[tweeny_fory]

இறுதியில் என்னால் மௌனத்தைத் தாங்க முடியவில்லை. 

 
“அம்மா…” என்று நான் அவளைப் பார்த்தபடி முணுமுணுத்தேன். 
 
அவள் உடனே பாயில் எழுந்து அமர்ந்தாள். “என்ன டா?” 
 
நான் தயங்கினேன். என் குரல் உடைந்தது. “இந்த சிகிச்சை… நான் பார்க்கவே முடியல. டாக்டர் உன்னை எப்படி தொடுறார்… முத்தமிடுறார்… உன் உடலைத் தொடுறார்… எனக்கு ரொம்ப கஷ்டமா இருக்கு. நம்ம இதை நிறுத்திக்கலாம். நானே பார்த்துக்குறேன். அறுவை சிகிச்சை எடுத்துக்குறேன். நீ இன்னும் மேல சிரமப்பட வேண்டாம்.” 
 
அம்மா தன் பெரிய, அப்பாவியான கண்களால் என்னைப் பார்த்தாள். புதிய கண்ணீர் கோத்தது. அவள் அருகில் வந்து என் கட்டிலின் ஓரத்தில் அமர்ந்தாள். 
 
“சங்கர் டா… என்ன சொல்ற நீ?” அவள் மெதுவாக என் கன்னத்தில் கை வைத்தாள். “நீ எனக்கு ரொம்ப முக்கியம் டா. உன் எதிர்காலம், உன் வாழ்க்கை, உன் கல்யாணம், உன் குழந்தை… எல்லாம் எனக்கு ரொம்ப முக்கியம். டாக்டர் சொல்ற மாதிரி சிகிச்சை எடுத்துக்கலேன்னா உனக்கு வாழ்நாள் முழுக்க பிரச்சனை ஆகும்னு சொல்றார். நான் உன் அம்மா டா. உன்னைப் பெற்ற அம்மா. உனக்கு என்ன வேண்டுமானாலும் செய்வேன். என் உடலை பயன்படுத்தினாலும், என்ன வேண்டுமானாலும் செய்வேன். நீ என் உயிர். என் ஆத்மா. கவலைப்படாதே டா. அம்மா உனக்கு உதவுவதில் மகிழ்ச்சியா இருக்கேன். உண்மையா.” 
 
அவளது குரல் மென்மையாக ஆனால் உறுதியாக இருந்தது. அவள் என் தலையை அன்புடன் வருடினாள் — நான் சிறுவனாக இருந்தபோது செய்தது போல. 
 
“ஆனால் அம்மா… நான் பார்க்கும்போது எனக்கு கஷ்டமா இருக்கு. டாக்டர் உன்னை எப்படி அணைக்கிறார், முத்தமிடுகிறார்… என் சுன்னி வலிக்குதுன்னு தெரிஞ்சும் எனக்கு jealous-ஆ இருக்கு,” என்று நான் கண்ணீருடன் ஒப்புக்கொண்டேன். 
 
பிரியா வருத்தமான புன்னகையுடன் என்னை இறுக்கமாக அணைத்தாள். அவளது கனமான மார்புகள் என் மார்பில் அழுத்தின. “என் பையன் jealous-ஆ? முட்டாள் டா நீ. அவர் டாக்டர். சிகிச்சைக்காகத்தான் செய்கிறார். எனக்கு ஒன்றும் இல்லை. நீ மட்டும் நல்லபடியாக ஆகணும். அதுவே எனக்கு போதும்.” 
 
நாங்கள் நீண்ட நேரம் அணைப்பில் இருந்தோம். அவளது பழக்கமான வாசனை என்னைச் சூழ்ந்தது. என் குஞ்சு மீண்டும் துடித்தது. ஆனால் நான் என்னை கட்டுப்படுத்திக் கொண்டேன். அவள்மீதான குற்ற உணர்வும் அன்பும் எனக்குள் போராடின. 
 
“தூங்கு டா,” என்று அவள் என் நெற்றியில் முத்தமிட்டாள். “நாளை காலை வீட்டில் சிகிச்சை செய்வோம். அம்மா சரியாக செய்வாள். அதிகம் யோசிக்காதே.” 
 
அவள் தன் பாயில் படுத்தாள். நான் அவளது பக்கம் திரும்பி, இரவு விளக்கின் மங்கலான ஒளியில் அவளைப் பார்த்தேன். அவளது அப்பாவியான முகம், பழுத்த உடல், நிபந்தனையற்ற அன்பு — எல்லாம் என் இதயத்தை கனமாகவும் நிறைவாகவும் உணரச் செய்தது. 
 
அன்றிரவு இருவரும் தூக்கமில்லாத இரவைக் கழித்தோம். அம்மா தன் பாயில் திரும்பித் திரும்பிப் படுத்தாள். நான் கிளினிக்கில் நடந்த அத்தனையையும் மீண்டும் மீண்டும் நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன். டாக்டர் அவளைத் தொட்ட காட்சிகள் அம்மாவின் கை என் சுன்னியில் இருந்த நினைவுடன் கலந்தது. அது குழப்பமாகவும், உற்சாகமாகவும், ஆழமான உணர்ச்சியாகவும் இருந்தது. 
 
காலை 2 மணிக்கு அம்மா மெதுவாக பிரார்த்தனை செய்வது கேட்டது. “கடவுளே… என் பையனை காப்பாத்து… என்ன வேண்டுமானாலும் எடுத்துக்கோ…” 
 
இறுதியில் களைப்பு வென்றது. இருவரும் அமைதியற்ற தூக்கத்தில் ஆழ்ந்தோம்.