மியாமி இரவுகளில் மல்லிகா

[rainbowrajan2]

மறுநாள் காலை மியாமியின் வானம் தெளிவாக இருந்தது.

மல்லிகா தன் வழக்கமான காட்டன் புடவைகளை ஓரமாக வைத்தாள். ரோஹன் வாங்கிக் கொடுத்திருந்த முழங்காலுக்கு மேல் வரும் ஒரு மாடர்ன் உடையையும், ஸ்லீவ்லெஸ் டாப்பையும் அணிந்தாள்.

கண்ணாடி முன் நின்று தன்னை ஒரு முறை பார்த்தாள்.

ஒரு கணம் அவளுக்கே ஆச்சரியமாக இருந்தது.

இத்தனை வருடங்களாக புடவைக்குள் மறைந்திருந்த தன் தோற்றத்தை இப்படிப் பார்த்ததே இல்லை. தோள்கள் இன்னும் அழகாக இருந்தன. இடை மெலிதாகவே இருந்தது. வயது தன் முகத்தில் தெரிந்தாலும், தன் உடல் இன்னும் அழகை இழக்கவில்லை என்பதை அவள் முதல் முறையாக உணர்ந்தாள்.

அவளது உதட்டில் தானாகவே ஒரு சிறிய புன்னகை மலர்ந்தது.

"நான் இன்னும் இவ்வளவு அழகாத்தான் இருக்கேன்..." என்று மனதுக்குள் சொல்லிக் கொண்டாள்.

தோள்களின் வழவழப்பும், இடையின் வடிவமும் இன்னும் இளமையாக இருப்பதை கண்டு அவளுக்குள் ஒரு புதுத் திமிர் பிறந்தது.

அப்போது ரோஹன் அவளது அறைக் கதவை மெதுவாகத் தட்டினான்.

"கம் இன்..." என்றாள் மல்லிகா.

கதவைத் திறந்து உள்ளே வந்த அவன் கையில் ஒரு பிரீமியம் பிராண்டின் கவர் இருந்தது.

மல்லிகாவைப் பார்த்ததும் அவனது கால்கள் அப்படியே நின்றுவிட்டன.

ஒரு கணம் அவன் எதுவும் பேசவில்லை.

அவளும் அவனைப் பார்த்தாள்.

"என்ன?" என்று புருவத்தை உயர்த்திக் கேட்டாள்.

ரோஹன் சிரித்தபடி தலையசைத்தான்.

"ஒண்ணுமில்லை..."

"பொய் சொல்லாத."

"உண்மையா... இந்த டிரஸ்ல உங்களைப் பார்க்கும்போது..." என்று சொல்லிவிட்டு பாதியிலேயே நிறுத்தினான்.

"எப்படி?"

"ரொம்ப அழகா இருக்கீங்க," என்றான். "என் கண்களையே வேற பக்கம் திருப்ப முடியல."

மல்லிகாவின் உதட்டில் ஒரு மெல்லிய சிரிப்பு மலர்ந்தது. அவள் கண்ணாடியில் தன்னை ஒரு முறை பார்த்துவிட்டு, மீண்டும் அவனைப் பார்த்தாள்.

"அப்படியா?" என்று மட்டும் கேட்டாள்.

"மல்லிகா... உங்களுக்காக ஒரு ஸ்பெஷல் டிரஸ் வாங்கிட்டு வந்திருக்கேன். இன்னைக்கு ஈவினிங் வெளிய போறோம்," என்று புன்னகையுடன் அந்தக் கவரை அவளிடம் நீட்டினான்.

"எனக்கா?" என்று ஆச்சரியத்துடன் கேட்டவள், அதை வாங்கிப் பிரிக்க ஆரம்பித்தாள்.

அந்த நேரத்தில் ரோஹனின் மொபைல் ஒலித்தது.

ஸ்கிரீனைப் பார்த்ததும் அவன் சிரித்தான்.

"அட... என் தங்கச்சி!"

வீடியோ காலை அட்டெண்ட் செய்தவன்,

"ஹேய் குட்டி! சொல்லுடா..." என்றான்.

அடுத்த நொடியே மொபைலை மல்லிகா பக்கம் திருப்பினான்.

"இங்க பாரு... யார் இருக்காங்கன்னு!" என்றான்.

ஸ்கிரீனில் இருந்த ரோஹனின் தங்கை மல்லிகாவைப் பார்த்ததும் முகம் மலர்ந்தது.

"ஹாய் ஆன்ட்டி!" என்று உற்சாகமாகக் கையசைத்தாள்.

மல்லிகாவும் புன்னகையுடன், "ஹாய் மா..." என்று பதில் சொல்லி கையை அசைத்தாள்.

ஸ்கிரீனில் இருந்த ரோஹனின் தங்கை, மல்லிகாவைப் பார்த்ததும் அப்படியே ஸ்தம்பித்துவிட்டாள். "ஆண்ட்டியா இது! மல்லிகா ஆண்ட்டி... நம்பவே முடியல. செம மாடர்னா, கியூட்டா இருக்கீங்க. அந்த ஸ்லீவ்லெஸ் டிரஸ் உங்களுக்கு செம்ம ஹாட்-ஆ சூட் ஆகுது," என்று வாய் பிளந்து பிரமித்தாள்.

தொடர்ந்து அவள் தன் அண்ணனைப் பார்த்து கண்ணடித்துக் கேலி செய்யத் தொடங்கினாள். "என்ன அண்ணே... மியாமில உனக்கு செம லக்கா? ஆண்ட்டியை அப்படியே அமெரிக்கப் பொண்ணு மாதிரி மாத்திட்ட? உன் சாய்ஸ் எப்பவுமே டாப் தான் போ!" என்று நக்கலாகக் கிண்டல் அடித்தாள்.

--

ஸ்கிரீனில் இருந்த ரோஹனின் தங்கை, மல்லிகாவைப் பார்த்ததும் பேசாமல் சில விநாடிகள் அப்படியே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

"ஒரு நிமிஷம்... இது மல்லிகா ஆண்ட்டியா?" என்று கண்களை விரித்தாள்.

மல்லிகா சிரித்தபடி தலையசைத்தாள்.

"ஆண்ட்டி... நம்பவே முடியல! ரொம்ப மாடர்னா இருக்கீங்க. இந்த ஸ்லீவ்லெஸ் டிரஸ் உங்களுக்கு ரொம்ப அழகா இருக்கு. hot figure. செம்ம சூப்பர்!"

மல்லிகா வெட்கத்துடன் சிரித்தாள்.

"போதும்மா... ரொம்ப ஓவரா பேசாத," என்றாள்.

"நான் ஓவரா பேசல ஆண்ட்டி. உண்மையாத்தான் சொல்றேன்," என்று சிரித்தவள், உடனே ரோஹன் பக்கம் திரும்பினாள்.

"என்ன அண்ணா... மியாமி போனதும் பெரிய வேலை பண்ணிட்ட போல!"

ரோஹன் புரியாதது போல முகம் வைத்தான்.

"என்ன வேலை?"

"ஆண்ட்டியை அப்படியே மாடர்னா மாத்திட்டியே! உன் சாய்ஸ் எப்பவுமே சூப்பர்தான்," என்று கண்ணடித்துக் கேலி செய்தாள்.

"ஏய்... சும்மா இருடி," என்று ரோஹன் சிரித்தான்.

அவள் இன்னும் சிரித்தபடியே, "சரி சரி... நான் எதுவும் சொல்லல," என்று குறும்பாகக் கைகளைத் தூக்கினாள்.

மல்லிகா இருவரின் பேச்சையும் பார்த்து சிரிக்காமல் இருக்க முடியவில்லை. அந்த வீட்டில் பல நாட்களுக்குப் பிறகு, அவளது சிரிப்பு மனதார வந்தது.

--

அவள் பேசிய அந்த இரட்டை அர்த்தக் கேலியும், ரோஹன் அவளை ஓரக்கண்ணால் பார்த்துப் புன்னகைத்த விதமும் மல்லிகாவை வெக்கப்பட வைத்தது. இத்தனை வயதில் ஒரு பெண்ணாகத் தனக்குக் கிடைக்கும் இந்தத் துள்ளலான பாராட்டைக் கேட்டு, அவளது கன்னங்கள் செம்பருத்தியாய் சிவந்தன. அவள் தன் முகத்தை கைகளால் மூடிக்கொண்டு அங்கிருந்து நகர்ந்தாள்.

அவள் வெட்கத்துடன் தன் அறைக்குள் ஓடிவந்து, கதவை லேசாகச் சாத்தினாள். அவளது இதயம் இன்னும் வேகமாகத் துடித்துக் கொண்டிருந்தது. ரோஹனின் தங்கை சொன்ன அந்த 'hot figure' என்ற வார்த்தை அவளது காதுக்குள் ரிங்காரமிட்டது.

அவள் மெதுவாகக் கட்டிலில் இருந்த அந்தப் பிரீமியம் பிராண்ட் கவரை எடுத்தாள்.

உள்ளே இருந்த ஆடையை வெளியே எடுத்தவள், ஒரு கணம் அப்படியே நின்றுவிட்டாள்.

"அய்யோ..." என்று அவளது உதடுகள் தானாக முணுமுணுத்தன.

அது புடவையோ, சுடிதாரோ இல்லை.

கடற்கரையில் அணியும் ஒரு பிராண்டட் பீச் டிரஸ்.

ஒரு மென்மையான ஸ்லீவ்லெஸ் டாப். அதற்கு ஏற்ற, முழங்காலுக்கு மேலே முடியும் குட்டையான பாட்டம்.

அவள் அந்த உடையை இரு கைகளாலும் தூக்கிப் பிடித்து, மீண்டும் ஒரு முறை பார்த்தாள்.

"இதையா... நான் போடணும்?" என்று தனக்குத்தானே மெதுவாகக் கேட்டுக் கொண்டாள்.

அவளது முகத்தில் ஆச்சரியமும், தயக்கமும் ஒன்றாகத் தெரிந்தன. அந்த உடையை மீண்டும் கவருக்குள் வைக்க நினைத்தாள். ஆனால் ஏனோ அவளது கைகள் அப்படியே நின்றுவிட்டன.

கண்ணாடி முன் நின்று, அந்த உடையைத் தன் உடலோடு ஒப்பிட்டுப் பார்த்தாள்.

முந்தைய நாள் கண்ணாடியில் பார்த்தபோது தோன்றிய அந்தச் சிறிய தன்னம்பிக்கை, மீண்டும் மெதுவாக மனதுக்குள் எட்டிப் பார்த்தது.

மல்லிகா அந்த உடையைத் தன் மார்போடு வைத்தபடி கண்ணாடி முன் நின்றாள்.

"இதை நான் போட்டா எப்படி இருப்பேன்?" என்ற எண்ணம் அவளுக்குள் ஓடியது.

பல வருடங்களாக இப்படி ஒரு உடையை அணிய வேண்டும் என்று அவள் நினைத்ததே இல்லை. ஆனால் இன்று, அந்த எண்ணமே அவளுக்குள் ஒரு புதுவிதமான உற்சாகத்தை ஏற்படுத்தியது.

அவள் மெதுவாக தன் ஆடைகளை மாற்றினாள்.

பிறகு அந்தப் புதிய பீச் டிரஸ்ஸை அணிந்துகொண்டு கண்ணாடி முன் வந்து நின்றாள்.

அவளது உடலின் அத்தனை வளைவுகளையும் அந்த மெல்லிய துணி அப்படியே இறுக்கிப் பிடித்தது.

கண்ணாடியில் தெரிந்த தன் பிம்பத்தைப் பார்த்த மல்லிகா ஒரு கணம் அசையாமல் நின்றாள்.

அவள் மெதுவாக ஒரு சுற்று திரும்பிப் பார்த்தாள்.

வெற்றுத் தோள்கள், நீண்ட கழுத்து, உடலுக்கு கச்சிதமாகப் பொருந்தியிருந்த அந்த உடை—இவை எல்லாம் சேர்ந்து அவளையே புதிதாகக் காட்டின.

பல வருடங்களாக அவள் கவனிக்காமல் விட்டிருந்த தன் அழகு, இப்போது கண்ணாடியில் தெளிவாகத் தெரிந்தது.

அவள் தன் தோளை மெதுவாகத் தொட்டுப் பார்த்தாள். பிறகு கண்ணாடியில் தன் கண்களைச் சந்தித்தாள்.

அவளது உதட்டில் மெல்லிய புன்னகை மலர்ந்தது.

அவளது கைகள் அவளது இடையின் வளைவுகளை ரசித்துத் தடவின.

அப்போது அவளது அறைக் கதவு மெதுவாகத் தட்டப்பட்டது.

"ரெடியா?" என்று வெளியிலிருந்து ரோஹனின் குரல் கேட்டது.

மல்லிகா ஆழமாக ஒரு மூச்சை இழுத்தாள். கண்ணாடியில் தன்னை இன்னொரு முறை பார்த்துவிட்டு, கதவை மெதுவாகத் திறந்தாள்.

ஹாலில் நின்றிருந்த ரோஹன் திரும்பிப் பார்த்தான்.

பார்த்த அடுத்த கணம், அவன் அப்படியே நின்றுவிட்டான்.

"ரோஹன்..." என்று மல்லிகா மெதுவாக அழைத்த பிறகுதான் அவனுக்குச் சுயநினைவு வந்தது.

"என்ன... நல்லா இல்லையா?" என்று அவள் தயக்கத்துடன் கேட்டாள்.

ரோஹன் உடனே தலையசைத்தான்.

"அப்படிச் சொல்லாதீங்க."

சில நொடிகள் வார்த்தைகளே வரவில்லை.

"இந்த டிரஸ்ஸைப் பார்த்தப்போ நல்லா இருக்கும்னு நினைச்சேன்... ஆனா..." என்று சிரித்தபடி தலையைச் சொறிந்தான்.

"இவ்வளவு அழகா இருக்கும் என்று எதிர்பார்க்கல."

மல்லிகாவின் கன்னங்கள் லேசாகச் சிவந்தன.

"ஓவரா புகழாத..." என்று சிரிப்பை மறைக்க முயன்றாள்.

"நான் புகழல," என்று ரோஹன் அவளைப் பார்த்தபடியே சொன்னான். "நான் பார்த்ததைதான் சொல்றேன்."

அந்த ஒரு பார்வையிலேயே, அவள் அந்த உடையை அணிந்தது சரியான முடிவுதான் என்று மல்லிகாவுக்குத் தோன்றியது.

அவளைப் பார்த்த அந்தக் கணம், ரோஹனால் பார்வையை விலக்க முடியவில்லை.

அவனது கண்கள் அவள்மேலேயே நின்றுவிட்டன.

அந்த உடை, அவளது தோற்றத்தை இன்னும் அழகாகக் காட்டியது. பல வருடங்களாக தன்னைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டிருந்த அவனுக்கே சில நொடிகள் வார்த்தைகள் வரவில்லை.

அவன் ஆழமாக மூச்சை இழுத்தான். தொண்டையை லேசாகச் செருமிக் கொண்டான்.

மல்லிகா அவனது தயக்கத்தைக் கவனித்தாள்.

"என்ன...?" என்று சிரிப்பை அடக்கிக் கொண்டு கேட்டாள்.

ரோஹன் இன்னும் சில நொடிகள் அவளைப் பார்த்துவிட்டு, மெதுவாகத் தலையசைத்தான்.

"ஒண்ணுமில்லை..." என்றான்.

அவனது கண்கள் இமைக்க மறந்து, அவளது வெற்றுத் தோள்களையும், ஆழமான கழுத்துப்பகுதி வழியே தெரிந்த மார்பின் வளைவுகளையும் பசியோடு விழுங்கின.

புடவைக்குள் ஒளிந்திருந்த மல்லிகாவின் உடலில் இவ்வளவு ஆபத்தான காமத் திமிர் இருக்கும் என்று அவன் நினைத்துக் கூடப் பார்க்கவில்லை. அவனது அடிவயிற்றில் ஒரு புதிய நெருப்பு சட்டென்று விழித்துக் கொண்டது.

இத்தனை நாட்களாக அவளிடம் காட்டிய அந்த ஜென்டில்மேன் நிதானம், அவளது இந்த ஹாலிவுட் நடிகை போன்ற ஆபத்தான தோற்றத்தைக் கண்டதும் முற்றிலும் சுக்குநூறாக உடைந்தது. ஒரு  பெண்ணின் அத்தனை அங்கங்களும் இவ்வளவு காமத் திமிரோடு தன் முன்னால் நிற்கும் போது, அவனுக்குள் இருந்த ஆண்மையின் பசி கட்டுப்பாட்டை மீற துடித்தது.

"மல்லிகா..." என்று ரோஹன் மெதுவாக அழைத்தான்.

அவள் அவனைப் பார்த்தாள்.

சில நொடிகள் வார்த்தைகள் வராமல் நின்றவன், சிரிப்புடன் தலையசைத்தான்.

"யூ லுக் சோ... சோ ஹாட்... நீங்க ரொம்ப அழகா இருக்கீங்க," என்றான்.

அவன் சொன்ன விதத்தில் இருந்த உண்மை மல்லிகாவுக்குப் புரிந்தது.

"டிவில பார்க்கிற பிகினி ஷோ அழகு எல்லாம் ஒரு நிமிஷம் ரசிக்கிறதுதான்... ஆனா உங்க அழகுல ஒரு தனி ஈர்ப்பு இருக்கு மல்லிகா. அது வேற மாதிரி," என்று அவன் தன் உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு கண்ணியமாகப்  புன்னகைத்தான்.

ரோஹன் கையில் இருந்த காரின் சாவியை எடுத்துக் கொண்டு,

"வாங்க... பீச் போகலாம். இன்னைக்கு உங்களுக்கு மியாமியைக் காட்டணும்," என்றான்.

மல்லிகா அவனைப் பார்த்து சிரித்தாள். பல வருடங்களுக்குப் பிறகு, ஒரு ஆண் தன்னை இப்படி ரசிப்பதை அவள் உணர்ந்தாள். அவனது பார்வையில் இருந்த ரசிப்பும், அவன் உடலில் நடந்த மாற்றமும்,  அதே நேரத்தில் அவன் வைத்திருந்த எல்லையும் அவளுக்குப் பிடித்திருந்தது. அவள் மெதுவாகத் தன் பையை எடுத்துக் கொண்டு அவனுடன் நடக்க ஆரம்பித்தாள்.

@@@


மதியம் அவர்கள் மியாமியின் புகழ்பெற்ற சவுத் பீச் கடற்கரைக்கு வந்திருந்தனர்.

நீல நிறக் கடலும், வெள்ளை மணற்பரப்பும் கண் எட்டும் தூரம் வரை விரிந்து கிடந்தன. சுற்றிலும் சுற்றுலாப் பயணிகள், சிரிப்புகள், கடல் காற்று என அந்த இடமே உயிரோட்டமாக இருந்தது. சுற்றிலும் பல பெண்கள் பிகினி ஆடைகளில் வலம் வந்து கொண்டிருந்தனர்.

மல்லிகா அந்த மெல்லிய கடற்கரை உடையில் மணலில் நடந்து வந்தபோது, அங்கே இருந்த பல ஆண்களின் பார்வைகள் ரோஹனைத் தாண்டி அவளது உடலின் மீது நிலைத்து நின்றன.

ரோஹன் அவளை கவனித்தபடி சிரித்துக் கொண்டிருந்தான். அவளது முகத்தில் தெரிந்த அந்தப் புதுப் பரவசம் அவனுக்குப் பிடித்திருந்தது.

இருவரும் ஒரு குடையின் கீழ் அமர்ந்தனர்.

ரோஹன் இரண்டு ஜூஸ் கிளாஸுகளை எடுத்துக் கொண்டு வந்து ஒன்றை அவளிடம் நீட்டினான்.

"மியாமி எப்படி இருக்கு?" என்று கேட்டான்.

மல்லிகா கடலைப் பார்த்தபடி சிரித்தாள்.

"வேற மாதிரி இருக்கு..."

அவள் கால்களை மெதுவாக அலையில் நனைத்தபடி நின்றாள்.

சுற்றிலும் அலைகளின் சத்தம், கடல் காற்று, புதிய அனுபவம்.

பல வருடங்களுக்குப் பிறகு, தன்னைப் பற்றி மட்டும் யோசிக்க ஒரு சிறிய இடம் கிடைத்தது போல அவளுக்குள் ஒரு உணர்வு வந்தது.

மல்லிகா ஆழமாக ஒரு மூச்சை இழுத்தாள்.

இத்தனை நாட்களாக மனதில் இருந்த பாரம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக குறைந்து போவது போல இருந்தது.

கணவனின் கண்டிப்பு இல்லை. மகனின் கேள்விகள் இல்லை. யாரும் அவள் எங்கே போகிறாள், என்ன செய்கிறாள் என்று கேட்கவில்லை.

இந்த சுதந்திரமான உணர்வு அவளுக்குப் புதிதாக இருந்தது.

இந்தியாவில் அவளது வாழ்க்கை எப்போதும் யாரோ ஒருவரின் எதிர்பார்ப்புகளுக்குள் இருந்தது. ஆனால் இந்த மியாமி கடற்கரையில், அவள் தன்னைப் பற்றி மட்டும் யோசிக்க முடிந்தது.

ரோஹன் அருகில் இருந்தாலும், அவன் அவளை கட்டுப்படுத்தவில்லை. மாறாக, அவள் விரும்பியதை செய்யும் இடத்தை கொடுத்தான்.

அவள் கடலைப் பார்த்தாள்.

உதட்டில் ஒரு சிறிய புன்னகை மலர்ந்தது.

பல வருடங்களுக்குப் பிறகு, தன் வாழ்க்கை மீண்டும் தன் கையில் இருப்பது போல அவளுக்குத் தோன்றியது.

ரோஹன் மெதுவாக அவள் அருகில் வந்தான்.

"கடல்ல காலை நனைக்கலாமா மல்லிகா?" என்று புன்னகையுடன் கேட்டான்.

அவள் ஒரு கணம் கடலைப் பார்த்தாள். பிறகு சிறிய சிரிப்புடன் தலையசைத்தாள்.

இருவரும் மெதுவாக அலைகளை நோக்கி நடந்தார்கள்.

கடல் நீர் கால்களைத் தொட்டதும் மல்லிகா சிரித்தாள். பல வருடங்களுக்குப் பிறகு இப்படி ஒரு சின்ன விஷயத்தையே ரசிப்பது அவளுக்குப் புதிதாக இருந்தது.

அப்போது எதிர்பாராத விதமாக ஒரு பெரிய அலை  வேகமாக வந்து மல்லிகாவின் இடுப்பு வரை மோதியது. அவள் பயத்தில் லேசாகக் கத்தியபடி, நிலைதடுமாறி ரோஹனின் மார்பில் அப்படியே சரிந்தாள்.

ரோஹன் அவசரப்படவில்லை. பக்கா ஜென்டில்மேனாக அவளது இடுப்பு வளைவைத் தன் பலமான கைகளால் தாங்கிப் பிடித்தான். அவளது ஈரமான பீச் டிரஸ் அவனது வெற்று உடம்பில் பலமாக உரசியது. அவளது மார்பின் மிடுக்கான சூடும் அவனது இதயத்துடிப்பும் ஒரே நேர்க்கோட்டில் சந்தித்தன.

அவள் மெதுவாகத் தன் கண்களைத் திறந்தாள். அவனது மார்பில் சாய்ந்திருந்த தன் உடலை லேசாக அசைத்தாள். அவளது ஈரமான ஆடை அவனது தோள்களில் இன்னும் இறுக்கமாக உரசியது.

அவளது உதட்டின் ஓரத்தில் ஒரு குறும்பான சிரிப்பு மலர்ந்தது.

ரோஹனின் கையை இன்னும் பிடித்தபடியே, அவனை நேராகப் பார்த்தாள்.

"என்ன ரோஹன்..." என்று மெதுவாகக் கேட்டாள்.

"அலை அடிச்ச உடனே இவ்வளவு டைட்டா பிடிச்சுட்ட? பீச்ல இருக்கற பிகினி பொண்ணுங்களை விட நான் உன்னை ரொம்ப டிஸ்டர்ப் பண்றேனோ?" என்று தன் குரலைத் தாழ்த்தி, அவனது கண்களை நேராகப் பார்த்துச் சீண்டினாள்.

ரோஹனின் மூச்சு வேகம் சட்டென்று கூடியது. அவளது இடுப்பு வளைவில் இருந்த அவனது கைகளின் பிடி இன்னும் கொஞ்சம் பலமாக இறுகியது. அவளது உதடுகளின் தவிப்பும், அவனது நெஞ்சில் மோதும் அவளது மார்பின் சூடும் அவனுக்குள் இருந்த ஆண்மையின் பசியைக் கிளறின. அவளை அப்படியே அள்ளி முத்தமிட அவனது அணுக்கள் துடித்தன.

ஆனால், அவன் தன் எல்லைகளை மீறவில்லை. அவளது இந்தத் துள்ளலான சீண்டலை ரசித்தபடியே, பக்கா ஜென்டில்மேனாகத் தன்னைத் தடுத்துக் கொண்டான்.

மெதுவாக அவளது இடுப்பிலிருந்த கைகளை விலக்கிக் கொண்டான் ரோஹன்.

அவளது கையைப் பிடித்து, அலைகளிலிருந்து மெதுவாக மணற்பரப்பை நோக்கி அழைத்துச் சென்றான்.

மல்லிகா அவனைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

ரோஹன் சிறிய புன்னகையுடன், "உங்கள பத்திரமா பாத்துக்கணும், எனக்கு அவ்ளோதான் தெரியும் மல்லிகா. " என்று அவளது காதோரம்என்று மெதுவாகச் சொன்னான்.

அவன் குரலில் இருந்த அக்கறை அவளுக்குப் புரிந்தது.

மல்லிகா சில நொடிகள் எதுவும் பேசவில்லை. அவளது முகத்தில் இருந்த குறும்புப் புன்னகை மெதுவாக ஒரு மென்மையான சிரிப்பாக மாறியது.

இருவரும் அமைதியாக மணலில் நடந்து கொண்டிருந்தார்கள். கடல் அலைகளின் சத்தத்துக்கு நடுவே, அவர்களுக்குள் இருந்த நெருக்கம் இன்னும் கொஞ்சம் ஆழமாகிக் கொண்டிருந்தது.

@@@

அவர்கள் அப்பார்ட்மெண்டிற்கு திரும்பியபோது இரவு பத்து மணியைத் தாண்டியிருந்தது.

கார் பயணத்தில் இருந்த அந்த அமைதியான நெருக்கம், வீட்டுக்குள் வந்த பிறகும் மாறவில்லை.

ஹாலில் மெல்லிய விளக்கு வெளிச்சம் மட்டும் இருந்தது. வெளியே கடல் அலைகளின் சத்தம் தொலைவில் கேட்டுக் கொண்டிருந்தது.

மல்லிகா தன் அறைக்குச் செல்லவில்லை.

ஜன்னல் அருகே நின்று, இரவு கடலைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

ரோஹன் மெதுவாக அவள் அருகில் வந்து நின்றான். எதுவும் பேசவில்லை.

சில நொடிகளுக்குப் பிறகு, மல்லிகா திரும்பி அவனைப் பார்த்தாள்.

அவளது கண்களில் நன்றி, நெகிழ்ச்சி, இன்னும் சொல்ல முடியாத பல உணர்வுகள் இருந்தன.

"ரோஹன்..." என்று மெதுவாக அழைத்தாள்.

அவன் அவளைப் பார்த்தான்.

"என் வாழ்க்கையில இவ்வளவு சந்தோஷமா இருந்ததே இல்ல," என்றாள்.

அவளது குரல் லேசாக உடைந்தது.

"ஒரு பெண்ணா... என்னை யாராவது இப்படி கவனிச்சது இல்லை. என்னை புரிஞ்சுக்க முயற்சி பண்ணினதும் இல்லை."

ரோஹன் அமைதியாகக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தான்.

மல்லிகா சிறிய சிரிப்புடன் தலையசைத்தாள்.

"சில நேரம் யோசிக்கிறேன்... உன்னை மாதிரி ஒருத்தர் என் வாழ்க்கையில முன்னாடியே வந்திருந்தா எப்படி இருந்திருக்கும் என்று."

அவள் ஒரு கணம் நிறுத்தினாள்.

"ஐ விஷ்... நீ என் ஹஸ்பண்ட் ஆக இருந்திருந்தா நல்லா இருந்திருக்கும். "

அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டதும் ரோஹனின் முகத்தில் இருந்த சிரிப்பு மெதுவாக மறைந்தது.

அவன் அவளைப் பார்த்தான்.

அந்த நிமிடத்தில் அவள் சொன்னது ஒரு காதல் வார்த்தை மட்டும் இல்லை. பல வருடங்களாக கிடைக்காமல் போன அக்கறைக்கான ஏக்கம் என்பதை அவன் புரிந்துகொண்டான்.

மெதுவாக அவன் அருகில் சென்றாள்.

ரோஹன் அவளைப் பார்த்தான். அவன் கண்களில் ஆச்சரியமும், அதே நேரத்தில் ஒரு கவனமும் இருந்தது.

மல்லிகா எதுவும் பேசவில்லை.

அவனது வலது கன்னத்தில் மெதுவாக ஒரு முத்தம் பதித்தாள்.

அது காதலின் அவசரமல்ல.

அவள் மனதில் இருந்த நன்றிக்கும், அவன் காட்டிய அக்கறைக்கும் கொடுத்த ஒரு அமைதியான பதில்.

பிறகு மெதுவாக விலகி நின்றாள்.

ரோஹன் அந்த நிமிடத்தைப் புரிந்து கொண்டவன் போல எதுவும் சொல்லவில்லை.

அவன் சிரித்துக் கொண்டே, "தேங்க்ஸ் மல்லிகா..." என்றான்.

ஆனால், ரோஹன் லேசாகப் புன்னகைத்து அவளது நெருக்கத்திலிருந்து விலகவில்லை. அவளது இடுப்பு வளைவை நோக்கித் தன் கைகளை நகர்த்தி, அவளைத் தன் பக்கம் இன்னும் கொஞ்சம் இழுத்தான்.

"ஹஸ்பண்டுக்கு யாரும் கன்னத்துல முத்தம் தரமாட்டாங்க மல்லிகா," என்று அவன் குரல் நள்ளிரவு ஆசையில் கரகரப்பாக ஒலித்தது. "அவங்களுக்கு முத்தம் வேற இடத்துல தான்."

அவன் சொன்ன அர்த்தம் மல்லிகாவுக்கு தெளிவாகப் புரிந்தது. அவள் இதயம் வேகமாகத் துடிக்க, உள்ளுக்குள் புது ஏக்கம் எழுந்தது. அவளே முன்வந்து அவன் தோள்களைப் பிடித்துக்கொண்டாள். கண்கள் அவன் உதடுகளில் நிலைத்தன.

அவள் மெதுவாக முகத்தை உயர்த்தி, அவன் இதழ்களில் தன் இதழ்களைப் பதித்தாள்.

அது மெதுவான, ஆழமான முத்தம். அவசரமில்லாமல், இத்தனை வருஷத் திருமண வாழ்க்கையின் எல்லா ஏக்கத்தையும் தாகத்தையும் அந்த ஒரே முத்தத்தில் அவள் அவனுக்குள் இறக்கினாள்.

ரோஹனின் பலமான கைகள் அவளது இடையை இறுக்கி, தன் நெஞ்சோடு அணைத்துக்கொண்டன. இருவரின் மூச்சும் காமத்தின் உச்சத்தில் கலந்தது. வயது, உறவு எல்லைகள் எல்லாம் அந்த முத்தத்தின் போதையில் கரைந்து போயின.

ஆனால், அவர்கள் உணர்வுகளுக்கு முழுதாகச் சரணடையத் தயாரான அந்த உச்சக்கட்ட நொடியில்...

ஹாலின் டேபிளில் இருந்த மல்லிகாவின் மொபைல் திடீரென பயங்கர சத்தத்துடன் ஒலித்தது. நள்ளிரவின் அமைதியில் அந்த சத்தம் இருவரையும் திடுக்கிட வைத்தது.

அவர்கள் மெதுவாக உதடுகளைப் பிரித்து, அதிர்ச்சியுடன் டேபிளைப் பார்த்தார்கள். ஸ்க்ரீனில் 'Husband calling' என பளிச்சென்று மின்னியது. இந்தியாவில் இருந்து அவர் கூப்பிடுகிறார்.

அந்த ஒரு போன் கால், இருவரையும் காமத்தின் போதையிலிருந்து சட்டென நிஜ உலகுக்கு இழுத்து வந்தது.

மல்லிகா நடுங்கும் விரல்களால் போனை எடுத்து காதில் வைத்தாள்.

"ஹலோ..." அவளது குரல் பதட்டத்தில் தழுதழுத்தது.

மறுமுனையிலிருந்து கணவனின் குரல் வழக்கம் போலவே கடுமையாகக் கேட்டது.

"ஏண்டி... பையன் கலிபோர்னியால ரொம்ப வேலை பிரஷர்ல இருக்கானாம். நீ அங்க தனியா இருக்கியேன்னு அவனுக்கு கவலை."

சிறிது இடைவெளிக்குப் பிறகு மீண்டும் அதே குரலில் தொடர்ந்தார்.

"நீ ஒழுங்கா ரோஹன் வீட்டுக்குள்ளயே இரு. தேவையில்லாம வெளிய சுத்தி அவனுக்கும் தொந்தரவு கொடுக்காத. நான் அடுத்த வாரம் பிசினஸ் விஷயமா பேங்காக் போகணும். அதுக்குள்ள நீ கிளம்பி வர்ற ஏற்பாடு பண்ணிக்கோ."

மல்லிகா ஏதோ சொல்ல வாயைத் திறந்தாள்.

ஆனால் மறுமுனையில் ஏற்கனவே அழைப்பு துண்டிக்கப்பட்டிருந்தது.

போன் திரை இருட்டானது.

ஹாலுக்குள் மீண்டும் அமைதி நிலவியது.

மல்லிகா அந்த போனை அப்படியே கைகளில் பிடித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

சில நொடிகள் அவள் எதுவும் பேசவில்லை.

ரோஹன் அவளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

அவளது கண்களில் கோபமா, வேதனையா என்று புரியாத ஒரு உணர்வு தெரிந்தது. உதடுகள் லேசாக நடுங்கின.

பல வருடங்களாக அவள் கேட்டு பழகிய அதே வார்த்தைகள்.

ஆனால் இப்போது மட்டும் அவை ஏனோ இன்னும் அதிகமாக வலித்தன.

கணவன் திமிராக, அதிகார தொனியில் சொன்ன வார்த்தைகள் மல்லிகாவின் உள்ளத்தில் நீண்ட காலமாக அடக்கப்பட்டிருந்த கோபத்தை ஒரே கணத்தில் வெடிக்கச் செய்தன. இவ்வளவு காலம் தன்னை ஒரு பொருளாகவும், வெறும் வேலைக்காரியாகவுமே நடத்துகிறார்கள் என்ற எண்ணம் அவளது சினத்தை உச்சத்துக்குக் கொண்டு சென்றது. அவள் கண்கள் சிவந்தன.

அவள் போனை டேபிளில் ஓங்கி எறிந்தாள். தன் புருஷனைக் கேவலமான கெட்ட வார்த்தையில் திட்டித் தீர்த்தாள். "இனிமே நான் எவன் பேச்சையும் கேக்கப் போறது இல்ல. நான் இனி நினைக்கிறதை செய்யப்போறேன்!" என்று ஆக்ரோஷமாகக் கத்தினாள். அவள் குரலில் இத்தனை கால அடிமைத்தனத்தை உடைத்தெறிந்த புதிய சுதந்திரத்தின் திமிரும் வெறியும் இருந்தன.

கோபத்தின் வேகத்தில் அவள் நேராக ரோஹனை நோக்கிப் பாய்ந்தாள். அவனது அகன்ற தோள்களைத் தன் கைகளால் இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொண்டாள். அவனது நெஞ்சோடு தன் உடலை அழுத்தமாக ஒட்டி, அவன் உதடுகளில் தன் இதழ்களை அழுத்தமாகப் பதித்தாள்.

மல்லிகாவின் இந்தத் திடீர் தாக்குதலையும் அவளது தீவிரத்தையும் கண்டு ரோஹன் ஒரு கணம் திகைத்துப் போனான். இத்தனை நாட்களாக அடக்கி வைக்கப்பட்டிருந்த அந்தப் பெண்ணுக்குள் இப்படி ஒரு நெருப்பு இருந்திருக்கும் என்று அவன் எதிர்பார்க்கவில்லை.

ஆனால் அவன் மிரட்சி சில நொடிகள் கூட நீடிக்கவில்லை. அவள் உதடுகளின் சுவையும் உடலின் சூடும் அவனுக்குள் இருந்த பசியைத் தூண்டியது. அவன் பலமான கைகள் அவளது இடுப்பை இறுக்கி தன் நெஞ்சோடு அணைத்தன. அவனும் அவள் தீவிரத்துக்கு இணையாக அந்த முத்தத்தின் போதையை அணு அணுவாக அனுபவித்தான்.

முழுமையான பெண்ணாகத் தான் விழித்துக் கொண்ட பேரானந்தத்தில் மல்லிகாவின் பெண்மை பூரித்தது.


ரோஹனின் ஆணுருப்பு அவளை அழுத்தமாகத் தொடுவதை அவள் நன்றாக உணர்ந்தாள்.  அது கெட்டியாக, சூடாக, உயிர்ப்புடன் அவள் உடலைத் தழுவியது. அந்த உணர்வு அவள் உடல் முழுவதும் மின்சாரம் பாய்வது போல பரவியது.  பல வருடங்களுக்குப் பிறகு, ஒரு ஆணின் ஆசையை இவ்வளவு தீவிரமாக உணர்ந்தது அவளுக்கு.

முத்தத்தின் போதை உச்சத்தை அடைந்தபோது, மல்லிகா திடீரென அவனிடமிருந்து விலகினாள். அவள் உதடுகள் சிவந்திருந்தன, மூச்சு வேகமாக ஓடியது. அவள் முகத்தில் ஒரு மர்மமான புன்னகை தவழ்ந்தது.

"இன்னைக்கு நைட்டுக்கு இது போதும் ரோஹன்..." என்று சொல்லிவிட்டு, தன் அறை நோக்கி மெதுவாக நடந்து சென்று கதவைச் சாத்திக் கொண்டாள்.

ரோஹன் ஹாலின் நடுவே, அவளது உதடுகளின் ஈரத்துடன், தீராத ஏக்கத்துடனும் அப்படியே நின்றுகொண்டிருந்தான்.