மியாமி இரவுகளில் மல்லிகா

[rainbowrajan2]

Episode 2



ட்ரையல் ரூமிலிருந்து பழைய காட்டன் புடவைக்கு மாறியிருந்தாலும், மல்லிகாவின் மனதில் அந்த மெரூன் நிற மேக்ஸி
ஆடை கொடுத்த புது உணர்வு அப்படியே இருந்தது. ரோஹன் அந்த ஆடையை பேக் செய்து வாங்கிக்கொண்டான்.


காரில் அவன் அப்பார்ட்மெண்ட்டுக்கு வரும் வரை இருவருக்கும் இடையே ஒரு அமைதியான மௌனம் நிலவியது. அது சங்கடமான மௌனம் இல்லை; ஒருவரையொருவர் புரிந்துகொள்ளும் ஒரு வித அமைதி.


மியாமி கடற்கரையை பார்த்தபடி இருந்த ரோஹனின் அப்பார்ட்மெண்ட் மிகவும் நவீனமாகவும் நேர்த்தியாகவும் இருந்தது. உள்ளே நுழைந்ததும் மல்லிகாவுக்கு ஒரு பெரிய நிம்மதி கிடைத்தது.


அவள் தன் கைப்பையை சோபாவில் வைத்துவிட்டு, அங்கிருந்த பெரிய கண்ணாடி ஜன்னல் வழியே தெரிந்த கடலைப் பார்த்தபடி நின்றாள். அப்போது அவளது போன் அடித்தது. திரையில் மகனின் பெயர் தெரிந்தது. கலிபோர்னியாவிலிருந்து கூப்பிடுகிறான்.


"ஹலோ கண்ணா... சொல்லு. நான் ஏர்போர்ட்ல இருந்து ரோஹன் கூட வந்துட்டேன்" என்றாள் மல்லிகா.


"ஆமாம்மா, ரோஹன் மெசேஜ் பண்ணியிருந்தான். சாரிம்மா... காலேஜ் முடிஞ்ச உடனே இந்த Internship job புராஜெக்ட் இவ்வளவு அர்ஜென்ட்டா வரும்னு நான் நினைக்கல. என் கிராஜுவேஷன் பங்க்ஷனுக்கு நீ இவ்வளவு ஆசையா வந்திருக்க... ஆனா கடைசி நேரத்துல நான் இப்படி கலிபோர்னியா வர வேண்டியதாயிடுச்சு. Sorry Sorry.. இன்னும் 3 வாரத்துல திரும்பி வந்துடுவேன். அதுக்கப்புறம்தான் கிராஜூவேஷன் function. " என்று மகன் லேசான குற்ற உணர்ச்சியோடு பேசினான்.


மல்லிகாவின் முகம் லேசாக வாடியது. "பரவாயில்லப்பா... உன்னோட வேலைதான் முக்கியம். ஆனா இங்க நான் மட்டும்..."


"அம்மா, ரோஹன் என் பெஸ்ட் ஃப்ரெண்ட்மா. அவனை எனக்கு நல்லா தெரியும். நீ அவனோட அப்பார்ட்மெண்ட்ல எந்தத் தயக்கமும் இல்லாம இரு. உனக்கு மியாமியைச் சுத்திக் காட்ட அவன்கிட்ட சொல்லியிருக்கேன். நான் இன்னும் ஒரு சில வாரத்துல எப்படியாவது வந்துடுறேன்மா. அப்பாவும் போன் பண்ணார், நீ பத்திரமா சேர்ந்துட்டியான்னு கேட்கச் சொன்னார். நான் அப்புறமா கூப்பிடுறேன்மா, ஆபீஸ்ல கூப்பிடுறாங்க," என்று மகன் அவசரமாகப் போனை வைத்தான்.


போன் கட் ஆன பிறகும் மல்லிகா சில நொடிகள் அப்படியே நின்றிருந்தாள். மகனின் பட்டமளிப்பு விழாவுக்காக, தன் 45 வருட வாழ்க்கையில் முதல் முறையாக இவ்வளவு பெரிய boundaries-களைத் தாண்டி வந்தவளுக்கு, இந்தத் தனிமை ஒரு ஏமாற்றத்தைத் தந்திருக்க வேண்டும். ஆனால், விசித்திரமாக... அவளுக்குள் ஒரு மெல்லிய நிம்மதியும் பிறந்தது. கணவனின் நிழலோ, மகனின் தேவைகளோ இல்லாத இந்த சில நாட்கள்... முற்றிலும் அவளுக்கு மட்டுமேயானவை.


அவள் போனில் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது, ரோஹன் அவளை தொந்தரவு செய்யவில்லை. மாறாக, அவளை ஒரு ராணியைப் போல கவனிக்க ஆரம்பித்தான்.


அவளது நீண்ட தூரப் பயணக் களைப்பைப் புரிந்து கொண்டவன், மெதுவாக சமையலறைக்குச் சென்று அவளுக்குப் பிடித்த வாசனையுடன் கூடிய பில்டர் காபியைத் தயாரித்து எடுத்து வந்தான். அமெரிக்காவில் பில்டர் காபிக்கு அவன் ஏற்பாடு செய்திருந்ததே மல்லிகாவிற்கு ஆச்சரியத்தைத் தந்தது.
"மல்லிகா... உங்க டயர்ட்னஸ் போக இந்த காபி குடிங்க," என்று தட்டை நீட்டினான்.

அவள் காபியை வாங்கும்போது, அவனது விரல்கள் தற்செயலாக அவளது விரல்களைத் தொட்டன. அந்த மெல்லிய தொடுதல் மல்லிகாவின் உடலில் ஒரு வித ஜில்லென்ற உணர்வை ஏற்படுத்தியது. அவள் காபியை உறிஞ்சியபடி, ஜன்னல் வழியே கடலைப் பார்த்தாள்.



ரோஹன் அவளுக்கு அருகில் வரவில்லை. தூரத்தில் இருந்த சோபாவில் அமர்ந்து, அவளது எளிய காட்டன் புடவை அழகையும், காபி குடிக்கும்போது அவளது உதடுகளின் அசைவையும் ரசித்துக் கொண்டிருந்தான். அவன் கண்களில் அவசரமில்லை; ஒரு பெண்ணின் முதிர்ச்சியையும், மென்மையையும் ரசிக்கும் பார்வை மட்டுமே இருந்தது.


முதன்முறையாக ஒரு ஆண் தன்னை இப்படி எந்த நிபந்தனையும் இல்லாமல், ஒரு தேவையாகப் பார்க்காமல், வெறும் தன் இருப்பிற்காக மட்டுமே ஆராதிக்கிறான் என்பதை மல்லிகா உணர்ந்தாள். இத்தனை வருடங்களாக வீட்டில் அவளுக்குக் கிடைக்காத அந்த 'ஸ்பெஷல்' உணர்வு, ரோஹனின் இந்தச் சின்னச் சின்ன உபசரிப்புகளிலும், அவன் கொடுக்கும் மரியாதையிலும் அவளுக்குக் கிடைத்தது.


அவள் காபி குவளையை வைக்கும்போது, ரோஹன் மெதுவாக அவளை நோக்கி வந்து, "மல்லிகா, நீங்க ரொம்ப டயர்டா இருக்கீங்க. இன்னைக்கு நைட்டுக்கு உங்களுக்குப் பிடிச்ச மாதிரி ஒரு சர்ப்ரைஸ் டின்னர் ரெடி பண்றேன். நீங்க கொஞ்ச நேரம் ரெஸ்ட் எடுங்க," என்று அவளது அறையைக் காட்டி புன்னகைத்தான்.


அவன் காட்டிய அக்கறையும், அவளை மதிக்கும் பக்குவமும் மல்லிகாவை மெதுவாக உருக வைக்கத் தொடங்கின.