Incest நிர்மல புனிதம் (CFNM)

[Rudran]

நிர்மல புனிதம்

சென்னையின் பரபரப்பான அடையார் பகுதியில் ஒரு அடுக்குமாடி குடியிருப்பு. அங்குதான் வசிக்கிறது அந்தச் சிறிய, அழகான குடும்பம்.
ராஜேஸ்வரி (அம்மா): கணவனை இழந்தவர், ஆனால் எதையும் தாங்கும் மனவலிமை கொண்டவர். தன் பிள்ளைகளே உலகம் என்று வாழ்பவர். நவீன காலத்தில் வாழ்ந்தாலும், தன் வேரான கிராமத்து நம்பிக்கைகளையும், குலதெய்வப் பற்றையும் ஒருபோதும் கைவிடாதவர்.

காவ்யா (அக்கா): ஒரு தனியார் வங்கியில் மேலாளர். கூர்மையான அறிவு, தம்பியின் மீது அளவு கடந்த பாசம், அதே சமயம் அவனை எப்போதும் வம்பு இழுத்துக் கொண்டே இருக்கும் குறும்புக்காரி.

கார்த்திக் (தம்பி): ஒரு முன்னணி ஐடி நிறுவனத்தில் மென்பொருள் பொறியாளர். ஜிம்முக்குச் சென்று தன் உடம்பை இரும்பாக செதுக்கி வைத்திருப்பவன். நாகரீகமான உடைகள், பைக் ரைடிங் என்றால் அவனுக்கு உயிர். ஆனால், அம்மா என்றால் ஒருவித பயமும் மரியாதையும் உண்டு.

இவர்களுக்குள் இருக்கும் உறவு மிகவும் இறுக்கமானது. ஆனாலும், ஒரு வளர்ந்த ஆண் மகன் என்ற முறையில் கார்த்திக்கிற்கும், அவன் அம்மா மற்றும் அக்காவுக்கும் இடையே ஒரு மெல்லிய, கண்ணுக்குத் தெரியாத 'தடை' இருந்தது. அதுதான் நாகரீகம் கற்பித்த "கூச்சம்". ஒரு எல்லைக்கு மேல் அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் தனிப்பட்ட விஷயங்களைப் பகிர்ந்து கொள்வதில்லை.

அன்று ஒரு மழைக்கால மாலை. கார்த்திக் தன் விலையுயர்ந்த பைக்கில் அலுவலகத்திலிருந்து திரும்பிக் கொண்டிருந்தான். திடீரென ஒரு திருப்பத்தில் நாய் ஒன்று குறுக்கே வர, பிரேக் அடித்த கார்த்திக் நிலைதடுமாறி கீழே விழுந்தான்.
பைக் அவன் கால் மீது சாய்ந்தது. நல்லவேளையாக தலைக்கவசம் (Helmet) இருந்ததால் உயிர் தப்பினான். ஆனால், இடது காலில் பலமான அடி, சிராய்ப்புகள். ரத்தம் சொட்டச் சொட்ட நண்பர்கள் உதவியுடன் வீடு வந்து சேர்ந்தான்.

கார்த்திக்கின் காயத்தைப் பார்த்ததும் ராஜேஸ்வரிக்கு இதயம் நின்று போனது போலானது. "ஐயோ கார்த்திக்! என்னப்பா இது? காலெல்லாம் இப்படி ரத்தமா இருக்கே!" என்று கதறினார். காவ்யா முதலுதவி செய்து காயங்களைக் கழுவிக்கொண்டிருக்க, ராஜேஸ்வரி ஒரு மூலையில் அமர்ந்து சாமிப் படத்தைப் பார்த்து அழத் தொடங்கினார்.
"எல்லாம் என் தப்புதான்! அப்போவே அந்த வேண்டுதலை முடிச்சிருக்கணும்," என்று முணுமுணுத்தார்.
மறுநாள் காலை, கார்த்திக் மெல்ல நடக்கத் தொடங்கியபோது ராஜேஸ்வரி அவனை அழைத்து அமர வைத்தார்.
"கார்த்திக், காவ்யா... ரெண்டு பேரும் கவனிங்க. கார்த்திக் பிறந்தப்போ, அவனுக்கு அஞ்சு வயசு இருக்கும்போது நம்ம அத்திப்பாக்கம் கிராமத்துல ஒரு வேண்டுதல் வச்சேன். அவன் கையால ஆத்துல இருந்து 50 குடம் தண்ணி எடுத்து அபிஷேகம் பண்றதா நேர்ந்துக்கிட்டேன். அந்த நேர்த்திக்கடன் அப்படியே பாதியில நிக்குது. அதான் இப்போ அவனுக்குப் பலத்த அடி விழுந்திருக்கு. வர்ற வெள்ளிக்கிழமை நாம ஊருக்குப் போறோம். அந்த வேண்டுதலை முடிச்சாதான் என் மனசு ஆறும்," என்றார் பிடிவாதமாக.

கார்த்திக் முதலில் மறுத்தான். "அம்மா, இதெல்லாம் மூடநம்பிக்கைம்மா. சின்ன வயசுல பண்ண வேண்டியதை இப்போ எப்படி?" என்றான்.
ஆனால் காவ்யா, "கார்த்திக், அம்மா எவ்வளவு வருத்தப்படுறாங்க பாரு. அவங்க மனசுக்காக நாம போய் தான் ஆகணும். எனக்கும் ஒரு பிரேக் கிடைச்ச மாதிரி இருக்கும்," என்று சமாதானப்படுத்தினாள்.
மூவரும் ஊருக்குக் கிளம்பினார்கள். பசுமை போர்த்திய அந்த அழகிய அத்திப்பாக்கம் கிராமம் அவர்களை வரவேற்றது. நதியின் சலசலப்பும், தூரத்தில் கேட்ட கோவில் மணியோசையும் ஒரு விதமான அமைதியைத் தந்தன. ஆனால், அங்கு கார்த்திக்கிற்காகக் காத்திருந்த அந்தச் சவாலான சடங்கு பற்றி அவன் அப்போது அறிந்திருக்கவில்லை.


அத்திப்பாக்கம் கிராமத்தின் எல்லையில் இருந்த அந்தப் பெரிய ஓட்டு வீடு, கார்த்திக்கின் குடும்பத்தைப் பார்த்ததும் புன்னகைப்பது போல் இருந்தது. திண்ணையில் அமர்ந்து வெற்றிலை இடித்துக் கொண்டிருந்த பாட்டி அன்னபூரணி, கார் சத்தம் கேட்டுத் தள்ளாடியபடி எழுந்து வந்தார்.
"வாடா என் ராசா! வாம்மா ராஜேஸ்வரி... காவ்யா குட்டி எப்படி இருக்கே?" என்று பாட்டி கேட்க, அந்த வீடே உயிர்பெற்றது. சிட்டியின் ஏசி காற்றில் வளர்ந்த கார்த்திக்கிற்கு, அந்த மண்பனை வாசனையும், பாட்டியின் பாசமான அணைப்பும் ஒரு புதுவிதமான இதத்தைத் தந்தது.
உள்ளே அமர்ந்து காபி குடித்தபடி, ராஜேஸ்வரி மெல்லப் பேச்சைத் தொடங்கினார். "அத்தை... கார்த்திக்குக்கு ஒரு சின்ன ஆக்சிடென்ட் ஆகிடுச்சு. அப்போதான் எனக்கு அந்தப் பழைய வேண்டுதல் நினைவுக்கு வந்தது. இவன் கையால ஆத்துல இருந்து 50 குடம் தண்ணி எடுத்து அபிஷேகம் பண்றதா நேர்ந்துக்கிட்டேனே... அதை இப்போ முடிச்சுடலாம்னு வந்திருக்கோம்," என்றார்.
பாட்டி ஒரு நிமிடம் மௌனமாக இருந்தார். "அது நல்ல விஷயம் தான் ராஜேஸ்வரி. ஆனா இவன் இப்போ வளர்ந்து ஆளா நிக்கிறான். அந்த வேண்டுதலை இப்போ நிறைவேத்தணும்னா அதுக்குச் சில நியமங்கள் இருக்கே... சரி, நாம முதல்ல குலதெய்வம் கோவிலுக்குப் போய் பூசாரி கிட்ட கேட்டுப்போம்," என்றார் ஒருவித மர்மமான புன்னகையோடு.
மாலையில், பாட்டி முன்னே செல்ல ராஜேஸ்வரி, காவ்யா மற்றும் கார்த்திக் மூவரும் கோவிலுக்கு வந்தனர். ஊர் எல்லையில் இருந்த அந்தக் கருப்பண்ணசாமி கோவில் மிகவும் பழமையானது. வேப்ப மரங்களின் காற்று உடலைச் சிலிர்க்க வைத்தது.
கோவில் பூசாரி முனுசாமி, திருநீறு பூசி சாமிக்குத் தீபாராதனை காட்டிக் கொண்டிருந்தார். இவர்களைப் பார்த்ததும், "வாங்க அன்னபூரணி அம்மா... ராஜேஸ்வரி, ரொம்ப நாள் கழிச்சு வந்திருக்கீங்க. தம்பிதான் கார்த்திக்கா? நல்லா வளர்ந்து வாலிபனா நிக்கிறான்!" என்று நலம் விசாரித்தார்.

ராஜேஸ்வரி தயக்கத்துடன் தன் வேண்டுதலை விளக்கினார். "சாமி... இவன் அஞ்சு வயசுல செய்ய வேண்டிய வேண்டுதல். இப்போ இவனுக்கு 25 வயசாகுது. விபத்துல இருந்து தப்பிச்சு வந்திருக்கான். அந்த 50 குடம் தீர்த்த அபிஷேகத்தை இப்போ செய்யலாமா?" என்று கேட்டார்.
பூசாரி முனுசாமி கார்த்திக்கை மேலிருந்து கீழ் வரை ஒரு முறை உற்றுப் பார்த்தார். பிறகு ஒரு மெல்லிய, மௌனமான சிரிப்பை உதிர்த்தார். "செய்யலாமே... ஆனா ராஜேஸ்வரி, அஞ்சு வயசு குழந்தையா இருக்கும்போது பண்றதுக்கும், வளர்ந்த வாலிபனா பண்றதுக்கும் வித்தியாசம் இருக்கு."
அவர் தொடர்ந்தார், "நம்ம ஊர் முறைப்படி, வாலிபர்கள் இந்தத் தீர்த்தக் குட வேண்டுதலைச் செய்யணும்னா, அது 'நிர்மல சடங்கு' முறையில தான் நடக்கணும். அதாவது, கார்த்திக் ஆற்றுக்குச் சென்று குளித்துவிட்டு, அங்கேயே தன் ஆடைகளை எல்லாம் நீக்கிவிட்டு, ஒரு நூல் கூட உடலில் இல்லாமல் முழு நிர்வாணமாகத் தான் அந்த 50 குடங்களையும் சுமந்து வரவேண்டும். இடையில் துண்டு கட்டவோ, மறைக்கவோ அனுமதி இல்லை. ஏன்னா, அவன் சாமிக்குக் குழந்தையாத் தன்னையே அர்ப்பணிக்கிறான். இதுதான் அந்த வேண்டுதலோட முழு பலன்."

பூசாரி சொன்னதைக் கேட்டு கார்த்திக்கிற்குப் பூமி பிளப்பது போல் இருந்தது. "என்னது? நிர்வாணமாவா? சாமி... இது சாத்தியமே இல்லை. நான் எப்படி அம்மா, அக்கா முன்னாடி..." என்று அவன் பதறினான்.
ராஜேஸ்வரியும் அதிர்ச்சியில் உறைந்து போனார். தன் வளர்ந்த மகன், திருமண வயதில் இருக்கும் வாலிபன், ஒரு சிறு துணி கூட இன்றி ஊர் முன்னால் நிற்பதா? "சாமி... வேற வழி இல்லையா? இவன் பெரிய பையனாச்சே," என்று தயக்கத்துடன் கேட்டார்.
ஆனால் காவ்யா, முதலில் அதிர்ச்சியடைந்தாலும், சட்டென ஒரு குறும்புச் சிரிப்பை வெளிப்படுத்தினாள். தன் தம்பியின் தர்மசங்கடத்தைப் பார்த்து அவளுக்குச் சிரிப்பு வந்துவிட்டது. "ஏன் கார்த்திக்... ஜிம்முக்குப் போய் உடம்பை ஏத்தினது எல்லாம் இப்போ ஊருக்கே தெரியட்டும்னு தான் போல! பூசாரி சார், இவன் சிக்ஸ் பேக் (Six pack) வச்சிருக்கான், அதான் சாமி இப்படி ஒரு டெஸ்ட் (Test) வைக்குது போல!" என்று பலமாகச் சிரித்தாள்.
"காவ்யா! விளையாடாதே!" என்று கார்த்திக் கத்தினான். அவனது முகம் கூச்சத்தாலும் கோபத்தாலும் சிவந்து போயிருந்தது.
பாட்டி குறுக்கிட்டு, "கார்த்திக், இது சாமி குத்தம் ஆகிடக் கூடாதுடா. உன்னை பெத்த அம்மாவும், கூடப் பிறந்த அக்காவும் தானே கூட இருக்கப் போறாங்க. இதுல என்ன தயக்கம்? நாளைக்கு அதிகாலை ஆத்துல யாரும் இல்லாத நேரத்துல இதை முடிச்சுடலாம்," என்றார் உறுதியாக.
கார்த்திக் தன் அம்மாவின் முகத்தைப் பார்த்தான். அங்கே மகனின் நலனுக்காக எதையும் செய்யத் துணியும் ஒரு தாயின் தவிப்பு தெரிந்தது. மறுபக்கம் அக்காவின் கேலியான பார்வை அவனைச் சீண்டியது. தப்பிக்க வழியின்றி, தன் வாழ்வின் மிகப்பெரிய தர்மசங்கடமான சடங்கிற்கு அவன் சம்மதித்த அந்தத் தருணம், அவனது மனதிற்குள் பல புயல்களைக் கிளப்பியது.


ஆற்றின் படிக்கட்டுகளில் கார்த்திக் கைகட்டி நின்றிருந்தான். குளிர் காற்று வீசினாலும், அவனுக்கு உள்ளுக்குள் வியர்த்துக் கொட்டியது. பாட்டி ஒரு தட்டில் விபூதி மற்றும் சந்தனத்தை வைத்திருந்தார். ராஜேஸ்வரி ஒரு துண்டை வைத்தபடி மகனையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். காவ்யா மட்டும் தன் தம்பியின் பயத்தைக் கண்டு ரகசியமாகச் சிரித்தபடி, "என்ன கார்த்திக்... ஜிம்முக்கு எதுக்குப் போறே? உன் 'ஆண்மையை' சாமி முன்னாடி காட்டும் போது இப்படி நடுங்குறியே?" என்று கிண்டல் செய்தாள்.
"காவ்யா, ப்ளீஸ்... நீங்க ரெண்டு பேரும் அங்கட்டு திரும்பி நில்லுங்க," என்று கார்த்திக் கெஞ்சினான்.
"அடேய்... இப்போ எதுக்குடா வெட்கப்படுற? உன்னைக் குழந்தையா தூக்கி வளர்த்தவங்க தான் நாங்க. உன்னோட 'எல்லாமே' எங்களுக்குத் தெரியும். இப்போ எதுக்கு இந்தப் புது நடிப்பு?" என்று பாட்டி செல்லமாக அதட்டினார்.

ராஜேஸ்வரி மெல்ல அவன் அருகில் வந்தார். "கார்த்திக், என் செல்லம்ல... அம்மாவுக்காகச் செய்யுப்பா. இதோ பாரு, யாரும் வரமாட்டாங்க," என்று கெஞ்சினார்.
கார்த்திக் நடுங்கும் கைகளால் தன் சட்டையின் பொத்தான்களைக் கழற்றினான். சட்டை தரையில் விழுந்த போது, அவனது திரண்ட தோள்களும், செதுக்கப்பட்ட மார்புத் தசைகளும் அதிகாலை வெளிச்சத்தில் ஜொலித்தன.
"வாஹ்! தம்பிக்கு உடம்பு கும்முன்னு தான் இருக்கு. ஆனா, கீழ் பகுதி தான் இப்போ மெயின் (Main)," என்று காவ்யா கண்ணடித்தாள்.
அடுத்து அவன் தன் பேண்ட்டின் பெல்ட்டைத் தளர்த்திய போது, அவனது இதயம் படபடவெனத் துடித்தது. "அக்கா... ப்ளீஸ்... நீயாவது அங்கட்டுத் திரும்பி நில்லேன். உனக்கு முன்னாடி நான் எப்படி..." என்று அவன் மீண்டும் கெஞ்சினான்.
காவ்யா பிடிவாதமாக நின்றாள். "முடியாது! நீ எப்படி இந்தச் சடங்கை முடிக்கிறேன்னு நான் பார்த்தே ஆகணும். எனக்கும் உன் மேல அக்கறை இருக்குல்ல?" என்று சொல்லிவிட்டு, அவனது இடுப்பையே உற்றுப் பார்த்தாள். அவளது கண்களில் ஒருவிதமான ஆர்வம் மின்னியது; தன் தம்பி ஒரு முழு ஆணாக வளர்ந்து நிற்பதை ரசிக்கும் ஒரு சகோதரியின் உரிமையும் அதில் கலந்திருந்தது.
ராஜேஸ்வரி மெல்ல அவன் அருகில் வந்து, அவனது பேண்ட்டை உருவ உதவினார். கார்த்திக் இப்போது வெறும் உள்ளாடையுடன் நின்றான். அவனது ஜிம் பாடி அந்த அரைகுறை உடையில் மிக எடுப்பாகத் தெரிந்தது.
"கார்த்திக்... இதையும் கழட்டிடுப்பா... அப்போதான் சடங்கு முழுமையாகும்," என்றார் அம்மா.
கார்த்திக் கண்கள் கலங்க, வேறு வழியின்றித் தன் கடைசி ஆடையையும் மெல்லக் கீழே தள்ளினான். அவன் உடம்பில் ஒரு நூல் கூட இல்லாமல், அதிகாலை நதிக்கரையில் முழு நிர்வாணமாக நின்றான். அவனது ஆண்மை தன்னிச்சையாக நடுங்கிக் கொண்டிருக்க, அவன் கைகளால் அதை மறைக்க முயன்றான்.
"கையை எடு கார்த்திக்! சாமி முன்னாடி எதையும் மறைக்கக் கூடாது," என்று பாட்டி அதட்ட, அவன் கைகளைத் தளர்த்தினான்.
ராஜேஸ்வரி தன் மகனை மேலிருந்து கீழ் வரை பார்த்தார். ஒரு தாயாக அவருக்கு முதலில் கூச்சமாக இருந்தாலும், தன் மகன் ஒரு வீரனைப் போல, கட்டுக்கோப்பான உடலோடு வளர்ந்து நிற்பதைப் பார்க்கும்போது அவருக்குள் ஒரு பெருமிதம் ஏற்பட்டது. "என் புள்ளை ராஜகுமாரன் மாதிரி இருக்கான் பாரு," என்று சொல்லிக்கொண்டே, அவனது நெற்றியில் திருநீறு பூசினார். அப்படிச் செய்யும்போது, அவனது அந்தப் பகுதிக்கு மிக அருகில் அம்மாவின் கைகள் உரசியது கார்த்திக்கிற்கு மின்சார அதிர்ச்சியைத் தந்தது.
பாட்டி சிரித்துக்கொண்டே, "பாரு ராஜேஸ்வரி... இவன் அப்பா மாதிரியே நல்ல வாட்டசாட்டமா இருக்கான். இவனைப் பார்க்கிற பொண்ணுக்குக் கொடுத்து வச்சிருக்கணும்," என்று சொடுக்குப் போட்டார்.
காவ்யா மெல்ல அவன் அருகில் வந்து, அவனது வெறும் தோளில் கை போட்டாள். "என்ன கார்த்திக்... 'இதுக்காகத் தான்' இவ்வளவு சீன் போட்டீயா? பார்க்க லட்சணமாத் தான் இருக்கே. ஆனா, ஆத்துக்குள்ள இறங்கும்போது ஜாக்கிரதை... ஜலதேவதை உன் 'அழகைப்' பார்த்து மயங்கிடப் போறா!" என்று அவனது இடுப்பை ஒரு கிள்ளு கிள்ளினாள்.
"ஐயோ அக்கா! விடுங்கம்மா..." என்று கார்த்திக் சங்கடத்தில் நெளிந்தான்.
நிர்வாணக் கோலத்தில், மஞ்சள் பூசிய மேனியுடன் கார்த்திக் ஆற்றுப் படிக்கட்டுகளில் இறங்கத் தொடங்கினான். 50 குடங்களை அவன் சுமக்க வேண்டிய அந்தப் புனிதமான, அதே சமயம் தர்மசங்கடமான பயணம் இப்போது தொடங்கியது.
படிக்கட்டுகளில் அவன் ஒவ்வொரு அடியாக எடுத்து வைக்கும்போது, அவனது அந்த நிர்வாண அசைவுகள் அம்மாவிற்கும் அக்காவிற்கும் ஒரு புதிய ரகசியப் பகிர்தலைத் தந்தது. தன் தம்பி, தன் மகன் என்ற நிலையைத் தாண்டி, அவன் ஒரு கம்பீரமான ஆண்மகனாக அவர்கள் கண்முன்னே நதியை நோக்கித் தள்ளாடித் தள்ளாடி நடந்தான்.

கார்த்திக் மெல்ல நதியில் காலடி வைத்தான். நீரின் ஜில்லிப்பு பாதங்களில் பட்டதும் அவனது உடல் ஒருமுறை குலுங்கியது. இடுப்பு வரை நீர் வந்ததும், அவன் தன் அக்கா மற்றும் அம்மாவைப் பார்த்தான். அவர்கள் கரையிலிருந்து அவனையே இமைக்காமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர்.
"கார்த்திக், மூழ்கி எழுந்திருப்பா!" என்று பாட்டி குரல் கொடுக்க, அவன் ஒரு நீண்ட மூச்சை இழுத்துவிட்டு நதிக்குள் மூழ்கினான்.
அவன் நீருக்குள் மூழ்கி எழுந்தபோது, அந்தக் கடும் குளிர்ச்சியில் அவனது உடல் அப்படியே விறைத்துப் போனது. அவனது தட்டையான வயிறும், விரிந்த மார்பும் குளிரில் சுருங்கின. குறிப்பாக, அவனது அந்தப் பகுதி குளிரால் கடுமையாக விறைத்து, இரும்புத் தடி போல நிமிர்ந்து நின்றது. நீர் சொட்டச் சொட்ட அவன் நிமிர்ந்தபோது, ஒரு கிரேக்கச் சிலையே நதியிலிருந்து உயிர்பெற்று வருவது போல இருந்தது.
கரை ஓரத்தில் நின்றிருந்த காவ்யா, தன் கையில் இருந்த மொபைலை மிக லாவகமாகச் செயல்படுத்துவதை கார்த்திக் கவனிக்கவில்லை. "தம்பி... இந்தா குடம்!" என்று சொல்லி ஒரு பித்தளைக் குடத்தை அவன் பக்கம் வீசினாள்.
கார்த்திக் குடத்தைப் பிடித்து மீண்டும் நீரில் மூழ்கித் தீர்த்தத்தை முகர்ந்து, அதைத் தன் தோளில் தூக்கி வைத்துக் கொண்டான். அவன் நதியிலிருந்து ஒவ்வொரு அடியாக எடுத்து வைத்து வெளியே வந்தபோது, காவ்யாவின் கேமரா அவனது ஒவ்வொரு அங்குலத்தையும் படம் பிடித்தது.
அவனது சிக்ஸ் பேக் தசைகளின் இடுக்குகளில் நீர் ஓடைகள் போல வழிந்தது. குறிப்பாக, விறைத்து நின்ற அவனது அந்த உறுப்பின் முனையிலிருந்து நீர் சொட்டுச் சொட்டாக விழுந்து, அவன் இடுப்பிலிருந்து ஒரு சிறிய அருவியே கொட்டுவது போல இருந்தது.

முரட்டுத்தனமான அழகைப் பார்த்தபோது, அவளுக்குள் ஒரு இனம் புரியாத பூரிப்பு ஏற்பட்டது. "என்னா ஒரு உடம்பு இவனுக்கு... இவ்வளவு நாளா இதுவா பேண்ட், ஷர்ட்டுக்குள்ள ஒளிஞ்சு கிடந்தது?" என்று மனதிற்குள் நினைத்துக் கொண்டே, அவனது அந்த விறைத்த பாகத்தை ‘ஜூம்’ (Zoom) செய்து ரசித்தாள்.

கார்த்திக் குடத்தைச் சுமந்து கொண்டு அவர்களைக் கடந்து கோவிலை நோக்கி நடந்தான். அவன் அவர்களைத் தாண்டியபோது, காவ்யாவின் பார்வை அவனது பின்புறத்தில் நிலைத்தது.
அவன் நிர்வாணமாகப் படி ஏறிச் செல்லும்போது, அவனது ஜிம்முக்குச் சென்று ஏற்றிய அந்த உருண்டையான பிட்டம் (குண்டி) அவனது ஒவ்வொரு நடைக்கும் ஏற்ப இடமும் வலமும் தாளமிட்டபடி அசைந்தாடியது. அதன் தசைப் பிடிப்பும், அந்தப் பிளவுகளுக்குள் வழிந்து ஓடும் நீரும் காவ்யாவைப் பித்துப் பிடிக்க வைத்தது.

ராஜேஸ்வரி தன் மகனின் அந்தப் பின்புற அழகையும், அவன் சுமந்து செல்லும் பாரத்தையும் பார்த்து, "என் புள்ளை இவ்வளவு பெருசா வளர்ந்துட்டான்... இவன் அப்பா மாதிரியே நல்ல ஆரோக்கியமா இருக்கான்," என்று பெருமிதத்தோடு ஒரு தாயாக ரசித்தார்.

கார்த்திக்கிற்குத் தன் நிர்வாண நிலை ஒரு விசித்திரமான உணர்வைத் தந்தது.
முதலில் எல்லாரும் பார்க்கிறார்களே என்ற கூச்சம் அவனைக் கொன்றது. ஆனால், தன் அக்கா மற்றும் அம்மாவின் கண்களில் ஆபாசம் இல்லை, ஒருவிதமான ரசிப்பும் அன்பும் இருப்பதை உணர்ந்தபோது அவனுக்குள் ஒரு நிம்மதி பிறந்தது.
தான் ஒரு வளர்ந்த ஆண்மகன் என்பதைத் தன் குடும்பம் இப்போது அப்பட்டமாகப் பார்த்துவிட்டதை நினைத்து அவன் தவித்தான். அதே சமயம், தன் உடலின் மீது இருந்த அந்தத் தயக்கம் உடைந்து, ஒரு புதிய தன்னம்பிக்கை அவனுக்குள் பிறப்பதையும் அவன் உணர்ந்தான். அந்த விறைப்பும், குளிரும், பாரமும் அவனுக்கு ஒரு 'ஆண்' என்ற கர்வத்தைத் தந்தது.
கோவிலைச் சென்றடைந்து முதல் குடத்தை அவன் ஊற்றும்போது, பூசாரி, "நல்லா வருப்பா தம்பி!" என்றார். கார்த்திக் மீண்டும் நதியை நோக்கித் திரும்பினான். இன்னும் 49 முறை இந்தத் தர்மசங்கடமான, அதே சமயம் ரசனை மிக்க ஊர்வலத்தை அவன் செய்ய வேண்டும்.
இருபதாவது குடத்தைத் தூக்கி வரும்போது கார்த்திக்கின் மூச்சு பலமாக வாங்கியது. ஜிம்முக்குச் சென்று ஏற்றிய தசைகள் இப்போது வேலையின் பளுவால் துடிக்கத் தொடங்கின. அவன் நதியிலிருந்து கரையேறி வரும்போது, அவனது நெஞ்சுக்கூடு ஏறி இறங்கிய வேகத்தில், அவனது அந்த நிர்வாண உறுப்பும் தாளமிடுவது போல முன்னும் பின்னும் அசைந்தாடியது. குளிரில் விறைத்திருந்த அவனது உடல் இப்போது உழைப்பின் சூட்டில் செந்நிறமாக மாறத் தொடங்கியது.
கார்த்திக் தன் கைகளால் மறைக்கக் கூடத் தெம்பின்றி, தலை குனிந்து வெட்கத்தோடு நடந்தான். "அம்மா... முடியல..." என்று அவன் முணுமுணுக்கும்போது, அவனது குரலில் இருந்த அந்தச் சிறுபிள்ளைத்தனமான தவிப்பு ராஜேஸ்வரியின் மனதை உருக்கியது.

காவ்யா இம்முறை சும்மா இருக்கவில்லை. "இரு கார்த்திக், உடம்பெல்லாம் தண்ணியும் வியர்வையுமா இருக்கு," என்று சொல்லி தன் கைக்குட்டையை எடுத்தாள். அவன் அருகில் நெருங்கி வந்தவள், அவனது பரந்த மார்பில் இருந்த நீர்த்துளிகளை மெல்லத் துடைக்க ஆரம்பித்தாள்.

காவ்யா துடைப்பது போலச் செய்து, அவனது மார்புக் காம்புகளைத் தன் விரல்களால் மெல்ல உரசினாள். கார்த்திக் சிலிர்த்துப் போய், "அக்கா... என்ன பண்றீங்க?" என்று படபடத்தான்.

அவள் குனிந்து அவனது அடிவயிற்றில் இருந்த நீரைத் துடைக்க முயன்றபோது, அவளது கண்கள் நேராக அவனது அந்த வீரியமான உறுப்பின் மீது நிலைத்தன. "தம்பிக்கு இவ்வளவு களைப்புலயும் இது மட்டும் எப்படி இவ்வளவு கம்பீரமா நிக்குது?" என்று கேலியாகக் கேட்டபடி, அதன் மிக அருகில் தன் கையை ஏதோ ஒரு துளியைத் துடைப்பது போலக் கொண்டு சென்றாள்.

கார்த்திக் கூச்சத்தின் எல்லைக்கே சென்றான். தன் சொந்த அக்கா தன் நிர்வாணத்தை இவ்வளவு நெருக்கமாகப் பார்ப்பதும், தொடுவதும் அவனுக்குள் ஒரு விசித்திரமான சங்கடத்தையும், அதே சமயம் ஒரு புதுவிதமான உணர்வையும் தூண்டியது. அவன் முகம் தக்காளி போலச் சிவந்தது.
மகனின் தவிப்பைக் கண்ட ராஜேஸ்வரி, அவனது மறுபுறம் வந்து அவன் தோளைத் தாங்கிக் கொண்டார். "என் செல்லம்... இன்னும் கொஞ்சம்தான்," என்று சொல்லி அவனது இடுப்பை வருடினார். ஒரு தாயாக அவர் தன் மகனின் நிர்வாணத்தை ஒரு தெய்வச் சிலையாகவே பார்த்தார். அவனது திரண்ட தொடைத் தசைகள் உராய்வதையும், அவனது அந்தப் பகுதி ஆடுவதையும் அவர் ஒரு மெல்லிய பூரிப்போடு கவனித்தார்.
பாட்டி அன்னபூரணி திண்ணையில் அமர்ந்து இதையெல்லாம் ரசித்துக் கொண்டிருந்தார். "ராஜேஸ்வரி, பாரு... இவன் வெட்கப்படுறதைப் பார்த்தா பொண்ணுங்க எல்லாம் மயங்கி விழுந்துடுவாங்க. அந்தக் காலத்துல இவன் தாத்தா இப்படித்தான் ஊர் முன்னாடி ஆத்துல குளிப்பாரு," என்று சொல்லி உரக்கச் சிரித்தார்.

கார்த்திக் மெல்ல மெல்ல ஒரு உண்மையை உணர்ந்தான். ஆரம்பத்தில் இருந்த அந்த மரண வேதனை போன்ற கூச்சம் இப்போது ஒரு சுகமான வெட்கமாக மாறத் தொடங்கியது.
காவ்யா ரகசியமாகத் தன் கேமராவில் அவனது 'முன்பக்க' விடைப்பையும், அவன் திரும்பி நடக்கும்போது அசையும் 'பின்பக்க' அழகையும் பதிவு செய்வதை அவன் கவனித்தாலும், அதைத் தடுக்கத் தோன்றவில்லை.

தன் உடலைத் தன் குடும்பம் இவ்வளவு ஆழமாக ரசிப்பது அவனுக்குள் ஒரு கர்வத்தைத் தந்தது. தான் ஒரு ஆண்மகன் என்பதையும், தன் உடல் அத்தனை அழகாக இருக்கிறது என்பதையும் அவர்களின் கண்களே அவனுக்குச் சொல்லின.

முப்பதாவது குடத்தை எடுத்துக்கொண்டு அவன் படி ஏறியபோது, அவன் இனி எதையும் மறைக்க முயலவில்லை. கைகளை வீசி, தன் ஆண்மை காற்றில் ஊசலாட, ஒரு காட்டு வேங்கையைப் போல அவன் கம்பீரமாக நடந்தான். அவனது ஒவ்வொரு அசைவையும் காவ்யா தன் கண்களாலும், கேமராவாலும் பருகிக் கொண்டிருந்தாள். அந்த நதிக்கரையில், ஒரு சடங்கு என்பது வெறும் வழிபாடாக இல்லாமல், ஒரு வாலிபனின் அழகைக் கொண்டாடும் ஒரு திருவிழாவாக மாறியிருந்தது.

பக்கத்து ஊரில் இருக்கும் அத்தை மல்லிகா, வேண்டுதல் நடக்கும் செய்தி அறிந்து அதிகாலையிலேயே வந்து சேர்ந்தாள். அவள் படித்துறையில் கால் வைத்தபோது, எதிரே கார்த்திக் தன் முப்பதாவது குடத்தைத் தோளில் சுமந்து, முழு நிர்வாணமாகக் கரையேறி வந்து கொண்டிருந்தான்.
அவள் பார்த்த அந்த முதல் காட்சி அவளை அப்படியே சிலையாக்கியது. கார்த்திக் இப்போது வெறும் சிறுவன் அல்ல; ஜிம் உடற்பயிற்சியால் திரண்ட தோள்களும், செதுக்கப்பட்ட வயிறும், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக ஒரு வாலிபனுக்கே உரிய கம்பீரத்துடன் விறைத்து நிற்கும் அவனது அந்தப் பகுதியும் அவளைப் பிரமிக்க வைத்தன.
மல்லிகா அத்தை அப்படியே வாயடைத்து நின்றாள். "அடேய் கார்த்திக்... இது என்னடா கோலம்?" என்று அவள் கேட்டாலும், அவளது கண்கள் அவனது அந்த வீரியமான அழகை விட்டு நகர மறுத்தன.

அத்தையைப் பார்த்ததும் கார்த்திக்கிற்குத் தூக்கி வாரிப்போட்டது. ஏற்கனவே அம்மா, அக்கா முன்னால் நிர்வாணமாக நிற்பதே பெரிய விஷயம், இதில் அத்தையும் சேர்ந்துவிட்டாளே என்ற பதற்றத்தில், அவன் கையில் இருந்த குடத்தைக் கீழே போட்டுவிட்டு, அருகில் நின்றிருந்த அக்கா காவ்யாவிற்குப் பின்னால் ஓடிச் சென்று ஒளிந்தான்.
அவன் பதற்றத்தில் ஓடி வந்து காவ்யாவின் பின்புறத்தில் தன் உடலை அப்படியே அழுத்தினான். அவனது வெறும் மார்பு அவளது முதுகிலும், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக அவனது விறைத்து நின்ற அந்தப் பகுதி காவ்யாவின் பின்புறத் தசைப் பிடிப்புகளில் (Buttocks) பலமாக இடித்தது.

அந்தத் திடீர் தீண்டலில் காவ்யா ஒரு நிமிடம் அதிர்ந்து போனாள். தன் தம்பியின் அந்த வெப்பமான, விறைப்பான பகுதி தன் உடலோடு அழுந்துவதை உணர்ந்தபோது அவளுக்குள் ஒரு சிலிர்ப்பு ஓடியது. "கார்த்திக்... என்னடா பண்ற?" என்று அவள் தழுதழுத்த குரலில் கேட்டாலும், அவளது முகம் சிவந்து ஒருவித ரகசியப் புன்னகையை வெளிப்படுத்தியது.

இதைப் பார்த்த பாட்டி அன்னபூரணிக்குக் கோபம் வந்தது. "அடேய்! சடங்கு நேரத்துல இப்படிப் பாதியில ஓடி வந்து ஒளியக் கூடாதுடா. சாமி குத்தம் ஆகிடும்! மல்லிகா... நீ என்ன அப்படிப் பார்க்கிற? இது நம்ம குல வழக்கம்," என்று அதட்டினார்.
விவரத்தை ராஜேஸ்வரி விளக்கிச் சொன்னதும், மல்லிகா அத்தை மெல்லச் சிரித்தாள். அவள் இப்போது கார்த்திக் ஒளிந்திருந்த காவ்யாவின் பின்னால் சென்று, அவனை எட்டிப் பார்த்தாள். "ஏன்டா கார்த்திக்... அத்தைக்கிட்ட என்னடா வெட்கம்? சின்ன வயசுல உனக்குக் குளிப்பாட்டி விட்டதே நான்தான். இப்போ என்னமோ புதுசாப் பார்க்கிற மாதிரி இப்படிப் பயப்படுற?" என்று சொல்லி, அவனது இடுப்பைத் தட்டிச் சீண்டினாள்.
"அத்தை... அது வந்து... ப்ளீஸ் அத்தை," என்று கார்த்திக் காவ்யாவைப் பிடித்துக்கொண்டு கெஞ்சினான்.

மல்லிகா அவன் கன்னத்தைத் தட்டி, "பயப்படாதடா... நீ நிஜமாவே ஹீரோ மாதிரி இருக்கே. இந்த ஊர்ல உன்னை மாதிரி ஒரு அழகான வாலிபனை நான் பார்த்ததே இல்லை. இந்த வேண்டுதலை நீ முழுசா முடிச்சாதான் உனக்குக் கல்யாண யோகமே வரும்," என்று தைரியம் கூறினாள்.
அவள் தன் கையாலேயே கார்த்திக்கிற்கு மீண்டும் ஒரு குடத்தைத் தந்து, "போடா என் ராசா... அத்தை உன்னைப் பார்த்துக்கிட்டே இருக்கேன்," என்று சொல்லி அவனது பின்புறத்தில் ஒரு செல்லத் தட்டுத் தட்டி வழி அனுப்பி வைத்தாள்.
அத்தை மற்றும் அக்காவின் அந்த ரசனை மிக்கப் பார்வைகளுக்கு நடுவே, கார்த்திக் மீண்டும் நதியை நோக்கி நடந்தான். இப்போது அவனுக்குள் இருந்த கூச்சம் ஒருவிதமான போதையாக மாறத் தொடங்கியது. தன் அத்தை, அக்கா, அம்மா எனத் தன் இரத்த பந்தங்கள் அனைவரும் தன் முழு நிர்வாண அழகைக் கொண்டாடுவதை நினைத்து, அவன் இன்னும் கம்பீரமாகத் தன் ஆண்மை ஊசலாட நதிக்குள் இறங்கினான்.

கடைசி குடத்தைத் தீர்த்தமாக ஊற்றிவிட்டுத் திரும்பிய கார்த்திக்கிற்கு கண்கள் இருண்டன. அந்த அதிகாலைக் குளிரும், விடாத உழைப்பும் அவனைச் சாய்த்தன. படித்துறையின் மணல் பரப்பில் அவன் அப்படியே மல்லாக்கச் சரிந்தான். அவனது முழு நிர்வாண உடல் ஈரத்துடன் அந்த மணலில் விழுந்ததால், அவனது மார்பு, வயிறு மற்றும் விறைத்துத் துடித்த அந்தப் பகுதி முழுவதும் மணல் துகள்கள் அப்பிக் கொண்டன.
"கார்த்திக்!" என்று அலறியபடி ராஜேஸ்வரியும், மல்லிகா அத்தையும் அவன் அருகில் ஓடி வந்தனர்.
காவ்யா பதறினாலும், தன் கையில் இருந்த மொபைலை விடவில்லை. மணலில் மல்லாக்கக் கிடக்கும் தன் தம்பியின் அந்த முரட்டுத்தனமான நிர்வாணக் கோலத்தை, அவன் மூச்சு வாங்கும்போது ஏறி இறங்கும் அந்த அடிவயிற்றுத் தசைகளை அவள் ‘கிளோஸ்-அப்’ (Close-up) இல் படம் பிடித்தாள்.

"ஐயோ, உடம்பெல்லாம் மணலாயிடுச்சே... இருப்பா துடைச்சு விடுறேன்," என்று மல்லிகா அத்தை முந்திக்கொண்டாள். ஒரு ஈரத் துணியை எடுத்து அவனது மார்பில் இருந்த மணலைத் துடைக்க ஆரம்பித்தாள்.

அத்தை மெல்லக் குனிந்து அவனது அடிவயிற்றுப் பகுதியில் இருந்த மணலைத் துடைக்கும்போது, அவளது விரல்கள் வேண்டுமென்றே அவனது அந்தப் பகுதியின் வேர் வரை சென்று உராய்ந்தன. "பாரு ராஜேஸ்வரி... மணல் எங்கே எல்லாம் போயிருக்கு பாரு," என்று சொல்லிக்கொண்டே, அவனது அந்த விடைத்த பகுதியைத் தன் உள்ளங்கையால் மெல்லப் பற்றி மணலைத் தட்டி விட்டாள்.

மயக்க நிலையில் இருந்த கார்த்திக்கிற்கு அந்தத் தீண்டல் ஒரு மின்சார அதிர்ச்சியைத் தந்தது. அவனது உடல் வளைந்து கொடுத்தது. அம்மாவும் அத்தையும் சேர்ந்து அவனது தொடைகளின் இடுக்குகளில் கைகளை விட்டுத் துடைக்கும்போது, கார்த்திக்கின் விறைப்பு இன்னும் அதிகரித்தது.

காவ்யா அந்தத் தருணத்தைச் சரியாகப் படம் பிடித்தாள். அத்தையின் கைகளுக்குள் தன் தம்பியின் அந்தப் பகுதி எப்படித் தவிக்கிறது என்பதைக் கண்டு அவள் ரகசியமாகத் தன் இதழ்களைக் கடித்துக்கொண்டாள்.

சிறிது நேரத்தில் தெளிவடைந்த கார்த்திக்கை எழுப்பி உட்கார வைத்தனர். பூசாரி முனுசாமி அங்கே வந்து, அவனது நெற்றியில் குங்குமமிட்டு ஆசீர்வதித்தார்.
"தம்பி... 50 குடத்தையும் ஒரு குறை இல்லாம முடிச்சுட்டே. இனி உன் வாழ்வுல எல்லாமே ஜெயம்தான். ஆனா ஒரு விஷயம்... இந்தச் சடங்கோட வீரியம் குறையாம இருக்கணும்னா, நீ இந்த ஒரு வாரம் இங்கேயே தங்கியிருக்கணும். அடுத்த வாரம் இதே கிழமையில, சூரியன் உதிக்கிறதுக்கு முன்னாடி வந்து இன்னும் ஒரு மூணு குடம் மட்டும் இதே கோலத்துல ஊத்தணும். அதுவரைக்கும் நீ 'சுய ரூபத்துல' (நிர்வாணமா) இருக்கிறது தான் உன் உடம்புக்கும், சாமிக்கும் நல்லது," என்றார்.
கார்த்திக் அதிர்ச்சியுடன் அம்மாவைப் பார்த்தான். ஆனால் ராஜேஸ்வரியும், அத்தையும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துப் புன்னகைத்துக் கொண்டனர். "சாமி சொல்லிட்டார்ல... அப்படியே செய்யலாம்," என்றார் பாட்டி

-:தொடரும்