[tweeny_fory]

### அத்தியாயம் 9: மருத்துவரின் ஆர்ப்பாட்டம் 

 
டாக்டர் ரமேஷ் கதவை மீண்டும் பூட்டிவிட்டு, அமைதியான ஆனால் அதிகாரம் நிறைந்த தோரணையுடன் எங்களைப் பார்த்தார். அறையில் காற்று இப்போது இன்னும் அடர்த்தியாக உணரப்பட்டது. 
 
“பிரியா,” என்று அவர் மெதுவாகச் சொன்னார். இனி “மேடம்” என்று அழைக்கவில்லை. டாக்டர் ரமேஷ் பிரியாவை அமைதியான அதிகாரத்துடன் பார்த்தார். “பிரியா, உன் வாக்குறுதியை நினைவில் வை. இது சங்கரின் சிகிச்சைக்கு அவசியம். ஒரு பெண்ணின் உடலை எப்படி தொட வேண்டும் என்பதை ஒரு ஆணுக்கு வலுவான ஆசையை உருவாக்க, நான் இருவருக்கும் காட்டுகிறேன். நன்றாகப் பாரு சங்கர்.” 
 
அம்மா உறைந்து நின்றாள். அவளது கண்கள் ஆழமான வெட்கத்தில் தாழ்ந்திருந்தன. “டாக்டர்… தயவுசெய்து…” என்று அவள் முணுமுணுத்தாள். ஆனால் அவளது குரலில் வலு இல்லை. 
 
ரமேஷ் அருகில் வந்தார். அவர் மெதுவாகத் தொடங்கினார். இரு கைகளையும் அவளது தோள்களில் வைத்து வட்ட வட்டமாக மசாஜ் செய்தார். அவரது கட்டைவிரல்கள் அவளது தசைகளில் லேசாக அழுத்தின. 
 
“ரிலாக்ஸ் பண்ணு பிரியா… மெதுவாக சுவாசி,” என்று அவர் முணுமுணுத்தார். 
 
அவரது கைகள் அவளது கைகளில் இறங்கி, மென்மையான, வெளிறிய சருமத்தை வருடின. பிறகு மீண்டும் மேலே கொண்டு வந்து, இரு உள்ளங்கைகளாலும் அவளது முகத்தை மெதுவாகப் பிடித்தார். அம்மாவின் சுவாசம் வேகமானது. அவளது நிறைந்த உதடுகள் சற்று பிரிந்தன. 
 
**பிரியாவின் எண்ணங்கள்:** 
 
ஓ கடவுளே… அவரது கைகள் எவ்வளவு வெதுவெதுப்பாக இருக்கின்றன. இத்தனை வருடங்களாக எந்த ஆணும் என்னை இப்படி தொட்டதில்லை. இது தவறு… அவர் டாக்டர்தான், ஆனால் இருந்தாலும்… என் மகன் எல்லாவற்றையும் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறான். எனக்கு ரொம்ப வெட்கமாக இருக்கு, ஆனால் என் உடல் எதிர்வினை காட்டுகிறது. 
 
டாக்டர் ரமேஷ் முன்னால் சாய்ந்து அவளது நெற்றியில் மென்மையான, நீண்ட முத்தம் கொடுத்தார். பிறகு அவளது இடது கன்னம்… பிறகு வலது கன்னம். அம்மா தெரியும் அளவுக்கு நடுங்கினாள். அவரது தொடுதலில் அவளது உடல் நடுங்கியது. 
 
தரையில் இருந்த என் நிலையில், நான் அதிர்ச்சியில் மௌனமாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். என் சொந்த அம்மா — நான் பல வருடங்களாக இரகசியமாக ஆசைப்பட்ட பெண் — இப்போது எனக்கு முன்னால் வேறொரு ஆணால் தொடப்பட்டு முத்தமிடப்படுகிறாள். பொறாமை, அதிர்ச்சி, மற்றும் தீவிர உற்சாகம் — ஒரு விசித்திரமான கலவை என்னுள் பெருக்கெடுத்தது. என் குஞ்சு லுங்கிக்குள் அசையத் தொடங்கியது. 
 
ரமேஷ் ஒரு விரலால் அவளது கன்னத்தை மேலே தூக்கினார். ஒரு கணம் அவளது கண்களுக்குள் பார்த்தார். பிறகு மெதுவாக தன் உதடுகளை அவளது உதடுகளில் பதித்தார் — மென்மையான, உணர்ச்சி நிறைந்த முத்தம். அது ஆழமான பிரெஞ்ச் முத்தம் இல்லை, ஆனால் மென்மையான மற்றும் செக்ஸி. அம்மாவின் உடல் முழுவதும் இறுகியது. அவளது கைகள் இருபுறமும் இறுகின, ஆனால் அவரைத் தள்ளிவிடவில்லை. 
 
சில வினாடிகளுக்குப் பிறகு அவர் சற்று பின்வாங்கினார். அம்மாவின் மார்பு வேகமாக மேலெழுந்து தாழ்ந்தது. அவளது கனமான மார்புகள் இறுக்கமான கருப்பு பிளவுஸுக்குள் வேகமாக அசைந்தன. 
 
பிறகு அவர் அவளை இறுக்கமாக முன்புற அணைப்பில் அணைத்தார். அவரது வலுவான உடல் அவளது பழுத்த, மென்மையான உடலுடன் இறுக்கமாக அழுத்தியது. அவளது பெரிய மார்புகள் அவரது மார்பில் நசுக்கப்பட்டன. அம்மா சிறிய, தன்னிச்சையான முனகலுடன் “ஆஹ்…” என்றாள். 
 
**பிரியாவின் எண்ணங்கள்:** 
 
அவரது உடல் என்னுடன் எவ்வளவு இறுக்கமாக இருக்கிறது… அவரது வெப்பத்தை உணர்கிறேன். என் காம்புகள் இறுகுகின்றன. இது மிகவும் வெட்கக் கேடானது. சங்கர் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறான்… அவன் தன் அம்மாவைப் பற்றி என்ன நினைப்பான்? 
 
கிட்டத்தட்ட ஒரு நிமிடம் முன்புற அணைப்பில் வைத்திருந்த பிறகு, டாக்டர் ரமேஷ் அவளை மெதுவாக திருப்பினார். அவளது முதுகு அவரது மார்புக்கு எதிராக அழுத்தியது. அவர் பின்னால் இருந்து இறுக்கமாக அணைத்தார். அவரது கைகள் அவளது இடுப்பைச் சுற்றி வளைத்தன. 
 
இம்முறை அம்மா இன்னும் உரக்க முனகினாள் — “ஆஹ்…” 
 
அவரது கைகள் தைரியமாக நகர்ந்தன. அவர் மெதுவாக அம்மாவின் சேலை முந்தானையை முழுவதுமாக தோளில் இருந்து இழுத்து எடுத்தார். முந்தானை கீழே விழுந்து, இடுப்பில் தளர்வாகத் தொங்கியது. அவளது இறுக்கமான கருப்பு பிளவுஸ் மற்றும் ஆழமான, வியர்வை படிந்த மார்பு பிளவு இப்போது முழுமையாக வெளிப்பட்டது. அவளது மென்மையான, திறந்த இடுப்புப் பகுதியும், ஆழமான நாபியும் முழுவதும் காட்சியளித்தது. 
 
டாக்டர் ரமேஷின் கைகள் அவளது திறந்த இடுப்பில் சுதந்திரமாக அலைந்தன. அவரது விரல்கள் அவளது மென்மையான வயிற்றுச் சுருக்கங்களை வருடின, பிறகு அவளது ஆழமான நாபியை கிளர்ச்சியூட்டும் விதத்தில் சுற்றின. அவர் அவளது இடுப்பின் மென்மையான சதையை மெதுவாகப் பிழிந்தார். அவளை இன்னும் இறுக்கமாக தன் பக்கம் இழுத்தார். 
 
அம்மாவின் சுவாசம் மென்மையான, தவிப்பான முனகலாக மாறியது. “ம்ம்ம்… டாக்டர்…” 
 
நான் இப்போது பெருமூச்சு விட்டபடி இருந்தேன். டாக்டரின் கைகள் என் அம்மாவின் திறந்த இடுப்பையும் நாபியையும் விளையாடுவதைப் பார்ப்பது — நான் கனவு கண்டதை விட அதிகமாக — என் குஞ்சுவை வேகமாக வீங்கச் செய்தது. என் மார்பில் பொறாமை எரிந்தது. ஆனால் என் உற்சாகம் அதைவிட வலுவாக இருந்தது. என் தடிமனான உறுப்பு வினாடிக்கு வினாடி கடினமாகி, லுங்கிக்கு எதிராக அழுத்தியது. 
 
டாக்டர் ரமேஷ் அவளது கழுத்தின் பக்கத்தில் மெதுவாக முத்தமிட்டார். பிறகு அவளது காது மடலில் லேசாக உறிஞ்சினார். அவரது கைகள் அவளது இடுப்பை ஆராய்ந்து கொண்டே இருந்தன. சில சமயங்களில் அவளது மார்புகளின் அடிப்பகுதிக்கு அபாயகரமான அளவுக்கு மேலே நகர்ந்தன. 
 
அவர் தன் கீழ் உடலை முன்னால் அழுத்தினார். அம்மா தன் பின்னெலின் பிளவில் அவரது கடினமான விறைப்பை சேலை வழியே தெளிவாக உணரும்படி செய்தார். 
 
“பார்த்தாயா பிரியா, நான் எவ்வளவு கடினமாக இருக்கிறேன்?” என்று அவர் அவளது காதில் சூடாக முணுமுணுத்தார். எனக்கு கேட்கும் அளவுக்கு சத்தமாக. “உன் மகனிடம் இருந்தும் இதே போன்ற வலுவான எதிர்வினை வர வேண்டும்.” 
 
அம்மாவின் முகம் ரத்த சிவப்பாக இருந்தது. அவளது கண்கள் அரை மூடியிருந்தன. வெட்கம் இருந்தும் அவளது உதடுகளில் இருந்து மென்மையான முனகல்கள் தொடர்ந்து வெளிவந்தன. 
 
டாக்டர் ரமேஷ் என்னை திருப்தியான புன்னகையுடன் பார்த்தார். “பார்த்தாயா சங்கர்? இதே போன்ற எதிர்வினை உன்னிடம் இருந்தும் வர வேண்டும்.” 
 
அவர் அம்மாவை மெதுவாக என் பக்கம் தள்ளினார். “இப்போது பிரியா, நீயும் சங்கருக்கு இதே போல் செய். அவனைத் தொடு. அணை. முத்தமிடு. நான் உன்னை உணர வைத்த அதே உணர்வை அவனுக்கு கொடு. இது அவன் சிகிச்சைக்கு அவசியம். தயங்காதே.”