Misc. Erotica மூணாறு சுற்றுலாவும் பெரிய பள்ளத்தாக்கும்

[vps@85]

அத்தியாயம் 9

பேருந்து நின்றது.கதவை திறந்ததும் உள்ளே உடல்களின் சூட்டில் குறைந்திருந்த குளிர் மீண்டும் அனைவரையும் கவ்வியது.வெடவெடத்துக் கொண்டிருந்தனர்.ராஜன் விழித்தான்.என்ன நடந்ததென்று நினைவில்லை.திலகவதியின் கை தன் தொடையில் நகர்ந்தது மட்டும் நினைவிற்கு வந்து போனது.சிலிர்த்துக் கொண்டான்.எப்படித் தூங்கினோம் என்று தன்னையே கடிந்து கொண்டான்.மறுகணம் ரேவதியின் துரோகத்தை நினைத்து கவலை.துக்கமும் திலகவதியின் தொடுகை கொடுத்த உற்சாகமும் மாறி மாறி அவனை ஆட்கொண்டன.

உடலோடு உடலை உரசிக்கொண்டு சூடேற்றிக் கொண்டிருந்த மாணவர்கள் இறங்கத் தொடங்கினர்.ரேவதி தன் உடைகளை சரி செய்து கொண்டாள் .ராஜனை நினைத்தாள்.குமார் மற்றும் விக்கியோடு சற்று முன் அடுத்தடுத்து நடந்த சல்லாபம் எந்த நிறைவையும் ரேவதிக்கு கொடுக்கவில்லை.மனதிலும் உடலிலும் எதையும் அடையவில்லை.மனம் ராஜனை தேடியது.அவனை எதிர்பார்த்து முன்னே நகர்ந்தாள்.ராஜன் திலகவதியின் அருகில் நெருங்கி இறுக்கமாக உட்க்கார்ந்து கொண்டிருப்பதை கவனித்தாள்.முகம் மாறினாள்.மனதில் இனம் புரியாத சோகம் சட்டென மேலேழுவதை உணர்ந்தாள்.ரேவதி துடுக்குத்தனமாகவும் பொறுமையில்லாதவளாகவும் இருக்கலாம்.ஆனால் மனதின் எங்கோ அடி ஆழத்தில் ராஜன் தனக்கானவன் என்ற விதியை நம்பினாள். மனதில் லேசான பொறாமை உணர்வு எழுந்தது.திலகவதியின் மீது மாணவர்களுக்கு இருக்கும் ஈர்ப்பை ரேவதி அறிந்திருந்தாள். ராஜனை நெருங்கி,

'ராஜன் இப்போ பரவால்லயா,போலாமா' என்றாள்

'நீ போ நான் பின்னாடி வர்றேன் '  -ராஜன்

துணுக்குற்றாள்.ரேவதிக்கு முகம் வாடியது.

எவ்வளவு கோபங்கள் இருந்தாலும் முகத்திற்கு நேரே ஒருவரை நிராகரிக்கும் துணிச்சல் ராஜனுக்கு இருந்ததில்லை.மன ஓட்டத்தை வெளிப்படுத்த தெரியவில்லை என்பது இரண்டாம் பட்சம்.ராஜன் உண்மையிலே பிறரின் சுயமரியாதையை மதிப்பவனும் கூட.அவனை வாஞ்சையுடன் கூப்பிட்ட ரேவதியை மறுக்க அவனால் முடியவில்லை.

எழுந்து ரேவதியின் அருகில் நின்று கொண்டான்.திலவதி ராஜனை வினோதமான ஒரு பார்வையுடன் பார்த்துக்கொண்டே எழுந்தாள்.ரேவதி அதையும் கவனித்தாள்.ராஜனின் கையை இறுகப் பிடித்துகொண்டே இறங்கினாள் ரேவதி.

இரவின் நடுங்கும் குளிர் அனைவரையும் கதகதப்பான இடம் தேடி விரைய வைத்தது.அந்த தங்கும் இடம் ஒரு ரிசார்ட்.தனித்தனி இரண்டடுக்கு தளங்கள் கொண்ட வீடு அல்லது பங்களா. ஒவ்வொரு வீட்டிலும் மாடியில் இரண்டு அல்லது மூன்று அறைகள்.அறைகளில் நான்கு நபர்கள் இருக்கலாம்.கீழே ஒரு ஹாலும் இருவர் மட்டும் தங்கிக் கொள்ளக்கூடிய ஒரு அறை மற்றும் ஒரு சின்ன சமையலறை. பேராசிரியர் பாலன் மாணவர்களின் விருப்பதிற்கேற்ப ஆண்கள் பெண்கள் தனித்தனியே அறைகளில் தங்கிக்கொள்ள சம்மதித்தார்.திலகவதியும் அதை ஆமோதித்தார்.ரேவதி ,ராஜன் ,ரேவதியின் தோழி பிரியா , அவளுடைய காதலன் வேலு மற்றும் சிலர் தங்களுக்குள்ளே பேசிக்கொண்டு சேர்ந்து ஒரு வீட்டில் இருக்கலாம் என்று முடிவெடுத்தனர்.ரேவதி செல்வதை பார்த்து குமாரும் விக்கியும் சேர்ந்து கொண்டனர்.

தூரத்தில் இருந்து இந்த 'கேங்'ஐ பார்த்த திலகவதி பாலனிடம், 

'அங்க பாருங்க சார்,பாய்ஸ் கேர்ல்ஸ் சேர்ந்து போறாங்க,தப்பாகிடப்போகுது'

'அப்போ நீங்களும் போங்க,அங்க தங்கிக்குங்க,இங்க நா பாத்துக்க்குறேன் எஞ்சாய் த்  க்ளைமேட்' --பாலன்

இதை எதிர்பார்த்தவளாக திலகவதி ஒத்துக்கொண்டாள்.இதற்கு காரணம் ராஜன் என்பது யாருக்கும் தெரியாது.

திலகவதி வந்ததும் மாணவர்களுக்கு முகம் மாறியது.அவர்களை பார்த்து திலகவதி,

'நான் கீழ இந்த ரூம்லதான் இருப்பேன்,பாய்ஸ் தனியா கேர்ள்ஸ் தனியா ரூம் போங்க,சீக்கிரம் படுங்க அரட்டை அடிக்க கூடாது நாளைக்கு நிறைய ப்ளேஸ் பார்க்கனும்' என்று கூறி ஒவ்வொருவரும் அவர்கள் அறைக்கு போகிறார்களா என்பதை  உறுதி செய்தாள்.

மேலே மூன்று அறைகள்.இரண்டு அறைகளில் எட்டு பெண்கள்.மீதம் ஒரு அறையில் வேலு,விக்கி ,குமார்.வேலுவும் குமாரும் ராஜனின் விடுதியறை நண்பர்கள் என்றாலும் முன்பு ரேவதியும் பிரியாவும் பேசிக்கொண்டது 'கண்ணத்தை தொடடி பாயாசம் ஒட்டிருக்கு' என்றதையும்  ஒருவர் பின் ஒருவராக இறங்கி வந்ததையும் நினைத்து மனது சங்கடப்பட்டது.நண்பர்கள் மீது கோபம் கொள்ளவில்லை.அவர்கள் எப்போதுமே இப்படித்தான் என்பதை ராஜன் அறிவான்.அவர்களுடன் ராஜனும் அறைக்குள் சென்றான்.உள்ளே சென்றதும் குமாரும் விக்கியும் இரகசியமாக கிசுகிசுத்து சிரித்துக்கொண்டது தன்னையும் ரேவதியையும் பற்றித்தான் என்பது ராஜனுக்கு தெரியும்.

இது சரி வராது என்று முடிவெடுத்துவிட்டு ராஜன் வெளியே சென்றான்.விக்கியும் குமாரும் மழுப்பினாலும் ராஜன் ஏற்கவில்லை.எவரும் அவனை பின் தொடரவுமில்லை. கீழே இறங்கி ஹாலுக்கு வந்தான்.திலகவதி தங்கியிருந்த அறை உள்ளே தாழிட்டிருந்தது.ஏனோ இப்போது ராஜனுக்கு திலகவதியின் அருகாமை தேவைப்பட்டது.ரேவதியை மறந்திருந்தான்.தன் மேல் திலகவதிக்கு ஆசை இருக்கிறது என்று திடமாக நம்பினான்.இது புது உண்ர்வாக இருந்தது.ரேவதியை அவன் அப்படி நினைக்கவில்லை.அது ஏன் என்று தன்னையே கேட்டுக்கொண்டும் பதில் கிடைக்கவில்லை.

ஆனால் எப்படி அடுத்த நகர்வை தொடங்குவது.தெரியவில்லை.ஹாலுக்கு வந்து அங்கிருந்த சோஃபாவில் உட்க்காரும்போதே மனம் படபடத்தது.நா வறண்டது.இன்று இரவுதான் கடைசி வாய்ப்பு என்பதாக நம்பினான்.தான் கண்ணி கழிய இதைவிட்டால் சாகிறவரை முரட்டு சிங்கிள் என்பதை மனதில் இருத்திக்கொண்டான்.இந்த முடிவுக்கு எப்படி வந்தான் ராஜன்.ரேவதி அவன் கையை எடுத்து முலைகளுக்கிடையில் அழுத்தி வைத்திருந்த கணம் வரையும்கூட அவனுக்கு தன்மேல் ஒரு நம்பிக்கையிருந்தது.ஆனால் அவள் ஏமாற்றியதாக நினைத்த தருணம் தன்னிடம் ஏதோ பெரிய பற்றாக்குறை இத்தனைகாலம் இருந்திருந்ததான முடிவுக்கு வந்தான்.அந்த எண்ணம்தான் இப்போது அவனை உந்தித் தள்ளியது.இதில் ஆற்றாமையும் கோபமும் சேர்ந்து கொண்டது.

குளிர் எலும்பை ஊடுருவியது. அறைகளைவிட ஹாலில் உடல் வெடவெடத்தது கம்பளியை எடுத்து வரவில்லை.சோஃபாவில் சாய்ந்து கண் மூடினான்.திலகவதியை கட்டிப்பிடித்து அவளின் புட்டத்தை அமுக்குவது போல் கற்பனை செய்து பார்த்தான். 

பின் 'ச்சீ இதுமாதிரி கனவு கண்டுதான் இன்னும் கண்ணி கழியாம இருக்கோம் இனிமே ரியல்தான்டா மண்ணுமூட்டை ராஜன்' என்று தனக்குள்ளே பேசிக்கொண்டான்.

சோஃபாவிலிருந்து எழுந்தான் ,சுற்றிப் பார்த்தான் ,திலகவதியின் அறைக்கதவை நோக்கி நடுக்கத்துடன் அடியெடுத்து வைத்தான்.மனம் பதற்றமடைந்தது.கதவருகில் நின்றான். கையை தூக்கி லேசாக இரண்டு முறை கதவில் தட்டினான்.சிறிது வினாடி காத்திருந்தான். அரவமில்லை.அந்த தட்டல் அவனுக்கே கேட்கவில்லை என்பதுதான் உண்மை.

பின் தைரியம் வரவழைத்துக்கொண்டு வலுவாக இரண்டுமுறை தட்டினான்.சில வினாடி காத்திருந்தான்.இதயம் வேகமாக துடிக்க ஆரம்பித்தது.கதவு திறந்தது.

தலைக்கு மஃப்ளர் போட்டுக்கொண்டு கம்பளியால் போர்த்திக்கொண்டு திலகவதி நின்றாள்.

ராஜன் அப்படியே ஒன்றும் பேசாமல் சிலையாகிவிடுவது போல் நின்றான்.

'என்ன வேணும் ராஜன் தூங்கலயா' -என்றாள் நடுங்கிக்கொண்டே திலகவதி.

கொஞ்சம் தாமதித்து 'ஒன்னும்மில்ல மேம் ' என்று கூறி மறுபடியும் சிலையாக மாறி வெறித்துப் பார்த்தான்.

'ஒன்னுமில்லையா ,சும்மாவா கதவை தட்டுன'  ஒரு மாதிரி குறும்பு புன்னைகையை மனதிலேயே நின்னைத்துக்கொண்டு திலகவதி கேட்டாள்.

இப்போது ஆழ்மனதில் 'கண்ணி கழியனும்' என்ற மந்திரம் மட்டும் விடாமல் ஒலித்துக்கொண்டிருந்தது. நான் யாருக்கும் சளைத்தவன் இல்லை என்ற துணிச்சலை வரவழைத்துக் கொள்ள முயன்றான் ராஜன்.என்ன சொல்வது, 'மேம் உங்களை ஒரே முறை படுக்கப் போட்டு ஓக்கனும்' என்றா சொல்ல முடியும்.குழம்பி போய்,

'இல்ல மேடம் அங்க ஒரே சத்தமா பாட்டு போட்டு அரட்டையா இருக்கு ,அதான் ஹாலுக்கு வந்தேன்' என்றான்.

'அதுக்குத்தானா வேற ஒன்னுமில்லயா' என்று உண்மையாகவே ஒருமாதிரி கிண்டல் தொணியில் வாயை மூடி சிரித்தாள்.

'உங்க ரூம்ல பெட் ஃப்ரீயா இருந்தா படுத்தக்கலாம்னு பார்த்தேன் மேம்' --ராஜன்

தான்தான் இதை பேசினோமா என்று ஒருமுறை உறுதி செய்து கொண்டான்.ஆச்சர்யமாக இருந்தது ராஜனுக்கு.'சபாஷ்டா' என்று தன்னையே ஊக்கப்படுத்திக்கொண்டான்.

கண்கள் விரிய வியந்து ஒரு பார்வை பார்த்தாள் திலகவதி.

'ஹ்ம்ம் ரொம்ப துணிச்சல் உனக்கு ' என்று ஒரு பொய்க்கோபம் வரவழைத்துக்கொண்டு சுற்றி பார்த்துவிட்டு சட்டென ராஜனின் கைபிடித்தாள் திலகவதி.வெடுக்கென உள்ளே அவனை இழுத்துக்கொண்டாள்.கதவை தாழிட்டாள்.என்ன நடக்கிறது என்று ராஜன் புரிந்துகொள்வதற்குள்,
தான் போர்த்தியிருந்த கம்பளியை எடுத்தாள்.தலையில் மஃப்ளரை கழட்டினாள்.

சாட்டின் சில்க் நைட்டியில் உடல் பாகங்களின் அளவுகள் தெளிவாகத் தெரிய ராஜன் முன் தன்னை காண்பித்துக் கொண்டிருந்தாள் திலகவதி.உள்ளே அணிந்திருந்த மெல்லிய ப்ரா,குளிரில் விறைத்துக் கொண்டிருந்த அவளது இரண்டு முலைக்காம்புகளையும் துருத்திக்கொள்ளச் செய்தது.ப்ளஸ் சைஸ் இடுப்பில் அந்த தொப்புள் குழி பெரிய பள்ளம்போல் இருந்தது.இடுப்பு வளைவும் சதைப்பற்றுள்ள தொடைகளும் எப்போதுமே அகட்டி வைத்த கால்களுமாக இருக்கும் திலகவதியை பார்க்க பிட்டு படங்களில் வரும் 'லேட்டின் மாம்' போல் இருந்தது ராஜனுக்கு.

மெல்ல நகர்ந்த திலகவதி அவன் நெஞ்சில் கைவைத்தாள்.

ராஜனுக்கு படபடப்பு தொற்றிக் கொண்டது.இதயம் துடித்து வெளியே விழுந்துவிடும்போல் இருந்தது.

'என்ன ராஜன் ஹார்ட் இப்படி துடிக்குது,ஏன் இவ்வளவு பயம் ,பின்ன ஏன் கதவ தட்டுன'

ராஜனுக்கு வெட்கமாக இருந்தது.'கண்ணி கழியனும்' என்ற மந்திரத்தை மட்டும் மறுமுறை ஓட்டிப் பார்த்துக்கொண்டான்.தைரியமானான்.

'இல்ல மேம் திடீர்னு கை பிடிச்சு இழுத்தீங்க, நா எதிர்பார்க்கலை' 

'கற்பனை ரொம்ப பன்னாத,ரியாலிட்டிய அனுபவி ,அப்போ இந்த படபடப்பு இருக்காது,தண்ணி குடிக்கிறியா'

என்று திரும்பி தண்ணீர் எடுத்து வரப் போனாள்.திலகவதி திரும்பி செல்லும்போது அந்த நைட்டியில் அவளின்  அகலமான புட்டங்களும் அந்த புட்டப்பிளவும் தெளிவாகவே தெரிந்தது.  நடக்கும்போது மேலும் கீழும் மாறி மாறி எழுந்து விழுந்தது.கண்களை எடுக்காமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் ராஜன்.திலகவதியின் கணவன் தவிர இப்படி ஒரு காட்சியை யாரும் பார்த்திருக்க மாட்டார்கள் என்று நினைத்தான்.

ஒரு பொருளின் மீதான ஆதீத ஆர்வமும் எதிர்பார்ப்பும் நம் கனவுகளை தூண்டுகின்றன.கனவுகள் மேலும் எதிர்பார்புகளை அதிகரிக்கன்றன.இத்தனை நாள் ராஜன் இந்த முடிவில்லா வளையத்துக்குள் சிக்கிக்கொண்டிருந்தானே தவிர அடுத்த நகர்வை எடுத்தவனில்லை.இம்முறை இந்த இரவு திலகவதி தனக்கானவள் என்பதை மறுபடியும் மனதில் இருத்திக்கொண்டான்.கண்ணி கழியனும் என்ற மந்திரத்தை நினைத்துக்கொண்டான்.இதயத்துடிப்பு சீரானது.ஆணுறுப்பில் மெல்ல விறைப்பை உணர்ந்தான்.

தண்ணி பாட்டிலை எடுத்து வரும்போது வேண்டுமென்றே மெல்ல இடுப்பை வளைத்து நெளித்து நடந்தாள் திலகவதி. புட்டத்தை தூக்கிகொண்டு வந்தாள்.கால்களை அகட்டி வைத்து ஒரு கையை இடுப்பில் வைத்து,தண்ணீர் பாட்டிலை நீட்டினாள்.அங்கு போடப்பட்டிருந்த ஒருவர் மட்டுமே அமரக்கூடிய சோஃபா நாற்காலியை காட்டி ராஜனை அமரவைத்தாள்.

ராஜன் உட்க்கார்ந்து தண்ணீரை வாங்கி குடித்தான்.பாதி தண்ணீர் வாய் வெளியே கீழே சென்று அவன் அணிந்திருந்த டீ ஷர்ட்டை நனைத்தது.ஏற்கனவே குளிர் வேறு.

'ஐயோ என்ன நீ இப்டி இருக்க ஒன்ன வச்சிகிட்டு ஒன்னுமே செய்ய முடியாது போலயே'  -திலகவதி

அசடு வழிந்து சிரித்தான்.

'ரொம்ப வழியாத சட்டை ஈரமாகிடுச்சு பாரு,'சட்டைய கழட்டு இல்லனா வெறச்சு செத்துருவ' என்றாள் திலகவதி.

நிஜமாத்தான் சொல்கிறாளா என்று குழம்பிய பார்வை பார்த்தான்.

வழிந்த தண்ணீர் உள்ளே வயிரு வழியாக அவனுடைய பேண்டையும் நனைத்தது.உள்ளே விறைத்த உறுப்பை சில்லென்று நனைத்தது.நெளிந்தான்.

பேண்ட் நனைந்ததை கவனித்த திலகவதி,முதல் அடி  எடுத்து வைத்தாள் 'என்னடா முழிக்குற,பேண்ட்லாம் நனையுது பாரு' என்று சட்டென அவன் பேண்டில் கை வத்து துடைக்க ஆரம்பித்தாள்.

திலகவதி நினைத்தது சரிதான்.முன்பு பேருந்தில் தொட்டுப் பார்த்து திகிலடைந்திருந்தாள்.தண்ணீரை துடைப்பது போல் இப்போது நன்றாக அவனது விறைப்பை அளக்க முடிந்தது.இது 'ராட்சத குறிதான்' என்று உறுதி செய்துகொண்டாள்.அதை அவிழ்த்துப் பார்க்க வேண்டும் என்ற ஆவல் அதிகரித்தது.அவன் தொடைசந்தியை (groin) துடைத்துக்கொண்டே இருந்தாள்.கையை எடுக்க மனமில்லை.தன்னை மறந்து ஆணுறுப்பை முழுவதும் அளந்தாள்.தொடுகை அதிகரிக்க அது இன்னும் வளர்ந்து தடிமன் பெருத்தது.இது முடிவில்லாதது போல,இரண்டு கை தேவைப்படும்போல அகலவாக்கில் பிடிக்க என்று நினைத்தாள்.ஒரு கையால் அதை தேய்த்துக்கொண்டே கண்கள் ஆச்சரியத்தில் விரிய, அவளையறியாமல் ராஜனின் கண்களை பார்த்து வாயைப் பிளந்தாள்,

'என்னடா இது இவ்ளோ பெரிசு இருக்கு' என்று ராஜனிடம் முனுமுனுத்தாள்.

அசட்டுப் புன்னகை புரிந்தான்.

'நானும் காலேஜ் படிக்கும்போது நிறைய பார்த்திருக்கேன் ஆனா இவ்ளோ பெரிசு பார்த்ததில்லை' என்று பிரமிப்பில்,விறைப்பை பேண்ட்டோடு தடவிக்கொண்டே ஆச்சர்யம்,பிரமிப்பு,திகில் என்று மாறிய உணர்சிகளில் புலம்பிக் கொண்டிருந்தாள்.

'இத வச்சிக்கிட்டாடா இத்தனை நாள் சும்மா இருந்த,குழந்தை பெத்த எனக்கே பயமா இருக்கு,இது உள்ள போறத நினைக்கும்போதே அடியில் ஈரமாகும்போல ' என்று தனக்குள்ளே பேசிக்கொண்டாள்.அறை நிசபதமாகத்தான் இருந்தது.ராஜன பேசவில்லை திலகவதியின் முனுமுனுப்பை கேட்டு முழு விறைப்பை எட்டியிருந்தான். குளிரை பொருட்படுத்தவில்லை. தன்னம்பிக்கை அடைந்திருந்தான். இருவருக்கும் உரசாமலே உடல் சூடெறியிருந்தது.

ஆம் ராஜனுக்கு பெரிசுதான்.பெரிசு என்று அவனே இதுவரை நினைத்ததில்லை.ஒன்பது இன்ச் மட்டுமல்ல தடிமனும் கூட. இது திலகவதியைத் தவிர வேறு யாருக்கும் தற்போது வரை தெரியாது.







'