Incest அன்புள்ள அம்மா

[Devayani rasigan]

சென்னை நகரின் நான்காவது தள அடுக்குமாடி வீட்டின் பால்கனியில் காலை ஆறு மணி சூரிய ஒளி மெல்ல மெல்ல ஊடுருவி வந்தது. அந்த ஒளி சன்னல்களின் வழியே உள்ளே நுழைந்து, அறையின் சுவர்களில் மென்மையான மஞ்சள் நிறத்தைப் பரப்பியது. காற்றில் லேசான ஈரப்பதம் கலந்திருந்தது. சென்னையின் காலை நேரங்களில் வழக்கமாக இருக்கும் அந்த ஈரப்பதம், கடல் காற்றோடு கலந்து, உடலை மெல்ல ஈரமாக்கும் தன்மை கொண்டது. சுமன் படுக்கையில் புரண்டு படுத்திருந்தான். அவன் கண்கள் மெல்ல திறந்தன. தூக்கத்தின் மீதி எச்சம் அவன் முகத்தில் இன்னும் இருந்தது. மெல்ல உடலை நீட்டி, கைகளை மேலே தூக்கி, ஒரு பெருமூச்சுடன் எழுந்து உட்கார்ந்தான். அவன் தலைமுடி கலைந்து கிடந்தது. முகத்தில் தூக்கக் கலவையான இனிமையான புன்னகை ஒன்று மலர்ந்தது. இன்று ஞாயிறு காலை. வாரத்தின் இந்த ஒரு நாள் அவனுக்கு எப்போதும் சிறப்பானது. கால்பந்து மைதானத்தின் நினைவு அவன் மனதில் பளிச்சிட்டது. பந்தை உதைக்கும் உணர்வு, நண்பர்களின் சிரிப்பு, வியர்வை சொட்டும் உடல், எல்லாம் அவன் உள்ளத்தில் பரபரப்பை ஏற்படுத்தியது.

சுமன் மெல்ல படுக்கையிலிருந்து எழுந்தான். அவன் கால்கள் தரையில் ஊன்றியதும், குளிர்ந்த டைல்ஸின் உணர்வு அவன் உள்ளங்கால்களைத் தொட்டது. அந்த உணர்வு அவனை முழுமையாக எழுப்பியது. அறையின் ஒரு மூலையில் இருந்த கண்ணாடி முன் சென்றான். கண்ணாடியில் தன்னைப் பார்த்தான். இருபத்திரண்டு வயது இளைஞனின் உடல், கொஞ்சம் தளர்ந்த தோள்கள், ஆனால் உற்சாகம் நிறைந்த கண்கள். முகத்தைத் தண்ணீரால் கழுவினான். குளிர்ந்த நீர் முகத்தில் பட்டதும் உடல் முழுவதும் சிலிர்த்தது. அந்த சிலிர்ப்பு தூக்கத்தை முழுமையாக விரட்டியது. நீர்த்துளிகள் அவன் முகத்திலிருந்து சொட்டி, கழுத்து வரை இறங்கின. அவன் கைகளால் முகத்தைத் துடைத்துக்கொண்டான்.

"ஆஹ்... இன்று நல்ல ஆட்டம் இருக்கும்," என்று தனக்குத் தானே சொல்லிக்கொண்டான். அவன் குரலில் உற்சாகம் தெளிவாகத் தெரிந்தது. உடல் மொழியில் அந்த உற்சாகம் பிரகாசமாக வெளிப்பட்டது. கால்சராயையும், டி-ஷர்ட்டையும் அணிந்தான். ஷூக்களைப் பார்த்தான். அவை நேற்று இரவு சுத்தம் செய்து வைத்திருந்தன. அம்மா சொல்லும் சத்தம் வரும் என்று எதிர்பார்த்தான். வீட்டுக்குள் மெல்ல நடந்தான். அவன் காலடிகள் தரையில் மென்மையாக ஒலித்தன. சமையலறையிலிருந்து லேசான சத்தங்கள் கேட்டன. பாத்திரங்கள் மெல்ல அசையும் ஒலி, பால் கொதிக்கும் மெல்லிய சத்தம். காபி வாசனை மெல்லக் காற்றில் பரவியது. அந்த வாசனை அவன் நெஞ்சை நிறைத்தது. அது வெறும் காபி வாசனை அல்ல. அது அம்மாவின் அன்பின் வாசனை. அம்மா எப்போதும் இப்படித்தான். எழுந்த உடனே காபி தயாரித்து வைப்பாள். அந்தப் பழக்கம் அவன் வாழ்க்கையின் ஒரு அங்கமாகிவிட்டது.

தேவயானி சமையலறையில் நின்றிருந்தாள். அவள் வயது நாற்பத்தாறு. ஆனால் அவள் உடலில் இன்னும் இளமை தெரிந்தது. வெள்ளை நிற புடவை அணிந்திருந்தாள். அந்த புடவை அவள் உடலோடு நன்றாகப் பொருந்தியிருந்தது. இடுப்பில் புடவை மடிப்பு சரியாக இருந்தது. அவள் கைகள் மெல்லிய அசைவுடன் காபி பொடியை எடுத்து வைத்தன. பால் கொதிக்கும் சத்தம் அறையை நிரப்பியது. அவள் முகத்தில் அமைதியான புன்னகை ஒன்று இருந்தது. குழந்தைகள் எல்லாம் இன்னும் தூங்குகிறார்கள் என்று தெரிந்தாலும், மகன் எழுந்திருப்பான் என்ற உள்ளுணர்வு அவளுக்குள் சொல்லிக்கொண்டிருந்தது. அந்த உள்ளுணர்வு தாய்மையின் ஒரு அற்புதம். காபி டம்ளரை எடுத்து ஊற்றினாள். வாசனை முழு வீட்டையும் நிறைத்தது. அந்த வாசனை அவளுக்கு சந்தோஷத்தைத் தந்தது. தன் மகன் இந்த வாசனையை விரும்புவான் என்று தெரியும்.

"சுமன்... எழுந்துட்டியா டா? வா... காபி ரெடி," என்று அழைத்தாள். அவள் குரலில் அன்பு ஊறி வழிந்தது. அந்தக் குரல் வீட்டின் ஒவ்வொரு மூலையையும் தொட்டது. சுமன் சமையலறை வாசலுக்கு வந்தான். அம்மாவைப் பார்த்ததும் அவன் முகம் மலர்ந்தது. அவள் புடவையின் மடிப்புகள், கைகளின் மெல்லிய அசைவு, முகத்தில் இருக்கும் அந்த அமைதியான புன்னகை – எல்லாம் அவனுக்கு பழக்கமான ஆறுதல். அந்தக் காட்சி அவன் உள்ளத்தில் பாதுகாப்பு உணர்வை ஏற்படுத்தியது.

"அம்மா... நல்ல வாசனை. இன்று ஞாயிறு ஆட்டம் இருக்கு. மைதானம் போறேன்," என்றான் சுமன். அவன் குரலில் உற்சாகம் தெரிந்தது. தேவயானி காபி டம்ளரை அவன் கையில் தந்தாள். அவன் கைகள் சூடாக இருந்தன. அந்த சூடு அம்மாவின் கைகளிலிருந்து வந்தது போல இருந்தது. தேவயானியின் கண்கள் அவன் முகத்தை உற்றுப் பார்த்தன. தூக்கக் கலவை, உற்சாகம், இளமை – எல்லாம் அந்தப் பார்வையில் தெரிந்தது. அவள் மனதுக்குள் பல எண்ணங்கள் ஓடின. தன் மகன் வளர்ந்து விட்டான், ஆனால் இன்னும் கவனமாகப் பார்க்க வேண்டும் என்று.

"சரி டா... ஆனா ரொம்ப நேரம் வெயில்ல நிக்காத. தண்ணி குடிக்க மறக்காது. அப்பா இன்னும் தூங்குறார். போறதுக்கு முன்னாடி சொல்லிட்டு போ," என்றாள் தேவயானி. அவள் குரலில் கவலை கலந்திருந்தது. அந்தக் கவலை தாய்மையின் இயல்பான வெளிப்பாடு. சுமன் காபியை மெல்ல உறிஞ்சினான். சூடு தொண்டை வரை இறங்கி, உடலை உள்ளுக்குள் சூடேற்றியது. அம்மாவின் புடவை லேசாக அசைந்தது. சமையலறை ஜன்னலில் வெளிச்சம் பட்டு, அறையைப் பிரகாசமாக்கியது. வெளியே சென்னை காலை சத்தங்கள் மெல்ல எழுந்தன. பறவைகளின் கீச்சுக் குரல், தொலைவில் வாகனங்களின் ஓசை, தெரு வியாபாரிகளின் மெல்லிய அழைப்புகள் – எல்லாம் கலந்து ஒரு காலை இசையை உருவாக்கின.

சுமன் தன் அம்மாவைப் பார்த்தான். "அம்மா... நீ எப்பவும் இப்படி கவலைப்படுற. நான் பார்த்துக்கறேன். அப்பாவுக்கு சொல்லிட்டு போறேன்," என்றான். அவன் கண்கள் அம்மாவின் முகத்தைப் பார்த்தன. அந்தப் பார்வையில் ஆழமான பாசம் தெரிந்தது. தேவயானி புன்னகைத்தாள். அவள் கை அவன் தோளில் மெல்ல பட்டது. அந்தத் தொடு ஆறுதலையும், அன்பையும் ஒரே நேரத்தில் தந்தது. அந்தத் தொடு சுமனுக்கு பல வருடங்களாகப் பழக்கமானது. சிறு வயதிலிருந்து இப்படித்தான் அம்மா அவனைத் தொட்டு ஆறுதல் சொல்வாள்.

"உன் அப்பா ராஜ் எப்பவும் சொல்வார்... மகன் பொறுப்பா இருக்கணும்னு. நீ போய்ட்டு வா. ஆனா சீக்கிரம் வந்துடு. சாப்பாடு ரெடி பண்ணி வைக்கறேன்," என்றாள் தேவயானி. அவள் குரலில் பெருமிதமும், கவலையும் கலந்திருந்தன. இருவரும் சிறிது நேரம் அமைதியாக நின்றனர். காபி மணம் இன்னும் காற்றில் மிதந்தது. சமையலறையின் ஒலிகள் – பாத்திரங்கள், ஸ்டவ், ஜன்னல் வழியே வரும் காற்று – எல்லாம் ஒரு இனிமையான சூழலை உருவாக்கின. வெளியே காலை ஒளி மெல்ல பரவியது. சுமன் உள்ளே உணர்ந்தான் – இந்த வீடு, இந்த அம்மா, இந்தக் குடும்பம், எல்லாம் அவன் உலகம். இந்த உலகத்தை விட்டு வெளியே போகும் போதுகூட, இந்த உணர்வு அவனைப் பின்தொடரும்.

தேவயானி அவன் முகத்தைப் பார்த்தாள். மகன் வளர்ந்து விட்டான் என்று உள்ளுக்குள் நெகிழ்ந்தாள். ஆனால் இன்னும் குழந்தைதான் என்று தோன்றியது. அவள் மனதுக்குள் பல நினைவுகள் ஓடின. சுமன் சிறு பையனாக இருந்தபோது, அவன் எப்படி ஓடி வந்து அணைப்பான், எப்படி அம்மா என்று அழைப்பான், எல்லாம் நினைவுக்கு வந்தன. இப்போது அவன் இளைஞனாகிவிட்டான். ஆனால் அந்தப் பாசம் மாறவில்லை.

சுமன் காபியை முடித்தான். டம்ளரை சமையலறை மேசையில் வைத்துவிட்டு, அப்பாவின் அறைக்கு நடந்தான். அவன் காலடிகள் மெல்லிய ஒலியுடன் இருந்தன. கதவை மெல்ல தட்டினான். உள்ளே இருந்து ராஜின் குரல் மெல்லக் கேட்டது. அவர் எழுந்து வெளியே வந்தார். அவரது தலைமுடி சற்று கலைந்திருந்தது. முகத்தில் அமைதியான தோற்றம். அவர் பொறியாளர். குடும்பத்தின் அமைதியான தூண் அவர்.

"சுமன்... ஞாயிறு ஆட்டமா? சரி. ஆனா கவனமா இரு. வெயில் அதிகம். தண்ணி எடுத்துக்க," என்றார் ராஜ். அவர் கண்கள் மகனைப் பார்த்தன. அந்தப் பார்வையில் பெருமை கலந்திருந்தது. தந்தையின் பெருமை. தேவயானி சமையலறையிலிருந்து இந்தக் காட்சியைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். அவள் உதடுகளில் மெல்லிய புன்னகை. குடும்பம் இப்படித்தான். சிறு வார்த்தைகளில், சிறு செயல்களில் பாசம் பின்னப்படும். பெரிய உரையாடல்கள் தேவையில்லை. இந்த மெல்லிய தொடுகளும், பார்வைகளும் போதும்.

சுமன் வெளியேறும் முன் அம்மாவிடம் திரும்பினான். "அம்மா... நான் போய்ட்டு வரேன். உன் காபி ரொம்ப நல்லா இருந்துச்சு," என்றான். அவன் குரலில் நன்றியும், பாசமும் தெரிந்தன.

"போய்ட்டு வா டா. சீக்கிரம் வா," என்றாள் தேவயானி. அவள் குரலில் அன்பு நிறைந்திருந்தது.

சுமன் கிளம்பினான். கதவு மூடும் சத்தம் மெல்ல ஒலித்தது. வீட்டுக்குள் அமைதி நிலவியது. தேவயானி சமையலறையில் நின்றபடி ஜன்னல் வழியே பார்த்தாள். மகன் போகும் பாதையைப் பார்த்தாள். உள்ளே பாசம் நிறைந்தது. அவள் மனம் மகனின் பாதுகாப்பைப் பற்றி நினைத்தது. ராஜ் அருகில் வந்தார்.

"குழந்தை வளர்ந்துட்டான்," என்றார் ராஜ் மெல்லிய குரலில்.

"ஆமா... ஆனா எனக்கு இன்னும் குழந்தைதான்," என்றாள் தேவயானி. அவள் குரலில் நெகிழ்ச்சி தெரிந்தது.

இந்தக் காலை நேரம் அவர்களின் குடும்ப வாழ்க்கையின் ஒரு சிறிய, ஆனால் ஆழமான பகுதி. சுமன் வெளியே சென்ற பிறகு, வீடு இன்னும் அமைதியாக இருந்தது. தேவயானி சமையலறையில் தன் வேலைகளைத் தொடர்ந்தாள். அவள் மனதில் மகனின் உருவம் தங்கியிருந்தது. அவன் மைதானத்தில் விளையாடும் போது, வெயில், வியர்வை, சிரிப்பு – எல்லாம் அவள் கற்பனையில் ஓடின. அவள் புடவையைச் சரி செய்துகொண்டாள். கைகளில் இருந்த மாவு துகள்களைத் தட்டிவிட்டாள். சமையலறை ஜன்னல் வழியே வரும் காற்று அவள் முகத்தைத் தொட்டது. அந்தக் காற்றில் மகனின் நினைவு கலந்திருந்தது.

ராஜ் தன் அறைக்குத் திரும்பினார். அவர் மனதில் மகனின் வளர்ச்சியைப் பற்றிய எண்ணங்கள். அவர் பொறியாளராக இருந்தாலும், குடும்பம் அவருக்கு முதன்மை. சுமன் போன்ற மகன் இருப்பது பெருமை. ஆனால் அவன் இன்னும் இளைஞன். கவனமாக இருக்க வேண்டும் என்று நினைத்தார். அவர் படுக்கையில் அமர்ந்தார். ஜன்னல் வழியே வெளியே பார்த்தார். சென்னையின் காலை வாழ்க்கை மெல்ல தொடங்கிக் கொண்டிருந்தது.

சுமன் படிகளில் இறங்கி வெளியே வந்தான். அடுக்குமாடி வீட்டின் வாசலில் நின்றான். காலை காற்று அவனை வரவேற்றது. அவன் மனதில் அம்மாவின் காபி வாசனை இன்னும் இருந்தது. அந்த வாசனை அவனை வீட்டுக்குத் திரும்பி வரச் சொல்லியது. மைதானத்தை நோக்கி நடந்தான். அவன் கால்கள் உற்சாகத்துடன் நகர்ந்தன. வழியில் தெரு மரங்கள், கடைகள், மக்கள் – எல்லாம் அவன் கண்களில் பழக்கமானவை. ஆனால் அவன் உள்ளம் வீட்டிலேயே இருந்தது.

வீட்டில் தேவயானி சமையலைத் தொடர்ந்தாள். அவள் மனதில் மகனின் சிறு சிறு நினைவுகள் ஒவ்வொன்றாக வந்தன. அவன் பிறந்தபோது, முதல் படி எடுத்தபோது, பள்ளிக்குச் சென்றபோது, எல்லாம். இப்போது அவன் இருபத்திரண்டு வயது. ஆனால் அவளுக்கு அவன் எப்போதும் சிறு குழந்தை. அந்த உணர்வு தாய்மையின் அழகு. அவள் உணவு தயாரிக்கும் போது, மகனுக்கு பிடித்த உணவுகளை நினைத்தாள். சாப்பாடு ரெடியாகும் போது அவன் வந்துவிடுவான் என்ற நம்பிக்கை.

ராஜ் அமைதியாக இருந்தார். அவர் தன் மகனின் எதிர்காலத்தைப் பற்றி யோசித்தார். பொறியாளராக இருந்த அவர், மகனும் நல்ல வழியில் செல்ல வேண்டும் என்று விரும்பினார். ஆனால் இன்று ஞாயிறு. விளையாட்டு நாள். அவன் மகிழ்ச்சியாக இருக்கட்டும் என்று நினைத்தார்.


சென்னை நகரின் குடியிருப்புப் பகுதியில் காலை ஆறு மணி முப்பது நிமிடங்கள். சுமன் வீட்டிலிருந்து படிகளில் இறங்கி வெளியே வந்தான். அவன் உடல் இன்னும் காலை உற்சாகத்தில் இருந்தது. அம்மாவின் காபி வாசனை அவன் மனதில் இன்னும் தங்கியிருந்தது. தோளில் சிறிய பை ஒன்றை மாட்டிக்கொண்டான். ஷூக்களை இறுக்கமாகக் கட்டினான். கால்கள் தரையில் லேசாக ஒலியெழுப்பின. தெருக்கள் இன்னும் அமைதியாக இருந்தன. மரங்களின் இலைகள் காலைக்காற்றில் லேசாக அசைந்து கொண்டிருந்தன. காற்றில் புதிய வாசனை கலந்திருந்தது. சென்னையின் காலை நேர ஈரப்பதம் அவன் உடலை மெல்லத் தொட்டது. அவன் மனதுக்குள் நேற்று இரவு நினைத்த ஆட்டத்தின் எண்ணங்கள் ஓடின. பந்தை உதைக்கும் உணர்வு, நண்பர்களுடன் சேர்ந்து ஓடும் சந்தோஷம், எல்லாம் அவனை உந்தித் தள்ளின.

மைதானத்தை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினான். வழியில் தெரு நாய்கள் ஒன்றிரண்டு ஓடின. தொலைவில் பால் வியாபாரியின் சைக்கிள் மணி ஒலித்தது. சுமன் தன் கால்களை வேகமாக நகர்த்தினான். அவன் உள்ளே உற்சாகம் பொங்கியது. இந்த ஞாயிறு காலை அவனுக்கு எப்போதும் சிறப்பு. கல்லூரி படிப்பின் அழுத்தத்திலிருந்து ஒரு நாள் விடுதலை. நண்பர்களுடன் இருக்கும் நேரம். அவன் மனதில் அம்மாவின் கவலை கலந்த வார்த்தைகள் ஒலித்தன. வெயிலில் நிற்காதே, தண்ணி குடி என்று. அந்தக் கவலை அவனுக்கு ஆறுதலாக இருந்தது. தாயின் அன்பு எப்போதும் இப்படித்தான்.

மைதானத்தின் அருகே சென்றதும் சிரிப்பு சத்தங்கள் தொலைவில் இருந்தே கேட்டன. அவன் கண்கள் பளபளத்தன. சாச்சு, மணி, குரு, சரவணன், லட்சுமணன் எல்லோரும் ஏற்கனவே வந்திருந்தார்கள். அவர்களின் உடல் மொழியில் உற்சாகம் தெரிந்தது. சுமன் கையை உயர்த்தி அழைத்தான்.

சுமன்: "டேய்... எல்லாரும் வந்துட்டீங்களா? இன்னைக்கு நல்ல ஆட்டம் போடலாம்."

சாச்சு உடனே ஓடி வந்தான். அவன் முகத்தில் எப்போதும் இருக்கும் குறும்பு புன்னகை மலர்ந்தது. அவன் தோள்களைத் தட்டினான்.

சாச்சு: "சுமன் வந்துட்டான் டா. இன்னைக்கு நான் உன் டீம்ல இருப்பேன். பாரு எப்படி கோல் போடுவேன்னு."

மணி அமைதியாக நின்றான். அவன் கண்கள் எப்போதும் போல் சிந்தனையில் ஆழ்ந்திருந்தன. அவன் சுற்றிலும் பார்த்தான்.

மணி: "முதல்ல விளையாட்டை ஆரம்பிப்போம். வெயில் ஏறும் முன்னாடி முடிக்கணும். தண்ணி எல்லாரும் எடுத்துக்கங்க."

குரு தன் தோள்களை நீட்டினான். அவன் உடல் உறுதியாகத் தெரிந்தது. அவன் கைகளை மடக்கி நீட்டினான்.

குரு: "நான் இன்று டிஃபென்ஸ் பார்த்துக்கறேன். யாரும் என் பக்கம் வர முடியாது. பாரு."

சரவணன் சிரித்தபடி பந்தை உருட்டினான். அவன் அதிகம் பேச மாட்டான். ஆனால் செயலில் எப்போதும் முன்னிலையில் இருப்பான்.

சரவணன்: "வாங்க... ஆரம்பிக்கலாம்."

லட்சுமணன் உற்சாகமாக குதித்தான். அவன் கால்கள் தரையில் தட்டின.

லட்சுமணன்: "இன்று நான் ஸ்கோர் செய்வேன். பாருங்கடா. என் ஷாட் எப்படி இருக்கும்னு."

அவர்கள் அனைவரும் மைதானத்தில் இறங்கினார்கள். காலை சூரிய ஒளி மெல்ல உயர்ந்து கொண்டிருந்தது. புல் ஈரமாக இருந்தது. கால்கள் புல்லில் பட்டபோது மெல்லிய ஈர உணர்வு. பந்தின் ஒலி, கால்களின் ஓட்டம், நண்பர்களின் சிரிப்பு சத்தங்கள் எல்லாம் கலந்து ஒரு இனிமையான காலை இசையை உருவாக்கின. சுமன் பந்தை உதைத்தான். அது பறந்து சென்றது. அவன் உடல் வியர்வையில் மின்னியது. மூச்சு வேகமாக வந்தது. ஆனால் மனசு இலேசாக இருந்தது. நண்பர்களுடன் இருக்கும் இந்த நேரம் எப்போதும் சந்தோஷம் தரும். அவன் மனதுக்குள் சிறு வயதில் இதே மைதானத்தில் விளையாடிய நாட்கள் நினைவுக்கு வந்தன. அப்போது அம்மா வந்து அழைப்பாள். இப்போது அவன் தானாக வந்து விளையாடுகிறான்.

ஒவ்வொரு நிமிடமும் காட்சி தெளிவாகத் தெரிந்தது. மைதானத்தின் பச்சை புல், தொலைவில் குடியிருப்பு கட்டிடங்கள், காலை வெளிச்சத்தில் மின்னும் இலைகள். ஒலிகள் - பந்து உரசும் சத்தம், நண்பர்களின் குரல்கள், தொலைவில் வாகனங்கள். வாசனை - புல் மணம், வியர்வை, தொலைவில் ஏதோ மலர் வாசனை. தொடு - கால் தரையில் பட்ட உணர்வு, பந்தின் உருளை. உணர்வு - சுதந்திரம், நட்பு, உற்சாகம். நினைவு - சிறு வயதில் இதே மைதானத்தில் விளையாடிய நாட்கள். உடல் - இதயம் துடிப்பு, தசைகள் இறுக்கம், மூச்சு. நேரம் - மெதுவாக நகர்வது போல், ஆனால் வேகமாக ஓடும்.

ஆட்டம் தொடர்ந்தது. சுமன் ஒரு அழகான கோலை போட்டான். பந்து வலையில் புகுந்தபோது அவன் உள்ளம் பரபரத்தது. சாச்சு குதித்து கொண்டாடினான். அவன் கைகளை உயர்த்தினான்.

சாச்சு: "அடேங்கப்பா... என்ன கோல் டா இது."

மணி அமைதியாக திட்டம் சொன்னான். அவன் குரலில் சிந்தனை தெரிந்தது.

மணி: "இப்படி விளையாடினா நம்ம டீம் ஜெயிக்கும்."

குரு போட்டியாக ஓடினான். அவன் உடல் உறுதியாக நின்றது.

குரு: "பார்த்தியா... என் டிஃபென்ஸ் எப்படி இருக்கு."

சரவணன் அமைதியாக தடுத்தான். அவன் செயல்கள் பேச்சை விட அதிகம் பேசின.

சரவணன்: "இங்க வா... பந்தை எனக்கு கொடு."

லட்சுமணன் உணர்ச்சி வசப்பட்டு கத்தினான். அவன் முகம் சிவந்தது.

லட்சுமணன்: "அடுத்தது என் டர்ன்."

நேரம் மெல்ல நகர்ந்தது. ஒன்பது மணி ஆகியது. ஆட்டம் முடிந்தது. அனைவரும் மைதானத்தின் ஓரத்தில் அமர்ந்தார்கள். தண்ணி பாட்டில்களை எடுத்து குடித்தார்கள். உடல்கள் வியர்வையில் ஈரமாக இருந்தன. முகங்கள் சிவந்திருந்தன. சூரியன் மேலே ஏறியிருந்தான்.

சுமன்: "இன்று நல்லா இருந்துச்சு. உன் டிஃபென்ஸ் குரு ரொம்ப டைட்டா இருந்துச்சு."

குரு: "பார்த்தியா? நான் சொன்னேன்ல. யாரும் என் பக்கம் வர முடியாது."

சாச்சு சிரித்தான். அவன் கண்கள் குறும்பாக மின்னின.

சாச்சு: "டேய் லட்சுமணன்... நீ ஸ்கோர் பண்ணுவேன்னு சொன்னியே... இன்னும் ஒரு கோல் கூட இல்லையே."

லட்சுமணன் முகம் சுணக்கமாக மாறியது. பிறகு சிரித்தான்.

லட்சுமணன்: "அடுத்த தடவை பாரு. இன்று கொஞ்சம் தடுமாறிட்டேன்."

மணி அமைதியாக சொன்னான்.

மணி: "எல்லாரும் நல்லா விளையாடினீங்க. அடுத்த வாரம் இன்னும் ப்ராக்டீஸ் பண்ணலாம். வெயில் ஏறிட்டு இருக்கு. வீட்டுக்கு போகலாம்."

சரவணன் தலையசைத்தான்.

சரவணன்: "ஆமா... சாப்பாடு நேரம் ஆகுது."

அவர்கள் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது ரோடு அருகே சில பெண்கள் நடந்து சென்றார்கள். கல்லூரி பெண்கள் போல் தெரிந்தார்கள். சிரித்தபடி பேசிக்கொண்டு போனார்கள். நண்பர்கள் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்தார்கள். சாச்சு முதலில் கிண்டல் செய்தான்.

சாச்சு: "டேய்... பாருங்கடா. அந்த சிவப்பு டாப்புல இருக்கவங்க ரொம்ப அழகா இருக்காங்க இல்ல."

குரு சிரித்தான்.

குரு: "ஆமா... ஆனா அவங்க பக்கத்துல இருக்கவங்க கொஞ்சம் உயரமா இருக்காங்க. நம்ம லட்சுமணனுக்கு பிடிச்ச மாதிரி."

லட்சுமணன் முகம் சிவந்தான்.

லட்சுமணன்: "டேய்... விடுங்கடா. நான் அப்படி எல்லாம் பார்க்கல."

சுமன் சிரித்தபடி சொன்னான்.

சுமன்: "எல்லாரும் அப்படித்தான் சொல்வீங்க. ஆனா நம்ம வீட்டுக்கு போகணும். அம்மா காத்திருப்பாங்க. சாப்பாடு ரெடி பண்ணி வச்சிருப்பாங்க."

மணி தலையசைத்தான்.

மணி: "சரி... எல்லாரும் வீட்டுக்கு போலாம். மாலைக்கு மறுபடி பார்க்கலாம்."

அவர்கள் எழுந்தார்கள். காலை ஒன்பது மணி முப்பது. சூரியன் மேலே ஏறியிருந்தான். மைதானம் இப்போது கொஞ்சம் வெப்பமாக இருந்தது. நண்பர்கள் ஒவ்வொருவரும் தங்கள் வீடுகளுக்கு நடந்தார்கள். சுமன் வீட்டை நோக்கி திரும்பினான். உள்ளே அம்மாவின் முகம் நினைவுக்கு வந்தது. குடும்பம், நண்பர்கள், இந்த ஞாயிறு காலை - எல்லாம் நிறைவாக இருந்தது. அவன் உடல் சோர்வில் இருந்தாலும் மனசு உற்சாகத்தில் இருந்தது. வீட்டை நெருங்கும் போது அம்மாவின் சமையல் வாசனை வரும் என்று எதிர்பார்த்தான்.

வீட்டை நெருங்கியதும் அவன் படிகளில் ஏறினான். நான்காவது தளம். அவன் மூச்சு சற்று வேகமாக இருந்தது. கதவைத் தட்டினான். உள்ளே தேவயானியின் குரல் கேட்டது. அவள் எதிர்பார்த்திருந்தாள்.

தேவயானி: "சுமன்... வந்துட்டியா டா? உள்ள வா."

சுமன் உள்ளே நுழைந்தான். அவன் உடல் வியர்வையில் இருந்தது. அம்மா அவனைப் பார்த்ததும் புன்னகைத்தாள். அவள் புடவை இன்னும் சமையலறை வேலையில் இருந்தது. அவள் கை அவன் தோளில் பட்டது.

தேவயானி: "எப்படி ஆட்டம் இருந்துச்சு? ரொம்ப ஓடினியா? முதல்ல குளிச்சுட்டு வா. சாப்பாடு ரெடி."

சுமன் புன்னகைத்தான். அவன் மனதில் நண்பர்களின் சிரிப்பு இன்னும் ஒலித்தது. ஆனால் வீட்டின் ஆறுதல் அதை மீறியது.

சென்னை குடியிருப்பின் நான்காவது தளத்தில் உள்ள வீட்டில் காலை பத்து மணி நேரம். சுமன் மைதானத்திலிருந்து நடந்து வந்தான். அவன் உடல் முழுக்க வியர்வை சொட்டியது. கால்கள் சற்று களைப்பில் இருந்தன. ஆனால் அவன் மனசு இலேசாக இருந்தது. நண்பர்களுடன் விளையாடிய சந்தோஷம் இன்னும் அவன் உள்ளத்தில் நிறைந்திருந்தது. தெருக்களில் காலை வெயில் மெல்ல உயர்ந்து கொண்டிருந்தது. மரங்களின் இலைகள் லேசாக அசைந்தன. காற்றில் ஈரப்பதம் கலந்திருந்தது. சுமன் லிஃப்ட் பக்கம் சென்றான். லிஃப்ட் கதவு திறந்தது. உள்ளே நுழைந்தான். அவன் மனதுக்குள் அம்மாவின் முகம் தோன்றியது. அவள் எப்போதும் காத்திருப்பாள். லிஃப்ட் நான்காவது தளத்தை அடைந்தது. கதவைத் தட்டினான்.

தேவயானி: "யாரு... சுமன் வந்துட்டியா டா? வா... கதவை திறக்கறேன்."

கதவு மெல்ல திறந்தது. தேவயானி வெள்ளை நிற புடவையில் நின்றிருந்தாள். அவள் முகத்தில் அன்பு நிறைந்த புன்னகை மலர்ந்திருந்தது. கைகள் லேசாக ஈரமாக இருந்தன. சமையலறையில் இருந்து வந்திருப்பாள் என்று தெரிந்தது. அவள் புடவையின் மடிப்புகள் சரியாக இருந்தன. சுமன் உள்ளே நுழைந்தான். வீட்டுக்குள் அரிசி சாதம் வாசனை மெல்லப் பரவியது. அந்த வாசனை அவன் நெஞ்சை நிறைத்தது. ஜன்னல் வழியே வெளிச்சம் உள்ளே விழுந்து தரையில் பரவியது. வீட்டின் சுவர்கள் மெல்லிய வெப்பத்தை உணர்த்தின.

சுமன்: "அம்மா... பசிக்குது. ஆட்டம் நல்லா இருந்துச்சு."

தேவயானி அவன் தோளைத் தொட்டாள். அந்தத் தொடு சூடாகவும் ஆறுதலாகவும் இருந்தது. அவள் கண்கள் மகனின் முகத்தை ஆராய்ந்தன. வியர்வை, களைப்பு, உற்சாகத்தின் மீதி எச்சம் எல்லாம் பார்த்தாள். அவள் மனதுக்குள் பல எண்ணங்கள் ஓடின. மகன் விளையாடி வந்திருக்கிறான். உடலைப் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும். தாய்மையின் உள்ளுணர்வு அப்படித்தான்.

தேவயானி: "போய் முகத்தை கழுவு டா. உடம்பு வியர்த்திருக்கு. சாப்பாடு ரெடி ஆகுது. பாவனா இன்னும் தூங்குறா. இனியா பிரியங்கா ரெண்டு பேரும் அறையில பேசிட்டு இருக்காங்க."

சுமன் பாத்ரூம் பக்கம் போனான். குளிர்ந்த தண்ணீர் முகத்தில் பட்டது. அந்தக் குளிர்ச்சி உடலை முழுவதும் தழுவியது. உடல் சிலிர்த்தது. கண்ணாடியில் தன் முகத்தைப் பார்த்தான். இருபத்திரண்டு வயது இளைஞனின் முகம். வியர்வைத் துளிகள் இன்னும் இருந்தன. நேற்று இரவு நினைத்தது நினைவுக்கு வந்தது. அம்மா எப்போதும் இப்படி காத்திருப்பாள். சாப்பாடு தயாராக இருக்கும். அந்த உணர்வு அவனை நெகிழச் செய்தது. முகத்தைத் துடைத்துக்கொண்டு வெளியே வந்தான். சோபாவில் அமர்ந்தான். தொலைவில் சகோதரிகளின் சிரிப்பு சத்தம் கேட்டது. அந்தச் சிரிப்பு வீட்டை நிறைத்தது.

இனியா: "பிரியங்கா... உன் புடவை எடுத்து கொடு. இன்று நான் போடணும்."

பிரியங்கா: "அக்கா... வேணாம். நான் முதல்ல போடுவேன். நீ பாவனா அக்கா கிட்ட கேளு."

பாவனா அறையிலிருந்து வெளியே வந்தாள். அவள் சுடிதார் அணிந்திருந்தாள். முகத்தில் தூக்கக் கலவையான புன்னகை. அவள் கண்கள் சுற்றிலும் பார்த்தன.

பாவனா: "என்னடி சத்தம்? சுமன் வந்துட்டானா? அம்மா சாப்பாடு போடு."

தேவயானி சமையலறையிலிருந்து குரல் கொடுத்தாள். அவள் குரலில் அன்பு ஊறியிருந்தது.

தேவயானி: "பாவனா டி... முதல்ல எல்லாரும் கை கழுவுங்க. அப்பா இன்னும் வரல. அவர் வரட்டும். சுமன்... உன் பிடிச்ச சாம்பார் ரெடி."

சுமன் சிரித்தான். அவன் கண்கள் அம்மாவைப் பார்த்தன. அந்தப் பார்வையில் ஆழமான பாசம் தெரிந்தது. வீட்டு சூழல் மெல்ல நிறைந்தது. பத்து முப்பது ஆகியது. மதிய வெயில் ஜன்னல் வழியே உள்ளே விழுந்தது. தரையில் வெளிச்சம் பரவியது. சமையலறையில் பாத்திரங்கள் ஒலி எழுப்பின. தேவயானி புடவையின் மடிப்பை சரி செய்தாள். அவள் கைகள் வேகமாக நகர்ந்தன. அவள் மனதுக்குள் குடும்பத்தின் சந்தோஷம் நிறைந்தது. மகன் வந்துவிட்டான். மற்ற குழந்தைகளும் இருக்கிறார்கள்.

சுமன்: "அம்மா... நீ ரொம்ப கஷ்டப்படுற. நான் கொஞ்சம் உதவி பண்ணட்டுமா?"

தேவயானி திரும்பிப் பார்த்தாள். அவள் உதடுகளில் மெல்லிய புன்னகை.

தேவயானி: "வேணாம் டா. நீ உட்காரு. விளையாடி வந்திருக்க. பாவனா டி... இனியா பிரியங்கா எல்லாரும் வாங்க."

சகோதரிகள் வந்தார்கள். பாவனா அம்மாவுக்கு அருகில் நின்றாள். இனியா சுமனைப் பார்த்து கண் சிமிட்டினாள். பிரியங்கா அம்மாவின் புடவை மடிப்பைத் தொட்டாள்.

பிரியங்கா: "அம்மா... இன்று எனக்கு பிடிச்ச குழம்பு போட்டியா?"

தேவயானி: "போட்டேன் டி. எல்லாருக்கும் பிடிச்ச மாதிரி பண்ணியிருக்கேன்."

அப்போது அப்பா ராஜ் வீட்டுக்கு வந்தார். கதவைத் திறந்தார். முகத்தில் அலுவலக களைப்பு கொஞ்சம் இருந்தது. ஆனால் ஞாயிறு என்பதால் இலேசாக இருந்தது. அவர் உடல் மொழியில் அமைதி தெரிந்தது.

ராஜ்: "என்ன... எல்லாரும் சேர்ந்துட்டீங்களா? சுமன்... ஆட்டம் எப்படி இருந்துச்சு?"

சுமன்: "நல்லா இருந்துச்சு அப்பா. நண்பர்கள் எல்லாம் வந்திருந்தாங்க."

ராஜ் தலையசைத்தார். அவர் கண்கள் மகனைப் பார்த்தன. பெருமை தெரிந்தது. தந்தையின் பார்வை மகனை நிறைத்தது. தேவயானி சாப்பாட்டை மேஜையில் பரிமாறினாள். வாசனை வீட்டை நிறைத்தது. அரிசி சாதம், சாம்பார், குழம்பு, தயிர். எல்லாம் சேர்ந்து மணம் பரவியது. அந்த மணம் குடும்பத்தின் ஒற்றுமையை உணர்த்தியது.

பாவனா: "அம்மா... உன் சாப்பாடு எப்பவும் சூப்பர்."

இனியா: "ஆமா... நான் கொஞ்சம் அதிகமா எடுத்துக்கறேன்."

பிரியங்கா: "அக்கா... எனக்கும் கொஞ்சம் விடு."

சுமன் அமைதியாக சாப்பிட்டான். அவன் கண்கள் குடும்பத்தைச் சுற்றின. இந்த நேரம் எப்போதும் நிறைவு தரும். அவன் மனதுக்குள் நண்பர்களின் சிரிப்பும், அம்மாவின் அன்பும் கலந்தன. மணி பத்து ஐம்பது ஆகியது. சாப்பாடு முடிந்தது. அனைவரும் சோபாவில் அமர்ந்தார்கள். லேசான பேச்சு தொடங்கியது. வீட்டுக்குள் மெல்லிய குளிர் இருந்தது. வெளியே வெயில் உச்சத்தில் இருந்தது.

தேவயானி: "ராஜ்... இன்று வெளியே எங்கயும் போகலாமா? குழந்தைகள் எல்லாம் இருக்காங்க."

ராஜ்: "பார்க்கலாம். முதல்ல ஓய்வு எடுங்க."

சுமன் அம்மாவைப் பார்த்தான். அவன் உள்ளே நெகிழ்ச்சி. இந்த குடும்பம், இந்த பாசம், எல்லாம் அவன் உலகம். பதினொன்று மணி ஆகியது. குடும்பம் ஒன்றாக இருந்த நேரம் மெல்ல நகர்ந்தது. தேவயானி அனைவரையும் பார்த்தாள். அவள் உள்ளத்தில் திருப்தி. ராஜ் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தார். சகோதரிகள் சிரித்தபடி பேசினார்கள். சுமன் உள்ளே உணர்ந்தான் – இந்த வீடு அவனுக்கு எல்லாம்.