மியாமி இரவுகளில் மல்லிகா

[rainbowrajan2]

மியாமிக்கு வந்து ஐந்து நாட்கள் ஆகிவிட்டன.

ரோஹனின் அப்பார்ட்மெண்ட் வாழ்க்கை மல்லிகாவுக்கு ஒரு புதிய நிம்மதியைக் கொடுத்தது. காலையில் எந்த அவசரமும் இல்லாமல் எழுந்தாள். அவளுக்குப் பிடித்த சாப்பாட்டை ரோஹன் அக்கறையுடன் சமைத்துக் கொடுத்தான். அவள் விரும்பிய சின்னச் சின்ன விஷயங்களைக்கூட கவனித்து நடந்துகொண்டான்.

அவன் காட்டிய அந்த அக்கறையால், மல்லிகாவின் மனதில் இருந்த தயக்கம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மறையத் தொடங்கியது.

இப்போது அவளும் தன் வழக்கமான காட்டன் புடவைகளை விட்டு, வீட்டில் சௌகரியமாக இருக்கும் நவீன உடைகளை அணிய ஆரம்பித்திருந்தாள்.

அவள் மியாமிக்கு வந்த பிறகு, அவளது மகன் ஒரு முறை கூட போன் செய்யவில்லை.


அன்று மாலை ரோஹன், மல்லிகாவை மியாமி அருகே இருக்கும் புகழ்பெற்ற எவர்க்லேட்ஸ் சதுப்புநிலக் காடுகளுக்கு லாங் டிரைவ் அழைத்துச் சென்றான்.

நகரத்தின் சத்தமே இல்லாமல், சுற்றிலும் அடர்ந்த மரங்கள் நிறைந்த அமைதியான இடம் அது.

அங்கே சென்றதும் மல்லிகா தன் மகனுக்குப் போன் செய்தாள்.

"கண்ணா, நாங்க இப்போ எவர்க்லேட்ஸ் காட்டுக்கு வந்திருக்கோம். ரொம்ப அழகா இருக்கு. கொஞ்சம் சுத்திப் பார்த்துட்டு கிளம்புறோம்," என்று இயல்பாகச் சொன்னாள்.

ஆனால், அவர்கள் காரில் திரும்பிக் கொண்டிருந்தபோது, புளோரிடாவின் வானிலை திடீரென மாறியது.

சில நொடிகளில் வானம் முழுக்க கருமேகங்கள் சூழ்ந்தன. அடுத்த கணமே காற்றுடன் கனமழை கொட்ட ஆரம்பித்தது.

காரின் வைப்பர்கள் வேகமாக ஓடின. இருந்தாலும், முன் இருந்த சாலை தெளிவாகத் தெரியவில்லை.

"ரோஹன்... ரோடே தெரியல. எங்கயாவது ஓரமா வண்டியை நிறுத்துடா," என்று மல்லிகா பதற்றமாகச் சொன்னாள். ஜன்னல் கதவின் கைப்பிடியை இறுக்கமாகப் பிடித்திருந்தாள்.

"பயப்படாதீங்க மல்லிகா. புளோரிடால இப்படிப்பட்ட மழை சகஜம்தான்," என்று ரோஹன் அமைதியாகச் சொன்னான்.

அவன் காரை மெதுவாக ஓரமாக நிறுத்த முயன்றான்.

அந்த நேரத்தில் டேஷ்போர்டில் திடீரென்று ஒரு சிவப்பு எச்சரிக்கை விளக்கு எரிந்தது.

"என்னடா இது..." என்று அவன் முணுமுணுத்த அடுத்த நொடியே, இன்ஜின் அணைந்துவிட்டது.

மழை கொட்டிக் கொண்டிருக்க, அந்த நடுக்காட்டுச் சாலையில் கார் அப்படியே நின்றுவிட்டது.

ரோஹன் மீண்டும் காரை ஸ்டார்ட் செய்ய முயன்றான்.

ஒரு முறை... இரண்டு முறை...

இன்ஜின் உயிர்பெறவில்லை. ஸ்டார்ட்டர் சத்தம் மட்டும் கேட்டது.

அவன் டாஷ்போர்டை ஒரு முறை பார்த்துவிட்டு, ஆழமாக மூச்சை இழுத்தான்.

"இன்ஜின்ல ஏதோ பிரச்சினை போல இருக்கு, மல்லிகா. இந்த மழையில எங்கயோ தண்ணி புகுந்திருக்கும்," என்றான்.

அவன் மீண்டும் சாவியைத் திருப்பிப் பார்த்தான். இந்த முறையும் கார் ஸ்டார்ட் ஆகவில்லை.

வெளியே மழை இன்னும் பலமாகக் கொட்டிக் கொண்டிருந்தது. காற்றில் மரங்கள் ஆட, கிளைகள் ஒன்றோடொன்று உரசும் சத்தம் காருக்குள்ளேயே கேட்டது.

"இப்போ வெளியே இறங்குறது சேஃப் இல்ல," என்று ரோஹன் அமைதியாகச் சொன்னான்.

"மழை கொஞ்சம் குறையட்டும். அதுவரைக்கும் நாம காருக்குள்ளயே இருப்போம்."

காரின் இன்ஜின் நின்றதால் ஏசியும் அணைந்துவிட்டது.

சில நிமிடங்களிலேயே காருக்குள் புழுக்கம் ஏற ஆரம்பித்தது. வெளியே கொட்டும் மழையால் ஜன்னல்களெல்லாம் மூடியிருந்தன. காற்றே இல்லாமல் இருந்தது.

மல்லிகா சற்று அசௌகரியமாக நெளிந்தாள்.

"அப்பாடி... ஒரே புழுக்கமா இருக்கே..." என்று மெதுவாக முணுமுணுத்தவள், தான் அணிந்திருந்த ஸ்லீவ்லெஸ் டாப்ஸின் கழுத்துப் பகுதியைப் பிடித்து லேசாக விசிறிக் கொண்டாள்.

அவளது நெற்றியில் வியர்வைத் துளிகள் மெல்ல எட்டிப் பார்த்தன.

ரோஹன் வெளியே கொட்டும் மழையை ஒரு முறை பார்த்துவிட்டு, "மழை கொஞ்சம் குறைஞ்சா ஜன்னலைத் திறக்கலாம். இப்போ திறந்தா உள்ளே தண்ணிதான் வந்துரும்," என்றான்.

அவளது கழுத்து வளைவுகளில் அரும்பிய வியர்வைத் துளிகள் மெதுவாக இறங்குவதை ரோஹன் தன் கண்களால் ஓரப்பார்வையில் விழுங்கினான்.

அந்த நேரத்தில் மல்லிகாவின் போன் மீண்டும் ஒலித்தது.

ஸ்கிரீனைப் பார்த்தாள். அவளது மகன்.

அவள் போனை எடுத்ததும், ஸ்பீக்கரில் அவனது குரல் காருக்குள் தெளிவாகக் கேட்டது.

"என்னம்மா நீங்க! நியூஸ்ல பார்த்தேன். மியாமில பயங்கர புயல் மழையாம். இந்த நேரத்துல வெளியே போகணுமா?"

மல்லிகா பதில் சொல்ல முயன்றாள்.

"இல்லடா... நாங்க..."

அவன் அவளை முடிக்கவே விடவில்லை.

"ரோஹனுக்கு அங்க எவ்வளவோ ஆபீஸ் வேலை இருக்கும். அவனை ஏன் டிஸ்டர்ப் பண்றீங்க? ஒழுங்கா வீட்டுக்குள்ள இருந்தா போதாதா?"

அவ்வளவுதான்.

அடுத்த நொடியே போன் துண்டிக்கப்பட்டது.

காருக்குள் அமைதி.

மல்லிகா மடியில் இருந்த மொபைலை அப்படியே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

வெளியே மழை காரின் கண்ணாடியில் பலமாக மோதியது. வைப்பர்கள் அசைந்துகொண்டே இருந்தன. ஆனால் காருக்குள் யாரும் பேசவில்லை.

சில நொடிகளுக்குப் பிறகு, அவளது கண்களிலிருந்து இரண்டு சொட்டுக் கண்ணீர் மெதுவாகக் கன்னத்தில் வழிந்தது.

அதைத் துடைக்கக்கூட அவள் முயற்சிக்கவில்லை.

ரோஹன் அவசரப்படவில்லை.

அவள் உடைந்து போயிருந்த அந்த நிமிடத்தில், எதையும் பேசாமல் சில விநாடிகள் அமைதியாக இருந்தான்.

பிறகு மெதுவாக அவள் பக்கம் நகர்ந்தான்.

"மல்லிகா..." என்று மென்மையாக அழைத்தபடி, அவளது தோளில் கை வைத்தான்.

அவள் எதிர்க்கவில்லை.

அவன் அவளது தோள்களை மெதுவாகத் தன் பக்கம் இழுத்து, அவள் சாய்ந்து கொள்ளும் அளவுக்கு மட்டும் அணைத்துக் கொண்டான்.

"அழாதீங்க..." என்று அவளது தலையை லேசாகத் தடவினான்.

அவனது அரவணைப்பில் எந்த அவசரமும் இல்லை. எந்த எதிர்பார்ப்பும் இல்லை.

அந்த நிமிடத்தில், அவளைத் தேற்ற வேண்டும் என்பதுதான் அவனது ஒரே எண்ணமாக இருந்தது.

மல்லிகா கண்களை மூடிக் கொண்டாள்.

வெளியே புயல் அடித்துக் கொண்டிருந்தது.

ஆனால் அந்தச் சிறிய காருக்குள், பல நாட்களாக அவள் தேடிக் கொண்டிருந்த ஒரு பாதுகாப்பு மட்டும் அமைதியாக அவளைச் சுற்றிக் கொண்டது.

அவனது அகன்ற மார்பில் சாய்ந்திருந்த மல்லிகா மெதுவாகக் கண்களை மூடினாள்.

அவனது இதயத் துடிப்பு சீராகக் கேட்டது. அந்தச் சூடு, அந்த அமைதி... பல வருடங்களாக அவள் மறந்துபோன ஒரு பாதுகாப்பு உணர்வை அவளுக்குக் கொடுத்தது.

ரோஹன் அவளது கலைந்த கூந்தலை மெதுவாக ஒதுக்கிவிட்டான்.

பிறகு அவளது முதுகை மென்மையாகத் தடவிக் கொடுத்தான். அவள் சற்று அமைதியாகும் வரை அதையே செய்தான்.

அவன் அவளுக்கு மிக அருகில் இருந்தான். அவனது மூச்சுக்காற்று அவளது நெற்றியில் லேசாகப் பட்டது.

ஆனால் அதற்கு மேல் அவன் ஒரு அங்குலம் கூட நகரவில்லை.

அவளை இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொள்ளவும் இல்லை. அவசரப்படவும் இல்லை.

அவள் மனம் கொஞ்சம் தேற வேண்டும் என்பதுதான் அவனுக்கு முக்கியமாக இருந்தது.

அந்தக் கணத்தில், மல்லிகாவை ஒரு பெண்ணாக மட்டுமல்ல, மரியாதைக்குரிய ஒரு மனுஷியாகவும் அவன் நடத்திக் கொண்டிருந்தான்.

"அழாதீங்க மல்லிகா... நான் இருக்கேன்," என்று ரோஹன் மெதுவாகச் சொன்னான்.

அந்த ஒரு வாக்கியம் போதும் என்ற மாதிரி இருந்தது.

மல்லிகாவின் அழுகை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அடங்கியது.

சில நொடிகளுக்குப் பிறகு, அவள் மெதுவாக அவனது மார்பிலிருந்து விலகினாள்.

ரோஹன் எதுவும் பேசவில்லை. புன்னகையுடன் தன் பாக்கெட்டிலிருந்து கர்ச்சீப்பை எடுத்து அவளிடம் நீட்டினான்.

"தேங்க்ஸ்..." என்று மெல்லச் சொல்லிவிட்டு, அவள் அதை வாங்கி கண்களையும் முகத்தையும் துடைத்துக் கொண்டாள்.

அவன் அவளை அவசரப்படுத்தவில்லை. அவள் மீண்டும் இயல்பாகும் வரை அமைதியாகக் காத்திருந்தான்.

அந்த அமைதியே மல்லிகாவை அதிகம் தொட்டது.

தன்னைத் தேற்ற வேண்டிய இடத்தில் தேற்றியிருந்தான். அதற்கு மேல் ஒரு எல்லையையும் அவன் தாண்டவில்லை.

அந்த மரியாதை, அவளது மனதில் ரோஹனைப் பற்றிய எண்ணத்தை இன்னும் உயர்த்தியது.

அவள் அவனை ஒரு முறை பார்த்தாள்.

ரோஹன் வழக்கம்போல் புன்னகைத்தான்.

வெளியே மழையும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் குறைந்தது.

"ஒரு தடவை ட்ரை பண்ணிப் பார்க்கிறேன்," என்று சொல்லிவிட்டு, ரோஹன் சாவியைத் திருப்பினான்.

இந்த முறை இன்ஜின் உடனே உயிர்பெற்றது.

"ஸ்டார்ட் ஆயிடுச்சு," என்று சிரித்தான்.

மல்லிகாவும் நீண்ட நேரத்துக்குப் பிறகு லேசாகப் புன்னகைத்தாள்.

கார் மெதுவாக அந்தக் காட்டுச் சாலையை விட்டு மியாமி நோக்கி நகர்ந்தது.