Incest அன்புள்ள அம்மா

[Devayani rasigan]

சுமன் ஹாலில் நின்றான். மாலை மூன்று மணி. வீட்டில் மெல்லிய அமைதி நிலவியது. அவன் கண்கள் அம்மாவைத் தேடின. ஏதோ சரியில்லை என்ற சந்தேகம் மனசில் ஊசலாடியது. தேவயானி அறையிலிருந்து வெளியே வந்தாள். முகத்தில் புன்னகையை வரவழைத்தாள். ஆனால் கண்கள் சிவந்திருந்தன. புடவை மடிப்புகள் லேசாக கலைந்திருந்தன. அவள் உள்ளே பதற்றம் நிறைந்திருந்தது.

சுமன்: "அம்மா... என்ன ஆச்சு? முகம் ஏன் இப்படி இருக்கு? என்ன பிரச்சினை? தலைவலியா? அல்லது வேற ஏதாவது? சொல்லு அம்மா. நான் உன் மகன். உன்னோட பிரச்சனையை பகிர்ந்துக்க. நீ எப்பவும் எனக்கு எல்லாத்தையும் சொல்வ. இன்று ஏன் மறைக்குற?

தேவயானி திடுக்கிட்டாள். உள்ளே பயம் பெருகியது. மகன் சந்தேகப்படுகிறான் என்று தெரிந்தது. ஆனால் சொல்ல முடியாது. பாவனாவின் எதிர்காலம், குடும்பம், எல்லாம் ஆபத்தில் இருக்கிறது.

தேவயானி: "ஒண்ணுமில்ல டா. தலைவலி கொஞ்சம். நீ ஓய்வு எடு. வெளிய வெயில் அதிகம். உன் ஆட்டம் பத்தி சொல்லு. நண்பர்கள் எல்லாம் சரியா? தண்ணி குடிச்சியா? அம்மா உன்னை பார்த்தா சந்தோஷம். பயப்படாத டா. நான் சரி பண்ணிக்கறேன்."

சுமன்: "அம்மா... நீங்க பொய் சொல்றீங்க. ஏதோ இருக்கு. உன் கண்கள் சிவந்திருக்கு. குரல் நடுங்குது. சொல்லு அம்மா. நான் உதவி பண்றேன். . நீ மறைக்காத. எனக்கு தெரியும். ஏதோ பிரச்சனை. சொல்லு."

தேவயானி கண்களை தவிர்த்தாள். கைகள் இறுகின. உள்ளே மர்ம மனிதனின் வார்த்தைகள் ஒலித்தன. மகளை காப்பாற்ற வேண்டும். சுமனுக்கு தெரியக்கூடாது.

தேவயானி: "உண்மையா ஒண்ணுமில்லடா. நீ போய் ரெஸ்ட் எடு. அம்மா கொஞ்சம் ஓய்வு எடுக்கறேன். உன் சகோதரிகள் எங்க? இனியா பிரியங்கா வந்து சாப்பிடு சொல்லு. ராஜ் ஹாலில் இருக்காரா? நான் சரி. பயப்படாத டா. உன் அம்மா வலிமையானவள். சொல்லு உன் ஆட்டம் பத்தி. அம்மா கேக்கணும்."

சுமன்: "அம்மா... நீ மாறிட்ட. உன் புன்னகை உண்மையில்ல. கண்கள் பொய் சொல்றது. சொல்லு. நான் உன் மகன். உன்னை பாதுகாக்கணும். பாவனா அக்காவுக்கு ஏதாவது? அல்லது வேற யாருக்காவது? அப்பாவுக்கு சொல்லட்டுமா? நாங்க எல்லாரும் இருக்கோம். குடும்பம் பலம். மறைக்காத அம்மா. எனக்கு பயமா இருக்கு."

தேவயானி: "டா... ஒண்ணுமில்ல. தலைவலி தான். மாடியில துணி மாட்டினேன். வெயில் அதிகம். நீ ஓய்வு எடு. பாவனா உள்ள இருக்கா. அவளை கூப்பிடு. எல்லாரும் சேர்ந்து இருப்போம். அம்மா உன்னை நேசிக்கறேன். பயப்படாத. ராஜ் வரட்டும். அப்புறம் பேசலாம். உன் முகம் கவலையா இருக்கு. அம்மா சரி பண்ணுவேன்."

சுமன்: "அம்மா... நீ என்னை நம்பு. ஏதோ இருக்கு. உன் உடல் நடுங்குது. கைகள் இறுக்கமா இருக்கு. சொல்லு. நான் உதவி பண்றேன். போன் வந்ததா? யாராவது தொந்தரவு? சொல்லு அம்மா. நாம சேர்ந்து சமாளிப்போம். பாவனா அக்கா... இனியா... பிரியங்கா... எல்லாரும் இருக்கோம். குடும்பம் ஒன்று."

தேவயானி: "சுமன் ... நீ ரொம்ப நல்ல பையன் . ஆனா இப்ப ஒண்ணுமில்ல. நீ ஓய்வு எடு. அம்மா கொஞ்சம் அறைக்கு போறேன். பாவனாவை அழைச்சு வா. நாம பேசலாம். உன் அப்பா ராஜ் வரட்டும். எல்லாம் சரியாகும். பயப்படாத டா. அம்மா உன்னை பாதுகாக்கறேன்."

சுமன்: "அம்மா... நான் உன்னை விட்டு போக மாட்டேன். உன் முகத்தை பார்த்தா எனக்கு தெரியும். ஏதோ பிரச்சனை. சொல்லு. நான் உன் பக்கம் இருப்பேன். குடும்பத்தை காப்பாத்துவோம். பாவனா அக்கா எங்க? அவளை கூப்பிடு. எல்லாரும் சேர்ந்து இருப்போம்."

தேவயானி அறையில் தனியாக இருந்தாள். நான்கு மணி ஆகியது. போன் கையில் இருந்தது. மர்ம மனிதன் அடுத்த அழைப்பை எதிர்பார்த்தாள். உடல் வியர்த்தது. கண்ணீர் வழிந்தது. பாவனாவின் முகம் நினைவுக்கு வந்தது. தாயின் உள்ளம் பதறியது. அவள் புடவை மடிப்புகள் கலைந்திருந்தன. ஜன்னல் வழியே வரும் ஒளி அவள் முகத்தில் பட்டது. ஆனால் அந்த ஒளி அவளுக்கு இருளாகத் தெரிந்தது. மகளின் சிரிப்பு, அவள் குழந்தைப் பருவம், வளரும் நாட்கள், பள்ளி நாட்கள், கல்லூரி நாட்கள், எல்லாம் மனதில் ஓடின. அவள் கைகள் நடுங்கின. உள்ளே பயம், கோபம், தாய்மையின் வலிமை எல்லாம் போராடின. அவள் மனதுக்குள் பல எண்ணங்கள். என் பொண்ணை யார் தொடுவது? என் குடும்பத்தை யார் அழிப்பது? நான் தாய். நான் காப்பாற்ற வேண்டும்.

போன் ஒலித்தது. அதே எண். தேவயானி எடுத்தாள். அவள் குரல் நடுங்கியது.

மர்ம மனிதன்: "தேவயானி... இரவு பத்து மணிக்கு x பிளாக் பின்னாடி வரணும். தனியா. யாருக்கும் சொல்லக்கூடாது. இல்லைனா வீடியோ எல்லாருக்கும் போகும்."

தேவயானி உடல் நடுங்கியது. x பிளாக் அந்த அபார்ட்மெண்ட் பின்னாடி தனியா இருக்கும் இடம். யாரும் போக மாட்டார்கள். இருள் நிறைந்தது. அவள் மூச்சு தடுமாறியது.

தேவயானி: "தயவு செய்து... அங்க என்ன பண்ணணும்? என் பொண்ணை விட்டுடு. நான் என்ன வேணும்னாலும் தரேன். பணம் வேணுமா? வீடு வேணுமா? சொல்லு. ஆனா என் மகளை விட்டுடு. அவள் அப்பாவி. குடும்பத்தை கெடுக்காத. ராஜ் இருக்கார். சுமன் இருக்கான். என் மகள்களை பாதுகாக்கணும். தயவு செய்யுங்க. அங்க வரேன். ஆனா என் பொண்ணுக்கு ஒண்ணும் செய்யாத. என் தாய்மையை புரிஞ்சுக்க. நீயும் ஒரு தாய் மகன் தானே. தயவு செய்யுங்க. என் குடும்பத்தை காப்பாத்து."

மர்ம மனிதன்: "வரணும். தனியா. பத்து மணிக்கு. இல்லைனா பாரு என்ன நடக்கும். வீடியோ எல்லாருக்கும் போகும். உன் குடும்பம் அழியும். உன் மகள் அழியும்."

தேவயானி: "இல்ல... தயவு செய்யுங்க. என் மகளை காப்பாத்து. நான் வரேன். தனியா வரேன். யாருக்கும் சொல்ல மாட்டேன். ஆனா என்ன வேணும் சொல்லு. என் உயிர் வேணுமா? என் உயிரை கொடுக்கறேன். ஆனா என் பொண்ணை விட்டுடு. ராஜ்... சுமன்... இனியா... பிரியங்கா... என் குழந்தைகள்... அவர்களை காப்பாத்து. தயவு செய்யுங்க."

மர்ம மனிதன்: "பேச்சு போதும். பத்து மணிக்கு வா. தனியா."

அழைப்பு துண்டிக்கப்பட்டது. தேவயானி போனை வைத்தாள். உடல் சிலிர்த்தது. மனசு பதற்றத்தில் மூழ்கியது. ஐந்து மணி ஆகியது. வெளியே வெயில் தணிந்தது. ஆனால் உள்ளே புயல். தேவயானி தனியாக முடிவு எடுக்க முயற்சித்தாள். குடும்பத்துக்கு சொல்ல தயக்கம். மகளை காப்பாற்ற வேண்டும் என்ற உணர்வு மட்டும் பலமாக இருந்தது. அவள் அறையில் அமர்ந்து நீண்ட நேரம் யோசித்தாள். பாவனாவின் குழந்தைப் பருவ நினைவுகள், அவள் முதல் படி, முதல் பேச்சு, பள்ளி நாட்கள், எல்லாம் ஓடின. என் மகள்... என் உயிர்... நான் தனியா போவேன். குடும்பத்தை காப்பாத்துவேன்.

தேவயானி: "ராஜ்... என் ராஜ்... நான் என்ன பண்ணுவேன்? சொல்லு. ஆனா சொல்ல முடியாது. பாவனா... என் பொண்ணு... நான் வருவேன். உன்னை காப்பாத்துவேன். சுமன்... என் மகன்... நீ தெரியக்கூடாது. இனியா பிரியங்கா... என் குழந்தைகள்... குடும்பம்... என் உலகம்... நான் தனியா போவேன். தாய்மை என்னை தூண்டும். என் மகளை காப்பாத்த வேண்டும்."

வீட்டில் அமைதி. ஆனால் தேவயானியின் உலகம் உலுக்கப்பட்டது. இரவு பத்து மணி நெருங்கிக்கொண்டிருந்தது. யாருக்கும் சொல்லக்கூடாது என்று முடிவு எடுத்தாள். அவள் உள்ளம் தாயின் அன்பால் நிறைந்தது. மகளின் எதிர்காலத்துக்காக தன்னை தியாகம் செய்ய தயாரானாள். அவள் புடவையை சரி செய்துகொண்டாள். கண்ணீரை துடைத்தாள். மகனுக்கு தெரியாமல், குடும்பத்துக்கு தெரியாமல் தனியா போக முடிவு செய்தாள்.


தேவயானி அறையில் தனியாக நின்றிருந்தாள். இரவு எட்டு மணி. வீட்டுக்குள் மெல்லிய இருள் பரவியிருந்தது. வெளியே தெரு விளக்குகள் லேசாக மின்னின. அவள் புடவை மாற்றி கருப்பு நிறத்தில் ஒன்றை அணிந்திருந்தாள். கைகள் நடுங்கின. கண்ணாடியில் தன் முகத்தைப் பார்த்தாள். கண்கள் சிவந்திருந்தன. உள்ளே பயம், கோபம், தியாக உணர்வு எல்லாம் கலந்து புயலாக சுழன்றது. மகள் பாவனாவின் முகம் தொடர்ந்து நினைவுக்கு வந்தது. அவள் எப்படியாவது இந்த மிரட்டலை தடுக்க வேண்டும். குடும்பத்துக்கு தெரியக்கூடாது. ராஜ், சுமன், இனியா, பிரியங்கா எல்லோரும் அமைதியாக இருக்க வேண்டும். அவள் மனதுக்குள் ஆயிரம் எண்ணங்கள். என் மகளின் எதிர்காலம்... என் குடும்பத்தின் அமைதி... நான் தனியாக போக வேண்டும்... தாய்மை என்னை தூண்டுகிறது...

தேவயானி கண்ணீரை துடைத்தாள். மொபைலை எடுத்து பார்த்தாள். மர்ம மனிதன் அனுப்பிய செய்தி இன்னும் இருந்தது. x பிளாக் பின்னாடி, இரவு பத்து மணி. தனியாக வர வேண்டும். அவள் மூச்சை ஆழமாக இழுத்தாள். உடல் சிலிர்த்தது. வீட்டின் மற்ற பகுதியில் சுமன் டிவி பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். பாவனா அறையில் படித்துக்கொண்டிருந்தாள். இனியா பிரியங்கா இருவரும் சிரித்தபடி பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். ராஜ் படுக்கையில் சாய்ந்திருந்தார். எல்லோரும் அறியாமல் இருக்க வேண்டும். தேவயானி தன் புடவையை சரி செய்தாள். கைப்பையில் சிறு பணம், போன், சில மாத்திரைகள். உள்ளே தைரியத்தை வரவழைத்தாள். தாய் என்ற உணர்வு அவளுக்கு வலிமை தந்தது.

அவள் அறையிலிருந்து வெளியே வந்தாள். கால்கள் தரையில் லேசாக ஒலி எழுப்பின. சுமன் திரும்பிப் பார்த்தான்.

சுமன்: "அம்மா... எங்க போற? இரவு நேரம். வெளிய இருட்டா இருக்கு. தலைவலியா? நான் கூட வரட்டுமா? நீ தனியா போகாத. எனக்கு பயமா இருக்கு அம்மா."

தேவயானி புன்னகைத்தாள். உள்ளே நடுக்கம்.

தேவயானி: "ஒண்ணுமில்ல டா. கொஞ்சம் கீழே இறங்கி வர்றேன். தலைவலி மருந்து வாங்கணும். நீ உள்ள இரு. சீக்கிரம் வந்துடுவேன். உன் அக்கா பாவனா எங்க? அவளை பார்த்துக்க. அப்பா ராஜ் சரியா இருக்காரா? இனியா பிரியங்கா இருவரும் சிரிக்கிறாங்களா? குடும்பம் அமைதியா இருக்கணும். நான் வர்றேன் டா."

சுமன் சந்தேகமாகப் பார்த்தான். ஆனால் அம்மாவின் முகத்தை பார்த்து விட்டான்.

சுமன்: "சரி அம்மா. சீக்கிரம் வா. நான் கூட வரட்டுமா? இருட்டா இருக்கு. நீ தனியா போகாத. எனக்கு உன் முகம் சரியில்லை தெரியுது. ஏதோ மறைக்கிற. சொல்லு அம்மா. நான் உன் மகன். உன்னோட இருப்பேன்."

தேவயானி தலையசைத்தாள்.

தேவயானி: "வேணாம் டா. நான் சீக்கிரம் வந்துடுவேன். நீ ஓய்வு எடு. பாவனாவை பார்த்துக்க. அவள் படிக்கிறாளா? இனியா பிரியங்கா இருவரும் சந்தோஷமா இருக்காங்களா? ராஜ் தூங்குறாரா? குடும்பம் சரியா இருக்கணும். அம்மா உங்களை நேசிக்கறேன். பயப்படாத டா."

அவள் கதவை திறந்து வெளியே இறங்கினாள். லிஃப்ட் இறங்கியது. உள்ளே இதயம் படபடத்தது. காற்று குளிராக இருந்தது. அபார்ட்மெண்ட் வளாகம் இருட்டில் மூழ்கியிருந்தது. x பிளாக் பின்னாடி செல்லும் பாதை தனியாக இருந்தது. யாரும் அங்கு போக மாட்டார்கள். பழைய கட்டிடம், பின்புறம் செடிகள், இருள். தேவயானி நடந்தாள். கால்கள் நடுங்கின. புடவை லேசாக அசைந்தது. தொலைவில் செக்யூரிட்டி யோகிபாபு rounds போட்டுக்கொண்டிருந்தான். அவன் 32 வயது. உடல் உறுதியாக இருந்தது. தேவயானியைப் பார்த்ததும் நின்றான்.

யோகிபாபு: "அம்மா... என்ன இந்த நேரத்துல வெளிய? கடைக்கு ஏதாவது வாங்கணுமா? நான் போய் வாங்கிட்டு வரேன். இருட்டா இருக்கு. தனியா போகாத. நான் உன்னோட வரேன். கவனமா இருங்க அம்மா."

தேவயானி திடுக்கிட்டாள். அவள் குரல் நடுங்கியது.

தேவயானி: "இல்ல பாபு... ஒண்ணுமில்ல. கொஞ்சம் நடக்கலாம்னு வந்தேன். நீ rounds பாரு. என்னை பத்தி கவலைப்படாத. நான் சீக்கிரம் வந்துடுவேன். ராஜ் வீட்டில் இருக்கார். சுமன் இருக்கான். பயப்படாத. நீ உன் வேலையை பாரு."

யோகிபாபு சந்தேகமாகப் பார்த்தான். ஆனால் வற்புறுத்தவில்லை.

யோகிபாபு: "சரி அம்மா. கவனமா இருங்க. இருட்டா இருக்கு. யாராவது தொந்தரவு பண்ணினா சொல்லுங்க. நான் இருக்கேன்."

தேவயானி தலையசைத்து நடந்தாள். x பிளாக் பின்னாடி நெருங்கினாள். இருள் அடர்த்தியாக இருந்தது. செடிகள் அசைந்தன. தொலைவில் நாய் குரைப்பு கேட்டது. அவள் இதயம் வேகமாக துடித்தது. மர்ம மனிதன் எங்கிருப்பான் என்று தெரியவில்லை. கைகள் குளிர்ந்தன. உள்ளே பாவனாவின் முகம் தெரிந்தது. தாயின் பலம் அவளை நிற்க வைத்தது.

திடீரென இருட்டிலிருந்து ஒரு உருவம் வெளிப்பட்டது. மர்ம மனிதன். முகம் மறைக்கப்பட்டிருந்தது. குரல் கனமாக இருந்தது.

மர்ம மனிதன்: "வந்துட்டியா தேவயானி. நல்லா இருக்கு. வீடியோ பார்க்கணுமா? உன் பொண்ணு பாவனா எப்படி இருக்கா? நான் சொன்னபடி வந்திருக்கியா? தனியா வந்திருக்கியா?"

தேவயானி பின்னால் நகர்ந்தாள். உடல் நடுங்கியது. ஆனால் குரலை உயர்த்தினாள்.

தேவயானி: "என் பொண்ணை விட்டுடு. என்ன வேணும்னு சொல்லு. நான் தரேன். ஆனா வீடியோவை அழி. என் மகளை தொடாத. ராஜ், சுமன், இனியா, பிரியங்கா எல்லோரும் இருக்காங்க. குடும்பத்தை கெடுக்காத. தயவு செய்யுங்க. நான் தனியா வந்திருக்கேன். உன் கோரிக்கையை சொல்லு."

மர்ம மனிதன் சிரித்தான். அந்த சிரிப்பு இருளில் எதிரொலித்தது. அவன் அருகில் வந்தான். தேவயானி தைரியத்துடன் நின்றாள்.