடவிக்கொண்டே வக்கிரமாகச் சிரித்தான். ""என்னடா ஆதி... ரொம்ப நாளாச்சு உன்னைப் பார்த்து? உள்ள ஏதோ பலமான வேட்டை நடந்திருக்கு போல... வாசனை இன்னும் அப்படியே இருக்கு?"" என்றான், தன் இடுப்பில் சொருகியிருந்த நாட்டுத் துப்பாக்கியை லேசாகத் தட்டிப்பார்த்தபடி.

ஆதி தன் பதற்றத்தை மறைத்துக் கொண்டு, ""அப்படியெல்லாம் ஒன்னுமில்ல அண்ணே... நீங்க இந்த நேரத்துல இங்க வர மாட்டீங்களே? என்ன விஷயம்?"" என்றான், தன் குரலில் நடுக்கம் தெரியாமல் இருக்கப் போராடியபடி.

""விஷயம் பெருசுடா தம்பி..."" என்று வீரபாகு மெதுவாகப் பட்டறையின் நடுவே இருந்த மேஜை நோக்கி நடந்தான்.

அதே நேரத்தில், இரும்பு அலமாரிக்கு பின்னால் இருட்டில் ஒடுங்கிக் கிடந்த கௌசல்யாவின் இடுப்பில், அவளது கணவன் சுந்தரின் பெயரோடு போன் வெறித்தனமாக அதிர்ந்துகொண்டே இருந்தது. அதன் லேசான விஸ்... விஸ்... என்ற சத்தம், அந்தப் பட்டறையின் நிசப்தத்தில் வீரபாகுவின் கூர்மையான காதுகளுக்கு எட்டியது.

வீரபாகு தன் பார்வையை அலமாரியின் பக்கம் திருப்பினான். அவனது உதடுகளில் ஒரு வக்கிரமான, ஆபத்தான புன்னகை அரும்பியது. ""டேய் ஆதி... உள்ள ஏதோ பூனை குட்டி ஒழிஞ்சிருக்கு போல? அதோட சத்தம் கேக்குது..."" என்றபடி அலமாரியை நோக்கி மெதுவாகத் தன் எடையைத் தாங்கி அடிமேல் அடி எடுத்து வைக்கத் தொடங்கினான்.

இரும்பு அலமாரியின் பின்னால், இருளும் தூசியும் நிறைந்த அந்தச் சந்தில் கௌசல்யா தன் மூச்சையும்கூட பலவந்தமாக அடக்கிக் கொண்டு சுருண்டு கிடந்தாள். அவளது இடுப்பில், புடவை மடிப்புகளுக்குள் இருந்த போன் மீண்டும் மீண்டும் ஒரு கொடிய விஷப் பூச்சியைப் போல விஸ்... விஸ்... என்று அதிர்ந்துகொண்டே இருந்தது. திரையில் 'அன்பு புருஷன் சுந்தர்' என்ற பெயர் மின்னி மின்னி மறைந்தது.

தன் வாயில் இன்னும் எஞ்சி நின்ற ஆதியின் விந்துவின் உவர்ப்பு வாசனை, கலைந்த ஆடைகள், உடம்பில் வழியும் வியர்வை என அத்தனை அவமானங்களுக்கும் நடுவே அவளுக்கு மரண பயம் தொற்றிக் கொண்டது. வெளியே வீரபாகுவின் பாரமான காலடிச் சத்தம் அலமாரியை நோக்கி நெருங்கி வருவதைக் கேட்கக் கேட்க, அவளது விரல்கள் நடுங்கின. போனைத் துண்டிக்க நினைத்தவள், பயத்தின் உச்சத்தில் அவசரப்பட்டு 'அட்டெண்ட்' பட்டனை அமுக்கிவிட்டாள்!

போன் கனெக்ட் ஆனது. மறுமுனையில் சுந்தரின் பதற்றமான குரல் மிக மெல்லியதாக ஸ்பீக்கர் துவாரத்தின் வழியே கசிந்தது. ""கௌசி... கௌசி... எங்கேடி இருக்க? ஏன் இவ்வளவு நேரமா போன் எடுக்கல? நான் பட்டறைக்கு வெளிலதான் வந்துட்டு இருக்கேன்...""

அதே விநாடியில், அலமாரியின் இரும்பு விளிம்பைப் பற்றி எட்டிப் பார்த்தான் வீரபாகு. அவனது ஒற்றைக் கண்ணின் தழும்பும், வக்கிரமான பார்வையும் கௌசல்யாவின் மேல் விழுந்தன.

""ஓஹோ... இவள்தான் அந்தப் பூனைக் குட்டியா?"" என்று வீரபாகு கர்ஜித்த குரல், கௌசல்யாவின் போன் வழியே நேராக சுந்தரின் காதுகளுக்குப் பாய்ந்தது.

சுந்தர் அதிர்ந்து போனான். ""கௌசி... யார் அது? யார் பேசுறது அங்கே? நீ எங்க இருக்க?!""

ஆனால் அதற்குள் ஆதி பாய்ந்து வந்து வீரபாகுவின் கையைப் பற்றினான். ""அண்ணே, அவளை விட்டுடுங்கண்ணே... அது என் ஆளு. நீங்க வந்த விஷயத்தைச் சொல்லுங்க,"" என்று ஆதி பதறினான்.

வீரபாகு தன் கையை உதறிவிட்டு வக்கிரமாகச் சிரித்தான். ""உன் ஆளா? இனிமே இங்க எதுவுமே உன்னோடது இல்லைடா தம்பி!"" என்று கூறிக்கொண்டே, தன் இடுப்பில் இருந்த நாட்டுத் துப்பாக்கியை உருவி ஆதியின் நெற்றியில் நேராக வைத்தான்.

கௌசல்யா அலமாரிக்கு பின்னால் அப்படியே உறைந்து போனாள், கையில் போன் இன்னும் 'லைவ்' ஆக இருக்க, மறுமுனையில் சுந்தர் ""கௌசி! என்ன சத்தம் அது? துப்பாக்கியா? டேய் யார்றா நீங்க என் பொண்டாட்டிய..."" என்று அலறுவது இடிபோலக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தது.

வீரபாகுவின் முகத்தில் துரோகத்தின் கோரச் சிரிப்பு தாண்டவமாடியது. ""அந்தக் கொலைக் கேஸ்ல போலீஸ் நம்ம ரெண்டு பேரையும் சுத்தி வளைச்சிடுச்சுடா. ஆனா இந்த வீரபாகு உள்ள போக மாட்டான். நீதான் அந்தப் பழியை ஏத்துக்கணும். உனக்கு எப்படியும் ஒரு பத்து வருஷம் உள்ள கம்பி எண்ணுற தண்டனை கன்பார்ம்! நீ ஜெயிலுக்குப் போனதுக்கு அப்புறம், உன் சொத்தையும் இந்தத் தேவிடியாவையும் நான் எடுத்துக்கப் போறேன்!""

ஆதியின் கண்கள் அதிர்ச்சியில் விரிந்தன. தன்னை ரவுடியாக வளர்த்தவனே இப்படி முதுகில் குத்தி, தன் மொத்த வாழ்க்கையையும் பத்து வருஷம் சிறைக் கொட்டடிக்கு அனுப்பப் பார்க்கிறான் என்பதை அவனால் தாங்கிக் கொள்ள முடியவில்லை.

""ஏய்... துரோகி!"" என்று ஆதி கத்தியபடி, வீரபாகுவின் கையில் இருந்த துப்பாக்கியைப் பிடுங்க அவன் மேல் வெறித்தனமாகப் பாய்ந்தான்.

இரு முரட்டு உடல்களும் அந்தப் பட்டறையின் இரும்புச் சாமான்கள் மீது மோதி உருண்டன. டமார்... டமார்... என்று இரும்புப் பொருட்கள் கீழே விழுந்து பேரிரச்சல் உண்டாக்கின.

இரு முரட்டு உடல்களும் இரும்புச் சாமான்கள் மீது மோதி உருண்ட அந்தச் சத்தத்திற்கு நடுவே, தரையில் கிடந்த போனில் இருந்து சுந்தரின் குரல் பதற்றத்தின் உச்சத்தில் அலறியது.

""கௌசி! கௌசி! என்னடி சத்தம் அது? யார் பேசுறது? என்ன பத்து வருஷம் ஜெயில்... என்ன கொலை கேஸ்?! டேய் யார்றா நீங்க என் பொண்டாட்டிய வச்சிருக்கீங்க? கௌசி, தயவுசெஞ்சு ஏதாவது பேசுடி!"" என்று சுந்தர் போனில் கத்திக்கொண்டே இருக்கும் குரல், அந்தப் பட்டறையின் இரும்புச் சுவர்களில் மோதி எதிரொலித்தது.

ஆனால் கௌசல்யாவால் ஒரு வார்த்தைகூடப் பேச முடியவில்லை. அவளது தொண்டைக்குள் ஆதியின் கஞ்சியின் உவர்ப்பு வாசனையும் எச்சிலும் இன்னும் ஒட்டிக்கொண்டிருக்க, தன் கணவன் எல்லாவற்றையும் போனில் கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறான் என்ற அதிர்ச்சியே அவளை ஊமையாக்கியது. தன் புருஷனுக்குத் தன் மீதிருந்த அசைக்க முடியாத நம்பிக்கையும், கற்பும் ஒரே நொடியில் இந்த அழுக்குத் தரையில் சிதைந்து கொண்டிருப்பதை நினைத்து அவளது உடல் நடுங்கியது.

சற்று தள்ளி, ஆதியும் வீரபாகுவும் ஒருவரையொருவர் வெறித்தனமாகக் குத்திக் கொண்டு தரையில் மல்லுக்கட்டினர்.

""என்னை வச்சு தப்பிக்கப் பாக்குறியாடா பரதேசி!"" என்று கத்தியபடி, ஆதி தன் முழு பலத்தையும் திரட்டி வீரபாகுவின் முகத்தில் ஒரு குத்து விட்டான். வீரபாகுவின் மூக்கிலிருந்து ரத்தம் பீறிட்டது, ஆனால் அந்த வலியிலும் அவன் வக்கிரமாகச் சிரித்தபடியே ஆதியின் கையை முறுக்கித் துப்பாக்கியைத் தன் வசமாக்கப் போராடினான்.

""உன்னை வளர்த்ததே இதுக்குத்தான்டா நாய் மகனே!"" என்று கர்ஜித்த வீரபாகு, ஆதியின் நெஞ்சில் தன் முழங்காலால் பலமாக அழுத்தி, துப்பாக்கியின் பின்புறத்தால் அவனது தலையிலேயே ஓங்கி அடித்தான். டங்! என்ற சத்தத்துடன் ஆதியின் நெற்றியில் இருந்து ரத்தம் வழிய, அவன் லேசாக மயக்க நிலைக்குச் சென்றான்.

ஜெயித்த தோரணையில் மூச்சிரைக்க எழுந்த வீரபாகுவின் பார்வை, தரையில் அலறிக்கொண்டிருந்த போனின் மீதும், அதன் பக்கத்தில் கிழிந்த ஆடைகளுடன் நடுங்கிக் கொண்டிருந்த கௌசல்யாவின் மீதும் விழுந்தது.

அவன் மெதுவாக நடந்து வந்து, தரையில் கிடந்த போனைத் தன் காலால் மிதித்து அணைத்தான். சுந்தரின் குரல் சட்டென்று துண்டிக்கப்பட்டது.

கௌசல்யாவின் தலைமுடியை மீண்டும் கொத்தாகப் பற்றிய வீரபாகு, அவளது முகத்தைத் தன் முகத்திற்கு நேராக இழுத்தான். அவளது உதடுகளில் ஒழுகியிருந்த அந்த வழுவழுப்பான திரவத்தைக் கூர்ந்து கவனித்தவன், அதன் வாசனையை மோப்பம் பிடித்து வக்கிரமாகச் சிரித்தான்.