Incest வெள்ளி முடி விஜயா (பாட்டி 49 - பேரன் 19)

[auntyworld]

அந்த இரவு முழுக்க எனக்கு தூக்கம் வரவில்லை. விவேக் தன் அறைக்குப் போன பிறகு, நான் என் பழைய படுக்கை அறைக்குள் நுழைந்தேன். விளக்கைப் போட்டுவிட்டு படுக்கையில் படுத்தேன். ஆனால் மனசு அடங்க மாட்டேன் என்கிறது. நேற்று இரவு அவன் எனக்கு ஊட்டி விட்ட தோசை, அவன் விரல்கள் என் கன்னத்தை லேசா தொட்டபோது, அவன் மூச்சு என் முகத்துக்கு அருகில் வந்தபோது — அந்த சின்ன சின்ன நிமிடங்கள் திரும்பத் திரும்ப என் மனசில் வந்து போய்க் கொண்டிருந்தன.

அது தப்பா? இல்லை. அது வெறும் பாசம். ஒரு மாதத்துக்கு முன்னாடி கருப்பையா போன பிறகு, இந்த வீடு இப்படி காலியா இருக்கிறது. சென்னை பீச்சில் அஸ்தியை விட்டு வந்த பிறகு, இருவரும் கிராமத்துக்கு வந்தோம். உறவினர்கள் எல்லாம் இரண்டு மூணு நாள் இருந்துட்டு போயிட்டாங்க. இப்போ நானும் விவேக்கும் மட்டும்தான். அவன் என் பேரன். நான் அவன் பாட்டி. ஆனாலும் இந்த ஒரு மாதத்தில் அவன் எனக்கு கொடுக்கிற ஆதரவு... ரொம்பவே இருக்கிறது.

கடிகாரம் டிக் டிக் னு ஒலிக்கிற சத்தம் வீடு முழுக்க கேட்டது. வெளியே ஊர்ல நாய் குரைக்கிறது, தூரத்துல ஏதோ வண்டி போற சத்தம் — எல்லாம் கேட்டது. ஆனா தூக்கம் வரல. கண்ணை மூடினா கருப்பையாவோட முகம் வருது. அவர் சிரிச்ச முகம், என்னை பார்த்து “விஜயா, பயப்படாத”னு சொன்ன குரல் — எல்லாம் வந்து போகுது. பிறகு விவேக்... அவன் சின்னவனா இருந்தபோது இந்த வீட்டுல ஓடி ஆடினது, தாத்தா அவனை தூக்கி விளையாடினது. எல்லாம் கலந்து மனசை குழப்பியது.

காலை ஒன்பது மணி ஆகியிருக்கும். சூரிய ஒளி ஜன்னல் திரையைத் தாண்டி தரையில் நீண்ட கோடுகளா விழுந்திருந்தது. நான் எழுந்து குளிச்சுட்டு, சுத்தமா புடவை கட்டிக்கிட்டு, தலைல கொஞ்சம் மல்லிகைப்பூ வச்சுக்கிட்டேன். வாசனை நல்லா இருந்தது. சமையலறைக்கு போனேன். அவனுக்கு பிடிச்சதெல்லாம் செய்யணும்னு தோணுச்சு. நெய் ரோஸ்ட், சாம்பார், இஞ்சி சட்னி, அவன் சின்னவனா இருந்தப்போ ரொம்ப பிடிக்கும் கேசரி — எல்லாத்தையும் தயார் பண்ணினேன். காபி வாசனை வீடு முழுக்க பரவுச்சு.

காபி கப்பை எடுத்துக்கிட்டு அவன் அறைக்கதவை மெதுவா தட்டினேன். “விவேக்... எந்திரிடா கண்ணா. மணி ஒன்பது ஆகுது. தூங்கிட்டு இருக்கியா?”னு அழைத்தேன்.

உள்ளேயிருந்து அவன் மெல்ல “ம்...”னு சத்தம் கேட்டது. கொஞ்ச நேரம் கழிச்சு கதவை திறந்தான். கண்கள் இன்னும் தூக்கம் கலந்திருந்தன. முகம் கொஞ்சம் வீங்கியிருந்தது. என்னைப் பார்த்ததும் அவன் முகம் மாறியது. ஒரு சின்ன புன்னகை வந்தது.

“குட் மார்னிங் பாட்டி... இன்னைக்கு ரொம்ப சீக்கிரமே எந்திரிச்சுட்டீங்க போல?”னு கேட்டான். அவன் குரல் இன்னும் கொஞ்சம் மெல்லியதா, தூக்கம் தெளியாத மாதிரி இருந்தது.

நான் காபியை நீட்டினேன். “குட் மார்னிங் விவேக். சீக்கிரம் முகத்தைக் கழுவிட்டு வா. உனக்கு பிடிச்சதெல்லாம் செஞ்சு வச்சிருக்கேன். காபி ஆறிடும், வேகமா வா.”

அவன் கையை நீட்டி கப்பை வாங்கும்போது, அவன் விரல்கள் என் விரல்களை மெல்லத் தொட்டன. ஒரு நொடி இருவரும் அப்படியே இருந்தோம். அவன் கையில் கொஞ்சம் வெதுவெதுப்பு இருந்தது. நான் ஒண்ணும் சொல்லல. அவன் சிரிச்சான். “ஓகே பாட்டி, போய் முகம் கழுவிட்டு வர்றேன்.”

நான் சமையலறைக்கு நடந்தேன். என் புடவையின் ஓரம் மெல்ல அசைந்தது. மேசையை சுத்தம் பண்ணி, உணவை எல்லாம் அடுக்கினேன். வீடு முழுக்க நல்ல வாசனை அடிச்சது. நெய் ரோஸ்ட் சுடச்சுட இருந்தது.

விவேக் முகம் கழுவி, தலையை சீவிக்கிட்டு வந்தான். “என்ன பாட்டி இதெல்லாம்? எனக்காகவா இவ்வளவு?”னு கேட்டான். அவன் கண்கள் மேசையில் நிறைந்த உணவைச் சுற்றி வந்தன. ஆச்சரியமா இருந்த மாதிரி தெரிஞ்சது.

“ஆமாடா... நேற்று நீ எனக்கு செஞ்சு கொடுத்தியே. அதுக்கு முன்னாடி இதெல்லாம் ஒண்ணுமே இல்லை. உக்காரு, சாப்பிடு,”னு சொல்லி அவனுக்கு பரிமாறினேன். அவன் தட்டில் ரோஸ்ட்டை வைக்கும்போது, என் கை அவன் கைக்கு அருகில் சற்று நேரம் நின்றது. அவன் ஒண்ணும் சொல்லல. ஆனா அவன் பார்வை கொஞ்சம் வித்தியாசமா இருந்தது.

சாப்பிட ஆரம்பிச்சான். “வாவ் பாட்டி... இது சூப்பர். நெய் ரோஸ்ட் இப்படி சுடச்சுட இருக்கே... ரொம்ப நாள் கழிச்சு சாப்பிடுற மாதிரி இருக்கு,”னு சொன்னான்.

நான் எதிரில் உக்காந்து அவனைப் பார்த்தேன். “நல்லா இருந்தா சாப்பிடு. உனக்கு பிடிச்ச கேசரி கூட வச்சிருக்கேன். கொஞ்சம் சாப்பிடு.”

சாப்பிடும்போது பழைய கதைகள் வந்தன. “விவேக், நீ சின்னவனா இருந்தப்போ இந்த மேசையில உக்காந்து சாப்பிட மாட்டியே. ஓடி ஓடி வருவ. தாத்தா உன்னை துரத்தி பிடிச்சு ஊட்டி வைப்பாரு. நினைவிருக்கா?”னு கேட்டேன்.

அவன் சிரிச்சான். வாயில் ரோஸ்ட் இருந்தாலும் பேசினான். “ஆமா பாட்டி. தாத்தா என்னை ‘விவேக் ராஜா’னு கூப்பிடுவாரு. நான் குறும்பு பண்ணா ‘இந்த ராஜா வீட்டை காலி பண்ணிடுவான்’னு சொல்லி சிரிப்பாரு. அந்த நாட்கள் ரொம்ப நல்லா இருந்துச்சு. பிறகு... எல்லாம் மாறிடுச்சு.”

நான் தலையாட்டினேன். “ஆமா. உன் அம்மா, மாமா எல்லாம் என்னை பிடிக்கல. நான் இரண்டாவது மனைவின்னு... வயசு வித்தியாசம் பேசினாங்க. ஆனா கருப்பையா என்னை ஒருபோதும் தனியா விடல. அவர் இருந்தவரைக்கும் நான் சந்தோஷமா இருந்தேன். இப்போ அவர் இல்லாததால...”

விவேக் என் கையைப் பிடிச்சான். “பாட்டி, அழாதீங்க. நான் இருக்கேன் இல்ல. இன்னும் கொஞ்ச நாள் இருந்துட்டு பார்க்கலாம். காலேஜ் வேலை எல்லாம் கொஞ்சம் லேட்டா போகட்டும்.”

பேச்சு நீண்டது. அவன் சின்னப்பிள்ளையா இருந்தப்போ செய்த குறும்புகள் — மரத்துல ஏறி விழுந்தது, பள்ளிக்கூடத்துல சண்டை போட்டது, தாத்தா அவனை தூக்கி குளிக்க வச்சது — எல்லாம் பேசினோம். வீடு முழுக்க சிரிப்பொலி எதிரொலிச்சது. நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு இந்தப் பெரிய வீட்டில் ஏதோ ஒரு உயிர் மூச்சு திரும்புவது போல இருந்தது. சாம்பார், சட்னி எல்லாம் முடிஞ்சு, கேசரி வைக்கும்போது அவன் “பாட்டி இது என் ஃபேவரைட்”னு சொல்லி ரெண்டு தட்டு சாப்பிட்டான்.

சாப்பாடு முடிஞ்ச பிறகு, நான் மேசையை அடுக்க ஆரம்பிச்சேன். “விவேக்,”னு மெல்ல அழைத்தேன். “சாப்பிட்டு முடிச்சிட்டு நாம ரெண்டு பேரும் கோவிலுக்கு போயிட்டு வரலாம்னு நினைக்கிறேன். தாத்தா பேர்ல ஒரு அர்ச்சனை பண்ணிட்டு... மனசுக்கும் கொஞ்சம் நிம்மதியா இருக்கும். என்ன சொல்ற?”

விவேக் தட்டை ஓரமா தள்ளிவிட்டு என்னைப் பார்த்தான். அவன் பார்வை சற்று நேரம் என் முகத்தில் தங்கியது. “நிச்சயமா பாட்டி. நீங்க கிளம்புங்க, நானும் ரெடி ஆகிட்டு வர்றேன். இன்னைக்கு ஒரு நாள் முழுக்க நான் உங்க கூடவே இருப்பேன். வெளிய போய் கொஞ்சம் ஊர் சுத்தலாம். உங்களுக்கு நல்லா இருக்கும்.”

நான் தலையாட்டினேன். அவன் எழுந்து போகும்போது, அவன் தோள்களின் அசைவைப் பார்த்தபடி சற்று நேரம் நின்றேன். வெளியே சூரிய ஒளி இன்னும் பிரகாசமா விழுந்தது. இருவரும் சேர்ந்து வீட்டை விட்டு வெளியேற தயாரானோம்.

விவேக் ரெடி ஆகி வந்தான். சாதாரண சட்டை, லுங்கி. “பாட்டி, போலாமா?”னு கேட்டான். நான் என் புடவையை சரி பண்ணிக்கிட்டு தயாரானேன். “ஆமா, போலாம். கோவில்ல கொஞ்சம் நேரம் இருந்துட்டு, பிறகு வீட்டுக்கு வந்து ஓய்வா இருக்கலாம்.”

வீட்டை பூட்டிட்டு வெளியே வந்தோம். கிராமத்து தெரு. சூரியன் ஏறிக்கிட்டு இருந்தான். ஆனா காற்று கொஞ்சம் குளிரா இருந்தது. இருவரும் நடக்க ஆரம்பிச்சோம். வழியில பக்கத்து வீட்டு அம்மா “விஜயா, இவன் யாரு?”னு கேட்டா. “என் பேரன் விவேக்”னு சொன்னேன். அவங்க சிரிச்சாங்க. “நல்லா இருக்கான். கருப்பையா போனது ரொம்ப வருத்தம். நீ தனியா இருக்காத, இவன் இருக்கான் சந்தோஷம்”னு சொன்னாங்க.

விவேக் என்னைப் பார்த்து சிரிச்சான். நடந்து போகும்போது அவன் “பாட்டி, இந்த ஊர்ல எல்லாம் மாறிடுச்சா?”னு கேட்டான். “ஆமா, நீ சின்னவனா இருந்தப்போ இருந்த மாதிரி இல்ல. புது வீடுகள் வந்திருக்கு. ஆனா கோவில் இன்னும் அதே மாதிரிதான் இருக்கு”னு சொன்னேன்.

கோவில் போய் சேர்ந்தோம். அங்கே அமைதியா இருந்தது. தாத்தா பேர்ல அர்ச்சனை பண்ணினோம். பூஜை முடிஞ்ச பிறகு, கோவில் திண்ணையில உக்காந்தோம். விவேக் “பாட்டி, தாத்தா உங்களை எப்படி பார்த்தாரு?”னு கேட்டான்.

நான் நினைவுல மூழ்கினேன். “அவர் என்னை முதல்ல பார்த்தப்போ நான் 22 வயசு. அவர் 45. எல்லாரும் எதிர்த்தாங்க. ஆனா அவர் ‘இவதான் என் வாழ்க்கை’னு சொல்லிட்டாரு. அந்த நேசம் உண்மையானது. நீ பிறந்தப்போ அவர் எவ்வளவு சந்தோஷப்பட்டாரு தெரியுமா? ‘என் பேரன்’னு தூக்கி ஆட்டினாரு...”

அப்படியே பேச்சு நீண்டது. ஒரு மணி நேரம், இரண்டு மணி நேரம். கோவில்ல இருந்து வெளியே வந்து, கொஞ்சம் தோட்டம் பக்கம் நடந்தோம். மரங்கள், பறவைகள், ஊர் சத்தங்கள் — எல்லாம் மனசை கொஞ்சம் லேசா பண்ணுச்சு.

வீட்டுக்கு திரும்பி வந்தப்போ மதியம் ஆகியிருந்தது. இருவரும் சேர்ந்து சாப்பிட்டோம். பேசினோம். மாலை நேரம் தோட்டத்துல உக்காந்து பேசினோம். இரவு மறுபடியும் சேர்ந்து இருந்தோம்.

இந்த ஒரு நாள் முழுக்க விவேக்கோட இருந்ததால, தனிமை கொஞ்சம் குறைஞ்ச மாதிரி இருந்தது. அவன் இருக்கிற வரைக்கும் நான் தனியா இல்லைனு தோணுச்சு.

விவேக் கோவில் திண்ணையில் உக்காந்திருந்தபோது அவன் கை என் கையை மெல்லப் பிடித்தான். அந்தப் பிடியில் அவன் சொல்லாத பல வார்த்தைகள் இருந்தன. “பாட்டி, நான் இருக்கேன்” என்பது போல. நான் அவன் கையை இறுக்கிப் பிடித்தேன். சூரிய ஒளி அவன் முகத்தில் விழுந்தபோது அவன் கண்கள் பளபளத்தன. அந்தக் கண்களில் தாத்தாவின் நினைவும், என் மீதான அக்கறையும் கலந்திருந்தது.

தோட்டத்தில் நடக்கும் போது அவன் எனக்கு முன்னால் நடந்து, பாதையில் இருந்த கற்களை அப்புறப்படுத்தினான். “பாட்டி கால் தடுக்கிடாது” என்று சிரித்தான். நான் அவன் பின்னால் நடந்தேன். அவன் தோள்கள் இளமையான உறுதியுடன் இருந்தன. அந்த நடைப்பயணத்தில் எங்களுக்கு இடையில் பேச்சு குறைவாக இருந்தாலும், அந்த அமைதி நிறைவாக இருந்தது. பறவைகள் கத்தும் சத்தம், இலைகள் அசையும் ஒலி, தூரத்தில் ஊர் சத்தங்கள் — எல்லாம் எங்களைச் சூழ்ந்து ஒரு பாதுகாப்பான உலகத்தை உருவாக்கியது.

மதிய உணவின்போது அவன் எனக்கு பரிமாறினான். “பாட்டி நீங்க அதிகம் சாப்பிடுங்க. நேத்து ராத்திரி கொஞ்சம் குறைவா சாப்பிட்டீங்க” என்றான். நான் அவனுக்கு கேசரி வைத்தேன். “நீயும் சாப்பிடு டா. உன் உடம்பு வளர வேண்டிய வயசு.” இருவரும் சிரித்துக் கொண்டே சாப்பிட்டோம். அந்த மேசையில் இருந்த சிரிப்பு வீட்டின் சுவர்களைத் தொட்டு எதிரொலித்தது.

மாலை நேரம் தோட்டத்தில் இரு பழைய நாற்காலிகளில் உக்காந்தோம். சூரியன் மெல்ல சாய்ந்து கொண்டிருந்தான். விவேக் “பாட்டி, நீங்க சின்னவயசுல என்ன விளையாடுவீங்க?” என்று கேட்டான். நான் நினைவுகளில் மூழ்கினேன். கேரளாவின் பச்சை வயல்கள், மழை, சிறு வீடு — எல்லாம் சொன்னேன். அவன் கேட்டுக் கொண்டே இருந்தான். அவன் கண்களில் ஆர்வம் தெரிந்தது. “நான் உங்களைப் பற்றி இன்னும் நிறைய தெரிஞ்சுக்கணும் பாட்டி” என்றான்.

இரவு வந்தபோது இருவரும் சேர்ந்து சமையலறையில் இருந்தோம். அவன் எனக்கு உதவினான். பாத்திரங்கள் கழுவினான். “பாட்டி நீங்க உக்காருங்க, நான் பார்த்துக்கிறேன்” என்றான். நான் அவனைப் பார்த்து சிரித்தேன். அந்தச் சிறிய வேலைகளில் கூட அவன் என்னைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அந்தப் பார்வையில் அக்கறை, பாசம், பாதுகாப்பு — எல்லாம் இருந்தது.

அந்த ஒரு நாள் முழுக்க அவனுடன் இருந்ததால் என் தனிமை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக விலகியது. அவன் இருக்கும் வரைக்கும் இந்த வீடு காலியாகத் தெரியவில்லை. அவன் சிரிப்பு, அவன் பேச்சு, அவன் சின்ன சின்ன அக்கறைகள் — எல்லாம் எனக்கு புது உயிர் கொடுத்தன. இரவு படுக்கும் முன் அவன் என் அறைக்கு வந்து “நல்லா தூங்குங்க பாட்டி. நான் அருகில்தான் இருக்கேன்” என்றான். நான் தலையாட்டினேன். அவன் போன பிறகும் அந்த வார்த்தைகள் என் மனசில் ஒலித்துக் கொண்டிருந்தன.

இப்படியே நாட்கள் போகும். அவன் இருப்பு எனக்கு பெரும் பலம். அந்தப் பேரன், அந்த அரவணைப்பு — இது வாழ்க்கையின் புதிய அத்தியாயம்.