[sreejachandranhot]

மறுநாள் காலை 7:45 மணி.

ரேவதி பஸ் ஸ்டாண்டில் நின்று கொண்டிருந்தாள். நேற்று இரவு நடந்த சம்பவம் அவளை இன்னும் நடுங்க வைத்துக் கொண்டிருந்தது. கண்கள் சிவந்திருந்தன.

திடீரென அந்தப் பழைய ஆட்டோ அவள் அருகில் வந்து நின்றது.

சேகர் (ஆட்டோவில் இருந்து இறங்கி, மெதுவான குரலில்): “மேடம்… நேற்று இரவு எப்படி இருந்தது? இன்னும் பயம் இருக்கா?”

ரேவதி அவனைப் பார்த்ததும் நிம்மதியாக மூச்சு விட்டாள்.

ரேவதி: “நீங்க… நேற்று என்னைக் காப்பாத்தினீங்க. ரொம்ப நன்றி . என் லவர் கூட வரலை… நீங்க தான் வந்தீங்க. உங்களுக்கு எப்படி தெரியும் நான் இங்க நிற்பேன்?”

சேகர் (சிரித்தபடி): “நான் இந்த ரூட்டில் தான் ஆட்டோ ஓட்டுவேன். உங்களை safe-ஆ பள்ளிக்கு கொண்டு போகலாம் . ஏறுங்க மேடம்.”

ரேவதி தயங்காமல் ஆட்டோவில் ஏறினாள்.
வழியில்…




சேகர்: “நீங்க என்ன பண்றீங்க மேடம்? ஆசிரியை?”

ரேவதி: “ஆமா… கெமிஸ்ட்ரி ஆசிரியை. பள்ளியில் வேலை பார்க்கிறேன். உங்களுக்கு?”

சேகர்: “நான் ஆட்டோ ஓட்டுறேன். வயதான அம்மா ஒருத்தி தான். அவங்க உடம்பு சரியில்லை. எனக்கு திருமணம் ஆகலன்னு தினமும் கவலைப்படுறாங்க…”

ரேவதி (மெதுவாக): கவலை படாதீங்க நல்ல பொண்ணு கிடைக்கும் அவங்க குடுத்துவேவாங்க நேற்று நீங்க என்னை காப்பாத்தினது… ரொம்ப பெரிய விஷயம். என் லவர் கூட அப்படி வரலை. நீங்க தான் உண்மையான மனுஷன்.”

சேகர் (சங்கோசத்துடன்): “என்ன மேடம்… சாதாரண விஷயம். பெண்ணுங்களை பாதுகாக்குறது எல்லா ஆண்களும் பண்ணணும். நீங்க பயப்படாதீங்க. இனிமேல் என்னை கூப்பிடுங்க. நான் வந்துடுவேன்.”

ரேவதி மெல்ல புன்னகைத்தாள். அவன் பேசும் விதம், அக்கறை — அவளுக்கு நிம்மதியைக் கொடுத்தது.

ரேவதி: உங்க நம்பர் கொடுங்க சேகர். எனக்கு நான் பள்ளிக்கு செல்லும் போது உங்க ஆட்டோ யூஸ் பண்ணிருக்கேன் .

சேகர் தன் நம்பரை கொடுத்தான். ரேவதியும் தன் நம்பரை பகிர்ந்தாள்.

ஆட்டோ பள்ளி வாசலில் நின்றது.

சேகர்: “பள்ளி முடிஞ்சதும் கூப்பிடுங்க. வந்து கூட்டிட்டு போறேன் .”

ரேவதி: “சரி… சேகர் கூப்புறேன் .”

அவள் இறங்கும் போது சேகர் மெதுவாக சொன்னான்: “இனிமேல் தனியா இரவில் நடக்காதீங்க மேடம்… உலகம் கொடூரமானது.