[sreejachandranhot]

ரவியின் திடீர் மரணத்திற்குப் பிறகு, லதாவின் வாழ்க்கை முழுவதும் தலைகீழாக மாறியது. 29 வயது லதா, தன் வளைவான உடலமைப்பு, பெரிய கண்கள், நீண்ட கூந்தல், மென்மையான முகம் கொண்ட அழகி. ஆனால் உள்ளே ஆழமான வெறுமை. குழந்தை இல்லாத திருமண வாழ்க்கை, கணவனின் அலட்சியம், அவமானங்கள் எல்லாம் அவளை உடைத்திருந்தன.

ரவி பைன்னான்ஸ் கம்பெனி நடந்துக்ரன் பெரிய இடத்தின் தொடர்பை வைத்து மக்கள் கடன் கொடுத்து வட்டிக்கு.விடுபவன் லதா அவள் மனைவி அவள் 18 வயதில் ரவி கல்யாணம் செய்துகொண்டால் தன் தந்தை பணம் வட்டிக்கு வாங்கி திருப்பி கொடுக்க முடியாதல் ரவி திருமணம் செய்தால்




ரவியின் பழைய ஆஃபீஸ் அறையில், கருப்பு சேலையில் அமர்ந்திருந்த லதா, கண்களில் கண்ணீருடன் பேசினாள்.

லதா (மெல்லிய, உடைந்த குரலில்): “என்னங்க … இந்த பிசினஸ் எல்லாம் எனக்கு சுமையா இருக்கு. ரவி இல்லாத பிறகு, இந்த கடன் வசூல், வட்டி, எல்லாம் என்னால் செய்ய முடியாது. கொஞ்சம் பணம் இருந்தா போதும்… நான் அமைதியா வாழ்ந்தந்துட்டு இருந்துடலாம்.”

அவள் எதிரே நின்ற பாண்டி, 37 வயது, உயரமான, தசை நிறைந்த உடல், கூர்மையான பார்வை, நம்பிக்கை தரும் புன்னகை. உள்ளே அவன் மனம் வேறு கணக்குப் போட்டுக் கொண்டிருந்தது.






பாண்டி (உறுதியான, ஆணவமான குரலில்): “லதா… நீங்க கவலைப்படாதீங்க. ரவி சார் என்னை நம்பி விட்டுப் போனார். நான் எல்லா பாக்கி பணத்தையும் வசூல் செய்து கொண்டு வரேன். சில பேருக்கு என் வழியில் கொஞ்சம் அழுத்தம் கொடுக்க வேண்டியிருக்கும்… ஆனா உங்களுக்காக நான் எதுவும் செய்வேன். நீங்க தனியா இல்லை. நான் இருக்கேன்.”

லதா அவனைப் பார்த்தாள். அந்தப் பார்வையில் முதல் முறையாக நம்பிக்கை மின்னியது.

இரண்டு வாரங்கள் கழித்து…


பாண்டி ஒரு பெரிய கருப்பு பையுடன் லதாவின் வீட்டுக்கு வந்தான். உள்ளே ரவியின் எல்லா பாக்கிகளும், அதிக வட்டியுடன் சேர்த்து முழு தொகையும் இருந்தது.

பாண்டி (பையை மேசையில் வைத்தபடி): “லதா… பாருங்க. எல்லாம் வந்தாச்சு. உங்க கணவர் நினைத்ததைவிட அதிகம். இனிமேல் இந்த பிசினஸ் நம்ம கட்டுப்பாட்டுல இருக்கும். நீங்க என்னோட சேர்ந்து நடத்தலாம்.”

லதா பணத்தைப் பார்த்ததும் அதிர்ச்சியும் நன்றியும் கலந்து கண்கள் நிரம்பின. அவள் திடீரென அழுதாள்.

லதா (குரல் தழுதழுக்க): “பாண்டி… நீங்க இப்படி செய்வீங்கன்னு நான் எதிர்பார்க்கவே இல்லை. ரவி என்னை ஒரு வேலைக்காரியா மட்டுமே நினைச்சார். வெளியே எத்தனை உறவுகள் வச்சிருந்தார். ஆனா நீங்க… எனக்கு இத்தனை பொறுப்பா இருக்கீங்க. நான் உங்களுக்கு எப்படி நன்றி சொல்வேன்?”

அவள் அழுகையைப் பார்த்த பாண்டி, மெல்ல அருகில் வந்து அவள் தோளில் கை வைத்தான். அவன் வலுவான விரல்கள் மென்மையாக அவள் முதுகைத் தடவின.

பாண்டி (கனிவான குரலில்): “அழாதீங்க லதா… உங்க கண்ணீர் எனக்கு பிடிக்காது. இனிமேல் நான் உங்களைப் பார்த்துக்கறேன். உங்களுக்கு என்ன வேணுமோ அதை நான் கொடுப்பேன். நீங்க என் மேல முழு நம்பிக்கை வைங்க. நான் உங்களுக்கு எல்லாம் ஆகலாம்.”

அவன் கை மெல்ல அவள் கன்னத்தைத் தொட்டது. லதாவுக்கு நெஞ்சு படபடத்தது. பல வருடங்களுக்குப் பிறகு ஒரு ஆணின் உண்மையான கவனம் அவளை உலுக்கியது.