Incest அன்புள்ள அம்மா

[Devayani rasigan]

மதியம் பன்னிரண்டு மணி நேரம். சாப்பாட்டுக்குப் பின் வீட்டில் அமைதி நிலவியது. தேவயானி சமையலறையை சுத்தம் செய்து முடித்தாள். அவள் வெள்ளை புடவை மடிப்புகள் லேசாக அசைந்தன. முகத்தில் சிறு சோர்வு தெரிந்தாலும், குழந்தைகள் எல்லாம் வீட்டில் இருக்கிறார்கள் என்ற நிம்மதி அவள் உள்ளத்தில் நிறைந்திருந்தது. அவள் கைகள் பாத்திரங்களை ஒழுங்காக வைத்தன. சமையலறை ஜன்னல் வழியே மதிய வெளிச்சம் உள்ளே விழுந்தது. வெளியே வெயில் உச்சத்தில் இருந்தது. ஆனால் உள்ளே வீட்டின் குளிர்ச்சி இன்னும் தங்கியிருந்தது. தேவயானி தன் புடவையை சரி செய்துகொண்டாள். மாடிக்கு துணி காயப்போட போக வேண்டும் என்று நினைத்தாள். கையில் துணி தொட்டியை எடுத்துக்கொண்டு படிகளில் மெல்ல ஏறினாள். படிகள் லேசாக ஒலித்தன. அவள் கால்கள் அலுப்பில் இருந்தாலும், தாய்மையின் பொறுப்பு அவளைத் தூண்டியது.

மாடியில் காற்று லேசாக வீசியது. அந்தக் காற்று மதிய வெப்பத்தோடு கலந்திருந்தது. துணிகளை ஒவ்வொன்றாக கயிறில் மாட்டினாள். சூரிய ஒளி துணிகளில் பட்டு மின்னியது. வெள்ளை துணிகள், வண்ண புடவைகள், சுடிதார்கள் – எல்லாம் காற்றில் லேசாக அசைந்தன. அவள் கைகள் வேகமாக நகர்ந்தன. புடவையின் ஓரம் காற்றில் அசைந்தது. அவள் மனதுக்குள் குடும்பத்தின் நினைவுகள் ஓடின. மகன் சுமன் ஓய்வெடுக்கிறான். பாவனா அறையில் இருக்கிறாள். இனியா பிரியங்கா இருவரும் பேசிக்கொண்டிருப்பார்கள். ராஜ் செய்தி பார்த்துக்கொண்டிருப்பார். குடும்பம் அமைதியாக இருக்கிறது என்ற எண்ணம் அவளுக்கு ஆறுதல் தந்தது.

தேவயானி: "இன்று வெயில் நல்லா இருக்கு. துணி வேகமா காயும்."

அவள் உள்ளே நினைத்தாள். மகன் சுமன் மைதானத்தில் விளையாடி வந்து சாப்பிட்டான். அவன் முகத்தில் இருந்த சந்தோஷம் இன்னும் அவள் கண்களில் தெரிந்தது. பாவனா தன் பெரிய மகள். அவளுக்கு எல்லாம் சரியாக இருக்க வேண்டும். இனியா பிரியங்கா இருவரும் சகோதரிகளுக்கு உரிய நெருக்கத்துடன் இருக்கிறார்கள். ராஜ் குடும்பத்தின் தூண். இந்த அமைதியான மதியம் அவளுக்கு பெரிய மகிழ்ச்சி. துணியை முழுவதும் மாட்டி முடித்தாள். கீழே இறங்கும் முன் தன் புடவையை சரி செய்தாள். அவள் கைகள் மெல்ல அசைந்தன.

அப்போது அவள் போன் ஒலித்தது. அறியாத எண். தேவயானி சற்று தயங்கினாள். ஆனால் எடுத்தாள். அவள் குரலில் சாதாரண அமைதி இருந்தது.

தேவயானி: "ஹலோ... யாரு?"

மறுமுனையில் ஆண் குரல். கனமானது. சற்று மாற்றிய குரல். அந்தக் குரல் அவள் உள்ளத்தில் லேசான அசௌகரியத்தை ஏற்படுத்தியது.

மர்ம மனிதன்: "தேவயானி... நான் உன்னை தெரியும். உன் பொண்ணு பாவனா... அவளுக்கு ஒரு வீடியோ இருக்கு."

தேவயானி முகம் மாறியது. கையில் போன் நடுங்கியது. மாடியில் காற்று திடீரென குளிர்ந்தது போல் தோன்றியது. அவள் கண்கள் விரிந்தன. உடல் சிலிர்த்தது. அவள் மனதுக்குள் பல எண்ணங்கள் புயலாக ஓடின. பாவனா... என் மகள்... என்ன வீடியோ... இது என்ன பேச்சு... தாயின் உள்ளம் பயத்தால் நிறைந்தது. அவள் கால்கள் தரையில் ஊன்றின. புடவை லேசாக நடுங்கியது.

தேவயானி: "என்ன சொல்றீங்க? யாரு நீங்க? தப்பா போன் பண்றீங்க."

மர்ம மனிதன் சிரித்தான். அந்த சிரிப்பில் மிரட்டல் தெரிந்தது. அந்தச் சிரிப்பு அவள் காதுகளில் ஊசியாகத் தைத்தது.

மர்ம மனிதன்: "தப்பில்ல. உன் பொண்ணு பாவனா... நிர்வாணமா குளிக்குற வீடியோ இருக்கு. அது என்கிட்ட இருக்கு. என்ன பண்ணணும்னு சொல்லு."

தேவயானி உடல் முழுக்க நடுங்கியது. அவள் மனதில் பாவனாவின் சிரிப்பு, அவள் முகம், அவள் அப்பாவியான பார்வை எல்லாம் ஒரே நேரத்தில் ஓடின. தாயின் பாதுகாப்பு உணர்வு பெரிதாக எழுந்தது. மாடியின் சூரிய ஒளி இப்போது கொடூரமாகத் தோன்றியது. காற்று அவள் முகத்தைத் தொட்டபோது குளிர்ச்சி அதிகமாக இருந்தது. அவள் குரல் தழுதழுத்தது. ஆனால் தைரியத்தை வரவழைத்தாள்.

தேவயானி: "பொய்... இது பொய். என் பொண்ணைப் பத்தி எனக்கு தெரியும். நீங்க என்ன வேணும்னாலும் சொல்லுங்க. ஆனா இப்படி பேசாதீங்க."

மர்ம மனிதன் மீண்டும் சிரித்தான். அந்தச் சிரிப்பு நீண்டது.

மர்ம மனிதன்: "பாரு... நான் பொய் சொல்லலை. வீடியோ உண்மை. நீ எனக்கு என்ன கொடுப்பே... அப்பதான் வீடியோ வெளியே வராது."

தேவயானி மாடியில் நின்றபடி சுவரைப் பிடித்துக்கொண்டாள். அவள் கண்களில் கண்ணீர் திரண்டது. ஆனால் தாய்மையின் வலிமை அதை அடக்கியது. அவள் மனதுக்குள் ராஜ், சுமன், மற்ற மகள்கள் எல்லோரும் நினைவுக்கு வந்தனர். இந்தக் குடும்பத்தைப் பாதுகாக்க வேண்டும். இந்த மர்மம் என்ன என்று தெரிய வேண்டும். அவள் உள்ளம் பயத்துடன் போராடியது. மதிய வெயில் மாடியில் பட்டபோது அவள் உடல் வியர்வை கொட்டியது. புடவை ஈரமானது. கைகள் நடுங்கின.

இந்தத் தருணம் தேவயானியின் வாழ்க்கையில் திடீர் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியது. அவள் மகளின் பாதுகாப்பு, குடும்பத்தின் அமைதி, எல்லாம் ஒரே நேரத்தில் ஆட்டம் கண்டன. அவள் மனதில் ஆயிரம் எண்ணங்கள். பாவனா என்ன செய்தாள்... இது எப்படி... யார் இந்த மனிதன்... தாயின் உள்ளம் புயலாக மாறியது. மாடியில் துணிகள் காற்றில் அசைந்தன. ஆனால் அவள் உள்ளம் அசையாமல் நின்றது.

. தேவயானி மனசு படபடத்தது. அவள் கால்கள் தள்ளாடின. மாடியில் நின்ற இடத்தில் உடல் முழுவதும் நடுங்கியது. பாவனா என்ற பெயர் கேட்டதும் உள்ளே பயம் பரவியது. அந்தப் பயம் அவள் உடலைச் சூழ்ந்து கொண்டது. அவள் கண்களில் கண்ணீர் திரண்டது. ஆனால் குரலை கட்டுப்படுத்தினாள். தாய்மையின் வலிமை அவளுக்குள் எழுந்தது. புடவை லேசாக நடுங்கியது. காற்று இப்போது குளிர்ச்சியாக உணரப்பட்டது. சூரிய ஒளி மாடியில் பட்டபோது அது கொடூரமாகத் தெரிந்தது. துணிகள் கயிறில் அசைந்தன. ஆனால் அவள் உள்ளம் அசையாமல் நின்றது.

தேவயானி: "பொய்... இது பொய். என் பொண்ணை விட்டுடு. என்ன வேணும்னு சொல்லு."

மர்ம மனிதன்: "வீடியோ உண்மை. பாவனா தனியா இருந்தபோது எடுத்தது. நீ என்ன கொடுக்க போற? இல்லைனா எல்லாருக்கும் அனுப்பிடுவேன்."

தேவயானி போனை இறுக்க பிடித்தாள். அவள் மூச்சு வேகமாக வந்தது. மாடியில் துணிகள் அசைந்தன. சூரிய ஒளி இப்போது கடுமையாகத் தெரிந்தது. உள்ளே பயம், கோபம், குழப்பம் எல்லாம் கலந்தன. பாவனா என்ற மகளின் முகம் நினைவுக்கு வந்தது. அவள் கண்கள் ஈரமானன. அவள் மனதுக்குள் ஆயிரம் எண்ணங்கள் புயலாக சுழன்றன. பாவனா என் பெரிய மகள். அவள் எப்போதும் அப்பாவியாக இருந்தாள். வீட்டில் சிரித்தபடி இருப்பாள். இப்படி ஒரு வீடியோ எப்படி... யார் இந்த மனிதன்... என் குடும்பத்தை ஏன் பாதிக்கிறான்... தாயின் உள்ளம் வலியால் நிறைந்தது.

தேவயானி: "தயவு செய்து... என் பொண்ணை விட்டுடு. நான் என்ன செய்யணும் சொல்லு."

மர்ம மனிதன் சிரிப்புடன் பதில் சொன்னான். அந்தச் சிரிப்பு அவள் காதுகளில் ஊசியாகத் தைத்தது. உரையாடல் தொடர்ந்தது. தேவயானி உடல் நடுங்கியபடி நின்றாள். வீட்டுக்குள் இருந்த குடும்பத்தின் அமைதி இப்போது உடைந்தது போல் தோன்றியது. அவள் மனதில் ராஜின் அமைதியான முகம், சுமனின் உற்சாகம், இனியா பிரியங்காவின் சிரிப்பு எல்லாம் ஒரே நேரத்தில் ஓடின. இந்தக் குடும்பத்தைப் பாதுகாக்க வேண்டும். இந்த மர்மத்தை எப்படி சமாளிப்பது என்று யோசித்தாள்.

மர்ம மனிதன்: "முதல்ல அமைதியா இரு. வீடியோவை பார்க்கணுமா? அனுப்பட்டுமா?"

தேவயானி: "வேணாம்... தயவு செய்யுங்க. என் மகளை விட்டுடுங்க. நான் என்ன வேணும்னாலும் கொடுக்கறேன்."

அவள் குரல் தழுதழுத்தது. மாடியில் நின்றபடி கீழே இறங்க வேண்டும் என்று தோன்றியது. ஆனால் கால்கள் நகர மறுத்தன. உடல் பலவீனமாக இருந்தது. புடவையின் மடிப்புகள் காற்றில் அசைந்தன. சூரிய ஒளி அவள் முகத்தில் பட்டது. கண்ணீர் துளிகள் உருண்டன. தேவயானி தன் மகளின் பாதுகாப்புக்காக உள்ளுக்குள் போராடினாள். அவள் உள்ளம் தாயின் அன்பால் நிறைந்தது. பாவனாவின் சிறு வயது நினைவுகள், அவள் வளர்ந்து வரும் காட்சிகள், எல்லாம் மனதில் ஓடின. இந்த மர்ம மனிதன் யார்... எப்படி இந்த வீடியோ அவனிடம்... இது உண்மையா... இல்லையா... குழப்பம் அவளைச் சூழ்ந்தது.

மர்ம மனிதன்: "நீ அமைதியா இருந்தா நல்லது. நாளைக்கு என்ன செய்யணும்னு சொல்றேன். இப்போ போன் வை."

தேவயானி போனை வைத்தாள். அவள் கைகள் நடுங்கின. மாடியில் தனியாக நின்றாள். கீழே குடும்பம் இருக்கிறது. அவர்களுக்கு எப்படி சொல்வது... ராஜுக்கு... சுமனுக்கு... பாவனாவுக்கு... அவள் உள்ளம் உலுக்கப்பட்டது. இந்த நொடியில் குடும்பத்தின் வாழ்க்கை மாறத் தொடங்கியது. மர்ம மனிதனின் வார்த்தைகள் தேவயானியின் மனசை உலுக்கின. அவள் கீழே இறங்க வேண்டும். ஆனால் கால்கள் நகர மறுத்தன. அவள் புடவையை இறுக்கப் பிடித்துக்கொண்டாள். மதிய வெயில் மாடியைச் சுட்டது. ஆனால் அவள் உள்ளத்தின் வலி அதை மீறியது.

தேவயானி மெல்ல படிகளில் இறங்கினாள். ஒவ்வொரு படியும் கனமாக இருந்தது. அவள் மனதில் பாவனாவின் முகம் தங்கியிருந்தது. வீட்டுக்குள் நுழைந்தபோது குடும்பத்தின் அமைதி அவளுக்கு பெரிய சுமையாகத் தெரிந்தது. அவள் புன்னகைக்க முயன்றாள். ஆனால் உள்ளே பயம் கொந்தளித்தது.







தேவயானி மாடியிலிருந்து கீழே இறங்கினாள். மதியம் ஒன்று மணி நேரம். அவள் கால்கள் நடுங்கின. ஒவ்வொரு படியும் கனமாக இருந்தது. முகத்தில் புன்னகையை வரவழைத்தாள். ஆனால் உள்ளே பயம் அலை அலையாக எழுந்தது. வீட்டுக்குள் வெயில் ஜன்னல் வழியே உள்ளே விழுந்தது. சுவர்கள் மதிய ஒளியில் மின்னின. சமையலறை அருகில் பாவனா நின்றிருந்தாள். அவள் சுடிதார் அணிந்திருந்தாள். முகத்தில் அமைதி தெரிந்தது. அந்தக் காட்சி தேவயானியின் உள்ளத்தை இன்னும் வலிக்கச் செய்தது. தாயின் மனசு புயலாக சுழன்றது. மாடியில் கேட்ட மர்ம மனிதனின் வார்த்தைகள் திரும்பத் திரும்ப ஒலித்தன. பாவனா... என் மகள்... அவளுக்கு என்ன நடந்தது... எப்படி இந்த வீடியோ...
தேவயானி: "பாவனா ... கொஞ்சம் வா. அம்மா உன்னோட பேசணும்."
பாவனா திரும்பினாள். அவள் கண்கள் ஆச்சரியத்தில் விரிந்தன. அம்மா குரலில் ஏதோ வித்தியாசம் தெரிந்தது. அவள் முகம் சற்று கவலையாக மாறியது.
பாவனா: "என்ன அம்மா? முகம் ஏன் இப்படி இருக்கு? உடம்பு சரியில்லையா? மாடியில துணி மாட்டிட்டு வந்தீங்களா? ஏன் இப்படி நடுங்குற மாதிரி இருக்கு?"
தேவயானி அவள் கையைப் பிடித்தாள். அந்த பிடி இறுக்கமாக இருந்தது. உள்ளே நடுக்கம் அதிகமானது. மாடியில் கேட்ட வார்த்தைகள் மனசில் ஒலித்தன. பாவனாவின் முகத்தைப் பார்த்தாள். மகள் என்ற உணர்வு உள்ளே பலமாக அடித்தது. அவள் கண்கள் ஈரமாகின. ஆனால் புன்னகையை விட்டு விடவில்லை.
தேவயானி: "ஒண்ணுமில்ல டி. நீ எப்பவும் கவனமா இருக்கியா? யாராவது தொந்தரவு பண்றாங்களா? கல்லூரில யாராவது பேசுறாங்களா? உனக்கு ஏதாவது பிரச்சனை இருக்கா? அம்மாவுக்கு சொல்லு டி. நான் உன்னை பாதுகாக்கறேன். எல்லாத்தையும் சொல்லு. உன் முகம் எப்படி இருக்கு? சிரிப்பு எங்க போச்சு? அம்மா உன்னை பார்த்தா தெரியும். ஏதோ இருக்கு. சொல்லு டி பாவனா."
பாவனா சிரித்தாள். ஆனால் அம்மாவின் கண்களில் பயம் பார்த்தாள். அவள் கை அம்மாவின் கையை இறுக்கப் பிடித்தது.
பாவனா: "இல்ல அம்மா. கல்லூரி எல்லாம் நார்மல்தான். யாரும் தொந்தரவு பண்ணலை. நீ ஏன் இப்படி கேக்குற? முகம் ஏன் வெளிறி இருக்கு? உடம்பு சரியில்லையா? வா உக்காரு. தண்ணி கொண்டு வரேன். அப்பா எங்க? சுமன் தூங்குறானா? இனியா பிரியங்கா ரெண்டு பேரும் அறையில இருக்காங்க. அவர்களை கூப்பிடட்டுமா? அம்மா நீ பயமா இருக்கியே. என்ன ஆச்சு? சொல்லு அம்மா. நான் உனக்கு என்ன வேணும்னாலும் செய்வேன். நீ என் அம்மா. உன் முகத்தை பார்த்தா எனக்கு பயமா இருக்கு."
தேவயானி பதில் சொல்ல தயங்கினாள். உதடுகள் நடுங்கின. அவள் பாவனாவை அணைத்துக்கொண்டாள். அந்த அணைப்பில் தாயின் பயம், அன்பு, பாதுகாப்பு எல்லாம் கலந்திருந்தது. மதிய வெளிச்சம் அவர்கள் மீது பட்டது. வீட்டுக்குள் அமைதி நிலவியது. ஆனால் தேவயானியின் உள்ளம் கொந்தளித்தது.
தேவயானி: "பாவனா டி... நீ சொல்றது உண்மையா? யாரும் உன்னை பத்தி தப்பா பேசலை? போன் வரலை? யாராவது புகைப்படம் எடுத்து அனுப்பினாங்களா? அம்மா உனக்கு எதுவும் தெரியாது. ஆனா எனக்கு பயமா இருக்கு. நீ எங்கயும் தனியா போகாத. வீட்டுக்கு வந்ததும் சொல்லு. உன் அப்பா ராஜ் இருக்கார். சுமன் இருக்கான். நாங்க எல்லாரும் இருக்கோம். உன்னை யாரும் தொட முடியாது. சொல்லு டி... உனக்கு ஏதாவது நடந்ததா? அம்மா உன்னோட இருப்பேன். பயப்படாத. ஆனா எனக்கு சொல்லணும். உன் கண்கள் என்ன சொல்றது? ஏன் இப்படி பார்க்குற? அம்மா உன்னை இழக்க மாட்டேன். சொல்லு பாவனா."
பாவனா: "அம்மா... நீ ரொம்ப கவலைப்படுற. நான் நார்மல்தான். கல்லூரில நண்பர்கள் இருக்காங்க. எல்லாம் சரி. ஆனா நீ இப்படி கேட்டா எனக்கு பயமா இருக்கு. உனக்கு என்ன ஆச்சு? மாடியில என்ன நடந்துச்சு? போன் வந்ததா? யாரு அழைச்சாங்க? சொல்லு அம்மா. நான் உனக்கு உதவி பண்றேன். நீ என் அம்மா. உன் பயத்தை பார்த்தா எனக்கு தாங்க முடியலை. வா உக்காரு. தண்ணி குடி. அப்பாவை கூப்பிடட்டுமா? சுமனை எழுப்பட்டுமா? நாங்க எல்லாரும் இருக்கோம். பயப்படாத அம்மா. சொல்லு என்ன பிரச்சனை."
தேவயானி: "ஒண்ணுமில்ல டி... ஆனா நீ கவனமா இரு. உன் போன் எல்லாம் யாருக்கும் கொடுக்காத. தனியா எங்கயும் போகாத. அம்மா உன்னை பாதுகாக்கணும். உன் சிரிப்பு எனக்கு எல்லாம். உன் கண்கள் எனக்கு உலகம். ஏன் இப்படி ஒரு பயம் வருது? நீ என்ன செய்த? சொல்லு பாவனா. அம்மா உன்னோட இருப்பேன். எல்லாத்தையும் சமாளிப்போம். ராஜ் இருக்கார். சுமன் இருக்கான். உன் சகோதரிகள் இருக்காங்க. குடும்பம் ஒன்றா இருக்கும். பயப்படாத டி. ஆனா எனக்கு உண்மை சொல்லணும். உன் மனசில என்ன இருக்கு? அம்மா புரிஞ்சுக்குவேன். சொல்லு பாவனா... சொல்லு."
பாவனா: "அம்மா... நான் ஒண்ணும் செய்யலை. நார்மல்தான். ஆனா நீ இப்படி பேசுறதால எனக்கு பயமா இருக்கு. உன் கண்கள் ஈரமா இருக்கு. கண்ணீர் வருது. என்ன ஆச்சு அம்மா? மர்மமா பேசாத. உண்மையா சொல்லு. நான் உனக்கு மகள். உன் பிரச்சனை என் பிரச்சனை. சொல்லு. நான் கல்லூரி போறேன். நண்பர்கள் இருக்காங்க. ஆனா யாரும் தப்பா இல்ல. நீ ஏன் இப்படி? வா சோபாவில உக்காரு. அப்பாவை வர சொல்லட்டுமா? சுமனை எழுப்பு. நாங்க எல்லாரும் பேசலாம். அம்மா உன் பயத்தை பார்த்தா எனக்கு தாங்க முடியலை. சொல்லு என்ன நடந்துச்சு."
தேவயானி: "பாவனா டி... நான் உன்னை இழக்க மாட்டேன். உன் வாழ்க்கை என் வாழ்க்கை. யாரும் உன்னை தொட முடியாது. ஆனா எனக்கு ஒரு போன் வந்துச்சு. அதுல... இல்ல... ஒண்ணுமில்ல. நீ கவனமா இரு. தயவு செய்து சொல்லு உண்மையா. அம்மா உன்னை பாதுகாக்கணும். உன் அப்பா ராஜ் வந்தா சொல்லலாம். இப்போ நீ சொல்லு. உன் மனசில என்ன இருக்கு? நான் உன்னோட இருப்பேன். பயப்படாத

வீட்டின் மற்ற பகுதியில் இருந்த சுமனைப் பார்த்தாள். மதியம் இரண்டு மணி ஆகியது. சுமன் சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்தான். அவன் கண்கள் அம்மாவைப் பார்த்தன. ஏதோ சந்தேகம் வந்தது. ஆனால் வெளியே காட்டவில்லை. அமைதியாக சாப்பிட்டான். கையில் சாதம். வாயில் சுவை தெரியவில்லை. அவன் மனதுக்குள் அம்மாவின் முகத்தில் இருந்த மாற்றம் தெரிந்தது. அம்மா எப்போதும் சிரிப்புடன் இருப்பாள். இன்று ஏன் இப்படி...
சுமன்: "அம்மா... நீ சாப்பிட்டியா? முகம் ஏன் இப்படி இருக்கு? தலைவலியா? அல்லது ஏதாவது பிரச்சனையா? எனக்கு சொல்லு. நான் உனக்கு உதவி பண்றேன். நீ எப்பவும் எனக்கு கவலைப்படுற. இன்று நீ ஏன் கவலைப்படுற? சொல்லு அம்மா. நான் உன் மகன். உன் பயத்தை பார்த்தா எனக்கு தாங்க முடியலை. வா உக்காரு. சாப்பிடு. அப்பா எங்க? பாவனா எங்க? எல்லாரும் சேர்ந்து பேசலாம். அம்மா உன் கண்கள் ஈரமா இருக்கு. என்ன ஆச்சு?"
தேவயானி திரும்பி புன்னகைத்தாள். பயத்தை மறைத்தாள். அவள் உள்ளே நடுங்கினாள். ஆனால் மகனுக்கு தெரிய விடவில்லை.
தேவயானி: "ஒண்ணுமில்ல டா. தலைவலி கொஞ்சம். நீ சாப்பிடு. உன் ஆட்டம் எப்படி இருந்துச்சு? நண்பர்கள் எல்லாம் சரியா? தண்ணி குடிச்சியா? வெயில் அதிகம். உன் உடம்பு பார்த்துக்க. அம்மா உன்னை பாதுகாக்கணும். சொல்லு டா... உனக்கு ஏதாவது வேணுமா? நான் உனக்கு சாப்பாடு போடறேன். பயப்படாத. அம்மா இருக்கேன்."
சுமன்: "அம்மா... நீ மறைக்கிற. உன் முகம் சொல்றது. எனக்கு தெரியும். நீ எப்பவும் இப்படி இல்ல. ஏதாவது பிரச்சனையா? அப்பாவுக்கு சொல்லட்டுமா? பாவனா அக்காவுக்கு ஏதாவது? சொல்லு அம்மா. நான் உன் மகன். உன் பயத்தை பகிர்ந்துக்க. நாங்க எல்லாரும் இருக்கோம். குடும்பம் ஒன்று. இந்த வீடு நம்ம உலகம். சொல்லு."
தேவயானி: "ஒண்ணுமில்ல டா. நீ சாப்பிடு. அம்மா சரி பண்ணிக்கறேன். உன் சகோதரிகள் எங்க? இனியா பிரியங்கா எல்லாம் வந்து சாப்பிடு சொல்லு. ராஜ் ஹாலில் இருக்காரா? நான் அறைக்கு போறேன். கொஞ்சம் ஓய்வு எடுக்கறேன். நீ கவலைப்படாத. அம்மா உன்னை நேசிக்கறேன். உன் முகத்தை பார்த்தா எனக்கு சந்தோஷம். சொல்லு டா... உன் ஆட்டம் பத்தி. அம்மா கேக்கணும்."
இரண்டு மணி ஆகியது. வெயில் உச்சத்தில் இருந்தது. வீட்டுக்குள் மெல்லிய வெப்பம். தேவயானி அறைக்கு சென்றாள். போன் கையில் இருந்தது. மர்ம மனிதன் அடுத்த அழைப்பை எதிர்பார்த்தாள். உடல் வியர்த்தது. மனசு பாவனாவைப் பற்றி நினைத்தது. மகளின் எதிர்காலம், குடும்பம், எல்லாம் ஆபத்தில் இருப்பது போல் தோன்றியது. அவள் அறையில் அமர்ந்தாள். ஜன்னல் வழியே வெளிச்சம் உள்ளே வந்தது. அவள் கண்கள் கண்ணீரில் நனைந்தன.
போன் மறுபடி ஒலித்தது. அதே எண். தேவயானி நடுங்கும் கையால் எடுத்தாள்.
மர்ம மனிதன்: "தேவயானி... நினைச்சியா? வீடியோ உண்மை. இப்ப என்ன பண்ண போற?"
தேவயானி குரலை கட்டுப்படுத்தினாள். கண்ணீர் வழிந்தது. அவள் உள்ளம் உலுக்கியது.
தேவயானி: "தயவு செய்து... என் பொண்ணை விட்டுடு. நான் என்ன வேணும்னாலும் தரேன். பணம் வேணுமா? என்ன வேணும்? சொல்லு. ஆனா என் மகளை விட்டுடு. அவள் அப்பாவியான பொண்ணு. குடும்பத்தை கெடுக்காத. ராஜ் இருக்கார். சுமன் இருக்கான். என் மகள்களை பாதுகாக்கணும். தயவு செய்யுங்க. என்ன வேணும்னு சொல்லு."
மர்ம மனிதன்: "நல்லா இருக்கு. நீ அமைதியா இரு. நாளைக்கு விவரம் சொல்றேன். வீடியோவை வெளியே அனுப்ப வேண்டாம். நான் உன்னை பார்த்துக்கறேன்."
தேவயானி: "இல்ல... இப்பவே சொல்லு. என் மகளுக்கு என்ன ஆச்சு? யார் நீ? எப்படி இந்த வீடியோ உன்கிட்ட? தயவு செய்து... குடும்பத்தை காப்பாத்து. நான் உன் கால்ல விழறேன். சொல்லு."
வீட்டில் ராஜ் ஹாலில் இருந்தார். சுமன் சாப்பாட்டை முடித்தான். அவன் மனசில் சந்தேகம் வளர்ந்தது. அம்மா ஏதோ மறைக்கிறாள் என்று தோன்றியது. ஆனால் வெளியே கேட்கவில்லை. அவன் அம்மாவின் அறை பக்கம் பார்த்தான்.
சுமன்: "அம்மா... நீ சரியா? எனக்கு சந்தேகம் இருக்கு. வா பேசலாம். நான் உன்னோட இருப்பேன்."
தேவயானி: "டா... ஒண்ணுமில்ல. நீ ஓய்வு எடு

மூன்று மணி ஆகியது. தேவயானிக்கு பதற்றம் அதிகரித்தது. உடல் நடுங்கியது. மகளை காப்பாற்ற வேண்டும் என்ற உணர்வு மட்டும் உள்ளே பலமாக இருந்தது. வீடு இப்போது வெளியே அமைதியாக இருந்தாலும் உள்ளே புயல்.


.