[tweeny_fory]

 அத்தியாயம் 6: சந்தேகங்களும் ஆசைகளும் நிறைந்த இரவு 

 
கிளினிக்கில் இருந்து வெளியே வந்த பிறகு, வீட்டுக்கு திரும்பும் ஆட்டோ பயணம் முழுவதும் மௌனமாக இருந்தது. அம்மா எனக்கு அருகில் அமர்ந்திருந்தாள். முந்தானையை இறுக்கமாகப் போர்த்தியபடி சென்னை போக்குவரத்தை வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அவள் கன்னங்களில் உலர்ந்த கண்ணீர் தடங்கள் தெரிந்தன. என் மனமும் குழப்பத்தில் இருந்தது — வெட்கம், பயம், மற்றும் இரகசியமான, குற்ற உணர்வு கொண்ட உற்சாகம் எனக்குள் போராடின. 
 
அண்ணா நகரில் உள்ள எங்கள் சிறிய பிளாட்டுக்கு வந்தோம். உள்ளே நுழைந்ததும் அம்மா நேராக சமையலறைக்குச் சென்று, நடுங்கும் கைகளுடன் ஃபில்டர் காபி தயார் செய்யத் தொடங்கினாள். நான் பெட்ரூமில் கட்டிலில் அமர்ந்தேன். என் குஞ்சுவில் இன்னும் மெல்லிய வலி இருந்தது. 
 
“அம்மா… காபி வேண்டாம்,” என்று நான் மெதுவாகச் சொன்னேன். 
 
அவள் இரண்டு டம்ளர்களுடன் வந்து என் அருகில் கட்டிலில் அமர்ந்தாள். நீண்ட நேரம் இருவரும் பேசவில்லை. 
 
“அம்மா… நான் சொல்றேன்,” என்று இறுதியாக நான் கீழ்க் குரலில் சொன்னேன். “இந்த மசாஜ் விஷயத்தில் உனக்கு மனசு வருத்தமோ அல்லது அசௌகரியமோ இருந்தால்… நாம் செய்ய வேண்டாம். வேறு வழி பார்க்கலாம். அறுவை சிகிச்சை அல்லது… வேறு எதுவும். தயவுசெய்து உன்னை நீயே கட்டாயப்படுத்தாதே. நான் வலியை தாங்கிக்கொள்கிறேன்.” 
 
அம்மா தன் பெரிய, அப்பாவியான கண்களால் என்னைப் பார்த்தாள். புதிய கண்ணீர் கோத்தது. 
 
“சங்கர் … என்ன சொல்ற நீ?” அவள் என் கன்னத்தில் கையை வைத்தாள். அவளது தொடுதல் வெதுவெதுப்பாகவும் தாய்மையாகவும் இருந்தது. “நான் உன்னைப் பெற்ற அம்மா டா. உனக்கு 10 வயது வரை குளிப்பாட்டினேன். உன் குஞ்சுவை நானே சுத்தம் செய்து, துடைத்து, பார்த்து வளர்த்தேன். இப்போ என்ன டா? இன்னும் நீ என் மகன்தான். எனக்கு என்ன discomfort? உனக்கு பிரச்சனை இருந்தா நான் எதையும் செய்வேன் டா.” 
 
அவளது வார்த்தைகள் என்னை ஆழமாகத் தாக்கின. ஆழமான குற்ற உணர்வும் அன்பும் கலந்தது. “ஆனால் அம்மா… இப்போ அது வேறு. நான் வளர்ந்துவிட்டேன். மேலும்… டாக்டர் சொன்னார், நீ என்… குஞ்சுவை தொடர்ந்து தொடணும். தினமும் மூன்று வேளை. உனக்கு அசுத்தமாகவோ வெட்கமாகவோ தெரியாதா?” 
 
பிரியா வருத்தமான புன்னகையுடன் தலையை ஆட்டினாள். “வெட்கமா? உன்னைப் பார்த்து நான் என்ன feel பண்ணுவேன்? நீ என் உயிர் டா. என் ஆத்மா. ஆமாம், இது விசித்திரமாகவும் புதிதாகவும் இருக்கு. ஆனால் இதுதான் உன்னை குணப்படுத்தி, ஒரு நாள் நீ சாதாரண மனிதனாகி தந்தையாக உதவப் போகிறதென்றால்… அம்மா முழு மனதுடன் செய்வாள். கவலைப்படாதே டா.” 
 
அவள் என்னை இறுக்கமாக அணைத்தாள். அவளது கனமான மார்புகள் சேலை பிளவுஸ் வழியே என் மார்பில் மென்மையாக அழுத்தின. அவளது வியர்வை வாசனையும் மெல்லிய மல்லிகை வாசனையும் என்னைச் சூழ்ந்தது. என் குஞ்சு ஷார்ட்ஸுக்குள் துடித்தது. ஆனால் நான் என்னை கட்டுப்படுத்திக் கொண்டேன். நாங்கள் நீண்ட நேரம் அப்படியே இருந்தோம். இருவரும் உணர்ச்சி வசப்பட்டிருந்தோம் — நான் என் மறைந்த ஆசையுடன் போராட, அவள் தூய தாய்மை அன்பு மற்றும் தியாகத்துடன்.