முகமூடி கலைந்த கணங்கள்!

[ponni4]

அத்தியாயம்: முகமூடி கலைந்த கணங்கள்!
அன்று மாலை வீடே அமைதியாக இருந்தது. மாமாவும் (பிரகாஷ்) அவனது கொழுந்தியாளும் (அனிதா) மட்டும் ஹாலில் அமர்ந்திருந்தனர். பிரகாஷின் முகத்தில் பல நாட்களாக ஏதோ ஒரு பெரும் குழப்பமும் பாரமும் தேங்கியிருப்பது அனிதாவிற்குத் தெரிந்தது. எப்போதும் கலகலப்பாக இருக்கும் தன் மாமா, இன்று ஏனோ தடுமாற்றத்துடன் பேசுவதைக் கண்டு அவள் நேரடியாகவே விஷயத்தைக் கேட்கத் தொடங்கினாள்.
1. வெளிப்பட்ட ரகசிய ஆசை
அனிதா: "என்ன மாமா... ரொம்ப நேரமா ஏதோ சொல்லணும்னு நினைச்சுட்டு தயங்குறீங்க? என்ன விஷயம்னு சொல்லுங்க."
பிரகாஷ் சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்துவிட்டு, தன் மனதிற்குள் பல வருடங்களாகப் பூட்டி வைத்திருந்த அந்த ரகசியத்தை மெல்ல உடைத்தான்.
பிரகாஷ்: "தெரியல அனிதா... உன்னைப் பார்க்கும்போதெல்லாம், உன்னோட ஆடை அலங்காரங்களைப் பார்க்கும்போதெல்லாம்... எனக்குள் ஒரு விசித்திரமான ஆசை வருதுடா. உன்னைப் போல ஒரு பெண்ணாக மாறணும், அந்தப் பெண்மையைக் கொண்டாடணும்னு தோணுது."
அனிதா அதிர்ச்சியுடன் அவனைப் பார்த்தாள். பொதுவாக ஆண்கள் பெண்களைப் பார்க்கும் கோணமே வேறு, ஆனால் தன் மாமா முற்றிலும் மாறுபட்ட ஒரு விஷயத்தைக் கூறுவதை அவளால் சட்டென்று ஜீரணிக்க முடியவில்லை.
அனிதா: "என்ன மாமா சொல்றீங்க? பொதுவாக ஆண்கள் பெண்களை வேறொரு கண்ணோட்டத்துலதான் பார்ப்பாங்க. என் தோற்றத்தையோ, உடலமைப்பையோ மத்தவங்க பார்க்குறது வேற. ஆனா உங்களுக்கு ஏன் இப்படித் தோணுது?"
2. பெண்மையின் மீதான ஈர்ப்பு
பிரகாஷ் தன் மனபாரத்தை இறக்கி வைக்கும் நிம்மதியோடு, தனக்கு ஆடை மற்றும் பெண்மையின் மீது இருக்கும் ஈர்ப்பை விவரித்தான்.
பிரகாஷ்: "எனக்கும் புரியலடா. ஆனா நான் நடக்கும்போது ஒரு பெண்ணைப் போல நளினமாக நடக்கணும்கிற ஆசை இருக்கு. மென்மையான ஆடைகளை (Saree, Leggings) உடுத்திக்கிட்டு, உடலோடு ஒட்டிய உடைகளில் என் வளைவுகளை ரசிக்கணும்னு தோணுது. சில நேரங்கள்ல தோள்பட்டையில அந்த பிரா ஸ்டிராப் (Bra strap) தெரியுற மாதிரியான ஆடைகளை உடுத்திக்கிட்டு கண்ணாடி முன்னாடி நிக்கணும்னு தோணும். அந்தப் பெண்மை தரும் மென்மையை, அந்த உணர்வை எனக்குள் முழுமையாக அனுபவிக்கப் பிடிச்சிருக்குடா."
அனிதா சில நொடிகள் ஆழ்ந்து யோசித்தாள். தன் மாமாவின் மனதில் இருக்கும் இந்தத் தேடல் வெறும் தற்காலிகக் குறும்பு அல்ல, அது அவனது ஆன்மாவின் ஆழத்தில் இருக்கும் ஒரு பெண்மைக்கான தாகம் என்பதை உணர்ந்தாள்.
அனிதா: "மாமா... அப்போ உங்களுக்குள் ஒரு பெண்ணோட குணம் (Feminine side) முழுசா இருக்குன்னு சொல்றீங்களா?"
பிரகாஷ்: "அதற்கு என்ன பெயர்னு எனக்குத் தெரியல அனிதா... ஆனா, இந்த உணர்வு எனக்குள் இருக்கும்போது நான் ரொம்ப மகிழ்ச்சியாகவும், நிம்மதியாகவும் இருக்கேன். இந்த ஆடைகளும், இந்த பெண்மை வடிவமும் எனக்கு ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு."
3. ஏற்பும் புரிதலும்
தன் மாமாவின் இந்த நேர்மையான வெளிப்பாடு அனிதாவின் மனதில் ஒரு புதிய புரிதலை ஏற்படுத்தியது. சமூகம் என்ன நினைத்தாலும், ஒரு மனிதன் தனக்குள் இருக்கும் உண்மையான அடையாளத்தை உணர்ந்து அதை ஏற்றுக்கொள்ள முயலும்போது அவனுக்குத் தேவையானது கேலி அல்ல, மாறாக ஒரு ஆறுதலான கரம் என்பதை அவள் புரிந்துகொண்டாள்.
"உங்க மனசுல இருக்குறதை என்கிட்ட சொன்னதுக்கு நன்றி மாமா. இதைச் சுமந்துகிட்டு நீங்க தனியா கஷ்டப்பட வேண்டாம்," என்று கூறி, அவனது இந்த தனிப்பட்ட விருப்பத்திற்கு ஒரு தார்மீக ஆதரவை வழங்கினாள். அந்த மாலையில், பிரகாஷ் பல வருடங்களுக்குப் பிறகு தன் உண்மையான அடையாளத்தை ஒருவரிடம் பகிர்ந்து கொண்ட நிம்மதியோடு பெருமூச்சு விட்டான்.





அத்தியாயம்: முகமூடி கலைந்த கணங்கள் – பகுதி 2 (ஆடைகளின் மென்மை)
தன் மனதில் இருந்த ரகசியத்தை அனிதாவிடம் கொட்டிய பிறகு, பிரகாஷின் மனதில் இருந்த ஒரு பெரிய பாரம் இறங்கியது போல் இருந்தது. அனிதாவும் கேலி செய்யாமல் அதைக் கேட்டது அவனுக்குள் ஒரு பெரிய தைரியத்தைக் கொடுத்திருந்தது.
அடுத்த நாள் மதியம், வீட்டில் வேறு யாரும் இல்லாத நேரத்தில் அனிதா ஒரு சிறிய பையோடு பிரகாஷின் அறைக்குள் வந்தாள்.
அனிதா: "மாமா, நேத்து நீங்க சொன்ன விஷயங்களை நான் யோசிச்சுப் பார்த்தேன். உங்களுக்குள் இருக்குற அந்தப் பெண்மையை நீங்க முழுசா உணரணும்னா, முதல்ல அந்த ஆடைகளோட மென்மையை நீங்க தொட்டுப் பார்க்கணும். இதோ, இது என்னோட சில ஆடைகள்..."
அவள் பையிலிருந்து ஒரு மென்மையான சில்க் காட்டன் புடவை (Saree), அதற்குப் பொருத்தமான இன்ஸ்கர்ட் (Petticoat), லெகின்ஸ் (Leggings) மற்றும் சில உட்புற ஆடைகளை (Lingerie) எடுத்து வைத்தாள்.
பிரகாஷ் அந்த ஆடைகளைத் தொட்டுப் பார்த்தான். அந்த நைலான் மற்றும் சாட்டின் துணிகளின் மென்மை (Smooth fabric feel) அவனது விரல்களில் பட்டபோது அவனுக்குள் ஒரு விசித்திரமான சிலிர்ப்பு ஏற்பட்டது. ஒரு ஆணாக கடினமான உடைகளை மட்டுமே அணிந்து பழகிய அவனுக்கு, அந்தப் பெண்மைக்கே உரிய மென்மையான துணிகளின் ஸ்பரிசம் ஒரு புதிய உலகத்தைக் காட்டியது.
பிரகாஷ்: "அனிதா... இதைத் தொடும்போதே எனக்குள்ள ஏதோ ஒரு மாற்றம் தெரியுதுடா. ஒரு பெண்ணோட உடம்பை இந்த ஆடைகள் எவ்வளவு மென்மையா மூடியிருக்குன்னு இப்போதான் புரியுது. எனக்கும் இதை உடுத்திக்கணும்னு ஆசையா இருக்கு."
அனிதா: "தப்பே இல்லை மாமா. கண்ணாடி முன்னாடி நின்னு உங்க ஆசையைத் தீர்த்துக்கோங்க. நான் வெளிய இருக்கேன்," என்று கூறி புன்னகையோடு கதவை சாத்தினாள்.
அத்தியாயம்: முகமூடி கலைந்த கணங்கள் – பகுதி 3 (கண்ணாடி காட்டிய புதிய வடிவம்)
அறைக்குள் தனியாக இருந்த பிரகாஷ், ஒவ்வொரு ஆடையாக அணியத் தொடங்கினான். முதலில் அந்த மென்மையான உட்புற ஆடைகளை அணிந்தபோது அவனது உடலோடு ஒட்டி, அவனது வளைவுகளை (Curves) அது துல்லியமாகக் காட்டியது. தோள்பட்டையில் விழுந்த அந்த பிரா ஸ்டிராப் (Bra strap) அவனுக்கு ஒரு அசல் பெண்ணின் உணர்வைக் கொடுத்தது.
அடுத்து, லெகின்ஸ் மற்றும் பெட்டிகோட்டை அணிந்து கொண்டு, அனிதாவின் உதவியுடன் அந்தப் புடவையைச் சுற்றிக் கொண்டான். முந்தானையைத் தோளில் போட்டு, கண்ணாடி முன்னால் வந்து நின்றபோது பிரகாஷால் தன் கண்களையே நம்ப முடியவில்லை.
அங்கே நின்றிருந்தது ஒரு ஆண் அல்ல; அவனுக்குள் இத்தனை வருடங்களாக ஒளிந்திருந்த ஒரு பெண் வடிவம்!
கண்ணாடியில் தன் தோற்றத்தைப் பார்த்தபோது அவனது கன்னங்கள் வெட்கத்தால் சிவந்தன (Blush). அவன் லேசாக நடந்து பார்த்தான். அவன் நடக்கும்போது அந்தப் புடவையின் அசைவுகளும், அவனுக்குள் ஏற்பட்ட நளினமும் அவனுக்கு ஒரு எல்லையற்ற மகிழ்ச்சியைக் கொடுத்தது.
கதவைத் திறந்து உள்ளே வந்த அனிதா, அவனைப் பார்த்து வியந்து போனாள்.
அனிதா: "மாமா... நிஜமாவே நீங்க ரொம்ப அழகா, ஒரு அசல் பெண் மாதிரியே இருக்கீங்க. உங்க முகத்துல இருக்குற அந்த அமைதியும் வெட்கமும் நீங்க ஒரு பொம்பளையா வாழத்தான் ஆசைப்படுறீங்கன்றதை தெளிவா காட்டுது."
பிரகாஷ்: "ஆமா அனிதா... இந்த உடைகள்லதான் என் ஆன்மாவுக்கு நிம்மதி கிடைக்குது. சமூகம் என்னை ஆணாகப் பார்த்தாலும், என் அறைக்குள் நான் ஒரு முழுமையான பெண் (Feminine soul). இதை எனக்குப் புரிய வச்சதுக்கு நன்றிடா," என்று நெகிழ்ச்சியோடு கூறினான்.
பல வருடங்களாகத் தனக்குள் பூட்டி வைத்திருந்த ஆசையை, ஒரு பெண்ணின் ஆடைகள் மற்றும் புரிதலின் மூலம் பிரகாஷ் அடைந்த அந்தத் தருணம், அவனது இரட்டை வாழ்க்கையில் ஒரு மறக்க முடியாத நிம்மதியான பக்கமாக மாறியது.




அத்தியாயம்: முகமூடி கலைந்த கணங்கள் – பகுதி 4 (புதிய ஆரம்பம்)
கண்ணாடியின் முன்னால் பெண் தோற்றத்தில் நின்றிருந்த பிரகாஷின் தோள்களைத் தொட்டு, அனிதா அவனுக்கு முழுமையான ஆறுதலைத் தந்தாள்.
அனிதா: "சரி மாமா... உங்க மனசுல என்ன இருக்குன்னு இப்போ எனக்கு முழுசா புரிஞ்சிடுச்சு. இனிமே நீங்க இதை நினைச்சு தனியா வருத்தப்பட வேண்டாம். நான் உங்களுக்கு எல்லா விதத்திலயும் சப்போர்ட் பண்றேன்."
பிரகாஷின் கண்களில் லேசாகக் கண்ணீர் துளிர்த்தது. இந்த உலகத்தில் தன் ரகசியத்தை ஒருவராவது புரிந்து கொண்டாரே என்ற நிம்மதி அவனுக்குப் பேரானந்தத்தைத் தந்தது.
பிரகாஷ்: "ரொம்ப தேங்க்ஸ் அனிதா... இதை என்கிட்ட இருந்து யாரும் இவ்வளவு சுலபமா ஏத்துக்குவாங்கன்னு நான் எதிர்பார்க்கவே இல்லைடா."
அனிதா: "பரவாயில்லை மாமா... இதுல தேங்க்ஸ் சொல்ல என்ன இருக்கு? மனிதர்களோட மனசுக்குள்ள எவ்வளவோ ஆசைகள் இருக்கும். சரி, வேற என்னென்ன ஆசைகள் எல்லாம் உங்களுக்குள்ள இருக்கு மாமா?"
பிரகாஷ் தன் புடவையின் முந்தானையை விரல்களால் வருடிக் கொண்டே, சற்று யோசித்துவிட்டுப் பேசினான்.
பிரகாஷ்: "நிறைய இருக்குடா... ஒரு பெண்ணைப் போல முழுமையாக அலங்காரம் (Make-up) பண்ணிக்கணும், கைகள்ல வளையல் போட்டுக்கணும், வெளியூர்ல யாருக்கும் தெரியாத இடத்துல இதே பெண் தோற்றத்துல சுதந்திரமா நடந்து போகணும்னு நிறைய ஆசைகள் இருக்கு. ஆனா, இதெல்லாம் நிஜ வாழ்க்கையில பண்ண முடியுமான்னு எனக்குத் தெரியல..."
அனிதா: "நிச்சயமா பண்ணலாம் மாமா, அதுக்கான நேரம் வரும்போது நான் உங்களுக்கு உதவி செய்றேன். சரி மாமா, இப்போதைக்கு இதை விடுங்க... அடுத்த வாரம் அக்காவுக்கு வளைகாப்பு முடிஞ்சு, பிரசவத்துக்காக (Conceive) அம்மா வீட்டுக்குக் கிளம்பப் போறா இல்லையா? அதுக்கப்புறம் நீங்க வீட்ல தனியாதானே இருப்பீங்க..."
பிரகாஷ் நிமிர்ந்து அவளைப் பார்த்தான். அவனது மனைவி பிரசவத்திற்காகத் தாய் வீடு செல்வது, அவனுக்குத் தனிமையைக் கொடுத்தாலும், அவனது இந்த ரகசிய அடையாளத்தை இன்னும் கொஞ்சம் சுதந்திரமாக வெளிப்படுத்த ஒரு வாய்ப்பாகவும் அமையும் என்பதை அவனும் உணர்ந்தான்.
அனிதா: "அக்கா போனதுக்கு அப்புறம், நான் இங்கிருந்தே தினமும் காலேஜுக்குப் போயிட்டு வரலாம்னு இருக்கேன் மாமா. அப்போ உங்களுக்குப் பிடிச்ச மாதிரி டிரஸ் பண்ணிக்கிறதுக்கும், மேக்கப் கத்துக்கிறதுக்கும் நமக்கு நிறைய டைம் கிடைக்கும்," என்று குறும்புடன் புன்னகைத்தாள்.
அனிதாவின் அந்த வார்த்தைகள் பிரகாஷிற்குள் ஒரு புதிய நம்பிக்கையையும், தன் உண்மையான அடையாளத்தோடு சில நாட்களாவது நிம்மதியாக வாழலாம் என்ற எதிர்பார்ப்பையும் ஏற்படுத்தியது.







அத்தியாயம்: முகமூடி கலைந்த கணங்கள் – பகுதி 5 (திட்டமிடலும் எதிர்பார்ப்பும்)
நாட்கள் வேகமாக நகர்ந்தன. பிரகாஷின் மனைவி விமலா, பிரசவத்திற்காகத் தன் தாய் வீட்டுக்குக் கிளம்பும் நாளும் வந்தது. வீடே அவளை வழிஅனுப்பும் பரபரப்பில் இருக்க, பிரகாஷும் அனிதாவும் மட்டும் ஒருவருக்கொருவர் கண்களாலேயே பேசிக்கொண்டனர்.
விமலா காரில் ஏறிச் சென்றதும், பிரகாஷின் பெற்றோரும் தற்காலிகமாகப் பக்கத்து ஊரில் உள்ள உறவினர் வீட்டுக்குச் சென்றதால், அந்தப் பெரிய வீடு முற்றிலும் அவர்கள் இருவரின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் வந்தது. அனிதா தனது கல்லூரிப் படிப்பிற்காக அங்கேயே தங்குவதாக ஏற்கனவே சொல்லியிருந்ததால், யாருக்கும் எந்தச் சந்தேகமும் வரவில்லை.
அன்று மாலை, காலேஜ் முடிந்து வந்த அனிதா நேராகப் பிரகாஷின் அறைக்குச் சென்றாள். அவளது கையில் ஒரு புதிய பெரிய பை இருந்தது.
அனிதா: "என்ன மாமா... அக்கா போன உடனே வீடு ரொம்ப அமைதியாயிடுச்சா? இனிமே கவலைப்படாதீங்க. இதோ உங்களுக்காக சில ஸ்பெஷல் விஷயங்கள் வாங்கிட்டு வந்திருக்கேன்."
அவள் பையைத் திறந்தாள். அதற்குள் ஒரு புதிய பட்டுப் புடவை, நவீன ரக லெகின்ஸ் (Leggings), குர்தி (Kurti) மற்றும் ஒரு முழுமையான மேக்கப் கிட் (Makeup Kit) இருந்தன.
பிரகாஷ் அந்த மேக்கப் சாமான்களைப் பார்த்ததும் அவனுக்குள் ஒரு சிறு குழந்தைக்கான ஆர்வம் தொற்றிக்கொண்டது.
பிரகாஷ்: "அனிதா... நிஜமாவே எனக்கு இதெல்லாம் பண்ணிப் பார்க்க ஆசையா இருக்குடா. ஆனா எனக்கு லிப்ஸ்டிக் போடவோ, ஐலைனர் வைக்கவோ தெரியாதே..."
அனிதா: "அதற்குத்தான் நான் இருக்கேனே மாமா. இன்னைக்கு நைட்டே நம்மளோட 'கவிதா'வுக்கு முழு மேக்கப் போட்டு, ஒரு அழகான பெண்ணாக மாத்துறதுதான் என் வேலை. நீங்க முதலில் போய் இந்த லெகின்ஸ் மற்றும் குர்தியைப் போட்டுட்டு வாங்க," என்று சொல்லி அவனை உற்சாகப்படுத்தினாள்.
அத்தியாயம்: முகமூடி கலைந்த கணங்கள் – பகுதி 6 (முதல் மேக்கப்)
பிரகாஷ் ஆடையை மாற்றிக்கொண்டு வந்து அமர்ந்தான். உடலோடு ஒட்டிய அந்த லெகின்ஸ் அவனது கால்களின் வடிவத்தை அழகாகக் காட்டின. அனிதா அவனைத் தன் கண்ணாடியின் முன்னால் அமர வைத்தாள்.
அவள் மெதுவாக அவனது முகத்தில் பவுண்டேஷன் (Foundation) தடவத் தொடங்கினாள். ஒரு பெண்ணின் விரல்கள் தன் முகத்தில் பட்டு, தன்னை ஒரு பெண்ணாக மாற்றும் அந்தச் செயல் பிரகாஷிற்குள் ஒரு எல்லையற்ற பரவசத்தைத் தந்தது. காதுகளில் கம்மல்களையும், நெற்றியில் சிறிய பொட்டையும் வைத்ததும், அவனது முகத்தில் இருந்த ஆண்மை மெல்ல மறைந்து மென்மை குடியேறியது.
அனிதா: "இப்போ கண்ணைத் திறங்க மாமா..."
பிரகாஷ் மெதுவாகக் கண்ணாடியைப் பார்த்தான். உதடுகளில் லேசான சிவப்பு நிற லிப்ஸ்டிக்கும், கண்களில் மை தீட்டப்பட்டு, தலையில் ஒரு அழகான விக் (Wig) வைக்கப்பட்டிருந்த அந்தத் தோற்றம்... அவனால் நம்பவே முடியவில்லை.
பிரகாஷ்: "இது... இது நானா அனிதா? எனக்குள் இப்படி ஒரு அழகா?" என்று அவனது குரல் நளினமாக, ஒரு பெண்ணின் குரலாகவே மாறியது. அவனது கண்கள் ஆனந்தக் கண்ணீரால் நனைந்தன.
அனிதா: "ஆமா மாமா... இதுதான் உங்க உண்மையான வடிவம். இனிமே இந்த வீட்டுக்குள்ள நீங்க பயப்படாம உங்க ஆசைப்படி வாழலாம்," என்று கூறி அவனது கைகளைப் பற்றினாள்.
பல வருடங்களாகச் சமூகத்தின் பயத்தாலும், ஆண் என்ற முகமூடியாலும் பூட்டி வைக்கப்பட்டிருந்த பிரகாஷின் பெண் ஆன்மா, அன்று இரவு அந்தத் தனிமை உலகத்தில் முழுமையாக விடுதலை பெற்றுப் புன்னகைத்தது.



அன்று இரவு, அந்த வீட்டின் அமைதியான சூழலில், பிரகாஷ் தன் வாழ்நாளில் எப்போதும் அனுபவித்திராத ஒரு புதிய சுதந்திரத்தை உணர்ந்தான். கண்ணாடி காட்டிய அந்தப் பெண்ணின் தோற்றம் அவனுக்குள் இருந்த அனைத்துக் கவலைகளையும், பயத்தையும் நொடியில் துடைத்தெறிந்திருந்தது.
அத்தியாயம்: முகமூடி கலைந்த கணங்கள் – பகுதி 7 (நளினத்தின் நடனம்)
அனிதா அவனது கைகளைப் பிடித்து மெதுவாக எழுந்து நிற்க வைத்தாள். பட்டுப் புடவையின் முந்தானை தரையைத் தொட்டு அசைந்தபடி இருக்க, கால்களில் அணிந்திருந்த லெகின்ஸ் அவனுக்கு நடப்பதற்கு வசதியாக இருந்தது.
அனிதா: "என்ன கவிதா மாமா... சும்மா உட்கார்ந்தே இருந்தா எப்படி? ஒரு பொண்ணு மாதிரி நாலு அடி எடுத்து வச்சு நடந்து பாருங்க. அப்போதான் இந்த ஆடைகளோட முழு அழகும் உங்களுக்கே தெரியும்."
பிரகாஷ் மெதுவாகத் தன் பாதங்களை எடுத்து வைத்தான். ஆரம்பத்தில் கொஞ்சம் தடுமாற்றம் இருந்தாலும், அடுத்த சில நொடிகளில் அவனது உடம்பில் இயற்கையாகவே ஒரு பெண்ணிற்கான நளினமும் அசைவும் குடியேறின. இத்தனை வருடங்களாகத் தனக்குள் தூங்கிக் கொண்டிருந்த பெண்மை, அவனது ஒவ்வொரு அடியிலும் அழகாக வெளிப்பட்டது. வளையல்களின் ஓசையும், புடவையின் சரசரப்பும் அந்த அறை முழுவதும் ஒரு விசித்திரமான ராகத்தை உருவாக்கின.
பிரகாஷ் (மெல்லிய குரலில்): "அனிதா... இந்த ஆடைகளை உடுத்திட்டு நடக்கும்போது, என் மனசு காத்துல மிதக்குற மாதிரி இருக்குடா. ஒரு ஆணா இருக்கும்போது என் மேல இருந்த ஏதோ ஒரு பெரிய பாரம் இப்போ சுத்தமா இறங்கிட்ட மாதிரி ஒரு ஃபீல்."
அனிதா (புன்னகையுடன்): "அதுதான் மாமா பெண்மையோட ரகசியம். ஆண்கள் எப்பவும் இறுக்கமா இருப்பாங்க, ஆனா பெண்கள் இந்த மென்மையான ஆடைகள் மூலமாவே தங்களை ரொம்ப லேசா வச்சுக்கிறாங்க. சரி, இப்போ உங்களுக்கு நான் ஒரு சூப்பர் காபி போட்டு எடுத்துட்டு வரேன். நீங்க அப்படியே சோபால உட்கார்ந்து ரிலாக்ஸ் பண்ணுங்க."
அத்தியாயம்: முகமூடி கலைந்த கணங்கள் – பகுதி 8 (ஒரு தோழியின் அரவணைப்பு)
அனிதா சமையலறைக்குச் சென்றதும், பிரகாஷ் ஹாலில் இருந்த பெரிய சோபாவில் வந்து அமர்ந்தான். ஒரு பெண்ணைப் போலத் தன் கால்களை மடித்து, புடவையை நேர்த்தியாகச் சரிசெய்து அமர்ந்தபோது அவனுக்குள் இருந்த ‘கவிதா’ முழுமையாக நிறைவடைந்திருந்தாள்.
சில நிமிடங்களில் அனிதா இரண்டு கப்புகளில் சூடான காபியோடு வந்தாள். பிரகாஷின் அருகில் அமர்ந்து ஒரு கப்பை அவனிடம் கொடுத்தாள். அவனது வளையல்கள் குலுங்கும் கைகளால் காபி கப்பை வாங்கிய அழகை அனிதா ரசித்துப் பார்த்தாள்.
அனிதா: "நிஜமாவே மாமா... உங்களைப் பார்க்கும்போது எனக்கு ரொம்ப ஆச்சரியமா இருக்கு. ஒரு ஆணால எப்படி இவ்வளவு சீக்கிரம் ஒரு அசல் பெண்ணா மாற முடியுது? உங்க முகத்துல இருக்குற அந்த அமைதியும், வெட்கமும்... எந்தப் பெண்ணுக்கும் குறைஞ்சது இல்லை."
பிரகாஷ்: "இது நேத்து இன்னைக்கு வந்த ஆசை இல்ல அனிதா... சின்ன வயசுல இருந்தே எனக்குள்ள இருக்குற ஒரு ஏக்கம். ஆனா இந்தச் சமூகம் என்னை ஏத்துக்காது, எல்லாரும் கேலி பண்ணுவாங்கன்ற பயத்துலதான் இத்தனை வருஷமா எனக்கு நானே ஒரு முகமூடியைப் போட்டுட்டு வாழ்ந்தேன். ஆனா இன்னைக்கு... இந்த நிமிஷம்... நான் ஒரு முழுமையான பெண்ணா, கவிதாவா இருக்குறதை நினைச்சா எனக்கு ரொம்ப பெருமையா இருக்குடா."
அனிதா அவனது தோளில் லேசாகத் தட்டி ஆறுதல் கூறினாள்.
அனிதா: "இனிமே அந்தப் பயம் வேண்டாம் மாமா. இந்த நாலு செவத்துக்குள்ள நீங்க எப்பவும் கவிதாவா இருக்கலாம். காலேஜ் முடிஞ்சு நான் வர்ற ஒவ்வொரு நாளும், உங்களோட இந்த ஆசைகளை நாம ஒண்ணா சேர்ந்து கொண்டாடுவோம்," என்று உறுதியளித்தாள்.
வெளி உலகிற்கு அவன் ‘பிரகாஷ்’ என்ற ஆணாகத் தெரிந்தாலும், அந்த வீட்டின் தனிமை உலகத்தில், அனிதாவின் ஆதரவோடு அவனது பெண் ஆன்மாவான ‘கவிதா’ சுதந்திரமாகத் தன் சிறகுகளை விரித்துப் பறக்கத் தொடங்கியிருந்தது.



அனிதாவின் அந்த ஆறுதலான வார்த்தைகள், கவிதாவுக்குள் (பிரகாஷ்) ஒரு புதிய உலகத்தையே திறந்து வைத்தது போல் இருந்தது. காபியை உறிஞ்சிக் குடித்தபடியே, கண்ணாடியில் பிரதிபலித்த தன் மென்மையான தோற்றத்தை அவளால் கண் இமக்காமல் பார்க்க முடிந்தது.
அத்தியாயம்: முகமூடி கலைந்த கணங்கள் – பகுதி 9 (பெண்மையின் சின்னஞ்சிறு ஆசைகள்)
காபி கப்பை மேஜை மீது வைத்த அனிதா, கவிதாவின் கைகளைப் பிடித்து மீண்டும் தன்பக்கம் திருப்பினாள்.
அனிதா: "சரி கவிதா மாமா... வெறும் டிரஸ், மேக்கப்போட நம்ம ஆசைகள் முடிஞ்சுடாது. ஒரு பொண்ணா இருக்கும்போது செய்ய வேண்டிய சின்னச் சின்ன விஷயங்கள் நிறைய இருக்கு. முதல்ல உங்க கைகளைப் பாருங்க... எவ்வளவு அழகா இருக்கு. ஆனா இதுல ஒன்னு கம்மியா இருக்கே?"
கவிதா தன் கைகளைத் திருப்பிப் பார்த்தாள். மென்மையான வளையல்கள் சத்தமிட்டாலும், நகங்கள் இன்னும் வெறுமையாக இருந்தன.
கவிதா (மெல்லிய வெட்கத்துடன்): "நகப்பூச்சு (Nail polish) தானே... எனக்குப் போடணும்னு ரொம்ப நாளா ஆசை அனிதா. ஆனா ஆபீஸ் போகும்போது எல்லாரும் பார்ப்பாங்கன்னு நினைச்சு எப்போதோ ஆசையைக் கிள்ளி எறிஞ்சிட்டேன்."
அனிதா: "இப்போ அந்தப் பயம் எதுக்கு? இதோ..." என்று தன் மேக்கப் பையிலிருந்து ஒரு அழகான மெரூன் நிற நகப்பூச்சை எடுத்தாள்.
அனிதா மெதுவாக கவிதாவின் ஒவ்வொரு விரலாகப் பிடித்து நகப்பூச்சைத் தடவத் தொடங்கினாள். குளிர்ந்த அந்தத் திரவம் தன் நகங்களில் படும்போது, கவிதாவுக்குள் ஏதோ ஒரு விசித்திரமான சிலிர்ப்பு ஓடியது. நகங்கள் ஒவ்வொன்றும் வண்ணமயமாக மாற மாற, அவளது கை கால்களின் தோற்றம் முழுமையாக ஒரு பெண்ணின் நளினத்தைப் பிரதிபலித்தது.
அனிதா: "இப்போ பாருங்க... கைகள் எவ்வளவு லட்சணமா, ஒரு அசல் குடும்பப் பெண் மாதிரி இருக்குன்னு!"
கவிதா தன் கைகளை விரல் விரலாக விரித்துப் பார்த்து, தன் கன்னத்தில் கை வைத்து அப்படியே வெட்கத்தில் நெளிந்தாள் (Blush). அவளது இந்த அசல் பெண்மை கலந்த பாவனையைக் கண்டு அனிதாவுக்குள் ஒரு மெல்லிய வியப்பு ஏற்பட்டது.
அத்தியாயம்: முகமூடி கலைந்த கணங்கள் – பகுதி 10 (அறையின் தனிமையும், சுதந்திரமும்)
மணி நள்ளிரவைத் தாண்டிக் கொண்டிருந்தது. ஜன்னல் வழியே குளிர்ந்த காற்று அறைக்குள் நுழைந்து, கவிதாவின் பட்டுப் புடவையின் முந்தானையை லேசாக அசைத்தது. காலில் இருந்த லெகின்ஸின் இறுக்கமும், மென்மையான பெட்டிகோட்டின் ஸ்பரிசமும் அவளுக்குத் தான் ஒரு பெண் என்ற உணர்வை வினாடிக்கு வினாடி நினைவூட்டிக் கொண்டே இருந்தன.
அனிதா: "சரி மாமா... டைம் ரொம்ப ஆயிடுச்சு. நாளைக்கு எனக்குக் காலேஜ் இருக்கு. நீங்களும் டிரஸ்ஸைக் கழட்டிட்டு தூங்குங்க. நாளைக்கு சாயங்காலம் வந்ததும் வேற ஒரு புது டிரஸ் ட்ரை பண்ணலாம்."
அந்த வார்த்தையைக் கேட்டதும் கவிதாவின் முகம் சட்டென்று சுருங்கியது. அந்தப் பெண் ஆடையைக் கழற்றிவிட்டு மீண்டும் ஒரு ஆணாக மாறுவதை அவளது ஆன்மா முற்றிலும் மறுத்தது.
கவிதா (ஏக்கத்துடன்): "அனிதா... எனக்கு இந்த டிரஸ்ஸைக் கழட்டவே மனசில்லைடா. இந்த உடைகள்லதான் இப்போ என் மனசு ரொம்ப நிம்மதியா இருக்கு. இன்னைக்கு ஒரு நாள் மட்டும் நான் இப்படியே, இதே புடவையோட தூங்கட்டுமாடா? யாருக்கும் தெரியாதுல்ல..."
அனிதா அவளது முகத்தில் இருந்த அந்த உண்மையான ஏக்கத்தையும் பாசத்தையும் பார்த்தாள். ஒரு மனிதன் தன் அடையாளத்திற்காக இவ்வளவு காலம் ஏங்கியிருக்கிறான் என்பதை நினைக்கும் போது அவளுக்குள் ஒரு பரிதாபமும் நேசமும் சுரந்தது.
அனிதா (புன்னகையுடன்): "சரி மாமா... உங்க இஷ்டப்படியே இன்னைக்கு நைட் இந்த புடவையோடயே தூங்குங்க. ஆனா காலையில நான் காலேஜ் கிளம்புறதுக்கு முன்னாடி மாத்திக்கணும், சரியா?"
கவிதா: "நிச்சயமாடா..." என்று மகிழ்ச்சியில் அனிதாவின் கைகளைக் கெட்டியாகப் பற்றிக் கொண்டாள்.
அன்று இரவு, படுக்கையில் படுத்தபோது அந்தப் பட்டுப் புடவையின் சாட்டின் துணியும், மென்மையான பெண் உடைகளும் அவளது உடலை மென்மையாக அரவணைத்தன. இத்தனை வருடங்களாக இரட்டை வாழ்க்கை வாழ்ந்த பிரகாஷ், அன்று இரவு முழுமையான ‘கவிதாவாக’ மாறி, எந்த ஒரு கவலையும் பயமும் இன்றி, தன் வாழ்நாளின் ஆகச்சிறந்த நிம்மதியான உறக்கத்திற்குள் ஆழ்ந்தாள்.


அத்தியாயம்: முகமூடி கலைந்த கணங்கள் – பகுதி 11 (விடியலின் புதிய ஒளி)
அடுத்த நாள் காலை, ஜன்னல் வழியே வந்த சூரிய ஒளி கவிதாவின் முகத்தில் பட்டது. மெதுவாகக் கண் விழித்தவளுக்கு, தான் இன்னும் அந்தப் பட்டுப் புடவையிலும் மென்மையான லெகின்ஸிலும் தான் இருக்கிறோம் என்ற உண்மை நினைவுக்கு வந்ததும் உடனே ஒரு பரவசப் புன்னகை உதட்டில் அரும்பியது.