[tweeny_fory]

### அத்தியாயம் 10: சிந்தனை நிறைந்த இரவு 

 
மணி 8:30 ஆகியிருந்தது. டாக்டர் ரமேஷ் தன் கைக்கடிகாரத்தைப் பார்த்தார். அறை முழுவதும் ஆயுர்வேத கிரீம், வியர்வை மற்றும் விந்தின் மெல்லிய வாசனை நிறைந்திருந்தது. அம்மா இன்னும் எனக்கு அருகில் மண்டியிட்டபடி இருந்தாள். அவளது கை ஒட்டியிருந்தது. முந்தானை தளர்வாக இருந்தது. அவளது முகம் வெட்கம் மற்றும் களைப்பு கலந்து சிவந்திருந்தது. 
 
“சரி, இன்றைக்கு இது போதும்,” என்று டாக்டர் அமைதியாகச் சொன்னார். “நீங்கள் இருவரும் நன்றாகச் செய்தீர்கள். பிரியா, நீ வேகமாக கற்றுக் கொள்கிறாய். சங்கரின் உடல் நன்றாக எதிர்வினை காட்டுகிறது. ஆனால் இது தொடர் பயிற்சி தேவை. நாளை முதல் தினமும் இரண்டு வேளை செய்ய வேண்டும் — ஒரு முறை காலையில், ஒரு முறை இரவு தூங்கப் போகும் முன். இன்று செய்தது போலவே சரியாக செய்யுங்கள். கிரீமை தாராளமாக தடவுங்கள். கீழிருந்து மேலாக அழுத்தத்துடன் தடவுங்கள். புரிந்ததா?” 
 
அம்மா மௌனமாக தலையாட்டினாள். அவரது கண்களை நேருக்கு நேர் சந்திக்க முடியவில்லை. 
 
“நாளை மறுநாள் மாலை 7 மணிக்கு மீண்டும் வாருங்கள். கிளினிக் காலியாக இருக்கும். முன்னேற்றத்தை ஒன்றாகப் பார்ப்போம்.” 
 
அவர் எங்களுக்கு “சிறப்பு கிரீம்” சிறிய பாக்கெட்டைக் கொடுத்து புன்னகைத்தார். “இப்போது வீட்டுக்கு போங்கள். நன்றாக ஓய்வெடுங்கள்.” 
 
**பகுதி 1: நீண்ட இரவு பயணம்** 
 
அண்ணா நகர் வீட்டுக்கு திரும்பும் ஆட்டோ பயணம் முழுவதும் மௌனமாக இருந்தது. சென்னை இரவு காற்று ஈரப்பதமாகவும் கனமாகவும் இருந்தது. அம்மா எனக்கு அருகில் அமர்ந்திருந்தாள். முந்தானையை இப்போது இறுக்கமாக ஊசி போட்டிருந்தாள். வழியில் போகும் விளக்குகளை வெறித்துப் பார்த்தபடி இருந்தாள். அவளது உடல் இன்னும் சற்று நடுங்கிக் கொண்டிருந்தது. நான் அவளுக்கு அருகில் அமர்ந்திருந்தேன். என் மனம் இன்று நடந்த ஒவ்வொரு கணத்தையும் மீண்டும் மீண்டும் ஓட்டிக் கொண்டிருந்தது — டாக்டர் அவளை முத்தமிடுவது, அவளது திறந்த இடுப்பையும் நாபியையும் தொடுவது, பின்னால் இருந்து அழுத்துவது… பிறகு அம்மாவின் மென்மையான, எண்ணெய் பூசிய கை என் சுன்னியை தடவி நான் வெடிக்கும் வரை. 
 
முழு பயணத்திலும் எங்களில் யாரும் ஒரு வார்த்தை கூட பேசவில்லை. 
 
வீட்டுக்கு வந்ததும் அம்மா சேலை மாற்றாமல் நேராக சமையலறைக்குச் சென்றாள். நான் பெட்ரூமில் கட்டிலில் அமர்ந்தேன். என் குஞ்சுவில் இன்னும் மெல்லிய வலி இருந்தது. உடலில் விசித்திரமான திருப்தியும் இருந்தது. இது என் வாழ்க்கையில் முதல் முறையாக விந்து வெளியேற்றிய நாள். இன்பம் இன்னும் தங்கியிருந்தது. ஆனால் குற்ற உணர்வும் இருந்தது. 
 
அம்மா எளிய சாதம், சாம்பார், தயிர் கொண்டு வந்தாள். நாங்கள் ஹாலில் தரையில் அமர்ந்து மௌனமாக சாப்பிட்டோம். சீலிங் ஃபேன் சத்தமும், தொலைவில் வாகன சத்தமும் மட்டுமே கேட்டது. நான் அவளைப் பார்க்கும் ஒவ்வொரு முறையும், டாக்டர் அவளது முந்தானையை இழுத்து, திறந்த இடுப்பில் கைகளை ஓடவிட்டது, அவள் மெதுவாக முனகியது, அவளது மார்புகள் வேகமாக மேலெழுந்து தாழ்ந்தது — எல்லாம் நினைவுக்கு வந்தது. 
 
“அம்மா… சாப்பிடு,” என்று நான் மெதுவாக மௌனத்தை உடைத்தேன். 
 
அவள் தலையாட்டிவிட்டு, தலைகுனிந்தபடி சாப்பிட்டாள். அவளது கண்கள் களைப்பாகவும் குழப்பமாகவும் இருந்தன. 
 
சாப்பாட்டுக்குப் பிறகு அவள் பாத்திரங்களை வேகமாக கழுவிவிட்டு பெட்ரூமுக்கு வந்தாள். எளிய நைட்டியில் மாறினாள். ஆனால் உள்ளே பெட்டிகாட் அணிந்திருந்தாள். நான் கட்டிலில் படுத்து சீலிங்கைப் பார்த்தபடி இருந்தேன். அம்மா வழக்கம் போல் தரையில் பாயை விரித்தாள். 
 
கிட்டத்தட்ட ஒரு மணி நேரம் இருவரும் தூங்குவது போல் பாவனை செய்தோம். மின்விசிறி சத்தமாக சுழன்றது. ஆனால் தூக்கம் வர மறுத்தது. 
 
இறுதியில் என்னால் மௌனத்தைத் தாங்க முடியவில்லை.