மியாமி இரவுகளில் மல்லிகா

[rainbowrajan2]

விமான நிலையத்தின் எக்ஸிட் கேட்டைத் தாண்டி வந்தபோது, கூட்டத்திற்கு நடுவே ஜீன்ஸ் மற்றும் கறுப்பு நிற டி-சர்ட்டில், கையில் அவளது பெயர்ப் பலகையோடு நின்று கொண்டிருந்த ரோஹனைப் பார்த்தாள். 27 வயது இளைஞனுக்கே உரிய அந்தத் துடிப்பும், வசீகரமும் முதல் பார்வையிலேயே தெரிந்தது.

"மல்லிகா ஆண்ட்டி!" என்று கூப்பிட்டபடி ரோஹன் அவளை நோக்கி வந்தான்.

அவள் அருகில் வந்ததும், ரோஹனின் கால்கள் சட்டென்று நின்றன. அவனது கண்கள் மல்லிகாவின் முகத்தைப் பார்த்துவிட்டு, மெதுவாக இறங்கி அவளது காட்டன் புடவையின் வளைவுகளையும், அவளது அமைப்பையும் சில நொடிகள் உற்றுப் பார்த்தன. அந்தப் பார்வை சாதாரணமில்லை என்பதை மல்லிகா உடனே உணர்ந்தாள். பல வருடங்களாக ஒரே மாதிரி வாழ்ந்த வாழ்க்கையில் இருந்து வித்தியாசமான அந்த நேரடியான கவனம், அவளுக்குள் தூங்கிக் கிடந்த ஏதோ ஒரு உணர்வைச் சட்டென்று தூண்டியது.

"வாங்க ஆண்ட்டி. ஃப்ளைட்ல எந்தப் பிரச்சனையும் இல்லையே?" என்று சிரித்தபடி கேட்டான்.

மாநிறம். கூர்மையான கண்கள். உடற்பயிற்சியால் இறுகிய உடல். அவன் சிரிப்பிலும் பார்வையிலும் ஒரு இயல்பான கவர்ச்சி இருந்தது. அதனாலோ என்னவோ, அவன் "ஆண்ட்டி" என்று கூப்பிட்டது மல்லிகாவுக்கு பிடிக்கவில்லை.


"நல்லா இருக்கியா, ரோஹன்? ஃபோன்லதான் பேசிக்கிட்டிருந்தோம். இப்போதான் நேர்ல பாக்கறேன். ஒரு விஷயம்... என்னை மல்லிகான்னே கூப்பிடு. அதுதான் எனக்குப் பிடிக்கும்," என்றாள்.


ஒரு கணம் ரோஹன் அவளை ஆச்சரியமாகப் பார்த்தான்.


"உன் ஃப்ரெண்ட் இப்படி கடைசி நேரத்துல கலிபோர்னியா போயிட்டானே..." என்று மல்லிகா தன் புடவைத் தலைப்பைச் சரி செய்தபடி கேட்டாள். மனதில் இருந்த சிறிய பதற்றத்தை மறைக்க முயன்றாள்.


ரோஹன் சிரித்தபடி அவளது கைப்பெட்டியை வாங்கிக் கொண்டான்.


"அவனைப் பத்தி கவலைப்படாதீங்க மல்லிகா. அவன் இல்லனா என்ன, உங்களைப் பார்த்துக்க நான் இருக்கேன். ஆனா..." என்று ஒரு நிமிடம் தயங்கினான். "உங்களை நேர்ல பார்த்த உடனே ஆண்ட்டின்னு கூப்பிடத் தோணல. எப்படி எடுத்துப்பீங்களோன்னு தெரியாமதான் அப்படிக் கூப்பிட்டேன். இனிமே உங்களை மல்லிகான்னே கூப்பிடறேன். சரியா?"


என்று அவளது கண்களைப் பார்த்தபடி கேட்டான்.


மல்லிகாவுக்கு ஏனோ ஒரு விதமான சங்கடமும், சொல்ல முடியாத ஒரு மகிழ்ச்சியும் கலந்த உணர்வு வந்தது. பல வருடங்களுக்குப் பிறகு அவளது கன்னங்களில் லேசான வெட்கம் தெரிந்தது.


"சரி ரோஹன்," என்று மெதுவாகச் சொன்னாள்.


ரோஹனின் ஸ்போர்ட்ஸ் காரில் இருவரும் மியாமி சாலைகளில் பயணித்தார்கள். ஜன்னல் வழியே தெரிந்த பனை மரங்களும், முகத்தில் பட்ட அந்தத் திறந்த காற்றும் மல்லிகாவுக்கு ஒரு புதிய அனுபவமாக இருந்தது.
எப்போதும் கணவனின் கட்டுப்பாடுகளுக்கும், மகனின் பொறுப்புகளுக்கும் நடுவே வாழ்ந்த அவளுக்கு, இந்தப் பயணம் கொஞ்சம் வித்தியாசமாக இருந்தது. எந்த எதிர்பார்ப்பும் இல்லாமல், புதிதாக ஒரு இடத்தில் இருப்பது அவளுக்குள் ஒரு அமைதியை உருவாக்கியது.


நீண்ட விமானப் பயணத்தின் களைப்பு இன்னும் இருந்தது. புளோரிடாவின் வெப்பம் காருக்குள்ளும் உணரப்பட்டது. மல்லிகா மெதுவாக தன் கழுத்தில் தெரிந்த வியர்வையைத் துடைத்துக் கொண்டு, வெளியே ஓடும் நகரத்தை அமைதியாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.


"ஏன் மல்லிகா, ரொம்ப டயர்டா இருக்கீங்களா?" என்று கியரை மாற்றியபடி ரோஹன் கேட்டான்.
மல்லிகா ஜன்னல் வழியே வெளியே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். "இல்ல ரோஹன்... ஏசியும் ஓடிட்டுதான் இருக்கு. ஆனா என்னவோ தெரியல, உடம்பு கொஞ்சம் புழுக்கமா இருக்கு," என்றாள். அவனது பார்வை அவளது ஜாக்கெட் விளிம்புகளுக்குள் லேசாக நுழைந்து மீண்டதை மல்லிகா கவனித்தாள்.



"அது புளோரிடா வெயில் மல்லிகா. அதுவும் நீங்க போட்டிருக்கிற காட்டன் புடவை, மேல இந்த ஜாக்கெட் எல்லாம் நம்ம ஊருக்கு சரி. இங்க கொஞ்சம் கஷ்டம்தான்," என்றான்.
சிறிது இடைவெளிக்குப் பிறகு, குறும்பாகச் சேர்த்தான்.

"இங்க இருக்குறவங்க மாதிரி கொஞ்சம் மாடர்னா டிரஸ் பண்ணிப் பாருங்க. இந்த புழுக்கம் எல்லாம் குறைஞ்சிடும்."
மல்லிகா அவனை ஒரு நிமிடம் பார்த்தாள். அவன் சொன்னதில் கேலியும் இருந்தது, விளையாட்டும் இருந்தது. ஆனால் அந்தப் பேச்சு அவளுக்குள் ஏதோ ஒரு சிறிய சங்கடத்தையும், எதிர்பாராத சிரிப்பையும் வரவழைத்தது.

"சீ... போப்பா. இந்த வயசுல எனக்கு அதெல்லாம் எதுக்கு..." என்று சிரித்தபடி முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டாள் மல்லிகா.
ஆனால் அவள் சொன்ன வார்த்தைகளுக்கு பின்னால் இருந்த சிறிய தயக்கத்தையும், ஆர்வத்தையும் அவளாலேயே மறைக்க முடியவில்லை. 

கார் கண்ணாடியில் தன் உருவம் ஒரு கணம் தெரிந்தபோது, அவளுக்குள் ஒரு கேள்வி எழுந்தது.
"நாமும் கொஞ்சம் மாறிப் பார்த்தா என்ன?"

அந்த எண்ணம் வந்ததற்கே அவளுக்குள் ஒரு விதமான சங்கடம் ஏற்பட்டது.

ரோஹன் அவளது முகத்தில் தெரிந்த அந்த மாற்றத்தை கவனித்தான். ஆனால் எதுவும் சொல்லாமல் சிரித்தபடியே காரை ஓட்டினான். அவளை அவசரப்படுத்தாமல், அவளுடைய எண்ணங்களோடு அவளே இருக்கட்டும் என்று அமைதியாக இருந்தான்.


சிறிது நேரத்தில் காரை மியாமியின் பிரபலமான ஒரு ஆடம்பர ஷாப்பிங் மாலின் பார்க்கிங் பகுதிக்குள் திருப்பினான்.
மல்லிகா ஆச்சரியமாக அவனைப் பார்த்தாள்.


"ஏன் ரோஹன், இங்க நிப்பாட்டுற? நேரா ரூமுக்குப் போகலையா?" என்று கேட்டாள்.
"நீங்கதானே மல்லிகா புழுக்கமா இருக்குன்னு சொன்னீங்க? வாங்க, இந்த ஊர் காத்துக்கு ஏத்த மாதிரி சவுகரியமான ஒரு டிரஸ் பார்த்துட்டு போலாம். பிடிக்கலனா விட்ரலாம்," என்று ரோஹன் தோழமையோடு சொன்னான்.
அவனுடைய அமைதியான பேச்சு மல்லிகாவின் தயக்கத்தை கொஞ்சம் குறைத்தது. அவள் மறுக்காமல் அவனுடன் காரைவிட்டு இறங்கினாள்.


மாலுக்குள் சென்றதும், ரோஹன் அவளை பிரீமியம் வெஸ்டர்ன் உடைகள் விற்கும் கடைக்குக் கூட்டிச் சென்றான். அங்கே இருந்த டிரஸ்களைப் பார்த்து மல்லிகா ஒரு நிமிடம் மௌனமாக நின்றாள். ரோஹன் ஒரு மெரூன் நிற மேக்ஸி டிரஸ்ஸை எடுத்து அவளிடம் காட்டினான். அது முழங்காலுக்குக் கீழே வரும் நீளத்தில் இருந்தது. ஆனால் தோள்பட்டையும் கழுத்துப் பகுதியும் சற்று திறந்திருந்தது.


"இதை ஒரு தடவை போட்டுப் பார்த்துட்டு வாங்க மல்லிகா. பிடிக்கலனா வேண்டாம்," என்று ரோஹன் சாதாரணமாகச் சொன்னான்.
மல்லிகா தயக்கத்துடன் ட்ரையல் ரூமுக்குள் சென்றாள். புடவையை மாற்றும்போது, இத்தனை வருடங்களாகத் தன்னை ஒரு குறிப்பிட்ட முறையிலேயே பார்த்து பழகிவிட்டதை அவள் உணர்ந்தாள்.


புதிய உடையை அணிந்து கொண்டு மெதுவாக கண்ணாடி முன் வந்து நின்றாள். 


சில நொடிகள் தன்னையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அந்தப் புதிய தோற்றம் அவளுக்கே சற்று வித்தியாசமாகத் தோன்றியது.
அவளாலேயே அவளை நம்ப முடியவில்லை. 45 வயதிலும் அவளது உடல் இன்னும் தன் அழகை இழக்கவில்லை என்பதை அப்போதுதான் அவள் உணர்ந்தாள்.


அந்த வயதிலும் அவளது தோள்பட்டைகளும், மார்பின் வளைவுகளும், இடையின் வடிவமும் அவ்வளவு கச்சிதமாக, இன்னும் இளமையோடு இருந்தன.

கண்ணாடி முன்னால் நிற்க நிற்க, அவளுக்குள் வெட்கத்தை விட ஒரு புதுவிதமான தைரியமே அதிகமாக எழுந்தது. நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு, தன்னைப் பற்றி தானே ஒரு புதிய நம்பிக்கை உருவாகி வருவதை அவள் உணர்ந்தாள்.
ட்ரையல் ரூம் கதவைத் திறந்து அவள் வெளியே வந்தபோது, வெளியே சோபாவில் அமர்ந்திருந்த ரோஹன் அப்படியே எழுந்து நின்றான். அவள் மாறியிருந்த தோற்றம் அவனுக்கு எதிர்பாராததாக இருந்தது. அவன் கண்கள் இமைக்க மறந்து, அவளது வெற்றுத் தோள்களையும், எளிமையான உடல் வளைவுகளையும் ஒரு பசியோடு பார்த்தான்.
மெதுவாக அவளது அருகில் வந்த ரோஹன், அவளது தோளில் தன் கைகளை மென்மையாகப் பற்றினான். அந்தத் தீண்டலில் மல்லிகாவின் மூச்சு வேகம் கூடியது.


கண்ணாடியில் இருவரின் பிம்பத்தையும் பார்த்தபடி ரோஹன் அவளது காடோரம் தழுதழுத்த குரலில் ரகசியமாய் சொன்னான்: "இத்தனை வருஷமா உங்களை மூடி மறைச்சிருந்த துணிகளுக்குள்ள இந்த அழகு மூச்சு முட்டிப் போயிருக்கும் மல்லிகா. இந்த டிரஸ்ல உங்க உடம்போட அழகுத் திமிரை என்னால கண் எடுக்க முடியல. யூ லுக் சோ ஹாட்..."
மல்லிகா தன் கண்களை லேசாக மூடிக்கொண்டாள். இத்தனை வருடப் பழக்கமும், குடும்பப் பின்னணியும் அவளை உடனே எதுவும் பேச விடாமல் தடுத்தன. மனசுக்குள்ளே ஒரு குரல் 'இது தப்பு, அவன் உன் மகனின் நண்பன்' என்று உள்ளுக்குள் எச்சரித்தது. ஆனால், அவளது உடல் அவன் கைகளின் சூட்டையும், இந்த புதிய ஆடையில் கிடைத்த சுதந்திரத்தையும் ஆழமாக அனுபவித்துக் கொண்டிருந்தது.


அவள் சட்டென்று அவனது கைகளைத் தன் தோளிலிருந்து மெதுவாக விலக்கினாள். முகத்தில் தெரிந்த வெட்கத்தையும், மனதில் எழுந்த குழப்பத்தையும் மறைக்க முடியவில்லை.


கண்ணாடியில் தெரிந்த தன் புதிய தோற்றத்தை மீண்டும் ஒருமுறை பார்த்தாள். ஏதோ புதிதாக தன்னைப் பார்க்கிற மாதிரி இருந்தது.


"டிரஸை மாத்திட்டு வர்றேன்..." என்று மெதுவாகச் சொன்னாள்.
அதற்குப் பிறகு ஒரு பதில் கேட்காமல், மீண்டும் ட்ரையல் ரூமுக்குள் சென்று கதவை மூடிக் கொண்டாள்.
கதவின் பின்னால் சாய்ந்து நின்றபடி, தன் வேகமாகத் துடிக்கும் இதயத்தை அமைதிப்படுத்த முயன்றாள். அவள் கை மார்புக் கூட்டுக்கு நடுவே அழுந்தியது. பல வருடங்களாக மறந்து போன ஒரு உணர்வு மெதுவாக விழித்துக் கொண்டிருப்பதை அவளால் உணர முடிந்தது.


மியாமி அவளுக்குள் ஏதோ ஒரு மாற்றத்தைத் தொடங்கி வைத்திருந்தது. அதை ஏற்றுக்கொள்ள அவளுக்குள் இன்னும் கொஞ்சம் தயக்கம் இருந்தது. ஆனால் அந்த மாற்றத்தை முழுமையாக மறுக்கவும் முடியவில்லை.