[tweeny_fory]

அத்தியாயம் 13: நடைமுறை பாடம் 

 
மூன்றாவது நாள் மாலை சரியாக 7 மணிக்கு அம்மாவும் நானும் கிளினிக்குக்கு வந்தோம். சென்னை மாலை போக்குவரத்து அடங்கியிருந்தது. கிளினிக் முன்பு போலவே அமைதியாகவும் காலியாகவும் இருந்தது. உள்ளே நுழைந்தபோதே என் இதயம் வேகமாக துடித்தது. டாக்டர் ரமேஷ் தன் வழக்கமான நம்பிக்கை நிறைந்த, கிட்டத்தட்ட அன்பான புன்னகையுடன் கதவைத் திறந்து, எங்களுக்குப் பின்னால் மென்மையான ஆனால் இறுதியான சத்தத்துடன் பூட்டினார். 
 
“பிரியா… சங்கர்… மீண்டும் வரவேற்கிறேன்,” என்று அவர் மென்மையான ஆனால் அதிகாரப்பூர்வமான குரலில் சொன்னார். “உள்ளே வாருங்கள். இன்று இருவரும் எப்படி இருக்கிறீர்கள்? வீட்டில் சிகிச்சை எப்படி நடக்கிறது? எந்த சிரமமும் இல்லையே?” 
 
நாங்கள் அவரைப் பின்தொடர்ந்து உள்ளறைக்குச் சென்றோம். பழக்கமான வெள்ளைப் பாய் ஏற்கனவே தரையில் விரிக்கப்பட்டிருந்தது. சொல்லாமலேயே நான் அதில் படுத்தேன். பதற்றமும் எதிர்பார்ப்பும் கலந்த விசித்திரமான உணர்வு இருந்தது. அம்மா எனக்கு அருகில் மண்டியிட்டாள். அவளது முந்தானை இறுக்கமாக ஊசி போட்டிருந்தது. ஆனால் அவளது கைகளில் சிறிய நடுக்கமும், வெளிறிய கன்னங்களில் ஆழமான சிவப்பும் தெரிந்தது. 
 
டாக்டர் ரமேஷ் எங்களுக்கு அருகில் கால்களை மடித்து அமர்ந்து, எதிர்பார்ப்புடன் பார்த்தார். 
 
“நேர்மையாகச் சொல்லுங்கள்,” என்று அவர் கேட்டார், “கடந்த இரண்டு நாட்களாக வீட்டில் சிகிச்சை எப்படி நடந்தது?” 
 
நான் கடினமாக விழுங்கிவிட்டு பேசினேன். “டாக்டர்… விறைப்பு இப்போது மிக வேகமாக வருது. குறிப்பாக அம்மா நைட்டியில் இருக்கும் காலையில். மேலும்… காலை மற்றும் இரவு இரண்டு வேளையும் நான் சரியாக வெளியேற்றுகிறேன்.” 
 
அம்மா கண்களைத் தாழ்த்தியபடி இருந்தாள். அவளது விரல்கள் முந்தானையின் ஓரத்துடன் பதற்றத்துடன் விளையாடின. நீண்ட இடைவெளிக்குப் பிறகு, அவள் மிக மெதுவான, வெட்கமான குரலில் பேசினாள். 
 
“டாக்டர்… நீங்க சொன்ன மாதிரி எல்லாம் பண்ணினேன். ப்ரா போடல… நைட்டி மட்டும் போட்டு இருந்தேன். அவன் பார்க்கும்போது அவன் சுன்னி எளிதாக விறைக்குது. இரண்டு தடவை — காலையில் ஒரு தடவை, இரவு தூங்கப் போகும் முன் ஒரு தடவை — மசாஜ் பண்ணி அவன் சுன்னியை விந்து வரைக்கும் வெளியில் எடுத்தேன்.” 
 
டாக்டர் ரமேஷ் மெதுவாக தலையாட்டினார். மகிழ்ச்சியாகத் தெரிந்தார். “மிக நல்லது. இருவரும் அறிவுரைகளை நேர்மையாகப் பின்பற்றுகிறீர்கள். இது முக்கியம்.” 
 
பிறகு அவர் என்னைப் பார்த்தார். “சங்கர், உன் எல்லா உடைகளையும் களைந்துவிட்டு சௌகரியமாகப் படு.” 
 
இம்முறை முன்பைப் போல் வெட்கம் குறைவாக இருந்தது. அவர்கள் முன்னால் நிர்வாணமாக இருப்பதற்கு நான் பழகத் தொடங்கியிருந்தேன். நான் டீ-ஷர்ட்டையும் லுங்கியையும் களைந்துவிட்டு முழு நிர்வாணமாக பாயில் படுத்தேன். அறையின் பதற்றத்தால் என் சுன்னி ஏற்கனவே அரை விறைப்பில் இருந்தது. 
 
டாக்டர் ரமேஷ் அம்மா மசாஜ் செய்வதைப் பார்த்தார். அவள் கிட்டத்தட்ட காலியான கிரீம் பாட்டிலில் இருந்து கடைசி கிரீமை உள்ளங்கையில் தடவி, என் சுன்னியை தன் வெதுவெதுப்பான கையால் சுற்றிப் பிடித்தாள். அவளது ஸ்ட்ரோக்குகள் இப்போது மென்மையாகவும், அதிக நம்பிக்கையுடனும் இருந்தன. சில நிமிடங்களுக்குள் நான் பாறை போல் கடினமாகி மெதுவாக முனகத் தொடங்கினேன். அம்மா கீழ் முதல் மேல் அசைவுகளைத் தொடர்ந்தாள். நான் வலுவாக வெளியேற்றினேன். என் விந்து அவளது கை மற்றும் மணிக்கட்டில் பட்டது. 
 
நான் முடித்த பிறகு டாக்டர் ரமேஷ் என் சுன்னியை கவனமாகப் பரிசோதித்தார். அதைப் பிடித்து, திருப்பி, இறுக்கத்தைப் பார்த்தார். 
 
“நல்லது… தெளிவான முன்னேற்றம் தெரிகிறது. தோல் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக தளர்கிறது. ஆனால் இன்னும் வேகமான முன்னேற்றம் தேவை.” 
 
அம்மா தயக்கத்துடன் காலியான கிரீம் பாட்டிலை எடுத்து அவரிடம் காட்டினாள். “டாக்டர்… கிரீம் முழுவதும் முடிஞ்சுது. இன்னும் வேணுமா?” 
 
டாக்டர் பாட்டிலை வாங்கி, உயர் விலை லேபிளைப் பார்த்து ஆழமான பெருமூச்சு விட்டார். 
 
“பிரியா, இது மிகவும் சிறப்பான மற்றும் விலை உயர்ந்த ஆயுர்வேத கிரீம். உங்கள் மகனின் நிலையைப் பார்த்து பரிதாபப்பட்டதால் முதல் பாட்டிலை இலவசமாக கொடுத்தேன். ஒவ்வொரு முறையும் இலவசமாக கொடுக்க முடியாது. ஒரு முழு பாட்டில் சுமார் ₹2,800 ஆகும். முழு சிகிச்சைக்கு 30 முதல் 40 பாட்டில்கள் தேவைப்படலாம். அது ரொம்ப பணம்.” 
 
அம்மாவின் முகம் கவலையில் வெளிறியது. “டாக்டர்… எனக்கு அந்த அளவுக்கு பணம் இல்லை… என்ன பண்ணறது? என் பையன் எப்படி ஆவான்?”  
 
அவளது குரல் உடைந்தது. அவளது கண்களில் கண்ணீர் துளிர்ப்பதைப் பார்க்க முடிந்தது. அவள் முழுமையாக தவிப்பில் இருந்தாள். 
 
டாக்டர் ரமேஷ் எங்களுக்கு நடுவில் அமர்ந்து, அமைதியாக ஆனால் உறுதியாகப் பேசினார். 
 
“கவலைப்படாதே பிரியா. விலை உயர்ந்த மருந்து கிடைக்காதபோது பாரம்பரிய கேரள சிகிச்சையில் பயன்படுத்தப்படும் முழுக்க இயற்கையான முறை ஒன்று இருக்கு. சிறந்த இயற்கையான லூப்ரிகண்ட் என்பது எச்சில். அது வெதுவெதுப்பாகவும், ஒட்டக்கூடியதாகவும், இயற்கையான குணப்படுத்தும் தன்மை கொண்டதாகவும் இருக்கு. நாம் சிறுவயதில் விழுந்து காயம் பட்டால் அம்மா எச்சில் தடவ மாட்டாளா? அதே குணப்படுத்தும் தன்மை இங்கும் இருக்கு. இது இலவசம், பாதுகாப்பானது, மற்றும் இறுக்கமான தோலை தளர வைக்க மிகவும் பயனுள்ளது.”