[sreejachandranhot]

மறுநாள் காலையில் ரேவதி மீண்டும் சேகரின் வீட்டிற்கு வந்தாள். அவள் கையில் ஒரு சிறிய பூ மாலையும், பழங்களும் இருந்தன.

வீட்டிற்குள் நுழைந்ததும் நேராக பூஜை அறைக்குச் சென்றாள். சுத்தமாக அறையை ஒழுங்குபடுத்தினாள்.

பின்னர் ஒரு விளக்கை ஏற்றி, திரி பிடித்து வைத்தாள். அதன் பிறகு சாம்பிராணி வைத்து நறுமணப் புகையை எழுப்பினாள். மெல்லிய மந்திரங்கள் முணுமுணுத்தபடி கண்களை மூடி வேண்டினாள்.

பூஜை அறையிலிருந்து வரும் சாம்பிராணி வாசனையும், விளக்கொளியும் வீட்டை நிரப்பியது.

சேகரின் அம்மா தன் அறையில் இருந்து வெளியே வந்தார். அவரது முகத்தில் ஒரு ஆறுதல் தெரிந்தது.



அம்மா (கண்கள் பொலபொலக்க): “மா… இவ்வளவு நாள் கழித்து வீடு இப்படி அமைதியாகவும், புனிதமாகவும் இருக்கிறது. என் மனம் இலேசாக இருக்கு.”

ரேவதி புன்னகையுடன் அம்மாவின் கையைப் பிடித்தாள்.
“அம்மா, இனிமேல் நான் தினமும் வருவேன். உங்களைப் பார்த்துக்கொள்வேன்,” என்றாள் மெதுவாக.

அன்றிலிருந்து ரேவதியின் வழக்கம் மாறியது. தினமும் பள்ளி முடிந்ததும் சேகரின் வீட்டுக்கு வந்து சேர்ந்தாள். சேகரின் அம்மாவுக்கு மருந்து கொடுப்பது, சமைத்து ஊட்டுவது, வீட்டை சுத்தம் செய்வது, பூஜை அறையை பராமரிப்பது — எல்லாம் அவள் பொறுப்பில் இருந்தது.

மாலை நேரங்களில் இருவரும் நீண்ட நேரம் பேசிக்கொண்டிருப்பார்கள். அம்மா தன் இளமைக்கால கதைகளைச் சொல்வார். ரேவதி தன் வருத்தங்களைப் பகிர்ந்துகொள்வாள். அம்மாவின் அன்பான வார்த்தைகள் ரேவதியின் மனதை ஆற்றின.

சேகர் வீட்டுக்கு வந்தபோதெல்லாம் இந்தக் காட்சியைப் பார்த்து மனதுக்குள் மகிழ்ச்சியடைந்தான். அவன் பேசாமல் அமைதியாக நின்று பார்ப்பான்.

நாட்கள் செல்லச் செல்ல, சேகரின் வீடு ரேவதியின் இரண்டாவது வீடாக மாறியது. அம்மாவின் முகத்தில் தினமும் ஒரு புதிய ஒளி தெரிந்தது.