[tweeny_fory]

**அத்தியாயம் 11 -  வீட்டில் முதல் காலை சிகிச்சை** 

 
அடுத்த நாள் காலை 7:30 மணிக்கு நான் விசித்திரமான புத்துணர்ச்சியுடனும் பதற்றத்துடனும் எழுந்தேன். பெட்ரூமின் சிறிய ஜன்னல் வழியே சூரிய ஒளி வந்து கொண்டிருந்தது. பக்கத்தில் திரும்பிப் பார்த்தேன். அம்மாவின் பாய் ஏற்கனவே மடித்து மூலையில் வைக்கப்பட்டிருந்தது. அவள் அறையில் இல்லை. 
 
நான் சமையலறை நோக்கி நடந்தேன். என் இதயம் சற்று வேகமாக துடித்தது. அம்மா அடுப்பருகில் நின்று இட்லி தயார் செய்து கொண்டிருந்தாள். அவள் நேற்றிரவு அணிந்த அதே மெல்லிய லைட் ப்ளூ காட்டன் நைட்டியை அணிந்திருந்தாள். காலை சூரிய ஒளி அந்தத் துணியை அரை ஒளிஊடுருவக்கூடியதாக மாற்றியிருந்தது. அவளது கனமான, ப்ரா அணியாத மார்புகள் ஒவ்வொரு சிறிய அசைவிலும் சுதந்திரமாக ஆடின. கருமையான காம்புகளின் வட்டங்கள் தெளிவாகத் தெரிந்தன. மெல்லிய துணிக்கு எதிராக அழுத்தின. 
 
ஒரு கணம் நான் அங்கேயே நின்று அவளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். நேற்றிரவு நடந்த அத்தனையும் மனதில் பெருக்கெடுத்தது — டாக்டரின் கைகள் அவளது இடுப்பில், அவர் உதடுகள் அவளது கழுத்தில், பிறகு அம்மாவின் மென்மையான, எண்ணெய் பூசிய கை என் சுன்னியைப் பிடித்து நான் வெடிக்கும் வரை. 
 
“குட் மார்னிங் அம்மா,” என்று நான் மெதுவாகச் சொன்னேன். 
 
அவள் திரும்பினாள். அவளது கண்களில் வெட்கமும் தாய்மை அன்பும் கலந்திருந்தது. “எழுந்துட்டியா டா? பல் துலக்கிட்டு குளிச்சுட்டு வா. சாப்பாடு ரெடியாகுது.” 
 
அவளது குரல் மென்மையாக இருந்தது. ஆனால் அதில் சிறிய தயக்கம் இருப்பதை உணர முடிந்தது. 
 
நான் பாத்ரூமுக்குச் சென்றேன். பல் துலக்கும் போது ஷார்ட்ஸை இறக்கி என் குஞ்சுவைப் பார்த்தேன். அது முழுமையாக சாதாரணமாக — மென்மையாக, தடிமனாக, தளர்வாக இருந்தது. ஆனால் நேற்றிரவின் நினைவுகள் — குறிப்பாக அம்மாவின் வெதுவெதுப்பான கை என்னைத் தடவி நான் வெடித்த காட்சி — திரும்ப வரவே அது துடித்து மெதுவாக வளரத் தொடங்கியது. இன்று காலை சிகிச்சையில் என்ன நடக்கப் போகிறது என்று பதற்றத்துடன் யோசித்தேன். அம்மா பகல் வெளிச்சத்தில் உண்மையிலேயே என்னைத் தொடுவாளா? நான் என்னை கட்டுப்படுத்த முடியுமா? 
 
வேகமாக குளித்துவிட்டு, எளிய டீ-ஷர்ட் மற்றும் லுங்கி அணிந்து, தரையில் கால்களை மடித்து அமர்ந்தேன். அம்மா ஸ்டீல் தட்டுகளைக் கொண்டு வந்து ஒவ்வொன்றாக இட்லி வைத்தாள். அவள் உணவை வைக்கவோ சாம்பார் ஊற்றவோ முன்னால் குனியும் ஒவ்வொரு முறையும் அவளது நைட்டி தளர்வாகத் தொங்கியது. அவளது பெரிய, கனமான மார்புகள் சுதந்திரமாக ஆடுவதை தடையில்லாமல் பார்க்க முடிந்தது. கருமையான காம்புகள் இறுகி தெளிவாகத் தெரிந்தன. 
 
என் முகம் சூடாகியது. என் குஞ்சு லுங்கிக்குள் மெதுவாக தடிமனாகி, சிறிய கூடாரம் போல் உயர்ந்தது. 
 
**பிரியாவின் எண்ணங்கள்:**   
(கிளினிக்கில் இருந்து புறப்படும் முன்பு டாக்டர் ரமேஷ் தனியாக கொடுத்த கண்டிப்பான அறிவுரை அவளுக்கு நினைவுக்கு வந்தது) 
 
“பிரியா, வீட்டில் சிகிச்சை நேரத்தில் ஒருபோதும் ப்ரா அணியாதே. சங்கர் உன் மார்புகளின் இயல்பான அசைவைப் பார்க்கட்டும். உன் உடலை தெளிவாகப் பார்க்கட்டும். அந்த உற்சாகம் அவன் சுன்னி முழுமையாக கடினமாக உதவும். சிகிச்சை சரியாக வேலை செய்யும்.” 
 
வெட்கப்பட்டு மறைக்கும் பதிலாக, அம்மா சிறிய, வெட்கமான புன்னகை கொடுத்தாள். அவள் எனக்கு மிக அருகில் தரையில் அமர்ந்தாள். எங்கள் தொடைகள் கிட்டத்தட்ட ஒன்றை ஒன்று தொட்டன. சாப்பிடும் போது அவளது கனமான மார்புகள் கைகளின் ஒவ்வொரு சிறிய அசைவிலும் கண்கூடாக ஆடின. நான் பார்வையைத் திருட முடியவில்லை. அவளது காம்புகள் இறுகி, மெல்லிய நைட்டியின் வழியே தெளிவாகத் தெரிந்தன. அந்தக் காட்சி மிகவும் உற்சாகமூட்டுவதாக இருந்தது. 
 
நாங்கள் கிட்டத்தட்ட மௌனமாக சாப்பிட்டோம். ஆனால் எங்களுக்கு இடையே உள்ள சூழ்நிலை முழுவதுமாக மாறியிருந்தது. புதிய வகையான பதற்றம் — கனமான, நெருக்கமான மற்றும் தடை செய்யப்பட்ட பதற்றம். 
 
**சங்கரின் எண்ணங்கள்:** 
 
அம்மா இவ்வளவு அருகில் அமர்ந்திருக்கிறாள்… அவளது மார்புகளை இவ்வளவு தெளிவாகப் பார்க்கிறேன். நான் இரகசியமாக பார்த்துக் கொண்டிருந்த அதே மார்புகள் இப்போது எனக்கு நேராக ஆடுகின்றன. நேற்றிரவு அவள் என்னை அங்கே தொட்டாள்… இன்று காலையும். என் இதயம் வேகமாக துடிக்கிறது. இது மிகவும் தவறாக உணர்கிறது. ஆனால் என் உடலை என்னால் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை. 
 
சாப்பாடு முடிந்ததும் அம்மா அமைதியாக தட்டுகளை சேகரித்து சமையலறையை சுத்தம் செய்தாள். பாத்திரங்கள் கழுவும் சத்தம் கேட்டது. சில நிமிடங்கள் கழித்து அவள் பெட்ரூமுக்கு வந்தாள்.