[sreejachandranhot]

அனிதா தன் குடும்பத்திடம் எதுவும் சொல்லாமல் சலீமுடன் கேரளா ஓடிப்போனாள். அங்கு நகரத்தின் வெளிப்புறத்தில் ஒரு சிறிய குடிசை வீட்டில் அவர்கள் வந்து சேர்ந்தனர்.
குடிசைக்குள் நுழைந்ததும், பெரிய வயிறுடன் கர்ப்பிணியாக ஒரு பெண் உட்கார்ந்திருந்தாள். அவள் தான் பத்மா — சலீமின் முதல் மனைவி.




பத்மா: (அனிதாவைப் பார்த்து) இவள் யார் சலீம்?
சலீம்: இவள் அனிதா. என் இரண்டாவது மனைவி.
பத்மா சிறிது நேரம் அதிர்ச்சியில் இருந்தாள். பின்னர் மெதுவாக எழுந்து அனிதாவை நெருங்கினாள்.
பத்மா (நபீசா): என் பெயர் பத்மா… ஆனா இங்க இருக்கும் போது எல்லோரும் என்னை நபீசானு கூப்பிடுவாங்க. உனக்கு பயமா இருக்கா?
அனிதா: (சிறிது தயக்கத்துடன்) இல்ல… கொஞ்சம். நீங்க… நபீசா?
நபீசா: ஆமா. இங்க வாழ்க்கை கொஞ்சம் வித்தியாசமா இருக்கும். ஆனா நான் உன்னை கவனிச்சுக்குறேன். நீயும் என் புள்ளையும் பத்திரமா இருக்கணும்.
அனிதா வீட்டுக்குள் பார்த்தாள். மூன்று சிறு குழந்தைகள் (இரண்டு பெண்கள், ஒரு ஆண்) வீட்டுக்குள் ஓடி விளையாடிக்கொண்டிருந்தனர். அவர்கள் அழகாக இருந்தனர்.
அனிதா மனதுக்குள் நினைத்தாள்:
‘என் குழந்தைகளும் இப்படி அழகா இருப்பாங்க… நான் பெத்தா அழகான புள்ளைகளைப் பெத்துக்குவேன்.’

அடுத்த நாள்
சலீம், அனிதா இருவரும் நிகாஹ் செய்துகொண்டனர். சிறிய குடிசைக்குள் எளிய முறையில் நிகழ்ச்சி முடிந்தது.
நிகாஹ் முடிந்ததும் நபீசா (பத்மா) ஒரு புதிய கருப்பு புர்காவை அனிதாவிடம் நீட்டினாள்.
நபீசா: இது உனக்கு. இங்க இருந்து நீ இதை அணிஞ்சுக்கோ. பாதுகாப்பா இருக்கும்.
அனிதா: (புர்காவை வாங்கி) தேங்க்ஸ்… அக்கா.
நபீசா மெல்லிய புன்னகையுடன் அனிதாவின் தோளில் கை வைத்தாள்.