முகமூடி கலைந்த கணங்கள்!

[ponni4]

ஆண்களுக்கே உரிய கரடுமுரடான உடைகள் இல்லாமல், ஒரு பெண்ணின் மென்மையான ஆடைகளின் ஸ்பரிசத்தோடு விடிந்த அந்த காலைப் பொழுது, அவளது வாழ்நாளின் மிக நெகிழ்ச்சியான விடியலாக இருந்தது.
அப்போது கதவைத் தட்டிவிட்டு அனிதா உள்ளே வந்தாள். கல்லூரிக்குக் கிளம்பத் தயாராக இருந்தவள், படுக்கையில் புடவையோடு தூங்கி எழுந்த கவிதாவைப் பார்த்து மெல்லச் சிரித்தாள்.
அனிதா: "என்ன கவிதா மாமா... இன்னும் தூக்கம் கலையலையா? ஆனா, தூங்கி எழுந்த பிறகும் நீங்க அசல் பொண்ணு மாதிரியேதான் இருக்கீங்க."
கவிதா தன் பட்டு முந்தானையை இழுத்து உடம்பைப் போர்த்திக்கொண்டு, வெட்கத்துடன் எழுந்து அமர்ந்தாள்.
கவிதா (மெல்லிய குரலில்): "காலைல எழுந்ததும் எனக்கு என்னவோ போல இருக்கு அனிதா... விமலா பிரசவத்துக்குப் போன இந்தச் சில மாசங்கள்ல, நான் இந்த வீட்டோட மகராசியா, ஒரு முழுப் பெண்ணா வாழப்போறேன்றதை நினைச்சா எனக்குள்ள ஏதோ ஒரு த்ரில் இருக்குடா."
அனிதா: "கண்டிப்பா மாமா. நான் இப்போ காலேஜ் கிளம்புறேன். நீங்க சீக்கிரம் இந்த டிரஸ்ஸை மாத்திட்டு ஆபீஸ்க்குப் போயிட்டு வாங்க. சாயங்காலம் நான் வரும்போது உங்களுக்கு ஒரு சர்ப்ரைஸ் வச்சிருக்கேன்," என்று கூறிவிட்டு அனிதா கிளம்பினாள்.
அத்தியாயம்: முகமூடி கலைந்த கணங்கள் – பகுதி 12 (மாலை நேரத்து சர்ப்ரைஸ்)
அன்று பகல் முழுவதும் ஆபீஸில் இருந்தபோதும் பிரகாஷின் மனம் அங்கில்லை. வெளியில் ‘பிரகாஷ்’ என்ற ஆண் முகமூடியைச் சுமந்திருந்தாலும், அவனது மனதுக்குள் ‘கவிதா’வாக மாறிய அந்த நள்ளிரவு நினைவுகளும், நகங்களில் இருந்த மெரூன் நிற நகப்பூச்சின் மென்மையும் (அதை ஆபீஸிற்குப் போகும்போது பயந்துபோய் அழித்திருந்தான்) மட்டுமே ஓடிக்கொண்டிருந்தன.
மாலை ஆனா உடனே வண்டியை எடுத்துக்கொண்டு வீட்டிற்குப் பறந்து வந்தான். வீட்டிற்குள் நுழைந்தபோது, அனிதா ஏற்கனவே காலேஜ் முடிந்து வந்து ஹாலில் அமர்ந்திருந்தாள். அவளுக்கு முன்னால் ஒரு பெரிய பார்சல் இருந்தது.
பிரகாஷ் (ஆவலோடு): "என்ன அனிதா... என்ன சர்ப்ரைஸ் இது?"
அனிதா: "அவசரப்படாதீங்க மாமா... நீங்க நேத்து சொன்னீங்கல்ல, யாருக்கும் தெரியாத இடத்துல ஒரு பெண்ணா சுதந்திரமா நடந்து போகணும்னு ஆசைன்னு. இந்த வாரம் வர்ற சனிக்கிழமை நம்ம ரெண்டு பேரும் மட்டும் பக்கத்துல இருக்குற ஒரு ஹில் ஸ்டேஷனுக்கு (Hill Station) லாங் டிரைவ் போறோம். அங்க யாரும் நம்மள பார்க்க மாட்டாங்க. அதுக்காகத்தான் இந்த ஸ்பெஷல் டிரஸ்!"
அவள் அந்தப் பார்சலைத் திறந்தாள். அதற்குள் ஒரு நவீன ரக லாங் குர்தியும், அதற்குப் பொருத்தமான மென்மையான காட்டன் லெகின்ஸும், கவிதாவின் உயரத்திற்கு ஏற்ற ஹைஹீல்ஸ் (High Heels) செருப்புகளும் இருந்தன.
அத்தியாயம்: முகமூடி கலைந்த கணங்கள் – பகுதி 13 (சுதந்திரத்தின் எல்லைகள்)
அந்த ஆடைகளைப் பார்த்ததும் கவிதாவின் கண்கள் விரிந்தன. ஒரு புடவை கட்டிக்கொண்டு வீட்டிற்குள் நடப்பதை விட, ஒரு மாடர்ன் பெண்ணாக உடை அணிந்து வெளியில் செல்வது என்பது அவளது ஆகச்சிறந்த கனவு.
கவிதா (உற்சாகத்துடன்): "நிஜமாவா அனிதா சொல்ற? நான் வெளிய வரப்போறேனா? எனக்குப் பயமாவும் இருக்கு, அதே சமயம் மனசுக்குள்ளcurrent ஷாக் அடிச்ச மாதிரி ஒரு த்ரில்லாவும் இருக்குடா!"
அனிதா: "பயம் எதுக்கு மாமா? நான் கூட இருக்கேன்ல. சனிக்கிழமை வரைக்கும் வெயிட் பண்ண வேண்டாம், இன்னைக்கு நைட்டே இந்த புது டிரஸ்ஸைப் போட்டு, இந்த ஹைஹீல்ஸ் போட்டு நட பழகிக்கோங்க," என்றாள்.
அன்று இரவு, அந்தப் புதிய லாங் குர்தியையும் லெகின்ஸையும் அணிந்து கொண்டு, கால்களில் அந்த ஹைஹீல்ஸ் செருப்பை மாட்டினாள் கவிதா. செருப்பின் 'டக் டக்' என்ற சத்தம் அந்தத் தனிமை வீட்டில் கேட்க, கவிதா ஒரு மாடலைப் போல நளினமாக நடந்து பழகினாள். ஒவ்வொரு அடியிலும் அவளது இடுப்பின் அசைவும், பெண்மையின் நளினமும் கூடிக்கொண்டே போயின.
வெளி உலகம் அவளை என்னவென்று சொன்னாலும், அனிதாவின் இந்த எல்லையற்ற ஆதரவும், தனக்குக் கிடைத்த இந்தத் தனிமைச் சுதந்திரமும் கவிதாவின் ஆன்மாவை ஒரு நிஜப் பெண்ணாகவே வாழச் செய்து கொண்டிருந்தன. சனிக்கிழமை வரப்போகும் அந்தப் புதிய பயணத்திற்காக அவளது பெண் உள்ளம் ஆவலோடு துடித்துக் கொண்டிருந்தது.



அத்தியாயம்: முகமூடி கலைந்த கணங்கள் – பகுதி 14 (பயணத்திற்கான ஆயத்தங்கள்)
நாட்கள் நகர நகர, கவிதாவுக்குள் (பிரகாஷ்) இருந்த அந்தப் பெண்மை இன்னும் ஆழமாக வேரூன்றத் தொடங்கியது. ஒவ்வொரு நாளும் மாலை அனிதா கல்லூரி முடிந்து வந்தவுடன், அந்த வீட்டின் கதவுகள் அடைக்கப்பட்டு, கவிதாவின் பிரத்யேக உலகம் அங்கே உயிர்பெறும்.
வெள்ளிக்கிழமை இரவு வந்தபோது, இருவருக்குள்ளும் அந்த சனிக்கிழமை பயணத்தைப் பற்றிய எதிர்பார்ப்பு அட்ரினலின் ரஷ்ஷாக (Adrenaline Rush) மாறியிருந்தது.
அனிதா: "என்ன கவிதா மாமா... நாளைக்கு விடியற்காலையிலேயே நாம கிளம்புறோம். இந்தத் தடவை சாதாரணமா இல்லாம, ஒரு அசல் மாடர்ன் பெண் எப்படி டிராவல் பண்ணுவாங்களோ அப்படிப் போகணும். உங்க பேக்ல தேவையான எல்லாத்தையும் எடுத்து வச்சாச்சா?"
கவிதா தன் அலமாரிக்கு முன்னால் நின்றிருந்தாள். இப்போது அவளுக்கென்று ஒரு தனிப் பகுதி அங்கே உருவாகியிருந்தது. அதில் மென்மையான லெகின்ஸ்கள், பிரா மற்றும் பேண்ட்டி போன்ற அசல் உட்புற ஆடைகள், பல வண்ணக் குர்திகள் நேர்த்தியாக அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்தன.
கவிதா (வெட்கத்துடன் தன் புடவை முந்தானையைத் திருகியபடி): "எல்லாம் எடுத்து வச்சுட்டேன் அனிதா. ஆனா, நிஜமாவே நாளைக்கு வெளியில போகும்போது எனக்கு லேசா உதறலா இருக்குடா. லாங் டிரைவ்ல யாராவது கவனிச்சுட்டா என்ன பண்றது?"
அனிதா: "யாரும் கண்டுபிடிக்க மாட்டாங்க மாமா. உங்க 6 அடி உயரத்துக்கு இந்த லாங் குர்தியும், லெகின்ஸும் செம்ம ஃபிட்டா இருக்கும். அதுபோக ஒரு கூலிங் கிளாஸும், மாஸ்க்கும் போட்டுக்கிட்டா நீங்க ஒரு அழகான ஹை-ஃபை சிட்டி பொண்ணு மாதிரிதான் தெரிவீங்க. இப்போ சீக்கிரம் தூங்குங்க, காலைல நாலு மணிக்குக் கிளம்பணும்."
அத்தியாயம்: முகமூடி கலைந்த கணங்கள் – பகுதி 15 (விடியற்காலைப் புறப்பாடு)
சனிக்கிழமை விடியற்காலை 3:30 மணி. அலாரம் அடிப்பதற்கு முன்பே கவிதாவுக்குக் கண் விழித்துக் கொண்டது. ஆர்வம் அவளைத் தூங்க விடவில்லை. குளித்து முடித்துவிட்டு, தன் உடலின் மென்மையை ரசித்தபடி, அனிதா வாங்கித் தந்த அந்தப் புதிய உட்புற ஆடைகளை முதன்முறையாக அணிந்தாள். அதன் சாட்டின் மற்றும் நைலான் துணியின் இறுக்கமான ஸ்பரிசம் அவளது உடலோடு ஒட்டி, அவள் ஒரு பெண் என்ற உணர்வை அணு அணுவாக ஊட்டியது.
அதன் மேல் அந்த அடர் நீல நிற லாங் குர்தியையும், கால்களில் கச்சிதமாகப் பொருந்திய வெள்ளை நிற லெகின்ஸையும் அணிந்து கொண்டாள். அனிதா அவளது முகத்திற்கு லேசான மேக்கப் போட்டு, கண்களில் மை தீட்டி, உதடுகளில் இளஞ்சிவப்பு நிற லிப்ஸ்டிக்கைத் தடவி விட்டாள். தோளில் ஒரு லேடீஸ் ஹேண்ட்பேக் (Handbag).
கண்ணாடியில் பார்த்தபோது, ஒரு கம்பீரமான, அதே சமயம் அசாத்திய நளினம் கொண்ட ஒரு பெண் அங்கே நின்றிருந்தாள்.
அனிதா: "வாவ் மாமா... நீங்க கார் ஓட்டும்போது பக்கத்துல உட்கார்ந்து வர்றது எனக்கே ஏதோ ஒரு புது ஃபீல் தருது. கிளம்பலாமா?"
இருவரும் வீட்டைப் பூட்டிவிட்டு, அதிகாலை இருட்டில் காரில் ஏறினர். கவிதா ஸ்டீயரிங்கைப் பிடித்தபோது, அவளது நகங்களில் இருந்த மெரூன் நிற நகப்பூச்சும், கையில் இருந்த மெல்லிய வளையல்களும் காரின் டேஷ்போர்டு வெளிச்சத்தில் மின்னின. கார் பெங்களூரின் எல்லையைக் கடந்து, மலைப்பாதையை நோக்கிப் பறந்தது.
அத்தியாயம்: முகமூடி கலைந்த கணங்கள் – பகுதி 16 (மலைப்பாதையின் குளிர்ந்த காற்றும், விடுதலையும்)
காலை 6 மணி அளவில் கார் அந்த அழகான ஹில் ஸ்டேஷன் பாதையை அடைந்தது. சுற்றிலும் அடர்ந்த பனிமூட்டம், காதுகளைக் குளிரவைக்கும் விடியற்காலைக் காற்று. சாலையில் மனித நடமாட்டமே இல்லை.
அனிதா காரை ஒரு ஓரமாய் நிறுத்தச் சொன்னாள். "இப்போ இறங்குங்க கவிதா மாமா... உங்களோட இந்தச் சுதந்திரக் காற்றை முழுசா சுவாசிங்க," என்றாள்.
கவிதா மெதுவாகக் காரின் கதவைத் திறந்து வெளியில் கால் வைத்தாள். ஹைஹீல்ஸ் செருப்பு தரையைத் தொட்டபோது 'டக்' என்ற சத்தம் அந்த அமைதியான மலையில் எதிரொலித்தது. கார் கதவை சாத்திவிட்டு, அவள் அந்தப் பனிமூட்டத்திற்குள் சில அடிகள் நடந்து சென்றாள்.
குளிர்ந்த மலைக்காற்று அவளது குர்தியை உடலோடு ஒட்டச் செய்து, அவளது வளைவுகளைத் தூக்கிக் காட்டியது. கலைந்த தன் தலைமுடியைச் சரிசெய்து, கைகளை அகல விரித்து அந்தப் பனிக் காற்றை அவள் எதிர்கொண்டபோது, அவளது கண்களில் இருந்து ஆனந்தக் கண்ணீர் வழிந்தது.
கவிதா (உணர்ச்சிப் பெருக்கோடு சத்தமாக): "அனிதா... நான் சுதந்திரமா இருக்கேன்டா! இந்த உலகத்துல எனக்கும் ஒரு அடையாளம் இருக்கு. நான் ஒரு பெண்... நான் கவிதா!" என்று இயற்கையை நோக்கித் தன் மனபாரத்தை கத்தினாள்.
அனிதா தூரத்திலிருந்து அவளது அந்த எல்லையற்ற மகிழ்ச்சியையும், ஒரு பெண்ணிற்கே உரிய அசல் அழகையும் தன் போனில் புகைப்படமாகப் பதிவு செய்துகொண்டிருந்தாள். சமூகம், குடும்பம், ஆண் என்ற கடமைகள் என அனைத்தையும் தாண்டி, அந்தப் பனிமலையின் உச்சியில், கவிதா தனக்கான முழுமையான வாழ்க்கையை அந்த சில மணிநேரங்களில் வாழ்ந்து தீர்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.



அத்தியாயம்: முகமூடி கலைந்த கணங்கள் – பகுதி 17 (மலை உச்சியின் தேநீர் தருணம்)
பனிமூட்டத்திற்குள் கைகளை விரித்து நின்று, தன் பெண்மையின் முழு விடுதலையையும் சுவாசித்த கவிதாவின் கண்கள் கலங்கியிருந்தன. அது சோகத்தின் கண்ணீர் அல்ல; முப்பதாண்டு கால ஏக்கம், ஒரு சில நொடிகளில் பனிப்பாறையாய் உருகி வழிந்ததன் வெளிப்பாடு.
அனிதா மெதுவாக அவள் அருகில் வந்து, அவளது மென்மையான தோள்களைத் தழுவிக்கொண்டாள்.
அனிதா: "என்ன கவிதா மாமா... கண்ணுல தண்ணி? இவ்வளவு அழகான மாடர்ன் ஃபிகரா நிக்குறீங்க... இப்போ போய் அழலாமா?"
அனிதாவின் குறும்புப் பேச்சு கவிதாவின் முகத்தில் சட்டென்று ஒரு அசல் பெண்மையின் வெட்கப் புன்னகையை வரவழைத்தது. தன் நீண்ட விரல்களால், நகப்பூச்சு மின்னிய கைகளால் கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டாள்.
கவிதா (மெல்லிய, நளினமான குரலில்): "இல்லடா அனிதா... இந்த லெகின்ஸும் குர்தியும் என் உடம்பை மூடியிருக்கிற இந்த நிமிஷம், என் நெஞ்சுல இருக்குற பாரம் எல்லாம் காத்துல போயிடுச்சுடா. ஒரு ஆணா வாழும்போது கிடைக்காத ஏதோ ஒரு நிம்மதி, இந்த ஆடைகளோட மென்மையில எனக்குக் கிடைக்குது."
அப்போது, அந்த மலைப்பாதையின் ஓரத்தில் ஒரு சிறிய தட்டுகடை தேநீர்க்கடை திறக்கப்படுவதைக் கண்டார்கள். கடையில் பெரிய கூட்டம் இல்லை, வயதான ஒரு பெரியவர் மட்டும்தான் அடுப்பைப் பற்றவைத்துக் கொண்டிருந்தார்.
அனிதா: "மாமா... அங்க பாருங்க, சூடா இஞ்சி டீ போடுறாங்க. வண்டி ஓட்டிட்டு வந்ததுக்கு நல்லா ஒரு டீ குடிக்கலாம். பயப்படாம வாங்க, அங்க யாரும் நம்மள தப்பா பார்க்க மாட்டாங்க."
அத்தியாயம்: முகமூடி கலைந்த கணங்கள் – பகுதி 18 (அந்நியரின் பார்வையும்... உள்ளூர எழுந்த த்ரில்லும்)
கவிதாவுக்குள் ஒருபுறம் பயம் இருந்தாலும், மறுபுறம் ஒரு மாடர்ன் பெண்ணாகப் பொது இடத்தில் காலடி எடுத்து வைக்கிறோம் என்ற அட்ரினலின் ரஷ் (Thrill) அவளது உடம்பில் மின்சாரமாய் பாய்ந்தது. காரில் இருந்து இறங்கி, ஹைஹீல்ஸ் செருப்பின் 'டக் டக்' சத்தத்தோடு அவள் அனிதாவின் கைகளைக் கோர்த்துக்கொண்டு அந்தத் தேநீர்க்கடையை நோக்கி நடந்தாள்.
அவள் நடக்கும்போது அவளது நீண்ட குர்தியும், கால்களோடு ஒட்டியிருந்த காட்டன் லெகின்ஸும் அவளது 6 அடி உயரத்து நளினமான உடலமைப்பை துல்லியமாகக் காட்டின.
அவர்கள் கடைக்கு அருகில் சென்றபோது, அங்கே லாரியை ஓரமாக நிறுத்திவிட்டு டீ குடித்துக் கொண்டிருந்த இரண்டு லாரி டிரைவர்கள், கவிதாவைக் கண்டதும் தங்களின் பேச்சை நிறுத்தினார்கள். அவர்களின் பார்வைகள் கவிதாவின் உயரத்தின் மீதும், அவளது குர்திக்குள்ளும், லெகின்ஸ் காட்டிய கால்களின் வளைவுகளின் மீதும் படிந்தன.
ஒரு அந்நிய ஆண், தன்னை ஒரு பெண்ணாகப் பார்க்கிறான் என்பதை கவிதா தன் பெண் உள்ளத்தால் உணர்ந்தாள். அவளது இதயம் வேகமாகத் துடிக்கத் தொடங்கியது.
டிரைவர்களில் ஒருவன் (தன் நண்பனிடம் மெதுவாக): "டேய்... என்னா ஹைட்டுடா அந்தப் பொண்ணு... செம்ம கம்பீரமா, லட்சணமா இருக்குல்ல!" என்று வர்ணித்தான்.
அந்தக் கமெண்ட் கவிதாவின் காதுகளில் தெளிவாக விழுந்தது. தன் வாழ்நாளில் ஒரு ஆணாக இருந்து பெண்களின் அழகைப் பாராட்டிய அவளுக்கு, இன்று ஒரு அந்நிய ஆண் தன் அழகைப் பாராட்டுவதைக் கேட்டதும், உடம்பில் ஒரு புதுவிதமான பாலியல் கிளர்ச்சியும் (Erotic fantasy/Thrill) வெட்கமும் ஒருசேரத் தலைக்கேறியது. அவள் தன் முகக் கவசத்திற்குள் (Mask) உதடுகளைக் கடித்துக் கொண்டு, அனிதாவின் பின்னால் லேசாகத் தன்னை மறைத்துக் கொண்டாள்.
அத்தியாயம்: முகமூடி கலைந்த கணங்கள் – பகுதி 19 (ரகசியப் பகிர்வு)
தேநீரைக் குடித்துவிட்டு மீண்டும் காரில் ஏறி அமர்ந்ததும், கவிதா தன் இருக்கையில் சாய்ந்து கொண்டு பெருமூச்சு விட்டாள். அவளது முகம் இன்னும் அந்த வெட்கத்தின் சிவப்பில் (Blush) இருந்தது.
அனிதா (குறும்புப் பார்வையுடன்): "என்ன கவிதா மாமா... அந்த லாரி டிரைவர்ஸ் உங்களைப் பார்த்துப் பேசினதைக் கவனிச்சீங்களா? 'செம்ம ஃபிகர்'னு உங்களைத்தான் சொன்னாங்க."
கவிதா (தன் கைகளை நெஞ்சோடு சேர்த்துக்கொண்டு, நெளிந்தபடி): "ச்சீ... போடா அனிதா... எனக்கு அங்க நிக்கும்போதே உடம்பெல்லாம் ஒரு மாதிரி நடுங்க ஆரம்பிச்சிடுச்சு. ஆனா... அதே சமயம், ஒருத்தன் என்னை ஒரு பொண்ணா நினைச்சு அப்படிப் பேசும்போது, எனக்குள்ள ஏதோ ஒரு புதுவிதமான போதை ஏறுற மாதிரி இருந்ததுடா. விமலா இல்லாத இந்தச் சில மாசங்கள்ல, எனக்குள்ள இருக்குற இந்தக் கவிதாவை நான் முழுசா ரசிச்சு வாழப்போறேன்," என்று தன் நீண்ட நகங்களைப் பார்த்தபடி கூறினாள்.
கார் மீண்டும் பெங்களூரை நோக்கித் திரும்பியபோது, கவிதாவின் மனதில் அந்த மலைப்பாதையின் குளிர்ந்த காற்றும், அந்நிய ஆடவர்களின் பார்வைகளும் தந்த த்ரில்லான நினைவுகள் மட்டுமே அலைமோதிக்கொண்டிருந்தன. முகமூடிகள் கழன்ற அந்தப் பயணம், அவளது பெண்மைக்கான தேடலில் ஒரு புதிய மைல்கல்லாக அமைந்தது