[tweeny_fory]

அவர் எழுந்து அறையை விட்டு வெளியேறினார். கதவைப் பின்னால் சாத்தினார். 

 
அவர் வெளியேறிய கணமே அம்மா கண்களைத் திறந்தாள். தன் எண்ணெய் பூசிய கைகளைப் பார்த்தாள். திடீரென்று எழுந்தாள். அவள் கன்னங்களில் கண்ணீர் வழியத் தொடங்கியது. அவள் அறையை விட்டு வேகமாக வெளியேறினாள். மெதுவாக அழுதபடி. 
 
நான் உடனே எழுந்து, குஞ்சுவை லுங்கியால் மறைத்துக் கொண்டேன். மனம் மிகவும் மோசமாக இருந்தது. 
 
“அம்மா…” என்று நான் கவலையுடன் அழைத்தேன். 
 
சில நிமிடங்கள் கழித்து, டாக்டர் ரமேஷ் சிகரெட் பிடித்துவிட்டு திரும்பி வந்தார். பிரியா ஜன்னல் அருகில் நின்று அழுவதைப் பார்த்தார். 
 
“பிரியா…” என்று அவர் மெதுவாக அருகில் வந்தார். அவள் தோளில் ஆறுதலாக கை வைத்தார். “ஏன் இப்படி அழுகிறீர்கள்?” 
 
“டாக்டர்… எனக்கு முடியல… நான் என் பையனுக்கு எதுவும் ஹெல்ப் பண்ணவே தெரியல… (டாக்டர்… எனக்கு முடியலை… நான் என் மகனுக்கு எதுவும் உதவவே தெரியல…) விதவையான பிறகு நான் எந்த ஆணையும் தொட்டதில்லை. என் ஹஸ்பண்ட் கூட சங்கர் பிறந்த பிறகு ரொம்ப அரிதாகத்தான்… அதுவும் எந்த உணர்ச்சியும் இல்லாமல். நான் ஒன்றும் தெரியாத பெண். இந்த வயசுல என் பையன் சுன்னியை நான் எப்படி தொடப் போறேன்? நான் ஒரு தோற்ற அம்மா…” 
 
டாக்டர் ரமேஷ் அவளை மெதுவாக தன் பக்கம் திருப்பினார். தன் கட்டைவிரலால் அவள் கன்னங்களில் இருந்த கண்ணீரைத் துடைத்தார். 
 
“பிரியா, என்னை கவனமாகக் கேளுங்கள்,” என்று அவர் அமைதியான, ஆழமான குரலில் சொன்னார். “நீங்கள் பயனற்றவர் அல்ல. நீங்கள் அற்புதமான, அன்பான அம்மா. அம்மாவின் சக்திக்கு எல்லையே இல்லை. உங்கள் மகனுக்காக ஏற்கனவே எவ்வளவோ செய்திருக்கிறீர்கள். இது உங்களுக்கு புதிதாக இருப்பதால் தான். நான் ஒரு டாக்டர். இதைப் பற்றி எல்லாம் எனக்கு தெரியும். நான் உங்களுக்கு step by step கற்றுக்கொடுப்பேன். இப்போது உங்களுக்கு எதுவும் தெரிய வேண்டாம் — நான் உங்கள் கைகளை வழிநடத்துவேன். நீங்கள் என்னை முழுமையாக நம்ப வேண்டும்.” 
 
அவர் அவளது தோள்களைப் பிடித்தபடி தொடர்ந்தார்: 
 
“உங்கள் மகனுக்கு இன்னும் நீண்ட வாழ்க்கை இருக்கு. அவன் இன்னும் இளைஞன். இதை சரியாக செய்யாவிட்டால் அவன் ஒருபோதும் சாதாரண வாழ்க்கை வாழ முடியாது. ஒருபோதும் தந்தையாக முடியாது. நீங்கள் தான் அவனுக்கு ஒரே நம்பிக்கை, பிரியா. ஒரு அம்மா தன் குழந்தைக்காக எதையும் செய்ய முடியும். நான் உங்களுக்கு முழு ஆதரவு கொடுப்பேன். நான் உங்களுக்கு என்ன செய்யச் சொன்னாலும், அது விசித்திரமாகவோ அசௌகரியமாகவோ இருந்தாலும், தயக்கமின்றி செய்ய வேண்டும். அப்போதுதான் அவனை குணப்படுத்த முடியும்.” 
 
பிரியா கண்ணீர் நிறைந்த கண்களுடன் அவரைப் பார்த்தாள். அவளது முந்தானை அழுததால் சற்று ஈரமாக இருந்தது. 
 
டாக்டர் ரமேஷ் உறுதியாக ஆனால் அன்புடன் சொன்னார், “உங்கள் மகனின் உயிரின் மீது சத்தியம் செய்யுங்கள் — இனி நான் கொடுக்கும் ஒவ்வொரு அறிவுரையையும் கேள்வி கேட்காமல் பின்பற்றுவேன் என்று. முடியுமா பிரியா?” 
 
அம்மா நீண்ட நேரம் மௌனமாக இருந்தாள். அவளது மனம் வெட்கம், பயம், அன்பு, மற்றும் தவிப்பால் நிரம்பியிருந்தது. இறுதியில் அவள் உறுதியுடன் முணுமுணுத்தாள்: 
 
“ஆமாம் டாக்டர்… என் பையனுக்காக எதையும் செய்வேன். நான் ப்ராமிஸ் பண்றேன். என் பையன் வாழ்க்கை எனக்கு முக்கியம்.” 
 
டாக்டர் ரமேஷ் அன்பான புன்னகையுடன் அவளை மென்மையாக அணைத்தார். அவள் கன்னங்களில் மீதமிருந்த கண்ணீரைத் துடைத்தார். அவளது கையை மெதுவாகப் பிடித்தார். 
 
“நல்லது. இப்போது என்னுடன் வாருங்கள் பிரியா. உள்ளே போவோம். எல்லாம் நல்லபடியாக நடக்கும். நான் உங்களுடன் இருக்கிறேன்.” 
 
அவர் அவளது கையைப் பிடித்தபடி அவளை அறைக்குள் அழைத்துச் சென்றார். பின்னால் கதவை மெதுவாக பூட்டினார். 
 
அம்மாவின் கண்களில் இப்போது ஆழமான வெட்கமும், புதிய உறுதியும் கலந்திருந்தது. அவள் வாக்குறுதி கொடுத்துவிட்டாள் — பின்வாங்க வழியில்லை.