Incest வினோதமான குடும்ப ரகசியங்கள் ( incest - cuckold)

[David2025]

Episode Number - 15

சகுந்தலா இப்படி வீட்டில் இருக்கும் ஒவ்வொருத்தரையும் தனித்தனியாக விரட்டி,   பண்ணை வீட்டுப் பயணத்திற்கு ரெடி பண்ணுவதற்குள் பெரும்பாடாகப் போராடிக் கொண்டிருந்தாள். அதே வேலையில், வைதேகி இன்று   மங்கலகரமான பட்டுப் புடவையைத்தான் உடுக்க வேண்டும் என்று நேற்றே தீர்க்கமாக முடிவு செய்திருந்ததால், தன்  பெட்ரூமில் இருந்த  அலமாரியைத் திறந்து வைத்துப் புடவைகளை எல்லாம் ஒவ்வொன்றாக எடுத்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.




அவளது மெத்தை கட்டிலில் சில பட்டுப் புடவைகள் அங்கேயும் இங்கயுமாகச் சிதறி அலங்கோலமாகக் கிடக்க,  அவளோ , அலமாரியில் அடுக்கப்பட்டிருந்த சேலைகளை இன்னும் தீவிரமாகப் புரட்டிப் புரட்டித் தேடிக்கொண்டிருந்தாள். விவேக்கைக் கவிழ்க்கும் அந்தத் திட்டத்தில் தானும் மற்றவர்களை போல மங்களகரமாக காட்சியளிக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் அவளுக்குள் ஓடிக்கொண்டிருந்தது.

ஹாலில் இருந்த அனைவருக்கும் காபிக் கொடுத்து முடித்த சகுந்தலா, மீதமிருந்த  கடைசி கிளாஸ் காபியை எடுத்துக்கொண்டு வைதேகியின் அறைக்குள் நுழைந்தாள். அங்கே துணிகள் எல்லாம் கட்டிலிலும் தரையிலுமாக அலங்கோலமாகச் சிதறிக் கிடப்பதைக் கண்டதும், "வைதேகி... என்னடி இது? ரூம் முழுக்கத் துணிகளை இப்படி அசிங்கமாப் போட்டு வச்சிருக்கே?" என்று  கேட்டாள்.

  

"ஐயோ அண்ணி...  ஜெகதீஷ் அண்ணன் நேத்து நைட்டே என்கிட்ட  பேசும்போது, இன்னைக்குப் பண்ணை வீட்டுக்கு வரும்போது என்னை ஒரு அழகான சிவப்பு நிறப் பட்டுப் புடவையை மட்டும் உடுத்துட்டு வரச் சொன்னாங்க. ஆனா அந்தப் பாழாய்ப் போன சிவப்புச் சேலை எங்கே இருக்குன்னு தெரியாமத்தான் விடியற்காலையில இருந்து இப்படித் தேடிட்டு இருக்கேன் அண்ணி," என்று அலமாரியைப் பார்த்தபடியே அவளிடம் பேசிக்கொண்டே தேடினாள் வைதேகி.

அவள் சொன்னதைக் கேட்டதும் சகுந்தலா   . "ஏன்டி வைதேகி... உன் அண்ணன் ஜெகதீஷுக்குச் சிவப்பு கலர் பட்டுச் சேலை இல்லைன்னா வேற எந்தக் கலரும் கண்ணுக்குத் தெரியாதா? அவரோட ஆசைக்கு ஏத்த மாதிரிதான் இன்னைக்கு டிரஸ் பண்ணுவியா என்ன?"  அதெல்லாம் அப்புறமாப் பார்த்துக்கலாம், இப்போதைக்குக் கைவசம் இருக்குற ஏதாவது ஒரு பட்டுச் சேலையை உடுத்திட்டுச் சீக்கிரம் கிளம்புற வழியைப் பாரு. அங்கே மணி ஒன்பதாகப் போகுது, நமக்கு  நேரமில்லை... சீக்கிரம் கிளம்பியாகணும்," என்று தன் கையில் இருந்த காபி கப்பை அங்கிருந்த  மேஜையின் மீது வைத்தபடி அவசரைப்படுத்தினாள் சகுந்தலா.

ஆனால் வைதேகியோ தன் தேடலை நிறுத்துவதாக இல்லை. "இருங்க அண்ணி... இன்னும் இந்த ஒரு அடுக்கை மட்டும்  தேடிப் பார்த்துடுறேன். அண்ணன் ஆசைப்பட்டுச் சொன்ன சிவப்புச் சேலையைக் கட்டிக்கிட்டுப் போனாத்தானே  எனக்கும் திருப்தியா இருக்கும் !" என்று தன் அண்ணன் ஜெகதீஷின்  ஆசையை புரிந்து கொண்டு விடாமல் அலமாரியைப் புரட்டினாள்.

சகுந்தலா அவளது அந்த  பிடிவாதத்தைப் பார்த்துவிட்டு, "சரி... சரி...   ஆனா  10 மணிக்குள்ள எல்லோரும்  வண்டியில ஏறி உட்கார்ந்திருக்கணும், ஆமா!" என்று அவளுக்குக் கறாராக எச்சரிக்கை விடுத்துவிட்டு, அடுத்த வேலையைக் கவனிப்பதற்காக அவளது அறையை விட்டு மெதுவாக நகர்ந்தாள்.

"அண்ணி... கிடைச்சிடுச்சு அண்ணி!" என்று சிவப்பு நிறப் பட்டுப் புடவையை அலமாரியின் அடிப் பகுதியிலிருந்து ஒரு வழியாகக் கண்டுபிடித்து எடுத்த வைதேகி, பெரும் சாதனை செய்துவிட்டது போலச் சத்தம்போட்டுக் கத்தினாள். பளபளக்கும் அந்தச் சிவப்புச் சேலையைத் தன் மார்போடு அணைத்துக் கொண்டு, ஜெகதீஷ் அண்ணனின்  பார்வைக்கு இது  பொருத்தமாக இருக்கும் என்று மனதிற்குள் கணக்குப் போட்டு குதூகலித்தாள்.




அறை வாசல் வரை சென்ற சகுந்தலா அத்தை, அவளது அலறல் சத்தம் கேட்டுத் திடுக்கிட்டுத் திரும்பிப் பார்த்தாள். "அதுக்கு ஏண்டி  இப்படி ஊரைக் கூட்டுற மாதிரி கத்துற? புடவை கிடைச்சிடுச்சுல்ல... பேசாம அதை எடுத்துட்டுச் சீக்கிரம் பாத்ரூம்குள்ள போய்க் குளிச்சிட்டு, லட்சணமா ரெடியாகிட்டு வெளிய வர்ற வழியைப் பாரு," என்று சலிப்போடு சொல்லிவிட்டு அங்கிருந்து நகரப் போனாள்.

"அண்ணி... அண்ணி... ஒரே ஒரு நிமிஷம் நில்லுங்க அண்ணி!" என்று வைதேகி அவசர அவசரமாகச் சகுந்தலாவைத் தடுத்துக் கூப்பிட்டாள். தன் கையில் இருந்த அந்தச் சிவப்பு நிற ஜாக்கெட்டைத் தலைகீழாகப் புரட்டிப் பார்த்தபடி, சகுந்தலாவிடம் ஏதோ ஒரு உதவியைக் கேட்கத் தயங்குவது போல  நெளிந்தாள்.

"இப்போ என்னடி  ? இன்னும் என்ன  ?" என்று சகுந்தலா அத்தை இடுப்பில் கையை வைத்தபடி வாசலில் இருந்தே திரும்பிப் பார்த்தாள். "மாப்பிள்ளை விவேக் கீழே வர்றதுக்குள்ள எல்லாரையும் வண்டியில ஏத்தணும்னு நான் இங்கே அரக்கப்பரக்க ஓடிக்கிட்டு இருக்கேன், நீ என்னன்னா இன்னும் கிளம்பாம என்னையே சுத்திச் சுத்தி வர்றே!" என்று அதட்டினாள்.

"உங்ககிட்ட ஒரு சின்ன ஹெல்ப் அண்ணி... கொஞ்சம் இங்க உள்ள வாங்களேன் ," என்று வைதேகி குழைந்தாள்.  , சகுந்தலா அத்தையும் தன்  சேலையைச் சரிசெய்துகொண்டே, "அப்படி என்னடி உனக்கு  அவசரமான உதவி வேண்டி கிடக்கு?" என்று கேட்டபடி மறுபடியும் அவளருகே நடந்து வந்தாள்.

 
சகுந்தலா அருகில் வந்ததும், வைதேகி தன் கையில் இருந்த அந்த  சிவப்புப் பட்டு ஜாக்கெட்டை நீட்டினாள். "அண்ணி... இந்தச் சிவப்புப் புடவையோட பிளவுஸ் தையல் இப்போ எனக்குக் கொஞ்சம் டைட்டா இருக்கு அண்ணி. இது இப்போ இருக்கிற என் உடம்புக்குக் கண்டிப்பா செட்டாகாது, போட்டா முன்ன  ரொம்ப அமுக்கும். நீங்க கொஞ்சம்  இதோட ஓரத் தையலை மட்டும் எனக்காகப் பிரிச்சுத் தாங்களேன்... அதுக்குள்ள நான் வேகமாப் போய்க் குளிச்சிட்டு வந்திடுறேன்," என்று கெஞ்சினாள்.

அவள் சொன்னதைக் கேட்டுச் சகுந்தலா  தன் உதடுகளைச் சுழித்து  சிரித்தாள். "ஹக்கும்! சைஸ் பெருசாகாம அப்புறம் எப்படி இருக்கும்? நீ இந்த வீட்டுக்கு வந்து இன்னும் ஒரு மாசம் கூட முழுசா ஆகல. அதுக்குள்ள என் வீட்டுக்காரர்  , என் மகன் தினேஷும் உன்னை மாத்தி மாத்தி   வச்சு   பிசைஞ்சு சாறை எடுத்திருக்காங்க. அவங்க கைகள்ல மாட்டி   கன்னாபின்னா ன்னு பிசைஞ்சா, அந்தப் பழம் அப்புறம் பெருசாகாம என்ன பண்ணும்?" என்று தன் கணவனும் மகனும் வைதேகியுடன் இந்த இருபது நாளில் நடத்திய  காம ஆட்டத்தை நாசுக்காகச் சொல்லி  கிண்டலடித்தாள்.

ஆனால் வைதேகி அதைக்கேட்டு அஞ்சவில்லை, மாறாகக்  வெட்கப்பட்டுக்கொண்டே பதிலடி கொடுக்கத் துவங்கினாள். "ஏன் அண்ணி... எடுத்த உடனே உங்க வீட்டு ஆம்பளைங்களை மட்டும் குறை சொல்லுறீங்க? இந்த வீட்டு ஆம்பளைங்கதான் அப்படி வக்கிரமா அலையுறாங்கன்னா, உங்களை மாதிரி இருக்குற பொம்பளைங்களை பத்தி நான் சொல்லவா வேணும்? நீங்களும் வஞ்சனாவும்  என்ன என்னனா பண்ணுனிங் ன்னு சொல்லவா வேணும் " என்று சகுந்தலாவைப் பார்த்துப் பதிலுக்குக் கண் அடித்துக் கிண்டலடித்தாள்.

சகுந்தலா அத்தை தன் பட்டு முந்தானையை லேசாக இழுத்துவிட்டு, "என்ன பண்ணச் சொல்றே வைதேகி? உனக்கும் கிட்டத்தட்ட என் வயசுதான் ஆகுது. ஆனா, உன்னோட இந்த  சைஸ் எல்லாம் இன்னும்  இளமையா, கச்சிதமா இருக்கு. அப்படி இருக்கும்போது இந்த வீட்டு எங்க கைகள் மட்டும் சும்மா இருக்குமா என்ன ? இப்போ கூட பாரு, உள்ள பிரா போடாம  உன்னோட அந்த ரெண்டு முலைகளும் எப்படியடி விறைப்பா முறைச்சுப் பார்க்குது!" என்று பச்சையாகப் பேசினாள்.

அப்படிப் பேசிக்கொண்டே, சகுந்தலா சற்றும் எதிர்பாராத வேளையில் தன் கையை நீட்டி, வைதேகியின் அந்தப் பருத்த  முலையை "பாம்... பாம்" என்று ஒரு பஞ்சுத் தலையணையை அமுக்குவது போலத் தன் உள்ளங்கையால் அமுக்கி   குறும்பு செய்தாள். அவளது கை பட்டதும் வைதேகியின்  நரம்புகள் அனலாகச் சிலிர்த்தன.



"ஆஆ... அண்ணி! கையை எடுங்க அண்ணி... என்ன இப்போ நீங்களுமா ஆரம்பிச்சிட்டீங்க!" என்று வைதேகி செல்லமாகக் கூச்சலிட்டபடி, இரண்டு அடி பின்னாடி சென்று தன் கைகளால் அவளது கையைத் தட்டிவிட்டாள். அவளது முகம் வெட்கத்தால் அப்படியே    சிவந்து போனது.

"சரி... சரி... லேட் பண்ணாதே, குடு அந்த ஜாக்கெட்டை.    தையலைப் பிரிச்சுத் தர்றேன்," என்று அந்தச் சிவப்பு நிறப் பிளவுஸைத் தன் கையில் வாங்கிக் கொண்டாள் சகுந்தலா. அதன் பட்டுத் துணியின் மென்மையை ரசித்தபடி, வைதேகியின் முன்னழகின் பிரம்மாண்டத்தை மனதிற்குள் கணித்தாள்.

பிளவுஸைக் கையில் வாங்கிய சகுந்தலா, வைதேகியின் அந்தப் பருத்த மார்பழகின் அளவை மனதிற்குள் துல்லியமாகக் கணித்தபடி, ஜாக்கெட்டின் உள்பக்க ஓரத் தையலைத் தன் விரல்களால் மெதுவாகத் தடவிப்பார்த்தாள். "எனக்கு என்னமோ இதோட ஒரு தையலைப் பிரிச்சு விட்டா மட்டும் போதாதுன்னு தோணுது வைதேகி. உன்னோட இந்த  சைஸுக்கு அதுவும் பத்தாது," என்று ஜாக்கெட்டின் தையல் அமைப்பை ஆராய்ந்தாள்.

"எதுக்கும் கொஞ்சம் இரு, நான் இதோட ரெண்டு தையலையுமே சேர்த்துப் பிரிச்சுவிடுறேன். அப்புறமா நீ இதைப் போட்டுப் பார்த்துட்டு   சொல்லு,  

"சரி அண்ணி, நீங்க அதைப் பிரிங்க... அதுவரைக்கும் இந்தக் கட்டில்லயும் தரையிலயும் அலங்கோலமாகக் கிடக்கிற துணியை எல்லாம் நான் மடிச்சு அலமாரிக்குள்ள உள்ள வைக்கிறேன்," என்று அங்கே சிதறிக்கிடந்த பட்டுச் சேலைகளை ஒவ்வொன்றாக எடுத்து வைதேகி மடிக்க ஆரம்பித்தாள். சகுந்தலா அத்தை அங்கே சோபாவில் அமர்ந்து, அந்தச் சிவப்பு ஜாக்கெட்டின் தையலை விறுவிறுவெனத் ஊசியால் பிரிக்க ஆரம்பித்தாள்.

 மேலே தன் படுக்கையறையில், விவேக் குளித்து முடித்துவிட்டு அந்தப்  ஆளுயரக் கண்ணாடி முன்பு  வந்து நின்றான். தன் உடம்பைத் துடைத்துவிட்டு, ரேகா அவனுக்காக அன்போடு எடுத்து வைத்திருந்த அந்த   பட்டுச் சட்டையையும், தங்கக் கரை பார்டர் போட்ட பட்டு வேட்டியையும் எடுத்து மிகவும் நேர்த்தியாக உடுத்திக் கொண்டான்.

தன் தலையை அழகாக வாரி, முகத்தைச் சரிசெய்து கண்ணாடியில் தன்னைத் தானே ஒருமுறை திருப்தியோடு பார்த்துக் கொண்டான். "என்னதான் நம்ம ஊர்ல விதவிதமா மாடர்ன் டிரஸ் போட்டாலும், நம்ம பாரம்பரியத் தமிழ் மரபுப்படி பட்டுச் சட்டையும் வேட்டியும் கட்டுனாத்தான்யா உடம்புக்கும் மனசுக்கும் ஒரு தனி கெத்து,   கிடைக்குது!" என்று தனக்குள்ளேயே பெருமையோடு சந்தோஷப்பட்டுக் கொண்டான்.

தன் தோற்றப் பொலிவோடு, முகத்தில் ஒரு புதிய புன்னகை ததும்ப, பட்டு வேட்டியின் சலசலப்பு சத்தம் கேட்க அவன் மாடிப் படிகளில் இருந்து மெதுவாகக் கீழே இறங்கி வந்தான். அவன் ஒவ்வொரு படியாக இறங்கி வரும்போது, அந்த ஆடம்பர மாளிகையின் ஹால் பகுதி முழுவதுமாக வாசனை மிகுந்த சாம்பிராணி புகைமண்டலமாக  தெய்வீகமாகக் காட்சியளித்தது.

  

அந்தச் சாம்பிராணியின் நறுமணம் வீடு முழுக்க நிறைந்து கிடக்க, அதைத் தன் நாசிக்குள் ஆழமாகச் சுவாசித்துக் காற்றை உள்ளே இழுத்தான் விவேக். "எப்பா... என்ன ஒரு நறுமணம்! மனசுக்கு அவ்ளோவு அமைதியா இருக்கு. அப்படியே ஏதோ ஒரு பெரிய பழமையான கோயிலுக்குள்ள நுழைஞ்ச மாதிரி ஒரு ஃபீல் கிடைக்குதே!" என்று வியப்போடு தனக்குள்ளேயே முணுமுணுத்துக் கொண்டான்.

அவன் வியந்து நின்ற அந்த விநாடியில், அங்கே பரவிக் கிடந்த சாம்பிராணி புகையைக் கிழித்துக் கொண்டு, ஒரு கையில் மங்கலகரமான ஆரத்தி தட்டுடனும், மறு கையில் சாம்பிராணி கரண்டியுடனும் அவன் முன்னால் ஒரு பேரழகி வந்து நின்றாள். அவள் வேறு யாருமல்ல, அவனது செல்லத் தங்கை திவ்யாதான்.



அவளைக் கண்டதும் விவேக் அப்படியே மேலிருந்து கீழ் வரை பார்த்து மிரண்டு, ஒரு நொடி ஸ்தம்பித்துப் போய் நின்றான். அவனால் தன் கண்களையே நம்ப முடியவில்லை. எப்பொழுதுமே வீட்டில் அரைகுறைச் சுடிதாரில் சுற்றி வருபவள், துப்பட்டாவைக் கூடச் சரியாகப் போடாமல் எப்போதும் தன்னிடம் வம்பு வளர்த்து மல்லுக்கட்டியவளா இவள் என்று அவனது மூளை யோசித்தது.

ஏன், நேற்று இரவு வரை கூட இந்த மாளிகைக்குள் எல்லாரும் பார்க்கும் படி, தன் வெள்ளைத் தொடைகள் அப்பட்டமாகத் தெரியும் அளவுக்கு மிகக் கவர்ச்சியான மினி ஸ்கர்ட்டுடன்   சுற்றித் திரிந்தவளா இவள் என்று அவனது வாய் ஆச்சரியத்தில் தானாகவே பிளந்தது. அவளது இந்தத் திடீர்  மாற்றம் அவனுக்குப் பெரும் அதிர்ச்சியைத் தந்தது.

ஏனெனில், திவ்யா இன்று   தமிழ்நாட்டுப் பெண்ணுக்கே உரிய அந்தப் பாரம்பரியமான பட்டு அரைத் தாவணியை    லட்சணமாக உடுத்தியிருந்தாள். தலை நிறைய நறுமணம் வீசும் மல்லிகைப் பூவைச் சூடி, நெற்றியில் மங்கலகரமான சந்தனப் பொட்டும் குங்குமமும் வைத்து, ஒரு தெய்வீகப் பிறவி போல அத்தனை அழகாகக் காட்சியளித்தாள்.

விவேக் தன்னைத் தேவாமிர்த தரிசனம் காண்பது போல வெறித்துப் பார்ப்பதைக் கண்ட திவ்யா, "என்ன அண்ணா... அப்படியே வாயைப் பிளந்துட்டுப் பார்த்துட்டே இருக்கே?  என்று தன் காந்தக் குரலில் நளினமாகக் கேட்டாள்.

தங்கையின் கேள்விக் கணைகள் அவனது காதில் விழுந்தாலும், அவளது அந்த அசாத்தியமான பேரழகின் மயக்கத்தில் இருந்த அவனது மூளைக்கு அது உடனடியாகப் போய்ச் சேரவில்லை. அவன் இன்னும் அதே ஆச்சரியத்தில் அவளது ஒட்டுமொத்த அழகையும் அணு அணுவாக ரசித்துக் கொண்டிருந்தான்  

அவள் அணிந்திருந்த அந்தத் தாவணி உடை, அவளது இடுப்பில் இருந்து மார்பு வரை எந்த இடத்திலும் துளியும் சதைப்பகுதி வெளியே தெரியாதவாறு,  அவ்ளவு நேர்த்தியாகவும் ஒழுக்கமாகவும் அவளது உடம்பை மூடி  அவளை ஒரு குடும்பப் குத்துவிளக்காகக் காட்டியது.

விவேக் இன்னும் சிலையாக நிற்பதைக் கண்டு, திவ்யா தன் கையில் இருந்த தட்டை லேசாக நகர்த்தி, அவனது முகத்திற்கு நேரே தன் விரல்களால் "டக், டக்" என்று சத்தமாக ஒரு சொடுக்குப் போட்டாள். "என்ன அண்ணா ஆச்சு உனக்கு? எங்கே தொலைஞ்சு போயிட்டே?" என்று சிரித்துக் கொண்டே கேட்டாள்.

அவளது சொடுக்கு சத்தத்தில் சுயநினைவுக்கு வந்த விவேக், "ஆ... திவ்யா! நிஜமாவே சொல்றேன், இந்தத் தாவணி டிரஸ்ல நீ  சூப்பரா இருக்கேடி. உன்னோட இந்த அழகைப் பார்த்தா எனக்கே என் கண்ணே பட்டுரும்போல இருக்கு,  லட்சணமா இருக்கே என் தங்கம்!" என்று மிகவும் குழைவாகப் பாராட்டினான்.

அவனது பாராட்டுதலைக் கேட்டதும் திவ்யா, "ஹா... ஹா... ஹா..." என்று தன் பற்கள் தெரிய அலாதியாக, மென்மையாகச் சிரித்தாள். "என்ன அண்ணா நீ...  தங்கச்சியவே இப்படி  சைட் அடிக்கிறியா?" என்று  குறும்போடு அவனிடம் நக்கலாகக் கேட்டாள்.

"ச்சி... போடி  !" என்று விவேக்  வெட்கப்பட்டு  அவளது கையில் இருந்த அந்த ஆரத்தி தட்டின் நடுவே இருந்த திருநீற்றை  தன் கையில் எடுத்து, தன் நெற்றியில்  பக்தியோடு பூசிக்கொண்டான்.

  

அவன் விபூதி பூசி முடித்ததும், திவ்யா அவனிடம் ஒரு கள்ளப் புன்னகையை உதிர்த்துவிட்டு, தன் கையில் இருந்த அந்தச் சாம்பிராணி தட்டோடு மெதுவாக நகர்ந்து, அங்கே இருந்த புகைக் கூட்டத்திற்கு நடுவே ஒரு மாய மோகினி போல மீண்டும் மறைந்து சென்றாள்.

விவேக்குக்கு இன்று காலை முதலே தன் மனதுக்கு எல்லாமே  பிடிச்ச விஷயங்களாகவே வரிசையாக நடப்பது போல் ஒரு நல்ல ஃபீல் இருந்தது. வீட்டின் இந்தத் தெய்வீகமான சாம்பிராணி மணம், தன் செல்லத் தங்கையின் இந்த உன்னதமான பாரம்பரியத் தாவணி தரிசனம் என அனைத்தும் அவனது உள்ளத்துக்குள் ஒரு மாபெரும் சந்தோஷத்தையும் நிம்மதியையும் அள்ளித் தந்தது.

 மாமனார் ஜெகதீஷும்  வனஜாவும், சமையலறையில் அத்தை சகுந்தலாவும் அப்பா பிரபாகரனும் தனக்கு முன்னால் நடத்திய அந்த அநாகரீக வக்கிர லீலைகளின் நிழல் கூடத் தெரியாமல், இந்த அப்பாவி  விவேக் தன் குடும்பத்தின் போலிப் புனிதத்தை நினைத்து  பெருமையோடு பண்ணை வீட்டுப் பயணத்திற்குத் தயாராகி நின்றான்!


அதே வேலையில், சகுந்தலா  சோபாவில் அமர்ந்து தன்னிடம் இருந்த அந்தச் சிவப்பு நிறப் பட்டு பிளவுஸின் ஓரத் தையல்களை விறுவிறுவெனப் பிரித்து முடித்தாள். தையலைப் பிரித்துவிட்டு, "இந்தா  வைதேகி, நல்லா லூஸ் பண்ணிட்டேன்," என்று அதை வைதேகியிடம் நீட்ட, வைதேகியும் தன் அறையின் கட்டிலிலும் தரையிலுமாகச் சிதறிக்கிடந்த பட்டுச் சேலைகளை எல்லாம் ஒரு வழியாக அழகாக மடித்து அலமாரிக்குள் வைத்துவிட்டு, அதைத்   வாங்கிக்கொண்டாள்.



ஜாகெட்டின் தையல்களைப் பார்த்த வைதேகி, "அப்பாடா... ரொம்ப தேங்க்ஸ் அண்ணி! இது அப்படியே இருக்கட்டும்... நான் முதல்ல பாத்ரூம்குள்ள போய்க் குளிச்சிட்டு வந்து, அப்புறமா  இதை ஒரு தபா போட்டுப் பார்த்துட்டுச் சரியா இருக்கான்னு சொல்றேன்," என்று  சகுந்தலாவிடம் கூறினாள்.