Incest என் குடும்பம்

[Dheena2003]

 அத்தியாயம் -- 28

மறுநாள் சூரியன் உச்சிக்கு வந்த பிறகே ராசுக்குட்டி மெல்லத் தன் வீட்டுத் தெருவுக்குள் நுழைந்தான். நேற்று இரவு மலர் அத்தையுடன் ஆடிய அந்த மாரத்தான் ஆட்டத்தினால், அவன் நடையிலேயே ஒரு மிடுக்கும், களைப்பும் கலந்திருந்தது. அவன் தெருமுனையில் வருவதை, ஜன்னல் ஓரம் நின்று கொண்டு கல்லூரிக்குக் கிளம்பத் தயாராகிக் கொண்டிருந்த அவனது தங்கை நந்தினி பார்த்துவிட்டாள்.



அண்ணன் வருவதைக் கண்டதும் அவளுக்குள்ளே கோபம் பற்றிக்கொண்டது. கடந்த ஐந்து நாளாக அவன் வீட்டில் தங்குவதே இல்லை. அவன் முகத்தைக் கூடச் சரியாகப் பார்க்க முடியவில்லையே என்ற வருத்தமும், ஏமாற்றமும்தான் அந்தக் கோபத்திற்குக் காரணம். "எப்போடா வருவான், அவனிடம் சண்டை போடலாம்" என்றுதான் அவள் காத்துக் கொண்டிருந்தாள்.





உடனே சமையலறையில் வேலை பார்த்துக் கொண்டிருந்த தன் அம்மா அம்பிகாவை நோக்கிக் கத்தினாள். "அம்மா... இதோ பாரு உன் செல்லப் புள்ள வர்றான்! நேத்து முழுசும் ஆளைக் காணோம். அதுக்கு முன்னாடி நாலு நாளு பெரியம்மா வீட்ல தங்கிட்டேன்னு சொன்னான். இப்போ என்னவோ புது மாப்பிள்ளை மாதிரி மெதுவா நடந்து வர்றான் பாரு!"



அம்பிகா கையில் கரண்டியோடு வெளியே வர, நந்தினி விடாமல் "ஏம்மா... அவன் வந்த உடனே, 'ராசா... கண்ணா... சாப்பிட்டியா?' அப்படின்னு கொஞ்சிட்டு இருந்தே... அப்புறம் உனக்குத் தான் என்கிட்ட அடி விழும், பாத்துக்கோ!" என்று மிரட்டல் விடுத்தாள். அம்பிகா வாசலுக்கு வந்து இடுப்பில் கை வைத்து நின்றாள். "வரட்டும் நந்து... வரட்டும். எங்கேதான் போய்த் தொலைஞ்சான்னு கேக்குறேன்," என்று சொல்ல, நந்தினி முறைத்தபடி வாசலை நோக்கிப் பார்த்தாள்.



ராசுக்குட்டி வீட்டின் முன் வரும்போதே, அம்மாவும் தங்கையும் நிற்கும் நிலையைப் பார்த்துவிட்டு, "என்ன இவங்க இருக்கிற நிலையைப் பார்த்தா... நிலைமை சரி இல்லையே!" என்று தனக்குள் முணுமுணுத்துக் கொண்டான்.  அவன் மெல்லப் படிக்கட்டுகளில் ஏறினான்.



"என்னடா மகராசா... இந்தப் பக்கம் வழி தப்பி வந்துட்டியா? இல்ல இந்த வீடு உங்க வீடுன்னு நினைப்பு வந்துடுச்சா?" என்று அம்பிகா காரமாக ஆரம்பிக்க, நந்தினி குறுக்கிட்டாள். "கேளுமா நல்லா கேளு... இவருக்கு என்னவோ பெரிய கலெக்டர் வேலை,  . எங்க போயிட்டு வர்றீங்க மிஸ்டர் ராசுக்குட்டி?" என்று எகத்தாளமாகக் கேட்டாள்.



ராசுக்குட்டி சமாளிப்பாக ஒரு சிரிப்பை உதிர்த்தான். "அம்மா... அது வந்து... அத்தை வீட்ல கொஞ்சம் வேலை இருந்துச்சு... அதான் தங்கிட்டேன்," என்று சொல்லி அசட்டுத்தனமாகத் தலையைச் சொறிந்தான்.



"டேய்! மனசுல என்னடா நினைச்சிட்டு இருக்க? இது வீடா இல்ல சத்திரமா?" என்று கோபத்தில் கத்தப்போன அம்பிகாவை ஏறிட்டான் ராசு. "ம்மா... ஒரு நிமிஷம், ஒரு நிமிஷம்! எப்படியும் என்னைத் திட்டத்தான் போற... அதுக்கு முன்னாடி ஒரு வாய் சோறு போட்டுட்டுத் திட்டேன்மா. உன் கையால சாப்பிட்டுப் பல வருஷம் ஆன மாதிரி ஒரு பீலிங் இருக்குமா..." என்று முகத்தைப் பச்சைப் பிள்ளை போலப் பாவமாக வைத்துக்கொண்டான்.



அம்பிகாவின் மொத்தக் கோபமும், தன் மகனின் வாடிய முகத்தைக் கண்டதும் ஒரு நொடியில் தவிடு பொடியானது. ஒரு தாயின் உள்ளம் அல்லவா? "ஐயோ! நான் ஒருத்தி... புள்ளையை வாசல்ல நிக்க வச்சுப் பேசிக்கிட்டு இருக்கேனே! உள்ள வாடா ராசு," என்று பதறியபடி நேராக அடுப்பங்கரைக்குச் சென்றாள்.



அம்மா உள்ளே சென்ற அந்தச் சிறு இடைவெளியில், ராசுக்குட்டி தன் தங்கை நந்தினியைப் பார்த்து   குறும்புத்தனமானக் கண்ணடிக்க  .



இங்கே நந்தினிக்குக் கோபம் பொத்துக்கொண்டு வந்தது. "அம்மா! அவன் வெறும் நடிப்பு நடிச்சிட்டு இருக்கான், நீயும் அதை அப்படியே நம்பிட்டு இருக்க!" என்று கத்தினாள்.



"அடியே! புள்ள பசியோட வந்திருக்காண்டி... நீ சும்மா இரு!" என்று உள்ளே இருந்தபடியே அவளையும் அடக்கினாள் அம்பிகா. 



அம்மா அடுப்பங்கரைக்குள் நுழைந்த அந்த நொடி, ராசுக்குட்டி நந்தினியைச் சற்றும் எதிர்பார்க்காத வேளையில் அவளது வளைவான இடுப்போடு கையைப் போட்டு அப்படியே ஒற்றை ஆளாகத் தூக்கினான்.

 

 "டேய்! விடுடா... என்னடா பண்ற? விடுடா!" என்று நந்தினி பதறித் துடிக்க, அவளைத் தூக்கிக்கொண்டு நேராகத் தன் அறைக்குள் நுழைந்தவன், கதவைச் சாத்தி அவளைச் சுவரோடு சாய்த்தான்.



அவளைச் சுவரோடு அழுத்தி நின்றவன், மேலிருந்து கீழ் வரை அவளது உடம்பை ஒரு தீர்க்கமானப் பார்வையால் அளவெடுத்தான்.  . "என்ன நந்து... இன்னைக்கு ரொம்ப அழகா இருக்க?" என்று அவன் குரல் தாழ்ந்தத் தொனியில் ஒலிக்க, அவளது கண்களை நேருக்கு நேர் பார்த்தான்.



"டேய்! நான் ஒன்னும் உன் அம்மா கிடையாது. நீ வைக்கிற இந்த டுபாக்கூர் பாசங்குக்கு எல்லாம் நான் மசிய மாட்டேன்!" என்று உக்கிரமாக முறைத்தாள் நந்தினி. அவளது மார்புகள் கோபத்திலும் வேகத்திலும் ஏறி இறங்க, அந்த இறுக்கமானச் சுடிதாரில் அவை ராசுக்குட்டியின் நெஞ்சில் முட்டுவது போல மிக நெருக்கமாக இருந்தன.



"என்ன நந்து... இப்படிச் சொல்லிட்ட? இந்த அஞ்சு நாளா என் செல்லத் தங்கச்சியைப் பார்க்காம நான் எவ்வளவு மிஸ் பண்ணுனேன் தெரியுமா?" என்று அவன் சொல்ல, நந்தினி தன் பல்லை நறநறவெனக் கடித்தாள். "மயிரு! வாயில ஏதாவது அசிங்கமா வந்துடப் போகுது... கையை எடுடா!" என்று சீறினாள்.

 



தங்கை தன் மேல் கோபப்படுவதை ராசுக்குட்டி ரசித்தானே தவிர, அவனுக்கு அவள் மேல் துளியும் கோபம் வரவில்லை. மாறாக,   மெல்ல அவள் கழுத்தோரம் தன் முகத்தைக் கொண்டு சென்றான். அவளது கழுத்தில் தன் சூடான சுவாசத்தை மெல்லப் படரவிட்டான். அவனது கருகருவென்ற மீசை முடிகள் அவளது மென்மையானக் கழுத்தில் குத்தி உரசியது.



"ஆ... விடுடா..." என்று நந்தினி நெளிந்தாள். அந்தத் தீண்டலில் அவளுக்குள் ஒரு இனம் புரியாத நடுக்கம் பரவியது. "என்ன ஒரு மணம்... நந்து..." என்று முணுமுணுத்தவன், மீண்டும் ஒருமுறை அவளது கழுத்தில் தன் முகத்தை ஆழமாகப் புதைத்து அந்த இளமை வாசனையை இழுத்துப் பருகினான்.



 "நான் வாங்கிட்டு வந்த செண்டு தான...?" என்று அவளது பிடரி ஓரம் மூச்சை இழுத்தபடி ராசுக்குட்டி மெல்லக் கேட்க, நந்தினியின் உடல் ஒருமுறை சிலிர்த்து அடங்கியது. அவனது குரலில் இருந்த அந்த நெருக்கம் அவளை என்னவோ செய்தது.



அத்தையிடம் பல வித்தைகளைக் கற்று வந்திருந்த ராசுக்குட்டிக்கு, பெண்ணின் உடல் எங்கே தொட்டால் சிலிர்க்கும், எங்கே மூச்சுக் காற்றைச் செலுத்தினால் அது சூடேறும் என்பது இப்போது அத்துப்படியாகி இருந்தது.



நந்தினி பேசாமல் முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டாள். அவனது கண்கள் தன் கண்களை நேருக்கு நேர் சந்திப்பதைத் தவிர்க்க முயன்றாள். இன்னும் கொஞ்ச நேரம் அண்ணனைப் பார்த்தால், அவனது இந்தப் புதுவிதமானப் பேச்சிலும் தீண்டலிலும் தன் கோபமும் அம்மாவைப் போலவே தவிடு பொடியாகிவிடுமோ என்று அவளுக்கு உள்ளுக்குள் ஒரு பயம் ஏற்பட்டது. அவனது மீசை முட்கள் கழுத்தில் உரசும் போது ஏற்படும் அந்தச் சுகமான வலியைத் தடுக்க முடியாமல் அவள் சுவரோடு இன்னும் ஒண்டினாள்.



ஏன் நந்து... பதில் சொல்ல மாட்டேங்குற? அண்ணன் மேல அவ்வளவு கோபமா?" என்று கேட்டபடி, ராசுக்குட்டி தன் ஒரு கையால் அவளது தாடையைப் பற்றித் தன் பக்கம் திருப்பினான். அவளது கண்கள் இப்போது கலங்கிப் போயிருந்தன. கோபமா, ஏக்கமா என்று பிரிக்க முடியாத ஒரு உணர்வு அவளிடம் தென்பட்டது.



"விடுடா... அம்மா வர்ற சத்தம் கேட்குது," என்று மிக மெல்லியக் குரலில் நந்தினி எச்சரித்தாள். ஆனால் அவளது கைகள் அவனைத் தள்ள முயலாமல், அவனது சட்டையை இறுகப் பற்றியிருந்தன. ராசுக்குட்டி மெல்லச் சிரித்தான்; அத்தையிடம் பெற்ற பயிற்சி வீண் போகவில்லை என்பது அவனுக்குப் புரிந்தது.



டேய் ராசு... எங்கடா இருக்க? சாப்பாடு ரெடி!" என்று அம்மாவின் குரல் சமையலறையிலிருந்து உரக்கக் கேட்க, ராசுக்குட்டி நந்தினியைப் பிடியில் இருந்து விடுத்தான். ஆனால், அந்த அறையை விட்டு வெளியேறுவதற்கு முன்னால், மின்னல் வேகத்தில் குனிந்து அவளது மென்மையான கன்னத்தில் "நச்சென்று" ஒரு இச்சுக் முத்தம் கொடுத்தான். நந்தினி அதிர்ச்சியில் உறைந்து நிற்பதற்குள், அவன் ஒரு குறும்புச் சிரிப்புடன் அறையை விட்டு வெளியே ஓடிவிட்டான்.

 



"போடா பண்ணி... அறிவிருக்கா உனக்கு!" என்று அவள் பின்னாலேயே கத்தினாள். ஆனால் அவன் கண்ணில் இருந்து மறைந்த அடுத்த நொடி, அவள் உதட்டோரம் ஒரு மெல்லிய புன்னகை அரும்பியது. அண்ணனின் அந்தத் திடீர் அன்பும், முரட்டுத்தனமான தீண்டலும் அவளுக்குள் இருந்த கோபத்தை முற்றிலுமாகத் துடைத்து எறிந்திருந்தது.



"ச்சே... எவ்வளவு கோபத்துல இருந்தாலும், இவன் முகத்தைப் பார்த்தா எல்லாம் போயிடுதே... இவனைத் திருத்தவே முடியாது போல!" என்று தனக்குத்தானே செல்லமாகத் திட்டிக்கொண்டவள், முகம் முழுக்கச் சிரிப்போடு கண்ணாடி முன் நின்றாள். அவன் முத்தமிட்ட அந்த இடத்தில் இன்னும் அவனது மீசை முட்கள் குத்திய அந்தச் சிலிர்ப்பு அப்படியே இருந்தது. அம்மாவின் அதட்டல் மீண்டும் கேட்க, அவளும் தன் சுடிதாரைச் சரிசெய்துகொண்டு சிரிப்புடன் வெளியே வந்தாள்.



ராசுக்குட்டி தரையில் விரித்திருந்த பாயில் அமர்ந்து ஆசையோடு சாப்பிட ஆரம்பித்தான். அம்பிகா அவனுக்குப் பிடித்தமான குழம்பை ஊற்றி, "மெதுவா சாப்பிடுடா ராசு," என்று வாஞ்சையுடன் பரிமாறினாள். நந்தினி கிளம்பும் அவசரத்தில் கண்ணாடியைப் பார்த்தபடி பொட்டு வைத்துக் கொண்டிருந்தாள். ஆனாலும் அவளது வாய் சும்மா இருக்கவில்லை.

 



"ம்ம்ம்... நல்லா கொட்டிக்கோ! எப்படியும் சாப்பிட்டு முடிச்சதும் பழையபடி ஊர் மேயத்தான் போறாரு," என்று திட்டியபடியே, தன் கண்ணைப் பார்த்துப் பொட்டு வைத்தாள் நந்தினி.



"ஏண்டி... புள்ளை சாப்பிடும்போது இப்படிப் பேசிட்டே இருக்க? கொஞ்சம் சும்மா இருயேன்," என்று அம்மா அம்பிகா மகனை விட்டுக்கொடுக்காமல் வக்காலத்து வாங்கினாள்.



"எல்லாம் உன் செல்லம்... அதான் அவன் இப்படி ஆட்டம் போடுறான்," என்று நந்தினி எகிறினாள். ராசுக்குட்டி அங்கே அமர்ந்து சாப்பிட்டுக் கொண்டிருப்பதைச் சற்றும் பொருட்படுத்தாமல், நந்தினி திடீரெனத் தன் அம்மா அம்பிகாவின் இடுப்புக்குக் கீழே, அந்தப் பருத்தக் குண்டியில் "ஓங்கி" ஒரு அடி அடித்தாள்.



அந்தத் தர்ம அடியில், அம்பிகாவின் மென்மையானச் சதை குண்டிகள் ஜெல்லி போல அலை அலையாய்க் குலுங்கியது. "ஆஆஅ...!" என்று அலறிய அம்பிகா, அடி விழுந்த இடத்தில் கையை வைத்துத் தடவிக்கொண்டே, "கழுதை... கழுதை! எப்படி அடிக்குது பாரு... பெத்தவன்னு கூடப் பார்க்காம எருமைக் கணக்கா கை நீட்டுது," என்று செல்லமாகச் சீறினாள்.



ராசுக்குட்டி உணவை மென்றபடியே, அம்மாவின் அந்தச் சதை குலுங்குவதையும், அதைத் தடவும் அழகையும் ரசனையோடு பார்த்தான்



ஹலோ மிஸ்டர் ராசுக்குட்டி! இன்னைக்கு நான் காலேஜ் முடிச்சுத் திரும்ப வரும்போது நீ மட்டும் வீட்ல இல்ல... மொவனே, உன் பெட்டி படுக்கையை எல்லாம் தூக்கித் தெருவுல வீசிருவேன், ஜாக்கிரதை!" என்று தன் ஆள்காட்டி விரலை நீட்டி ஒரு செல்ல மிரட்டல் விடுத்துவிட்டு, அவனது பதிலுக்குக் காத்திராமல் சிட்டாய்ப் பறந்தாள்.



ராசுக்குட்டி அவளது அந்தச் சுட்டித்தனமானக் கோபத்தைப் பார்த்துச் சிரித்துக்கொண்டே அமர்ந்திருக்க, அம்பிகா அவன் அருகில் வந்தாள். "ஏண்டா ராசு, அவதான் அப்படிச் சொல்லிட்டுப் போறான்னா நீயும் சிரிச்சிட்டு இருக்க



"விடுமா... நம்ம பாப்பா தானே? அவளுக்கு என் மேல இருக்கிற பாசத்துல அப்படிச் சொல்றா," என்று சொல்லிச் சிரித்தபடியே, தட்டில் இருந்த கடைசி வாய் சோற்றையும் உருட்டித் தின்றுவிட்டு எழுந்தான் ராசுக்குட்டி



நேற்று இரவு முழுவதும் மலர் அத்தையுடன் போட்ட அந்த ஆக்ரோஷமானக் காம ஆட்டம் ராசுக்குட்டியின் உடலை ஒரு வழி ஆக்கியிருந்தது. அத்தையின் அந்த அனுபவம் வாய்ந்த அசைவுகளுக்கு ஈடுகொடுத்து, விடிய விடிய அவள் காட்டிய எல்லா நிலைகளிலும் விளையாடித் தீர்த்ததில் அவனது நரம்புகள் எல்லாம் தளர்ந்து போயிருந்தன. இப்போது வீட்டுச் சோற்றை வயிறு முட்டச் சாப்பிட்டதும், அந்தச் சூட்டில் அவனது கண்கள் சொருக ஆரம்பித்தன.



சாப்பிட்டு முடித்துக் கையைத் தழுவியவன், அப்படியே அந்தப் பாயிலேயே சரிந்தான். "அம்மா... ஒரு அரை மணி நேரம் தூங்குறேன்மா... யாரும் வந்தா எழுப்பாத," என்று முணுமுணுத்தபடியே கண்களை மூடினான். அவன் தலை சாய்ந்த அடுத்த நொடியே, ஒரு ஆழ்ந்த தூக்கம் அவனைத் தன் பிடிக்குள் இழுத்துக் கொண்டது. தூக்கத்திலும் அவனது கனவுகளில் மலர் அத்தையின் அந்த அம்மண மேனியும், அவள் குனிந்து நின்றபோது தெரிந்த அந்தப் பளபளக்கும் குண்டிகளும் நிழலாடின.



அம்பிகா தன் மகன் அயர்ந்து தூங்குவதைப் பார்த்துவிட்டு, மெல்ல அவன் அருகில் வந்தாள். "பாவம்... எங்க போய் என்ன வேலை செஞ்சானோ, இப்படிச் சுருண்டு கிடக்கான்," என்று மனதிற்குள் நினைத்தவள், அவனது நெற்றியில் கலைந்து கிடந்த முடியைச் சரிசெய்துவிட்டாள்

 



ஒரு நீண்ட தூக்கத்திற்குப் பிறகு கண் விழித்த ராசுக்குட்டிக்கு உடல் லேசாகத் தளர்ந்திருந்தது. நேற்றைய களைப்பெல்லாம் அந்தத் தூக்கத்தில் கரைந்திருக்க, இப்போது ஒரு புத்துணர்ச்சி நிலவியது. அவன் கண்களைக் கசக்கியபடி எழுந்தபோது, அவனுக்கு எதிரே அம்பிகா குளித்து முடித்துவிட்டு எங்கோ செல்வதற்காகத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தாள். ஒரு அழகான காட்டன் சேலையில், ஈரம் சொட்டும் கூந்தலோடு நின்றிருந்த அம்மாவைப் பார்த்ததும் அவனுக்கு ஒரு கணம் பிரமிப்பாக இருந்தது.



"என்னம்மா... எங்கேயோ பலமா கிளம்பிட்ட போல?" என்று அவன் கொட்டாவி விட்டபடியே கேட்டான்.



தலையைச் சீவிக் கொண்டிருந்த அம்பிகா, கண்ணாடியைப் பார்த்தபடியே, "நான் மட்டும் இல்லடா... நாம கிளம்புறோம்! சீக்கிரம் போய் ஒரு குளியலைப் போட்டுட்டு வா. அப்படியே கோவிலுக்குப் போயிட்டு வரலாம்," என்று சொல்லித் தன் கூந்தலில் ஒரு பின்னை நச்செனக் குத்தினாள்.



"கோவிலுக்கா? நீதான் ஏதாவது விசேஷம் இருந்தா மட்டும் தானே கோவிலுக்கு வருவ? இன்னைக்கு என்ன விசேஷம்?" என்று தலையைச் சொறிந்தபடி யோசித்தான். அவனது கேள்விக்கு அம்பிகா ஒரு மர்மப் புன்னகையை மட்டும் பதிலாக்கினாள். "எல்லாம் இருக்கு... நீ முதல்ல கிளம்பு!" என்று அதட்டினாள்.



அவளது அந்தப் புன்னகையில் ஏதோ ஒன்று இருப்பதை உணர்ந்த ராசுக்குட்டி, மேசை மேலிருந்த துண்டை எடுத்துத் தோளில் போட்டுக் கொண்டு குளிக்கச் சென்றான்.



ராசுக்குட்டி குளித்து முடித்துவிட்டு, தலைமுடியைத் துடைத்தபடி அறைக்குள் நுழைந்தான். அங்கே மேசை மீது ஒரு புதிய வெண்ணிற வேட்டியும், சந்தன நிறச் சட்டையும் மடித்து வைக்கப்பட்டிருந்ததைப் பார்த்து அவனுக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. வழக்கமாக கைலியும் -ஷர்ட்டும் போடும் அவனுக்கு, இந்தத் திடீர் 'வேட்டி-சட்டை' மாற்றம் கொஞ்சம் புதுசாகத் தெரிந்தது.

 



"என்னம்மா... எனக்காக டிரஸ் எல்லாம் எடுத்து வச்சிருக்க? என்ன விஷயம்னு சொல்லவே இல்லையே?" என்று அவன் வெளியே எட்டிப் பார்த்துத் திரும்பவும் கேட்டான்.



வெளியே தயாராக நின்று கொண்டிருந்த அம்பிகா, "டேய்! மாச மசன்னு பேசாம, சொன்னதைச் செய். சீக்கிரம் மாத்திட்டு வெளிய வாடா. நேரம் ஆகுது பாரு!" என்று சொல்லும்போது  அவளது குரலில் ஒரு  வேகம் இருந்தது ,  



"கேட்டாலும் சொல்ல மாட்டேங்கிறாளே... சரி, பார்த்துக்கலாம்," என்று முணுமுணுத்தபடியே ராசுக்குட்டி தன் அறைக்குள் நுழைந்து கதவைச் சாத்தினான்.   அந்தப் புதிய வேட்டியை எடுத்து இடுப்பில் கட்டியவன், சட்டையை மாட்டிக்கொண்டு கண்ணாடியில் தன்னைப் பார்த்தான். ஒரு முழுமையான கிராமத்து இளவட்டமாக அவன் மின்னினான். அவனது   தோற்றத்தைப் பார்த்தால், எந்தப் பெண்ணும் ஒரு நிமிடம் தடுமாறித்தான் போவாள்.



வேட்டியை மடித்துக் கட்டி, சட்டையை மாட்டிக் கொண்டு கம்பீரமாக வெளியே வந்த ராசுக்குட்டியை, அம்பிகா இமைக்காமல் பார்த்தாள். அவனது அந்த முறுக்கேறியத் தோற்றமும், வேட்டி கட்டிய அழகும் அவளுக்குத் தன் கணவனின் இளமைக்காலத்தை நினைவூட்டியது. "ம்மா... எப்படி இருக்கேன்?" என்று அவன் ஒரு சுழற்சி சுழன்று கேட்க, அவனை நெருங்கிய அம்பிகா, "திருஷ்டி பட்டுடப் போகுதுடா..." என்று சொல்லித் தன் விரல்களால் அவன் நெற்றியில் சொடுக்கு எடுத்துச் சுற்றினாள். "சரி சரி... வா நேரம் ஆகுது!" என்று அவனைத் தள்ளிக் கொண்டு போனாள்.



வாசல் வரை சென்றவன், சட்டென்று எட்டி அவள் கையைப் பிடித்து நிறுத்தினான். "ம்மா... இப்போவாச்சும் சொல்லேன், என்ன விசேஷம்னு? ஏன் இப்படி மறைக்கிற?" என்று அவள் கண்களைப் பார்த்துக் கேட்டான்.



அம்பிகா ஒருவித வெட்கத்தோடு முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டாள். அவளது கன்னங்கள் லேசாகச் சிவக்க, "டேய்... இன்னைக்கு உன் அப்பாவுக்குப் பிறந்தநாள்டா. நேத்து என் கனவுல வந்து கோவிலுக்குப் போயிட்டு வரணும்னு சொன்னாரு... அதான்," என்று சொல்லித் தலைகுனிந்து கொண்டாள். அந்தப் பருவம் தப்பிய வயதிலும், தன் கணவனைப் பற்றிச் சொல்லும் போது அவளிடம் ஒரு புதுமணப் பெண்ணின் நாணம் தென்பட்டது.



ராசுக்குட்டி அவளை ஒரு கணம் ஆச்சரியமாகப் பார்த்தான். "ஹ்ம்ம்... அதானே பார்த்தேன்! அப்போ இதெல்லாம் உன் வீட்டுக்காரருக்காகத் தானா? நான் என்னமோ என் மேல இருக்கிற பாசத்துலதான் பையனை இப்படி அழகு பார்க்கிறியோன்னு சந்தோஷப்பட்டுட்டேன்," என்று கிண்டலாகச் சொன்னான்.



"ச்சி போடா!" என்று அம்பிகா தன் மகனின் தோளில் செல்லமாக அடித்தாள். ஒரு கணம் அவள் முகம் கணவனின் நினைவில் அப்படியே உருகிப் போனது. "இப்படி வா..." என்று அவனை அழைத்தவள், சுவரில் மாட்டப்பட்டிருந்த அவனது அப்பாவின் புகைப்படத்திற்கு நேர் கீழே அவனை நிற்க வைத்தாள். அடுத்த நொடி, அவள் சட்டென்று ராசுக்குட்டியின் காலில் விழப் போனாள். அவன் பதறிப்போய், அவளது தோள்பட்டையைப் பிடித்துத் தடுத்து நிறுத்தினான்.



"ம்மா! என்ன பண்ணுற? பெத்தவ நீ... என் கால்ல விழலாமா?" என்று அவன் அதிர்ச்சியோடு கேட்டான்.



அம்பிகா அவன் பிடியில் நெளிந்தபடி, ஒரு புதுமணப் பெண்ணைப் போல வெட்கப்பட்டுத் தலைகுனிந்தாள். "டேய்... இன்னைக்குக் கோவிலுக்குப் போயிட்டு வர்ற வரைக்கும் உன்னை அவராகவே நினைச்சு இருக்கேன்டா. அதான்... புருஷன் கிட்ட ஆசீர்வாதம் வாங்கணும்னு..." என்று அந்த வார்த்தையை முழுவதுமாகச் சொல்ல முடியாமல் வெட்கத்தில் திணறினாள். பல வருடங்களாகத் தனிமையில் வாடும் ஒரு பெண்ணின் உள்ளம், தன் கணவனின் சாயலில் இருக்கும் மகனிடம் அந்தத் துணையைத் தேடுவது ராசுக்குட்டிக்குப் புரிந்தது.



அம்மாவின் இந்தச் செயல் அவனுக்குச் சின்னப்பிள்ளைத்தனமாகத் தோன்றினாலும், அவள் உள்ளுக்குள் அப்பாவுக்காக எவ்வளவு ஏங்கிக்கொண்டிருக்கிறாள் என்பதை அவளது கண்கள் சொல்லின. அவன் ஒரு நீண்ட பெருமூச்சு விட்டான். "சரி... உங்க விருப்பப்படியே இன்னைக்கு ஒரு நாள் நான் அப்பாவாவே நடந்துக்கிறேன்," என்றான்.



பிறகு சுவரில் இருந்த அப்பாவின் புகைப்படத்தைப் பார்த்து கைகூப்பினான். "டேய் தகப்பா! இது உனக்கே நியாயமாடா? அம்மாவை இப்படித் தவிக்க விட்டுட்டு நீ பாட்டுக்கு போய்ட்டியே! இப்போ பாரு அம்மா எவ்வளவு பீல் பண்ணுறாங்கன்னு. ஆனா கவலைப்படாதே... இன்னைக்கு ஒரு நாள் இந்த ராசுக்குட்டி உன் அவதாரமா வாழப் போறான். அதுவும் என் அம்மாவுக்காக!" என்று அவன் கம்பீரமாகப் பேச, அம்பிகா அதை ஒருவிதப் பூரிப்போடும் வெட்கத்தோடும் ரசித்துக் கொண்டிருந்தாள்.



அப்படியே தன் அம்மா பக்கம் திரும்பியவன், ஒரு கணவன் தன் மனைவியை அழைக்கும் அதிகாரத்தோடும் உரிமையோடும், "அம்பிகா... போவோமா?" என்று கேட்டான்.



அம்பிகா அதிர்ச்சியில் கண்களை உருட்டி, "என்னது... அம்பிகாவா? டேய் என்னடா விளையாட்டு இது?" என்று கேட்டாள்.



"ஆமா, நீதானே சொன்னே... கோவிலுக்குப் போயிட்டு வர்ற வரைக்கும் நான் அப்பாவா நடந்துக்கணும்னு. அப்படியென்றால் எனக்கு நீ 'அம்மா' இல்லையே... என் பொண்டாட்டி அம்பிகா தானே!" என்று மீண்டும் அவளது பெயரை அழுத்திச் சொன்னான் ராசுக்குட்டி. அவனது பார்வையில் தெரிந்த அந்தப் புதிய மிடுக்கு அவளை ஒரு நிமிடம் நிலைகுலையச் செய்தது.



அம்பிகா தன் பல்லை கடித்தபடி, "பாவிப் பயலே... சும்மா பேச்சுக்குச் சொன்னா நிஜமாவே அவராகவே மாறிட்டான் பாரு! சரி, பார்ப்போம்... இவன் ஆட்டம் எவ்வளவு தூரம் நடக்குதுன்னு," என்று தனக்குள் முணுமுணுத்துக் கொண்டாள். எதையும் வெளியில் காட்டிக்கொள்ளாமல், வீட்டைப் பூட்டிவிட்டு இருவரும் வெளியே வந்தனர்.



தெருவில் நடக்கும்போது, ராசுக்குட்டி ஒரு கணவனைப் போலவே அவளுக்குச் சற்று முன்னே கம்பீரமாக நடந்து சென்றான். அவ்வப்போது திரும்பி, "அம்பிகா, சீக்கிரம் வா... நேரமாகுது பாரு!" என்று அவன் அதட்ட, அம்பிகாவுக்கு உண்மையிலேயே தன் கணவனோடு செல்வது போன்ற ஒரு பிரம்மை ஏற்பட்டது. அவனது அந்த வேட்டி கட்டிய தோற்றமும், ஆளுமையானப் பேச்சும் அவளது உள்ளுக்குள் ஒரு இனிய நடுக்கத்தைத் தந்தது.



ஆனாலும், இவன் இப்படிப் பொதுவெளியில் பெயரைச் சொல்லிக் கூப்பிடுவதால் யாராவது பார்த்திடப் போகிறார்களோ என்று அம்பிகா பயந்தாள். இரண்டு அடி வேகமாக எடுத்து வைத்தவள், அவன் காதருகே நெருங்கி, "டேய்! இது என்ன வீடா? இஷ்டத்துக்கு அம்பிகான்னு பெயர் சொல்லி கூப்பிடுற... யாராவது கேட்டா என்ன நினைப்பாங்க?" என்று மெல்லக் கடிந்து கொண்டாள். "உன் சேட்டையை எல்லாம் வீட்டோட வச்சுக்கோ," என்று அவனுக்கு மட்டும் கேட்கும்படி எச்சரித்தாள்.



ராசுக்குட்டி சுற்றும் முற்றும் பார்த்தான். அங்கே தூரத்தில் ஒரு பெரியவர் மட்டும் போய்க்கொண்டிருந்தார். சட்டென்று அவன் கை விரல்களைக் குவித்தபடி, சுள்ளென அம்பிகாவின் பருத்தக் குண்டியில் ஓங்கி ஓர் அடியைப் போட்டான்.



"ஆஆ...!" என்று அலறிய அம்பிகா, வலி எடுத்த இடத்தில் கையை வைத்துத் தடவிக்கொண்டே திகைத்து நின்றாள்.



 தன் மகனே இப்படிப் பொது இடத்தில் தன் அங்கத்தில் அடிப்பான் என்று அவள் கனவிலும் நினைக்கவில்லை.



"என்னடி? இப்படிப் பொது இடத்துல புருஷனை 'டா' போட்டு கூப்பிடுற? ஒழுங்கா மரியாதையா பேசல... குண்டி ரெண்டும் பழுத்துரும்!" என்று ராசுக்குட்டி முறைப்பாகச் சொல்ல, அவன் பார்வையில் தெரிந்த அந்த முரட்டுத் தனம் அவளை மிரள வைத்தது.



அம்பிகாவுக்கு ஒரு நிமிடம் தலை சுற்றியது. "என்னடா இது வம்பாப் போச்சு... நம்ம பேச்சுக்குச் சொன்னா, இவன் நிஜமாவே ஒரு அதிகாரக்கார புருஷனாகவே மாறிட்டானே!" என்று உள்ளுக்குள் தவித்தாள். ஆனால், அந்த அடியில் இருந்த வலியையும் தாண்டி, ஒரு பெண்ணாகத் தன் கணவனிடம் அடி வாங்குவது போன்ற ஒரு விசித்திரமான இன்பம் அவளுக்குள் ஊடுருவியது.





ராசுக்குட்டி தன் பைக்கை ஸ்டாண்டிலிருந்து இறக்கி, அதன் மேல் ஏறி அமர்ந்தான். அம்பிகா ஒரு நல்ல குடும்பப் பெண்ணாக, கணவனுக்குப் பின்னால் ஏறுவது போல, தன் சேலைத் தலைப்பைச் சரிசெய்து கொண்டு பைக்கின் பின்பக்கத்தில் ஏறி அமர்ந்தாள். ஆனால், அவள் தன் கைகளை அவனது இடுப்பில் வைக்காமல், பைக் சீட்டின் பின்பக்கத்தில் இருந்த இரும்புப் பிடிமானத்தைக் கெட்டியாகப் பிடித்துக் கொண்டாள். அவனுக்கும் அவளுக்கும் இடையே ஒரு ஜான் இடைவெளி இருக்கும்படி ஜாக்கிரதையாக அமர்ந்தாள்.



பைக்கின் கண்ணாடியில் அவளது இந்தச் செய்கையைப் பார்த்த ராசுக்குட்டிக்கு ஒரு குறும்புச் சிரிப்பு வந்தது. தன் மீசையை முறுக்கிவிட்டு, பைக்கைக் கிக் செய்து ஸ்டார்ட் செய்தான். என்ஜின் அதிரத் தொடங்கியதும், அவன் சட்டென்று அக்சலரேட்டரை ஓங்கித் திருகி, பைக்கை ஒரே ஒரு ஜெர்க் கொடுத்து முன்னே தள்ளினான்.

 



அந்தத் திடீர் அசைவில் அம்பிகா நிலைதடுமாறினாள். தன் பிடியைத் தளர்த்தி, 'ஆ'வென அலறியபடி, தன் இரு கைகளையும் ராசுக்குட்டியின் முறுக்கேறிய இடுப்போடு சேர்த்து இறுக்கமாக அணைத்துக் கொண்டாள். அந்த வேகத்தில் அவளது உடல் அப்படியே அவன் முதுகில் மோதுவது போல வந்து ஒட்டிக்கொண்டது.



அவளது பருத்த மார்பகங்கள் அவன் தோள்பட்டையிலும், முதுகிலும் அழுந்த, இரு உடல்களுக்கும் இடையே இருந்த இடைவெளி முற்றிலும் மறைந்து போனது.  அம்பிகா வெட்கத்தில் தன் முகத்தை அவன் தோளுக்குப் பின்னால் மறைத்துக் கொண்டாள். அவளது சூடான மூச்சுக்காற்று அவன் கழுத்தில் படர, ராசுக்குட்டி சிரித்தபடியே பைக்கை வேகமாகக் கோவிலை நோக்கிச் செலுத்தினான்.



ராசுக்குட்டி கண்ணாடியில் அவளது முகத்தைப் பார்த்தான். அவள் கண்களை மூடி அந்தப் பயணத்தை ரசித்துக் கொண்டிருப்பது தெரிந்தது. "அம்பிகா... என்ன தூக்கம் வந்துடுச்சா? அப்படியே முதுகிலேயே சாஞ்சிக்கடி !" என்று அவன் கிண்டலாகக் கேட்க, அவள் அதிர்ந்து போய் நிமிர்ந்தாள். ஆனால், கைகளை மட்டும் எடுக்கவில்லை. "சும்மா இருடா... வண்டி ஓட்டுறதுல மட்டும் கவனம் வையி," என்று அவள் முணுமுணுத்தாலும், அந்தச் சொல்லில் இருந்த அதிகாரம் மறைந்து ஒரு மெல்லியக் காதல் இழை ஓடியது.







----------------------------------------------------



 



பெத்த மகனே இன்று - என்

பேர் சொல்லி அழைக்கிறான்!

பிள்ளை என்ற எல்லையை - அவன்

பேச்சால் கடக்கிறான்!



தந்தை அமர்ந்த இடத்தில் - இவன்

தங்கமாய் அமர்கிறான்!

தாய்மைப் போர்த்தியச் சேலையை - தன்

தீண்டலால் கலைக்கிறான்!



மகன் என்ற அவதாரம் - இன்று

மகிழ்ந்தக் கணவனாய் மாறுதோ!

மணவறை காணா உறவிது - ஒரு
மனக் கோவிலில் சேருதோ!


தொடரும் ....!!!