[krish86grama]

அருணும் கமலா அம்மாவும் அறையில் இருந்து ஹாலுக்கு வந்தனர். இருவரும் கொஞ்சம் வெட்கத்துடனும், புதிய உணர்வுடனும் இருந்தனர். அம்மா தன் புடவையை சரி செய்துகொண்டு, சமையலறைக்கு நடந்தார். அருண் ஹாலில் சோபாவில் உட்கார்ந்தான்.
சிறிது நேரத்தில் ப்ரியா ஆபீஸில் இருந்து வந்தாள். அவள் சோர்வாக இருந்தாள். “இன்னைக்கு ரொம்ப வேலை இருந்துச்சு” என்று சொல்லியபடி உள்ளே வந்தாள்.
அம்மா சமையலறையில் இருந்து, “ப்ரியா வந்துட்டியா? காபி வேணுமா?” என்று கேட்டார். அவரது குரல் இயல்பாக இருந்தாலும், அருணுக்கு அந்தக் குரலில் ஒரு தனி இதம் தெரிந்தது.
ப்ரியா “ஆமா அம்மா… கொஞ்சம் காபி கொடுங்க” என்று சொல்லிவிட்டு அருணின் பக்கத்தில் உட்கார்ந்தாள். அவள் அருணின் தோளில் சாய்ந்து, “நீ எப்படி இவ்வளவு சீக்கிரம் வந்த?” என்று கேட்டாள்.
அருண் “ஹாஃப் டே லீவ் எடுத்துக்கிட்டேன். உடம்பு சரியில்லை” என்றான்.
அம்மா காபி கொண்டு வந்து கொடுத்தார். அவர் அருணை ஒரு கணம் பார்த்தார். அந்தப் பார்வையில் ஒரு ரகசியம் இருந்தது. அருணுக்கு உள்ளே ஒரு பரபரப்பு எழுந்தது. சில மணி நேரங்களுக்கு முன் அம்மாவின் மடியில் படுத்திருந்த நினைவு, அவரது உடலின் வெப்பம், மார்பகங்களின் மென்மை — எல்லாம் அவன் மனதில் சுழன்றன.
ப்ரியா காபி குடித்தபடி, “அம்மா, இன்னைக்கு என்ன சமைச்சீங்க?” என்று கேட்டாள்.
“ரசம், கூட்டு” என்று அம்மா சொன்னார். அவர் பேசும் போது அருணை ஒரு முறை பார்த்தார். அந்தப் பார்வையில் ஒரு சிறு புன்னகை இருந்தது.
அருண் அம்மாவின் பின்னால் பார்த்தான். அவர் நடக்கும் போது அவரது பெரிய குண்டி மெதுவாக அசைந்தது. அந்தக் காட்சி அவனுக்கு மீண்டும் உடம்பை சூடாக்கியது.
மாலை நேரம் மெதுவாகக் கழிந்தது. மூவரும் ஹாலில் உட்கார்ந்து பேசினர். ப்ரியா தன் ஆபீஸ் கதைகளைச் சொன்னாள். அம்மா அமைதியாகக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தார். அருண் இருவரையும் மாறி மாறிப் பார்த்தான். ஒரு பக்கம் தன் மனைவி, மறுபக்கம் அவளது அம்மா — இருவரும் அவனுக்கு மிகவும் நெருக்கமானவர்கள். ஆனால் இப்போது அந்த நெருக்கம் வேறு விதமாக மாறியிருந்தது.
இரவு சாப்பாட்டுக்கு பிறகு ப்ரியா சீக்கிரமே தூங்கப் போனாள். “ரொம்ப டயர்ட்” என்று சொல்லி பெட்ரூமுக்கு போனாள்.
அம்மா சமையலறையை சுத்தம் செய்து கொண்டிருந்தார். அருண் அங்கு வந்தான். அம்மா திரும்பிப் பார்த்தார். அவரது முகத்தில் ஒரு சிறு புன்னகை.
“அருண்… இன்னைக்கு நடந்தது…” என்று அம்மா தொடங்கினார்.
அருண் அம்மாவை நெருங்கி, “அம்மா… நான் அதை மறக்க மாட்டேன். உங்களை இன்னும் நெருக்கமாக உணர வேண்டும்” என்றான்.
அம்மா லேசாகச் சிரித்தார். “நீ என்னை அம்மான்னு கூப்பிடுறது எனக்கு ரொம்ப பிடிக்குது. ஆனா இப்போ அந்த அம்மா உன் கையில் இருக்கு” என்றார்.
அருண் அம்மாவின் இடுப்பைப் பிடித்து இழுத்தான். அம்மா அவன் மார்பில் சாய்ந்தார். சமையலறையின் மங்கலான விளக்கொளியில் இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் அணைத்துக் கொண்டனர்.