12-07-2026, 02:12 PM
அதிகாலை வெயில் மெல்ல அந்தப் பழைய பாணி வீட்டின் முற்றத்தில் வந்திறங்கியது. இரண்டாயிரமாவது ஆண்டுகளின் தொடக்கக் காலம் அது. சிஆர்டி (CRT) தொலைக்காட்சியின் தடித்த திரை மெலிதாகக் கரகரவென்ற சத்தத்துடன் ஓடிக்கொண்டிருக்க, அதிலிருந்து வெளிவந்த மெகா சீரியலின் பின்னணி இசை அந்த வீட்டின் அமைதியைக் கலைத்தது.
விவேக் சோபாவில் சாய்ந்து அமர்ந்திருந்தான். வழக்கமாக அவனுக்குத் தொலைக்காட்சி பார்ப்பதற்கோ, நிம்மதியாக மூச்சு விடுவதற்கோ கூட வீட்டில் நேரம் இருக்காது. படிப்பு, மதிப்பெண்கள், பெற்றோர்களின் கடுமையான கட்டுப்பாடுகள் என எந்நேரமும் ஒரு கூண்டுக்குள் அடைபட்ட பறவையைப் போலத்தான் அவன் வாழ்ந்து வந்தான். திரைப்படம் பார்ப்பதற்குக் கூட அவனுக்குக் கடுமையான கட்டுப்பாடுகள் விதிக்கப்பட்டிருந்தன. ஆனால், இப்போது தாத்தாவின் மறைவுக்குப் பின் இந்தச் சூழ்நிலையில், அந்த வீட்டின் அமானுஷ்ய அமைதியை மாற்றுவதற்காக ஓடிக்கொண்டிருக்கும் அந்த சலிப்பூட்டும் சீரியல் கூட அவனுக்கு ஒரு புதிய விடுதலையைத் தருவது போல் இருந்தது.
அவனுக்கு அருகில் அவனது பாட்டி விஜயா அமர்ந்திருந்தாள். கணவனை இழந்த சோகம் அவளது முகத்தின் சுருக்கங்களில் அப்படியே தேங்கி நின்றாலும், விவேக்கின் அருகாமை அவளுக்குள் ஒரு மெல்லிய ஆறுதலைத் தந்திருந்தது.
"டேய் விவேக், இந்தா பாரு... இவதான் இந்த கதையோட வில்லி. இவ பண்ற சதி தெரியாம அந்தப் பையன் எவ்ளோ கஷ்டப்படுறான் பாரு," என்று மிகவும் உற்சாகமாகவும், தோழமையோடும் அந்த சீரியலின் கதையை அவனுக்கு விளக்கத் தொடங்கினாள் விஜயா.
தன்னைத் தனிமையில் விட்டுவிடாமல் தன் கூடவே இருக்கும் பேரனின் வருகை அவளுக்குள் ஒரு புதிய தெம்பைக் கொடுத்திருந்தது. அவள் சொல்லும் ஒவ்வொரு கதாபாத்திரத்தின் பின்னணியையும் விவேக் கவனமாகக் கேட்டுக்கொண்டே, "அப்படியா பாட்டி? அப்போ அடுத்து இவ மாட்டிக்கொள்வாளா?" என்று அவளது மனநிலையை மாற்றுவதற்காகப் பதிலுக்குப் பேசினான். விஜயா அந்த சீரியல் காட்சிகளைப் பார்த்துவிட்டுத் தன் பாணியில் கமெண்ட் அடிக்க, விவேக்கும் அதற்கு சுவாரசியமாகப் பதிலளித்துக் கொண்டே அந்தச் சூழலை லேசாக்க முயன்றான்.
டிங் டாங்...டிங் டாங்...
அதிர்வலைகளை எழுப்பிக் கொண்டு வாசலில் இருந்த காலிங் பெல் சத்தமிட்டது.
விவேக் சோபாவை விட்டு எழுந்து மெதுவாகச் சென்று கதவைத் திறந்தான். வாசலில் ஒரு ஆணும் பெண்ணும் கையில் ஒரு பூ மாலையோடு நின்று கொண்டிருந்தார்கள். அவர்களைப் பார்த்தவுடனேயே மிகுந்த கண்ணியமானவர்கள், படித்தவர்கள் என்பது அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது. கணவன் மனைவியாகத்தான் இருக்க வேண்டும் என்று அவனது உள்மனம் சொன்னது. அந்தப் பெண்ணிற்கு நாற்பது வயதிற்கு மேல் இருக்கலாம், அந்த அங்கிளுக்கு ஒரு நாற்பத்தைந்து வயதைக் கடந்திருக்கும்.
அவர்களின் தோற்றத்தில் இருந்த கண்ணியத்தைப் பார்த்த விவேக், "வாங்க..." என்று மரியாதையோடு அவர்களை உள்ளே அழைத்தான்.
அவர்கள் இருவருமே விவேக்கைப் பார்த்து, "யாரு தம்பி நீ? புதுசா இருக்க?" என்று கேட்கத் தொடங்கினர். ஆனால், அதற்குள் விவேக் அவர்களிடம் முழுமையாகப் பேசாமல், "பாட்டி, ரெண்டு பேரு வந்துருக்காங்க," என்று சத்தமாகச் சொல்லிக்கொண்டே உள்ளே ஓடினான்.
விஜயா சோபாவில் இருந்து மெதுவாக எழுந்து நின்று, வாசலில் வந்தவர்களைப் பார்த்தாள். வந்திருப்பது தங்களுக்கு மிகவும் நெருக்கமான, குடும்ப நண்பர்களான டாக்டர் ராமும், டாக்டர் லీలாவும் என்பதை அவள் அடையாளம் கண்டுகொண்டாள்.
"வாங்க சார், வாங்க மேடம்... எப்படி இருக்கீங்க?" என்று தேய்ந்த குரலில், ஆனால் மரியாதையுடன் அவர்களை வரவேற்றாள் விஜயா.
டாக்டர் ராமும், லీలாவும் முகத்தில் ஒருவித சோகத்துடனும், குற்ற உணர்ச்சியுடனும் உள்ளே நுழைந்தார்கள். லீலா விஜயாவின் கைகளைப் பற்றிக் கொண்டு, "ஸாரி மேடம்... விஷயம் கேள்விப்பட்டப்போ நாங்க ரெண்டு பேரும் ஒரு மெடிக்கல் கான்ஃபரன்ஸுக்காக ஃபாரின் போயிருந்தோம். அதான் எங்களால உடனே வர முடியல. சாருக்கு எப்படி ஆச்சு? நல்லாத்தானே இருந்தாரு?" என்று வருத்தத்துடன் கேட்டாள்.
விஜயா தன் புடவைத் தலைப்பால் கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டே, "அது வந்து... சார், என்னன்னு தெரியல. திடீர்னு அன்னைக்கு ராத்திரி கொஞ்சம் பிரீத்திங் பிராப்ளம் (Breathing problem) வந்துச்சு. உடனே ஹாஸ்பிடலெல்லாம் கூட்டிட்டுப் போனோம். ஆனா, வெறும் ரெண்டே மணி நேரத்துல எல்லாம் முடிஞ்சு போச்சு..." என்று விம்மி விம்மி அழத் தொடங்கினாள்.
டாக்டர் ராம் அவளுக்கு ஆறுதலாக, "விடுங்க மேடம்... நாங்கெல்லாம் இருக்கோம்ல, நாங்க பார்த்துக்கிறோம். உங்களை நாங்க தனியா விட மாட்டோம்," என்று கூறினார்.
அவர் நீண்ட நேரமாகக் கையில் வைத்திருந்த பூ மாலையை, அங்கே மேஜையின் மேல் வைக்கப்பட்டிருந்த கருப்பையாவின் புகைப்படத்திற்கு அணிவித்துவிட்டு, கைகளைக் கூப்பி வணங்கினார். பின்னர் இருவரும் சோபாவில் வந்து அமர்ந்தனர்.
லீலா விஜயாவின் அருகில் நெருங்கி அமர்ந்து, "விஜயா மேடம், அழாதீங்க. உலகத்துல எல்லாரும் ஒரு நாள் போகத்தான் போறோம். இருக்கிற வரைக்கும் சார் மாதிரி நாலு பேருக்கு நல்லது பண்ணினா போதும். அவர் வாழ்ந்த வாழ்க்கை ரொம்ப உன்னதமானது," என்றாள்.
அப்போது விஜயா, தன் நெஞ்சில் இருந்த ஒட்டுமொத்த பாரத்தையும் கொட்டுவது போல, "எனக்குன்னு இப்போ யார் இருக்கா இந்த உலகத்துல..." என்று தேம்பி அழுதாள்.
அவள் சொன்ன அந்த ஒரு வார்த்தை, அங்கே நின்றுகொண்டிருந்த விவேக்கின் நெஞ்சில் ஈட்டியால் குத்துவது போல் இருந்தது. அவனது முகம் அப்படியே வாடிப் போனது. அவனுக்குள் ஒரு பெரிய ஏமாற்றமும், வலியும் ஏற்பட்டது. 'தாத்தா போனதுல இருந்து இத்தனை நாளா பாட்டி கூடவே இருந்து அவங்களை கவனிச்சுக்கிறோமே, நம்ம அம்மாவைக்கூட அனுப்பிட்டு இங்கேயே தங்கியிருக்கோமே... இன்னமும் பாட்டி நம்மள அவங்களோட சொந்தக் குடும்பத்துல ஒருத்தனா ஏத்துக்கலையா? நாம அவங்களுக்கு ஒரு ஆளாத் தெரியலையா?' என்று நினைத்து அவனது மனம் கூனிக் குறுகியது. அவனது கண்கள் கலங்கின.
ஆனால், ஒரு நொடிக்கும் குறைவான காலகட்டத்தில், தான் பேசிய வார்த்தை தன் பேரனை எவ்வளவு காயப்படுத்தியிருக்கும் என்பதை விஜயா உணர்ந்து கொண்டாள். விவேக்கின் வாடிய முகத்தையும், கலங்கிய கண்களையும் பார்த்த அவளுக்குள் குற்ற உணர்ச்சி தலைதூக்கியது.
அவள் உடனே விவேக்கின் கைகளைப் பற்றிக் கொண்டு, லீராவையும் ராமையும் பார்த்து, "இவன் என் பேரன்... இப்போ இவன் மட்டும்தான் என் கூட இருக்கான். இவன் காலேஜுக்கெல்லாம் போயிட்டா, நான் மட்டும்தான் இந்த வீட்ல தனியா இருக்கணும். இன்னைக்கு இருக்குற நிலைமைக்கு... அன்னைக்கு காரியம் முடிஞ்சதும் எல்லாரும் கிளம்பும்போது, இவன் மட்டும் என் கூட நிக்காம போயிருந்தா... நான் எப்பவோ அவர் கூடவே போயிருக்கணும்னு வேற மாதிரி ஏதாச்சும் தப்பான முடிவு எடுத்திருப்பேன். இவன் தான் என்னை வாழ வச்சிருக்கான்," என்று கதறி அழுதாள்.
விஜயா தன் மீதும், தன் பிரசன்னத்தின் மீதும் வைத்திருக்கும் அந்த எல்லையற்ற மதிப்பையும், அன்பையும் கேட்டதும் விவேக்கிற்குள் இருந்த வலி மறைந்து, அழுகை முட்டிக்கொண்டு வந்தது. அவளருகில் அமர்ந்து, அவளது தோள்களைக் கட்டிக்கொண்டு, "பாட்டி, அப்படிலாம் சொல்லாதீங்க பாட்டி... எனக்கு பயமா இருக்கு," என்று அவனும் விம்பி அழுதான்.
அவர்களின் இந்த உண்மையான பிணைப்பைப் பார்த்த டாக்டர் ராம் நெகிழ்ந்து போனார். "அழாத தம்பி... பாட்டி கொஞ்சம் வருத்தத்துல இருக்காங்க, அதான் மனசு தாங்காம அப்படிப் பேசுறாங்க. நீ எதையும் நினைச்சு ஃபீல் பண்ணாத. நீ ரொம்ப நல்ல பையன்," என்று விவேக்கின் முதுகைத் தட்டிக் கொடுத்து ஆறுதல் சொன்னார்.
லீலாவும் விஜயாவை அணைத்துக் கொண்டு ஆறுதல் கூறினாள். அந்த அறையில் சோகம் அதிகமாகிக் கொண்டே இருந்ததால், சூழ்நிலையை மாற்ற விரும்பிய ராம், விவேக்கைப் பார்த்துப் பேச்சைத் திசை திருப்பினார்.
"தம்பி, உன்னோட பேரு என்ன? நீ என்ன பண்ற?" என்று கனிவோடு கேட்டார் ராம்.
விவேக் தன் கண்ணீரைத் துடைத்துக் கொண்டு, "என் பேரு விவேக் சார். நான் பிஎஸ்சி அக்ரி (B.Sc Agriculture) படிக்கிறேன் சார், கோயம்புத்தூர்ல," என்றான்.
"ஓ... அப்படியா! இப்போ காலேஜ் போகலையா நீ?" என்று ராம் கேட்டார்.
"இல்ல சார், பாட்டிக்கு இந்த நேரத்துல யாராச்சும் ஹெல்ப்பா இருக்கட்டும்னுதான் நான் இங்கேயே இருக்கேன். காலேஜ்ல ப்ராஜெக்ட் லீவ் (Project leave) சொல்லி லெட்டர் கொடுத்துட்டு, லீவ் அப்ளை பண்ணிட்டு வந்திருக்கேன் சார்," என்றான் விவேக் மிகவும் பொறுப்புடன்.
லீலா அதைக் கேட்டு வியந்து, "ஓ, வெரி குட்! ரொம்ப புத்திசாலி பையன். விஜயா மேடம், மத்த சடங்கெல்லாம் நல்லபடியா முடிஞ்சதா?" என்று கேட்டாள்.
விஜயா ஒரு பெருமூச்சோடு, "அதை ஏன் கேக்குறீங்க லீலா... நாங்க எந்த சடங்கும் பண்ணல. அதைப்பத்திப் பேசும்போதுதான் வீட்ல பெரிய சண்டையாகிடுச்சு. அவரோட முதல் தாரத்துப் பசங்க எல்லாம் கோவிச்சுக்கிட்டுப் போயிட்டாங்க. யாரும் காரியம் கூட பண்ணல," என்றாள்.
லீலா லேசான புன்னகையுடன் விவேக்கைப் பார்த்து, "ஏன், இந்த குட்டி சார் அவங்க கூடப் போகலையா?" என்று கேட்டாள்.
விஜயா பெருமையோடு விவேக்கைப் பார்த்து, "இல்ல மேடம்... அவங்க அம்மா எவ்வளவோ கூப்பிட்டாங்க. ஆனா இவன், 'நான் என் பாட்டி கூடத்தான் இருப்பேன், அவங்களை தனியா விட மாட்டேன்'னு சொல்லிட்டு இங்கேயே தங்கிட்டான்," என்றாள்.
ராம் விவேக்கின் முகத்தைப் பார்த்து, "ஏன் தம்பி, நீ ஏன் அவங்க கூடப் போகாம பாட்டி கூடவே இருந்துட்ட?" என்று வினவினார்.
விவேக் மிகவும் வெள்ளந்தியாக, "அன்னைக்கு தாத்தா போனப்போ பாட்டி ரொம்ப அழுதுகிட்டு இருந்தாங்க சார். அவங்களைப் பார்க்கவே ரொம்ப பாவமா இருந்துச்சு. இந்த வயசுல அவங்களை எப்படித் தனியா விடுறது? அதான் நான் இருந்துட்டேன்," என்றான்.
அவன் சொன்ன இந்த எதார்த்தமான, அன்பான வார்த்தைகளைக் கேட்டதும் விஜயாவின் கண்களில் ஆனந்தக் கண்ணீர் வழிந்தது. அவளால் தன் உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை. சட்டென்று விவேக்கை நெஞ்சோடு சேர்த்து இறுக்கமாகக் கட்டிக்கொண்டாள். அது அங்கிருந்த அனைவரையும் உருகச் செய்த ஒரு உன்னதமான குடும்பப் பிணைப்பின் தருணமாக மாறியது.
லீலா சற்று யோசித்துவிட்டு, மெதுவாக விஜயாவிடம் சொன்னாள், "மேடம்... நீங்க அப்பவே இன்னொன்னு ஒரு குழந்தை பெத்திருந்தா, இப்போ அவங்க உங்க கூடவே இருந்திருப்பாங்க. இப்போ பாருங்க, அவங்களுக்கு என்னதான் இருந்தாலும் அவங்க அப்பாவோட செகண்ட் வொய்ஃப் (Second wife) தான்கிற எண்ணம் வந்துடுச்சு, அதான் சண்டை போட்டுட்டுப் போயிட்டாங்க. உங்களுக்குன்னு ஒரு குழந்தை இருந்திருந்தா, இப்போ இந்த விவேக் தம்பியை மாதிரியே உங்க கூட இந்த நேரத்துல பெரிய ஆறுதலா இருந்திருக்கும்..."
விஜயா சோகமாகத் தலையசைத்து, "ஆமா மேடம், நீங்க சொல்றது கரெக்ட்தான். ஃபர்ஸ்ட் எனக்கும் அந்த ஃபீலிங் இருந்துச்சு. நான் அவர்கிட்டயும் இதைப்பத்திப் பலமுறை சொல்லியிருக்கேன். ஆனா, எங்களுக்குக் குழந்தை பிறக்க முடியாமப் போச்சு. அது நம்ம டாக்டர் சாருக்குக்கூடத் தெரியுமே..." என்று ராமைப் பார்த்துக் கூறினாள்.
டாக்டர் ராம் உடனே லீலாவைப் பார்த்து, "ஆமா லீலா, சாருக்கு ஒரு மெடிக்கல் ப்ராப்ளம் இருந்தது... 'அசூஸ்பெர்மியா' (Azoospermia). அதான் காரணம்," என்றார்.
லீலா ஒரு மருத்துவராக அதை உடனே புரிந்துகொண்டு, "Do you mean zero sperm count? (அதாவது விந்தணுக்களே இல்லை என்று சொல்கிறீர்களா?)" என்று கேட்டாள்.
அங்கே அமர்ந்திருந்த 19 வயது விவேக், அவர்கள் பேசுவதைக் கூர்ந்து கவனித்துக் கொண்டிருந்தான். அவனுக்கு அந்த மருத்துவ வார்த்தைகளின் அர்த்தம் புரியவில்லை. அவன் மிகவும் வெகுளியாகவும், அதே சமயம் ஒரு புதிய விஷயத்தைத் தெரிந்துகொள்ளும் ஆர்வத்துடனும், "ஸ்பெர்ம் (Sperm)-னா என்ன சார்?" என்று கேட்டான்.
விஜயா பதற்றமடைந்து, "டேய் விவேக், அது ஒன்னுமில்லடா... பெரியவங்க விஷயம். நீ பேசாம இரு," என்று அவனை அடக்க முயன்றாள்.
ஆனால் டாக்டர் ராம் அவளைத் தடுத்து, "இருங்க மேடம்... அவன் காலேஜ் படிக்கிற பையன். 19 வயசாகுது, இதெல்லாம் அவனுக்குத் தெரிஞ்சுக்கிறதுல தப்பில்லை, தெரிஞ்சுக்கணும். தம்பி, ஆண்களுக்கு ஒரு வெள்ளை திரவம் (White liquid) வரும்ல... அதுக்குள்ள சின்னச் சின்னதா மைக்ரோ லிவிங் திங்ஸ் (Micro-living things) இருக்கும், அதுதான் ஸ்பெர்ம் கவுண்ட் (Sperm count). அது இருந்தாதான் குழந்தை பிறக்கும்," என்று விளக்கினார்.
விவேக் இன்னமும் புரியாமல், அதே குறும்பு மற்றும் வெகுளித்தனத்துடன், "அப்படியா சார்... என்ன வெள்ளை திரவம் அது? எனக்கு அப்படி எதுவும் தெரியலையே..." என்றான் மிகவும் சாதாரணமாக.
அவன் சொன்னதைக் கேட்டதும் அந்த அறையில் ஒரு நிமிடம் மயான அமைதி நிலவியது. அங்கிருந்த எல்லோருக்குமே ஒரே அதிர்ச்சி. விஜயா, லீலா, ராம் மூவரும் ஒருவரை ஒருவர் மாற்றி மாற்றிப் பார்த்துக் கொண்டார்கள். '19 வயசான ஒரு காலேஜ் படிக்கிற பையனுக்கு இது தெரியலையா? இல்ல, பெரியவங்க இருக்காங்கன்னு தெரியாத மாதிரி நடிக்கிறானா? இல்ல இவனுக்கு நிஜமாவே ஏதாச்சும் உடம்புல பிரச்சனையா?' என்று அவர்களின் மருத்துவ மூளை சிந்திக்கத் தொடங்கியது.
டாக்டர் ராமுக்குத் தனக்குள் ஒரு பெரிய சந்தேகம் வந்துவிட்டது. 'நாம ஒருவேளை பையன்கிட்ட தப்பா, ஓப்பனா பேசிட்டோமோ?' என்ற தயக்கமும் ஏற்பட்டது. அந்த இறுக்கமான சூழ்நிலையைக் கலைக்க விரும்பிய ராம், "மேடம், குடிக்கக் கொஞ்சம் ஜூஸ் கிடைக்குமா?" என்று கேட்டார்.
அவ்வளவுதான், 'விட்டால் போதும்' என்று அந்த இடத்தை விட்டு நகர நினைத்த லீலாவும் விஜயாவும், "இதோ எடுத்துட்டு வரோம்" என்று சொல்லிக் கொண்டே சமையலறைக்குள் விரைந்தார்கள்.
அவர்கள் சென்றதும், ராம் சூழலை மேலும் இயல்பாக்க, "விவேக், அந்த டிவியோட ரிமோட்டை எடு தம்பி... இந்தியா மேட்ச் என்ன ஆச்சுன்னு பார்ப்போம்," என்று சொல்ல, இருவரும் சேர்ந்து கிரிக்கெட் மேட்ச் பார்க்கத் தொடங்கினர்.
சமையலறைக்குள் நுழைந்ததும், விஜயா குளிர்சாதனப் பெட்டியில் இருந்து பழங்களை எடுத்து ஜூஸ் போடத் தயாரானாள்.
லீலா அவளது கையைப் பிடித்துத் தடுத்து, "விஜயா மேடம், ஜூஸ் எல்லாம் அப்புறம் பண்ணலாம். அவரு சும்மா அந்தச் சூழ்நிலையை மாத்தத்தான் ஜூஸ் கேட்டாரு. அதை விடுங்க... உங்க பேரன் விவேக்கை நினைச்சா எனக்கு ரொம்ப ஆச்சரியமாவும், கொஞ்சம் கவலையாவும் இருக்கு," என்றாள் லீலா குரலைத் தாழ்த்தி.
விஜயா புரியாமல், "ஏன் மேடம், என்னாச்சு? அவன் ஏதாச்சும் தப்பா கேட்டுட்டானா?" என்றாள்.
"தப்பா கேட்கல மேடம்... அவனுக்கு 'சீமன்' (Semen), அதாவது உங்களுக்குப் புரியுற மாதிரி லோக்கல் லாங்குவேஜ்ல சொல்லணும்னா, 'கஞ்சி'னா என்னன்னே தெரியலன்னு சொல்றான். ஆனா அவனுக்கு நல்லா மீசையெல்லாம் முளைச்சிருக்கு, உடலமைப்பும் வளர்ந்திருக்கு. 19 வயசான ஒரு பையனுக்கு இந்த அடிப்படை உயிரியல் விஷயம் தெரியாம இருக்கிறது எனக்கு ஒரே டவுட்டா (Doubt) இருக்கு," என்றாள் லீலா தீவிரமான முகத்துடன்.
விஜயா கொஞ்சம் யோசித்துவிட்டு, "ஆமா மேடம்... அவனுக்கு இப்போ 19 வயசாகுது. இதெல்லாம் தெரியாம இருந்தா எப்படி? நம்ம பக்கத்து வீட்டுப் பையனுக்கு இவன் வயசுதான் இருக்கும், அவனுக்குள்ளே ரெண்டு பிள்ளைங்க பிறந்துடுச்சு. ஒருவேளை நாங்க பெரியவங்க இங்க இருக்கறதுனால, வெட்கப்பட்டுக்கிட்டுத் தெரியாத மாதிரி நடிக்கிறானோ என்னவோ?" என்றாள் தன் சந்தேகத்தை முன்வைத்து.
லீலா தலையசைத்து, "நீங்க சொல்றது ஒரு பக்கம் கரெக்டா இருக்கலாம் மேடம். வெட்கப்பட்டுக்கிட்டு அப்படிப் பேசறது நார்மல்தான் (Normal). ஆனா, ஒருவேளை அவனுக்கு நிஜமாவே 'பியூபர்ட்டி பிராப்ளம்' (Puberty problem) அல்லது உங்க கணவருக்கு இருந்த மாதிரி 'அசூஸ்பெர்மியா' (Azoospermia) போன்ற விந்தணு குறைபாடு ஏதாச்சும் இருந்தா என்ன பண்றது? அதான் ஒரு டாக்டரா என் மனசுல கொஞ்சம் பயமா இருக்கு," என்றாள்.
விஜயாவிற்கு லீலா சொல்வது கொஞ்சம் புரிந்தும் புரியாதது போல இருந்தது. அவளுக்குள் ஒரு மெல்லிய பயம் தொற்றிக் கொண்டது. "மேடம், அப்போ ஏதாச்சும் டெஸ்ட் (Test) எடுத்தா இதைக் கண்டுபிடிச்சிடலாமா? எனக்கு பயமா இருக்கு மேடம்," என்றாள் பதற்றத்துடன்.
லீலா அவளை அமைதிப்படுத்தி, "நீங்க ஏன் உடனே அவ்வளவு தூரம் போறீங்க? ஃபர்ஸ்ட் அவனோட ஆக்டிவிட்டி (Activity), அதாவது அவனோட அன்றாட உடலியல் மாற்றங்களை வச்சே ஓரளவுக்குக் கண்டுபிடிச்சிடலாம். ஜஸ்ட் வெயிட் (Just wait), இது இப்போதைக்கு என்னோட ஒரு யோசனை மட்டும்தான். எப்பவுமே டாக்டர்களுக்கு நோய் பயம் கொஞ்சம் அதிகமா இருக்கும். உங்களுக்கு இதெல்லாம் என்னன்னு டீப்பா தெரியாது, ஆனா நாங்க இதையெல்லாம் படிச்சதால, அதுவா இருக்குமோ இதுவா இருக்குமோன்னு டக்குனு பயம் வந்துடும். நான் ஃபர்ஸ்ட் அவர்கிட்ட (ராம்) பேசிட்டு அப்புறம் உங்களுக்குச் சொல்றேன். இது ரொம்ப சிம்பிளான விஷயமாக்கூட இருக்கலாம், விடுங்க," என்றாள் லீலா சாதாரணமாக மாற்ற முயன்று.
விஜயா இப்போது கொஞ்சம் நிம்மதியாக உணர்ந்தாள். "சரிங்க மேடம், இப்போ ஜூஸ் போடவா?" என்றாள்.
"இருங்க, நானே போடுறேன்," என்று லீலா பழங்களை நறுக்கத் தொடங்கினாள். அப்படியே மெதுவாக, "அப்புறம் மேடம்... உங்க ஹஸ்பண்டுக்கு (Husband) ஜீரோ கவுண்ட் (Zero count) இருந்தது உங்களுக்கு முன்னாடியே தெரியுமா?" என்று கேட்டாள்.
விஜயா பழைய நினைவுகளில் மூழ்கி, "ஒரு தடவை வீட்டைச் சுத்தம் பண்ணும்போது அவரோட மெடிக்கல் சர்டிபிகேட் (Medical certificate) ஒன்னு கிடைச்சது மேடம். அதுல என்னென்னவோ இங்கிலீஷ்ல போட்டிருந்தது, எனக்குப் புரியல. அதனால நான் அதை அவர்கிட்டயே கொடுத்துப் படிக்கச் சொன்னேன். அப்போதான் அவரே என்கிட்ட விஷயத்தைச் சொன்னாரு," என்றாள்.
"அப்போ அதுவரைக்கும் உங்களுக்குக் கண்டுபிடிக்க முடியலையா?" என்று லீலா வியப்புடன் கேட்டாள். அவளது மனதில் பல கேள்விகள் இருந்தாலும், அதை எப்படி ஓப்பனாகக் கேட்பது என்று தயங்கினாள்.
விஜயா, "இல்ல மேடம், எனக்கு அதைப்பத்திலாம் அப்போ ஒன்னும் தெரியாது," என்றாள்.
லீலா அவளது தயக்கத்தை உடைத்து, முற்றிலும் ஒரு மருத்துவராகவும், நெருங்கிய தோழியாகவும் மாறி, "நான் ரொம்ப ஓப்பனா (Open) கேக்குறேன்னு தப்பா நினைச்சுக்காதீங்க விஜயா மேடம்... பெட்ல (Bed) நீங்க ரெண்டு பேரும் எப்படி இருந்தீங்க? சந்தோஷமா இருந்தீங்களா? அவருக்கு ஏதாச்சும் குறைபாடு இருந்ததா?" என்று நேரடியாகவே கேட்டாள்.
விஜயா அந்த கேள்வியைக் கேட்டுச் சற்றே வெட்கப்பட்டு, சில நொடிகள் மௌனமாக இருந்தாள். பின்னர் ஒரு மெல்லிய புன்னகையுடன், "அஅதெல்லாம்... அவருக்கு வயசானாலும் நல்ல ஸ்ட்ராங் மேன் (Strong man) தான் மேடம். எங்களுக்குள்ள அந்த விஷயத்துல எந்தக் குறையும் இருந்தது இல்ல, ரொம்ப நல்லாவே தான் இருந்தோம்," என்று சிரித்துக்கொண்டே சொன்னாள்.
லீலா நிம்மதியுடன் தலையசைத்து, "ஓகே மேடம்... அப்போ அவருக்கு ஹார்மோன் (Hormone) ரீதியா எந்தப் பிரச்சனையும் இல்ல, வெறும் விந்தணு உற்பத்தி மட்டும்தான் இல்லை. சரி, வாங்க... வெளிய அவங்க ரெண்டு பேரும் என்ன பண்ணிட்டு இருக்காங்கன்னு தெரியல, ஜூஸ் எடுத்துட்டுப் போவோம்," என்றாள்.
இருவரும் ஜூஸ் கிளாஸ்களை எடுத்துக்கொண்டு சமையலறையை விட்டு வெளியே வந்தார்கள். ஹாலில் ராமும் விவேக்கும் கிரிக்கெட் மேட்ச் பார்த்துக்கொண்டு, சிக்ஸர் அடித்ததற்குச் சத்தமாகப் பேசிக் கொண்டிருந்தனர்.
ஜூஸைக் குடித்து முடித்த பின், டாக்டர் ராமும் லీలாவும் இன்னும் சிறிது நேரம் குடும்ப விஷயங்களைப் பேசிவிட்டு, விஜயாவிற்கு மீண்டும் ஆறுதல் கூறிவிட்டு விடைபெற்றுச் சென்றனர்.
விவேக் சோபாவில் சாய்ந்து அமர்ந்திருந்தான். வழக்கமாக அவனுக்குத் தொலைக்காட்சி பார்ப்பதற்கோ, நிம்மதியாக மூச்சு விடுவதற்கோ கூட வீட்டில் நேரம் இருக்காது. படிப்பு, மதிப்பெண்கள், பெற்றோர்களின் கடுமையான கட்டுப்பாடுகள் என எந்நேரமும் ஒரு கூண்டுக்குள் அடைபட்ட பறவையைப் போலத்தான் அவன் வாழ்ந்து வந்தான். திரைப்படம் பார்ப்பதற்குக் கூட அவனுக்குக் கடுமையான கட்டுப்பாடுகள் விதிக்கப்பட்டிருந்தன. ஆனால், இப்போது தாத்தாவின் மறைவுக்குப் பின் இந்தச் சூழ்நிலையில், அந்த வீட்டின் அமானுஷ்ய அமைதியை மாற்றுவதற்காக ஓடிக்கொண்டிருக்கும் அந்த சலிப்பூட்டும் சீரியல் கூட அவனுக்கு ஒரு புதிய விடுதலையைத் தருவது போல் இருந்தது.
அவனுக்கு அருகில் அவனது பாட்டி விஜயா அமர்ந்திருந்தாள். கணவனை இழந்த சோகம் அவளது முகத்தின் சுருக்கங்களில் அப்படியே தேங்கி நின்றாலும், விவேக்கின் அருகாமை அவளுக்குள் ஒரு மெல்லிய ஆறுதலைத் தந்திருந்தது.
"டேய் விவேக், இந்தா பாரு... இவதான் இந்த கதையோட வில்லி. இவ பண்ற சதி தெரியாம அந்தப் பையன் எவ்ளோ கஷ்டப்படுறான் பாரு," என்று மிகவும் உற்சாகமாகவும், தோழமையோடும் அந்த சீரியலின் கதையை அவனுக்கு விளக்கத் தொடங்கினாள் விஜயா.
தன்னைத் தனிமையில் விட்டுவிடாமல் தன் கூடவே இருக்கும் பேரனின் வருகை அவளுக்குள் ஒரு புதிய தெம்பைக் கொடுத்திருந்தது. அவள் சொல்லும் ஒவ்வொரு கதாபாத்திரத்தின் பின்னணியையும் விவேக் கவனமாகக் கேட்டுக்கொண்டே, "அப்படியா பாட்டி? அப்போ அடுத்து இவ மாட்டிக்கொள்வாளா?" என்று அவளது மனநிலையை மாற்றுவதற்காகப் பதிலுக்குப் பேசினான். விஜயா அந்த சீரியல் காட்சிகளைப் பார்த்துவிட்டுத் தன் பாணியில் கமெண்ட் அடிக்க, விவேக்கும் அதற்கு சுவாரசியமாகப் பதிலளித்துக் கொண்டே அந்தச் சூழலை லேசாக்க முயன்றான்.
டிங் டாங்...டிங் டாங்...
அதிர்வலைகளை எழுப்பிக் கொண்டு வாசலில் இருந்த காலிங் பெல் சத்தமிட்டது.
விவேக் சோபாவை விட்டு எழுந்து மெதுவாகச் சென்று கதவைத் திறந்தான். வாசலில் ஒரு ஆணும் பெண்ணும் கையில் ஒரு பூ மாலையோடு நின்று கொண்டிருந்தார்கள். அவர்களைப் பார்த்தவுடனேயே மிகுந்த கண்ணியமானவர்கள், படித்தவர்கள் என்பது அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது. கணவன் மனைவியாகத்தான் இருக்க வேண்டும் என்று அவனது உள்மனம் சொன்னது. அந்தப் பெண்ணிற்கு நாற்பது வயதிற்கு மேல் இருக்கலாம், அந்த அங்கிளுக்கு ஒரு நாற்பத்தைந்து வயதைக் கடந்திருக்கும்.
அவர்களின் தோற்றத்தில் இருந்த கண்ணியத்தைப் பார்த்த விவேக், "வாங்க..." என்று மரியாதையோடு அவர்களை உள்ளே அழைத்தான்.
அவர்கள் இருவருமே விவேக்கைப் பார்த்து, "யாரு தம்பி நீ? புதுசா இருக்க?" என்று கேட்கத் தொடங்கினர். ஆனால், அதற்குள் விவேக் அவர்களிடம் முழுமையாகப் பேசாமல், "பாட்டி, ரெண்டு பேரு வந்துருக்காங்க," என்று சத்தமாகச் சொல்லிக்கொண்டே உள்ளே ஓடினான்.
விஜயா சோபாவில் இருந்து மெதுவாக எழுந்து நின்று, வாசலில் வந்தவர்களைப் பார்த்தாள். வந்திருப்பது தங்களுக்கு மிகவும் நெருக்கமான, குடும்ப நண்பர்களான டாக்டர் ராமும், டாக்டர் லీలாவும் என்பதை அவள் அடையாளம் கண்டுகொண்டாள்.
"வாங்க சார், வாங்க மேடம்... எப்படி இருக்கீங்க?" என்று தேய்ந்த குரலில், ஆனால் மரியாதையுடன் அவர்களை வரவேற்றாள் விஜயா.
டாக்டர் ராமும், லీలாவும் முகத்தில் ஒருவித சோகத்துடனும், குற்ற உணர்ச்சியுடனும் உள்ளே நுழைந்தார்கள். லீலா விஜயாவின் கைகளைப் பற்றிக் கொண்டு, "ஸாரி மேடம்... விஷயம் கேள்விப்பட்டப்போ நாங்க ரெண்டு பேரும் ஒரு மெடிக்கல் கான்ஃபரன்ஸுக்காக ஃபாரின் போயிருந்தோம். அதான் எங்களால உடனே வர முடியல. சாருக்கு எப்படி ஆச்சு? நல்லாத்தானே இருந்தாரு?" என்று வருத்தத்துடன் கேட்டாள்.
விஜயா தன் புடவைத் தலைப்பால் கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டே, "அது வந்து... சார், என்னன்னு தெரியல. திடீர்னு அன்னைக்கு ராத்திரி கொஞ்சம் பிரீத்திங் பிராப்ளம் (Breathing problem) வந்துச்சு. உடனே ஹாஸ்பிடலெல்லாம் கூட்டிட்டுப் போனோம். ஆனா, வெறும் ரெண்டே மணி நேரத்துல எல்லாம் முடிஞ்சு போச்சு..." என்று விம்மி விம்மி அழத் தொடங்கினாள்.
டாக்டர் ராம் அவளுக்கு ஆறுதலாக, "விடுங்க மேடம்... நாங்கெல்லாம் இருக்கோம்ல, நாங்க பார்த்துக்கிறோம். உங்களை நாங்க தனியா விட மாட்டோம்," என்று கூறினார்.
அவர் நீண்ட நேரமாகக் கையில் வைத்திருந்த பூ மாலையை, அங்கே மேஜையின் மேல் வைக்கப்பட்டிருந்த கருப்பையாவின் புகைப்படத்திற்கு அணிவித்துவிட்டு, கைகளைக் கூப்பி வணங்கினார். பின்னர் இருவரும் சோபாவில் வந்து அமர்ந்தனர்.
லீலா விஜயாவின் அருகில் நெருங்கி அமர்ந்து, "விஜயா மேடம், அழாதீங்க. உலகத்துல எல்லாரும் ஒரு நாள் போகத்தான் போறோம். இருக்கிற வரைக்கும் சார் மாதிரி நாலு பேருக்கு நல்லது பண்ணினா போதும். அவர் வாழ்ந்த வாழ்க்கை ரொம்ப உன்னதமானது," என்றாள்.
அப்போது விஜயா, தன் நெஞ்சில் இருந்த ஒட்டுமொத்த பாரத்தையும் கொட்டுவது போல, "எனக்குன்னு இப்போ யார் இருக்கா இந்த உலகத்துல..." என்று தேம்பி அழுதாள்.
அவள் சொன்ன அந்த ஒரு வார்த்தை, அங்கே நின்றுகொண்டிருந்த விவேக்கின் நெஞ்சில் ஈட்டியால் குத்துவது போல் இருந்தது. அவனது முகம் அப்படியே வாடிப் போனது. அவனுக்குள் ஒரு பெரிய ஏமாற்றமும், வலியும் ஏற்பட்டது. 'தாத்தா போனதுல இருந்து இத்தனை நாளா பாட்டி கூடவே இருந்து அவங்களை கவனிச்சுக்கிறோமே, நம்ம அம்மாவைக்கூட அனுப்பிட்டு இங்கேயே தங்கியிருக்கோமே... இன்னமும் பாட்டி நம்மள அவங்களோட சொந்தக் குடும்பத்துல ஒருத்தனா ஏத்துக்கலையா? நாம அவங்களுக்கு ஒரு ஆளாத் தெரியலையா?' என்று நினைத்து அவனது மனம் கூனிக் குறுகியது. அவனது கண்கள் கலங்கின.
ஆனால், ஒரு நொடிக்கும் குறைவான காலகட்டத்தில், தான் பேசிய வார்த்தை தன் பேரனை எவ்வளவு காயப்படுத்தியிருக்கும் என்பதை விஜயா உணர்ந்து கொண்டாள். விவேக்கின் வாடிய முகத்தையும், கலங்கிய கண்களையும் பார்த்த அவளுக்குள் குற்ற உணர்ச்சி தலைதூக்கியது.
அவள் உடனே விவேக்கின் கைகளைப் பற்றிக் கொண்டு, லீராவையும் ராமையும் பார்த்து, "இவன் என் பேரன்... இப்போ இவன் மட்டும்தான் என் கூட இருக்கான். இவன் காலேஜுக்கெல்லாம் போயிட்டா, நான் மட்டும்தான் இந்த வீட்ல தனியா இருக்கணும். இன்னைக்கு இருக்குற நிலைமைக்கு... அன்னைக்கு காரியம் முடிஞ்சதும் எல்லாரும் கிளம்பும்போது, இவன் மட்டும் என் கூட நிக்காம போயிருந்தா... நான் எப்பவோ அவர் கூடவே போயிருக்கணும்னு வேற மாதிரி ஏதாச்சும் தப்பான முடிவு எடுத்திருப்பேன். இவன் தான் என்னை வாழ வச்சிருக்கான்," என்று கதறி அழுதாள்.
விஜயா தன் மீதும், தன் பிரசன்னத்தின் மீதும் வைத்திருக்கும் அந்த எல்லையற்ற மதிப்பையும், அன்பையும் கேட்டதும் விவேக்கிற்குள் இருந்த வலி மறைந்து, அழுகை முட்டிக்கொண்டு வந்தது. அவளருகில் அமர்ந்து, அவளது தோள்களைக் கட்டிக்கொண்டு, "பாட்டி, அப்படிலாம் சொல்லாதீங்க பாட்டி... எனக்கு பயமா இருக்கு," என்று அவனும் விம்பி அழுதான்.
அவர்களின் இந்த உண்மையான பிணைப்பைப் பார்த்த டாக்டர் ராம் நெகிழ்ந்து போனார். "அழாத தம்பி... பாட்டி கொஞ்சம் வருத்தத்துல இருக்காங்க, அதான் மனசு தாங்காம அப்படிப் பேசுறாங்க. நீ எதையும் நினைச்சு ஃபீல் பண்ணாத. நீ ரொம்ப நல்ல பையன்," என்று விவேக்கின் முதுகைத் தட்டிக் கொடுத்து ஆறுதல் சொன்னார்.
லீலாவும் விஜயாவை அணைத்துக் கொண்டு ஆறுதல் கூறினாள். அந்த அறையில் சோகம் அதிகமாகிக் கொண்டே இருந்ததால், சூழ்நிலையை மாற்ற விரும்பிய ராம், விவேக்கைப் பார்த்துப் பேச்சைத் திசை திருப்பினார்.
"தம்பி, உன்னோட பேரு என்ன? நீ என்ன பண்ற?" என்று கனிவோடு கேட்டார் ராம்.
விவேக் தன் கண்ணீரைத் துடைத்துக் கொண்டு, "என் பேரு விவேக் சார். நான் பிஎஸ்சி அக்ரி (B.Sc Agriculture) படிக்கிறேன் சார், கோயம்புத்தூர்ல," என்றான்.
"ஓ... அப்படியா! இப்போ காலேஜ் போகலையா நீ?" என்று ராம் கேட்டார்.
"இல்ல சார், பாட்டிக்கு இந்த நேரத்துல யாராச்சும் ஹெல்ப்பா இருக்கட்டும்னுதான் நான் இங்கேயே இருக்கேன். காலேஜ்ல ப்ராஜெக்ட் லீவ் (Project leave) சொல்லி லெட்டர் கொடுத்துட்டு, லீவ் அப்ளை பண்ணிட்டு வந்திருக்கேன் சார்," என்றான் விவேக் மிகவும் பொறுப்புடன்.
லீலா அதைக் கேட்டு வியந்து, "ஓ, வெரி குட்! ரொம்ப புத்திசாலி பையன். விஜயா மேடம், மத்த சடங்கெல்லாம் நல்லபடியா முடிஞ்சதா?" என்று கேட்டாள்.
விஜயா ஒரு பெருமூச்சோடு, "அதை ஏன் கேக்குறீங்க லீலா... நாங்க எந்த சடங்கும் பண்ணல. அதைப்பத்திப் பேசும்போதுதான் வீட்ல பெரிய சண்டையாகிடுச்சு. அவரோட முதல் தாரத்துப் பசங்க எல்லாம் கோவிச்சுக்கிட்டுப் போயிட்டாங்க. யாரும் காரியம் கூட பண்ணல," என்றாள்.
லீலா லேசான புன்னகையுடன் விவேக்கைப் பார்த்து, "ஏன், இந்த குட்டி சார் அவங்க கூடப் போகலையா?" என்று கேட்டாள்.
விஜயா பெருமையோடு விவேக்கைப் பார்த்து, "இல்ல மேடம்... அவங்க அம்மா எவ்வளவோ கூப்பிட்டாங்க. ஆனா இவன், 'நான் என் பாட்டி கூடத்தான் இருப்பேன், அவங்களை தனியா விட மாட்டேன்'னு சொல்லிட்டு இங்கேயே தங்கிட்டான்," என்றாள்.
ராம் விவேக்கின் முகத்தைப் பார்த்து, "ஏன் தம்பி, நீ ஏன் அவங்க கூடப் போகாம பாட்டி கூடவே இருந்துட்ட?" என்று வினவினார்.
விவேக் மிகவும் வெள்ளந்தியாக, "அன்னைக்கு தாத்தா போனப்போ பாட்டி ரொம்ப அழுதுகிட்டு இருந்தாங்க சார். அவங்களைப் பார்க்கவே ரொம்ப பாவமா இருந்துச்சு. இந்த வயசுல அவங்களை எப்படித் தனியா விடுறது? அதான் நான் இருந்துட்டேன்," என்றான்.
அவன் சொன்ன இந்த எதார்த்தமான, அன்பான வார்த்தைகளைக் கேட்டதும் விஜயாவின் கண்களில் ஆனந்தக் கண்ணீர் வழிந்தது. அவளால் தன் உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை. சட்டென்று விவேக்கை நெஞ்சோடு சேர்த்து இறுக்கமாகக் கட்டிக்கொண்டாள். அது அங்கிருந்த அனைவரையும் உருகச் செய்த ஒரு உன்னதமான குடும்பப் பிணைப்பின் தருணமாக மாறியது.
லீலா சற்று யோசித்துவிட்டு, மெதுவாக விஜயாவிடம் சொன்னாள், "மேடம்... நீங்க அப்பவே இன்னொன்னு ஒரு குழந்தை பெத்திருந்தா, இப்போ அவங்க உங்க கூடவே இருந்திருப்பாங்க. இப்போ பாருங்க, அவங்களுக்கு என்னதான் இருந்தாலும் அவங்க அப்பாவோட செகண்ட் வொய்ஃப் (Second wife) தான்கிற எண்ணம் வந்துடுச்சு, அதான் சண்டை போட்டுட்டுப் போயிட்டாங்க. உங்களுக்குன்னு ஒரு குழந்தை இருந்திருந்தா, இப்போ இந்த விவேக் தம்பியை மாதிரியே உங்க கூட இந்த நேரத்துல பெரிய ஆறுதலா இருந்திருக்கும்..."
விஜயா சோகமாகத் தலையசைத்து, "ஆமா மேடம், நீங்க சொல்றது கரெக்ட்தான். ஃபர்ஸ்ட் எனக்கும் அந்த ஃபீலிங் இருந்துச்சு. நான் அவர்கிட்டயும் இதைப்பத்திப் பலமுறை சொல்லியிருக்கேன். ஆனா, எங்களுக்குக் குழந்தை பிறக்க முடியாமப் போச்சு. அது நம்ம டாக்டர் சாருக்குக்கூடத் தெரியுமே..." என்று ராமைப் பார்த்துக் கூறினாள்.
டாக்டர் ராம் உடனே லீலாவைப் பார்த்து, "ஆமா லீலா, சாருக்கு ஒரு மெடிக்கல் ப்ராப்ளம் இருந்தது... 'அசூஸ்பெர்மியா' (Azoospermia). அதான் காரணம்," என்றார்.
லீலா ஒரு மருத்துவராக அதை உடனே புரிந்துகொண்டு, "Do you mean zero sperm count? (அதாவது விந்தணுக்களே இல்லை என்று சொல்கிறீர்களா?)" என்று கேட்டாள்.
அங்கே அமர்ந்திருந்த 19 வயது விவேக், அவர்கள் பேசுவதைக் கூர்ந்து கவனித்துக் கொண்டிருந்தான். அவனுக்கு அந்த மருத்துவ வார்த்தைகளின் அர்த்தம் புரியவில்லை. அவன் மிகவும் வெகுளியாகவும், அதே சமயம் ஒரு புதிய விஷயத்தைத் தெரிந்துகொள்ளும் ஆர்வத்துடனும், "ஸ்பெர்ம் (Sperm)-னா என்ன சார்?" என்று கேட்டான்.
விஜயா பதற்றமடைந்து, "டேய் விவேக், அது ஒன்னுமில்லடா... பெரியவங்க விஷயம். நீ பேசாம இரு," என்று அவனை அடக்க முயன்றாள்.
ஆனால் டாக்டர் ராம் அவளைத் தடுத்து, "இருங்க மேடம்... அவன் காலேஜ் படிக்கிற பையன். 19 வயசாகுது, இதெல்லாம் அவனுக்குத் தெரிஞ்சுக்கிறதுல தப்பில்லை, தெரிஞ்சுக்கணும். தம்பி, ஆண்களுக்கு ஒரு வெள்ளை திரவம் (White liquid) வரும்ல... அதுக்குள்ள சின்னச் சின்னதா மைக்ரோ லிவிங் திங்ஸ் (Micro-living things) இருக்கும், அதுதான் ஸ்பெர்ம் கவுண்ட் (Sperm count). அது இருந்தாதான் குழந்தை பிறக்கும்," என்று விளக்கினார்.
விவேக் இன்னமும் புரியாமல், அதே குறும்பு மற்றும் வெகுளித்தனத்துடன், "அப்படியா சார்... என்ன வெள்ளை திரவம் அது? எனக்கு அப்படி எதுவும் தெரியலையே..." என்றான் மிகவும் சாதாரணமாக.
அவன் சொன்னதைக் கேட்டதும் அந்த அறையில் ஒரு நிமிடம் மயான அமைதி நிலவியது. அங்கிருந்த எல்லோருக்குமே ஒரே அதிர்ச்சி. விஜயா, லீலா, ராம் மூவரும் ஒருவரை ஒருவர் மாற்றி மாற்றிப் பார்த்துக் கொண்டார்கள். '19 வயசான ஒரு காலேஜ் படிக்கிற பையனுக்கு இது தெரியலையா? இல்ல, பெரியவங்க இருக்காங்கன்னு தெரியாத மாதிரி நடிக்கிறானா? இல்ல இவனுக்கு நிஜமாவே ஏதாச்சும் உடம்புல பிரச்சனையா?' என்று அவர்களின் மருத்துவ மூளை சிந்திக்கத் தொடங்கியது.
டாக்டர் ராமுக்குத் தனக்குள் ஒரு பெரிய சந்தேகம் வந்துவிட்டது. 'நாம ஒருவேளை பையன்கிட்ட தப்பா, ஓப்பனா பேசிட்டோமோ?' என்ற தயக்கமும் ஏற்பட்டது. அந்த இறுக்கமான சூழ்நிலையைக் கலைக்க விரும்பிய ராம், "மேடம், குடிக்கக் கொஞ்சம் ஜூஸ் கிடைக்குமா?" என்று கேட்டார்.
அவ்வளவுதான், 'விட்டால் போதும்' என்று அந்த இடத்தை விட்டு நகர நினைத்த லீலாவும் விஜயாவும், "இதோ எடுத்துட்டு வரோம்" என்று சொல்லிக் கொண்டே சமையலறைக்குள் விரைந்தார்கள்.
அவர்கள் சென்றதும், ராம் சூழலை மேலும் இயல்பாக்க, "விவேக், அந்த டிவியோட ரிமோட்டை எடு தம்பி... இந்தியா மேட்ச் என்ன ஆச்சுன்னு பார்ப்போம்," என்று சொல்ல, இருவரும் சேர்ந்து கிரிக்கெட் மேட்ச் பார்க்கத் தொடங்கினர்.
சமையலறைக்குள் நுழைந்ததும், விஜயா குளிர்சாதனப் பெட்டியில் இருந்து பழங்களை எடுத்து ஜூஸ் போடத் தயாரானாள்.
லீலா அவளது கையைப் பிடித்துத் தடுத்து, "விஜயா மேடம், ஜூஸ் எல்லாம் அப்புறம் பண்ணலாம். அவரு சும்மா அந்தச் சூழ்நிலையை மாத்தத்தான் ஜூஸ் கேட்டாரு. அதை விடுங்க... உங்க பேரன் விவேக்கை நினைச்சா எனக்கு ரொம்ப ஆச்சரியமாவும், கொஞ்சம் கவலையாவும் இருக்கு," என்றாள் லீலா குரலைத் தாழ்த்தி.
விஜயா புரியாமல், "ஏன் மேடம், என்னாச்சு? அவன் ஏதாச்சும் தப்பா கேட்டுட்டானா?" என்றாள்.
"தப்பா கேட்கல மேடம்... அவனுக்கு 'சீமன்' (Semen), அதாவது உங்களுக்குப் புரியுற மாதிரி லோக்கல் லாங்குவேஜ்ல சொல்லணும்னா, 'கஞ்சி'னா என்னன்னே தெரியலன்னு சொல்றான். ஆனா அவனுக்கு நல்லா மீசையெல்லாம் முளைச்சிருக்கு, உடலமைப்பும் வளர்ந்திருக்கு. 19 வயசான ஒரு பையனுக்கு இந்த அடிப்படை உயிரியல் விஷயம் தெரியாம இருக்கிறது எனக்கு ஒரே டவுட்டா (Doubt) இருக்கு," என்றாள் லீலா தீவிரமான முகத்துடன்.
விஜயா கொஞ்சம் யோசித்துவிட்டு, "ஆமா மேடம்... அவனுக்கு இப்போ 19 வயசாகுது. இதெல்லாம் தெரியாம இருந்தா எப்படி? நம்ம பக்கத்து வீட்டுப் பையனுக்கு இவன் வயசுதான் இருக்கும், அவனுக்குள்ளே ரெண்டு பிள்ளைங்க பிறந்துடுச்சு. ஒருவேளை நாங்க பெரியவங்க இங்க இருக்கறதுனால, வெட்கப்பட்டுக்கிட்டுத் தெரியாத மாதிரி நடிக்கிறானோ என்னவோ?" என்றாள் தன் சந்தேகத்தை முன்வைத்து.
லீலா தலையசைத்து, "நீங்க சொல்றது ஒரு பக்கம் கரெக்டா இருக்கலாம் மேடம். வெட்கப்பட்டுக்கிட்டு அப்படிப் பேசறது நார்மல்தான் (Normal). ஆனா, ஒருவேளை அவனுக்கு நிஜமாவே 'பியூபர்ட்டி பிராப்ளம்' (Puberty problem) அல்லது உங்க கணவருக்கு இருந்த மாதிரி 'அசூஸ்பெர்மியா' (Azoospermia) போன்ற விந்தணு குறைபாடு ஏதாச்சும் இருந்தா என்ன பண்றது? அதான் ஒரு டாக்டரா என் மனசுல கொஞ்சம் பயமா இருக்கு," என்றாள்.
விஜயாவிற்கு லீலா சொல்வது கொஞ்சம் புரிந்தும் புரியாதது போல இருந்தது. அவளுக்குள் ஒரு மெல்லிய பயம் தொற்றிக் கொண்டது. "மேடம், அப்போ ஏதாச்சும் டெஸ்ட் (Test) எடுத்தா இதைக் கண்டுபிடிச்சிடலாமா? எனக்கு பயமா இருக்கு மேடம்," என்றாள் பதற்றத்துடன்.
லீலா அவளை அமைதிப்படுத்தி, "நீங்க ஏன் உடனே அவ்வளவு தூரம் போறீங்க? ஃபர்ஸ்ட் அவனோட ஆக்டிவிட்டி (Activity), அதாவது அவனோட அன்றாட உடலியல் மாற்றங்களை வச்சே ஓரளவுக்குக் கண்டுபிடிச்சிடலாம். ஜஸ்ட் வெயிட் (Just wait), இது இப்போதைக்கு என்னோட ஒரு யோசனை மட்டும்தான். எப்பவுமே டாக்டர்களுக்கு நோய் பயம் கொஞ்சம் அதிகமா இருக்கும். உங்களுக்கு இதெல்லாம் என்னன்னு டீப்பா தெரியாது, ஆனா நாங்க இதையெல்லாம் படிச்சதால, அதுவா இருக்குமோ இதுவா இருக்குமோன்னு டக்குனு பயம் வந்துடும். நான் ஃபர்ஸ்ட் அவர்கிட்ட (ராம்) பேசிட்டு அப்புறம் உங்களுக்குச் சொல்றேன். இது ரொம்ப சிம்பிளான விஷயமாக்கூட இருக்கலாம், விடுங்க," என்றாள் லீலா சாதாரணமாக மாற்ற முயன்று.
விஜயா இப்போது கொஞ்சம் நிம்மதியாக உணர்ந்தாள். "சரிங்க மேடம், இப்போ ஜூஸ் போடவா?" என்றாள்.
"இருங்க, நானே போடுறேன்," என்று லீலா பழங்களை நறுக்கத் தொடங்கினாள். அப்படியே மெதுவாக, "அப்புறம் மேடம்... உங்க ஹஸ்பண்டுக்கு (Husband) ஜீரோ கவுண்ட் (Zero count) இருந்தது உங்களுக்கு முன்னாடியே தெரியுமா?" என்று கேட்டாள்.
விஜயா பழைய நினைவுகளில் மூழ்கி, "ஒரு தடவை வீட்டைச் சுத்தம் பண்ணும்போது அவரோட மெடிக்கல் சர்டிபிகேட் (Medical certificate) ஒன்னு கிடைச்சது மேடம். அதுல என்னென்னவோ இங்கிலீஷ்ல போட்டிருந்தது, எனக்குப் புரியல. அதனால நான் அதை அவர்கிட்டயே கொடுத்துப் படிக்கச் சொன்னேன். அப்போதான் அவரே என்கிட்ட விஷயத்தைச் சொன்னாரு," என்றாள்.
"அப்போ அதுவரைக்கும் உங்களுக்குக் கண்டுபிடிக்க முடியலையா?" என்று லீலா வியப்புடன் கேட்டாள். அவளது மனதில் பல கேள்விகள் இருந்தாலும், அதை எப்படி ஓப்பனாகக் கேட்பது என்று தயங்கினாள்.
விஜயா, "இல்ல மேடம், எனக்கு அதைப்பத்திலாம் அப்போ ஒன்னும் தெரியாது," என்றாள்.
லீலா அவளது தயக்கத்தை உடைத்து, முற்றிலும் ஒரு மருத்துவராகவும், நெருங்கிய தோழியாகவும் மாறி, "நான் ரொம்ப ஓப்பனா (Open) கேக்குறேன்னு தப்பா நினைச்சுக்காதீங்க விஜயா மேடம்... பெட்ல (Bed) நீங்க ரெண்டு பேரும் எப்படி இருந்தீங்க? சந்தோஷமா இருந்தீங்களா? அவருக்கு ஏதாச்சும் குறைபாடு இருந்ததா?" என்று நேரடியாகவே கேட்டாள்.
விஜயா அந்த கேள்வியைக் கேட்டுச் சற்றே வெட்கப்பட்டு, சில நொடிகள் மௌனமாக இருந்தாள். பின்னர் ஒரு மெல்லிய புன்னகையுடன், "அஅதெல்லாம்... அவருக்கு வயசானாலும் நல்ல ஸ்ட்ராங் மேன் (Strong man) தான் மேடம். எங்களுக்குள்ள அந்த விஷயத்துல எந்தக் குறையும் இருந்தது இல்ல, ரொம்ப நல்லாவே தான் இருந்தோம்," என்று சிரித்துக்கொண்டே சொன்னாள்.
லீலா நிம்மதியுடன் தலையசைத்து, "ஓகே மேடம்... அப்போ அவருக்கு ஹார்மோன் (Hormone) ரீதியா எந்தப் பிரச்சனையும் இல்ல, வெறும் விந்தணு உற்பத்தி மட்டும்தான் இல்லை. சரி, வாங்க... வெளிய அவங்க ரெண்டு பேரும் என்ன பண்ணிட்டு இருக்காங்கன்னு தெரியல, ஜூஸ் எடுத்துட்டுப் போவோம்," என்றாள்.
இருவரும் ஜூஸ் கிளாஸ்களை எடுத்துக்கொண்டு சமையலறையை விட்டு வெளியே வந்தார்கள். ஹாலில் ராமும் விவேக்கும் கிரிக்கெட் மேட்ச் பார்த்துக்கொண்டு, சிக்ஸர் அடித்ததற்குச் சத்தமாகப் பேசிக் கொண்டிருந்தனர்.
ஜூஸைக் குடித்து முடித்த பின், டாக்டர் ராமும் லీలாவும் இன்னும் சிறிது நேரம் குடும்ப விஷயங்களைப் பேசிவிட்டு, விஜயாவிற்கு மீண்டும் ஆறுதல் கூறிவிட்டு விடைபெற்றுச் சென்றனர்.
![[+]](https://xossipy.com/themes/sharepoint/collapse_collapsed.png)