Incest வெள்ளி முடி விஜயா (பாட்டி 49 - பேரன் 19)

[auntyworld]

இரவு உணவு முடிந்த பிறகு, அந்த நாளின் ஒவ்வொரு துளி சந்தோஷமும் அவர்கள் இருவரின் மனதுக்குள்ளும் நிரம்பி வழிந்திருந்தது. வீட்டின் பெரிய சமையலறையில் இருந்து எழுந்த சாப்பாட்டு வாசனை இன்னும் லேசாகத் தங்கியிருந்தது. விவேக் தன் அறைக்குள் சென்று கதவை மெதுவாக சாத்தினான். ஆனால் உள்ளே போனதும் அவனால் அமைதியாக உட்கார முடியவில்லை. மனசு அலைபாய்ந்தது. அந்தப் பெரிய வீட்டின் காலியான அறைகளில் இருந்த அமைதி அவனை அழுத்தியது. கடந்த ஒரு மாதத்தின் நினைவுகள் — சென்னை கடற்கரை அலைகள், தாத்தாவின் அஸ்தி, பாட்டியின் கண்ணீர், தனிமை — எல்லாம் ஒன்றாகக் கலந்து அவனைத் தூங்க விடாமல் செய்தன.

அவன் கொஞ்ச நேரம் படுக்கையில் புரண்டான். பிறகு எழுந்து, மெதுவாக அறைக்கதவைத் திறந்தான். வீட்டின் நீண்ட வராந்தாவில் வெளிச்சம் மங்கலாக இருந்தது. காலடிகள் லேசாக ஒலிக்க, அவன் விஜயாவின் அறைக்கு வந்து நின்றான். கதவை மெதுவாகத் தட்டினான். உள்ளே இருந்து மெல்லிய விளக்கொளி வெளியே வந்து கொண்டிருந்தது.

“உள்ளே வாடா...” என்று விஜயாவின் மென்மையான குரல் கேட்டது.

விவேக் கதவைத் திறந்து உள்ளே நுழைந்தான். அறை சாதாரணமாகவும், அழகாகவும் இருந்தது. ஒரு பழைய மரக் கட்டில், அதன் மீது வெள்ளைத் துணி சுத்தமாகப் போர்த்தப்பட்டிருந்தது. பக்கத்தில் சிறிய மர மேஜை, அதில் ஒரு பழைய லேம்ப் மங்கலாக எரிந்து கொண்டிருந்தது. சுவரில் பெரிய புத்தக அலமாரி — நூற்றுக்கணக்கான புத்தகங்கள் அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்தன. சில பழைய, சில புதிய. தரையில் பழைய கம்பளம், ஜன்னலுக்கு வெள்ளைத் திரை. அறை முழுவதும் ஒரு அமைதியான, பாதுகாப்பான உணர்வு இருந்தது. இது விஜயாவின் உலகம். அவளுக்கு புத்தகங்கள் என்றால் உயிர்.

விஜயா படுக்கையில் அமர்ந்திருந்தாள். மல்லிகைப்பூ வாசனை லேசாக வீசியது. அவள் கையில் ஒரு புத்தகம். அவள் முகத்தில் அந்த நாளின் சோர்வும், சந்தோஷமும் கலந்திருந்தது.

“என்னடா விவேக், இன்னும் தூங்கலையா?” என்று புன்னகையுடன் கேட்டாள். அவள் குரலில் அக்கறை தெரிந்தது.

“தூக்கம் வரல பாட்டி...” விவேக் மெல்ல அவளருகே வந்து அமர்ந்தான். “நீங்க என்ன படிச்சிட்டு இருக்கீங்க?”

“இது கம்பராமாயணம் டா. ரொம்ப அழகா இருக்கு. ஆனா நான் பாதி தூரம் வந்துட்டேன். உனக்கு முதல்ல இருந்து சொன்னாத்தான் புரியும். அதனால இப்போ இதை விடு, வேற ஒரு புதிய கதைப் புத்தகம் எடுத்து படிக்கலாம்,” என்று சொல்லிவிட்டு அலமாரியை நோக்கி நடந்தாள்.

அவள் எழுந்து நடக்கும் போது அவள் புடவையின் ஓரம் மெல்ல அசைந்தது. அலமாரியில் இருந்து ஒரு சிறிய, புதிய புத்தகத்தை எடுத்து வந்தாள். “இது சின்ன கதை. ரொம்ப நல்லா இருக்கும். உனக்குப் பிடிக்கும்.”

விஜயா மீண்டும் படுக்கையில் அமர்ந்தாள். புத்தகத்தின் முதல் பக்கங்களைத் திறந்தாள். அவள் குரல் அந்த அறையின் அமைதியில் மென்மையாகப் பரவியது. கதாபாத்திரங்கள், அவர்களின் உணர்ச்சிகள், சிறிய கிராமத்தின் வாழ்க்கை — அவள் படிக்கும் போது விவேக் அவளை உற்றுப் பார்த்தான். அவன் மனசில் ஒரு அமைதி பரவியது. இந்தப் பாட்டி, இந்த வீடு, இந்த இரவு — எல்லாம் அவனுக்கு பாதுகாப்பாகத் தோன்றியது.

நாள் முழுவதும் நடந்த அலைச்சல், கோவில், தோட்டம், பேச்சு — எல்லாவற்றாலும் விஜயாவின் கால்கள் சோர்வாக இருந்தன. விவேக் அதை உணர்ந்தான். அவன் மெதுவாக, எந்த அவசரமும் இன்றி அவள் கால்களைத் தன் மடியில் தூக்கி வைத்தான். அவன் விரல்கள் மென்மையாக அவள் கால்களைப் பிடித்து அழுத்த ஆரம்பித்தன. மசாஜ். மிக மெதுவாக, அக்கறையுடன்.

விஜயா படிப்பதை ஒரு நொடி நிறுத்தினாள். தலையை நிமிர்த்தி அவனைப் பார்த்தாள். அவள் கண்களில் ஆச்சரியம், பின்னர் பெரும் மகிழ்ச்சி. “என்னடா... இது...” என்று மெல்லிய குரலில் சொன்னாள்.

விவேக் புன்னகைத்தான். “நீங்க கதையைத் தொடருங்க பாட்டி. உங்க கால்கள் ரொம்ப சோர்வா இருக்கும். நான் பார்த்துக்கிறேன்.”

அவன் விரல்கள் அவள் கால்களின் சோர்வான தசைகளை மெல்ல அழுத்தின. அந்தத் தொடுதல் தூய்மையானது. பேரன் தன் பாட்டிக்கு செய்யும் அரவணைப்பு. விஜயாவின் உள்ளத்தில் ஒரு வெதுவெதுப்பு பரவியது. எத்தனை வருஷங்களுக்குப் பிறகு இப்படி ஒரு அக்கறை. அவள் கண்கள் சற்று ஈரமானது. ஆனால் அவள் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. புத்தகத்தைத் தொடர்ந்து படித்தாள். அவள் குரல் இன்னும் மென்மையாக, அன்புடன் ஒலித்தது.

விவேக் மனசுக்குள் நினைத்தான் — ‘பாட்டி இவ்வளவு கஷ்டப்பட்டிருக்காங்க. தாத்தா போன பிறகு தனியா... நான் இருக்கும்போது அவங்க சந்தோஷமா இருக்கணும்.’ அவன் விரல்கள் இன்னும் மென்மையாக அழுத்தின. சில சமயம் அவன் கையால் அவள் கணுக்காலை மெல்ல தடவினான். அது வலி தீர்க்கும் தொடுதல்.

விஜயா படிக்கும் போது சில இடங்களில் சிரித்தாள். “இந்தக் கதையில் வரும் பையன் உன்னை மாதிரியே இருக்கான் டா...” என்று சொன்னாள். விவேக் சிரித்தான். “என்ன மாதிரி பாட்டி?” “அக்கறையானவன், கொஞ்சம் பிடிவாதக்காரன்...” இருவரும் சிரித்தார்கள். அந்தச் சிரிப்பு அறையை நிரப்பியது.

நேரம் போவது தெரியாமல் படித்தாள். ஆனால் அந்த மசாஜின் வெதுவெதுப்பும், அவன் அருகில் இருப்பதும், அந்த நாளின் சந்தோஷமும் அவளை மெல்ல தூக்கத்துக்கு இழுத்தது. அவள் கண்கள் மெல்ல செருகின. புத்தகம் கையில் இருந்து சற்று தள்ளாடியது. விவேக் அதை கவனித்தான். அவன் மெதுவாக புத்தகத்தை அவள் கையில் இருந்து எடுத்து ஓரமாக வைத்தான்.

விஜயா அப்படியே சாய்ந்து உறங்கினாள். அவள் முகத்தில் ஒரு அமைதி. நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு உண்மையான நிம்மதி. விவேக் அவளைப் பார்த்தான். அவன் கண்களில் அன்பு நிரம்பியது. அவன் மெதுவாக எழுந்து, படுக்கை விரிப்பை எடுத்து அவள் உடல் முழுவதும் மூடினான். குளிர் தெரியாமல் பார்த்துக் கொண்டான். ஜன்னல் திரைகளை இழுத்து மூடினான். விளக்கை அணைக்கும் முன் ஒரு நிமிடம் அவள் முகத்தைப் பார்த்தான். “நல்லா தூங்குங்க பாட்டி...” என்று மனசுக்குள் சொன்னான்.

விளக்கை அணைத்துவிட்டு அவன் மெதுவாக அறையை விட்டு வெளியேறினான். கதவை லேசாக சாத்தினான். வெளியே வராந்தாவில் நின்று கொஞ்ச நேரம் அந்த அறையைப் பார்த்தான். அந்த இரவு அவனுக்கும், அவளுக்கும் ஒரு புதிய பிணைப்பைத் தந்திருந்தது. தனிமை இன்னும் இருந்தாலும், அவர்கள் இருவரும் ஒருவருக்கு ஒருவர் இருப்பதை உணர்ந்தார்கள்.