[tweeny_fory]

அத்தியாயம் 5: தீவிரமான பிரச்சனை 

 
டாக்டர் ரமேஷ் என்னை தீவிரமான முகத்துடன் பார்த்தார். “சங்கர், இப்போது உடை அணிந்து கொள்ளலாம். உன் அம்மாவுடன் என் கன்சல்டிங் அறைக்கு வா. அடுத்த கட்டத்தைப் பற்றி பேச வேண்டும்.” 
 
நான் வலியுடன் தலையாட்டினேன். முன்பே துணி எடுக்கப்பட்டிருந்தது. என் தடிமனான, வளைந்த குஞ்சு இன்னும் அரை-கடின நிலையில் வலித்துக் கொண்டிருந்தது. நான் மெதுவாக என் உள்ளாடையை அணிந்தேன். மென்மையான, இறுக்கமான தோலில் துணி உரசியபோது முகம் சுளித்தேன். ஒவ்வொரு சிறிய அசைவும் வலியை நினைவூட்டியது. அம்மா தலைகுனிந்து நின்றாள். முகத்தில் இருந்த கண்ணீரைத் துடைத்தபடி இருந்தாள். வேகமாக முந்தானையை சரி செய்துவிட்டு எனக்காக காத்திருந்தாள். 
 
நான் அவளையும் டாக்டரையும் பின்தொடர்ந்து மெதுவாக நடந்தேன். வலி சற்று குறைந்திருந்தாலும், அந்த எரியும் இழுப்பின் நினைவு இன்னும் பசுமையாக இருந்தது. 
 
நாங்கள் மீண்டும் முக்கிய அறையில் அமர்ந்தோம். அம்மா எனக்கு அருகில் அமர்ந்து, தானாகவே என் கையைப் பிடித்துக் கொண்டாள். டாக்டர் ரமேஷ் மேசைக்குப் பின்னால் அமர்ந்தார். முகம் கனமாக இருந்தது. 
 
“சங்கர் மற்றும் பிரியா மேடம், உங்கள் மகனின் நிலையை தெளிவாக விளக்குகிறேன்,” என்று சில கடினமான மருத்துவச் சொற்களுடன் தொடங்கினார். “இது severe phimosis உடன் frenulum breve மற்றும் paraphimosis அபாயம் கொண்ட நிலை. Preputial orifice மிகவும் இறுக்கமாக இருப்பதால், விறைப்பின் போது இரத்த ஓட்டம் பாதிக்கப்படுகிறது. சிகிச்சை செய்யாவிட்டால் chronic balanitis மற்றும் நீண்டகால erectile dysfunction ஏற்படலாம்.” 
 
அம்மாவும் நானும் முழுமையாக வெற்று முகத்துடன் பார்த்தோம். பாதி வார்த்தைகள் கூட புரியவில்லை. 
 
“டாக்டர்… சிம்பிளா சொல்லுங்க… எங்களுக்கு புரியல,” என்று அம்மா மெதுவாக, இன்னும் நடுங்கும் குரலில் சொன்னாள். 
 
டாக்டர் தலையாட்டினார். “எளிய வார்த்தைகளில் சொல்கிறேன்… உங்கள் மகனின் சுன்னியின் மேல் தோல் மிகவும் இறுக்கமாக இருக்கிறது. அது விறைக்கும் போது தோல் நீண்டு செல்ல முடியவில்லை. அதனால்தான் கடுமையான வலி வருகிறது. ஆனால் இன்னும் பெரிய பிரச்சனை என்னவென்றால்… இதை சரியாகவும் சீக்கிரமாகவும் சிகிச்சை செய்யாவிட்டால், எதிர்காலத்தில் அவன் தந்தையாவதே கஷ்டமாகிவிடும். நரம்புகளும் இரத்த ஓட்டமும் நிரந்தரமாக பாதிக்கப்படும்.” 
 
அம்மாவின் முகம் வெளிறியது. அவள் என் கையை இறுக்கமாகப் பிடித்தாள். “என்ன டாக்டர்?! என் பையனுக்கு குழந்தை இல்லாம போயிடுமா? ஐய்யோ… சங்கர் டா…” அவளது கண்களில் மீண்டும் கண்ணீர் துளிர்த்தது. அவள் என்னை தாய்மை அன்புடனும், பீதியுடனும் பார்த்தாள். 
 
என் இதயமும் தொங்கியது. இந்தப் பிரச்சனையால் ஒருபோதும் தந்தையாக முடியாது என்பதை நினைத்ததும் பயம் வந்தது. என் முகத்தில் தெளிவான கவலையும் பயமும் தெரிந்தது. 
 
**பிரியாவின் எண்ணங்கள்:** 
 
என் ஏழை மகன்… அவனுக்கு வெறும் 19 வயதுதான். இன்னும் முழு வாழ்க்கை முன்னால் இருக்கிறது. இப்படி எப்படி நடக்கும்? நான் ஏற்கனவே கணவரை இழந்துவிட்டேன். என் ஒரே மகன் இப்படி வேதனைப்படுவதை நான் பார்த்துக் கொண்டிருக்க முடியாது. அவனைக் காப்பாற்ற எதையும் செய்வேன். 
 
“டாக்டர், தயவுசெய்து… என்ன வேண்டுமானாலும் செய்யுங்கள். என் பையனை காப்பாற்றுங்கள்,” என்று அம்மா குரல் உடைந்து கெஞ்சினாள். புதிய கண்ணீர் அவள் கன்னங்களில் வழிந்தது. 
 
டாக்டர் ரமேஷ் முன்னால் சாய்ந்தார். இரக்கமான ஆனால் கணக்கிட்ட பார்வையுடன். “இரண்டு வழிகள் இருக்கின்றன. முதல் வழி அறுவை சிகிச்சை — circumcision. இது சீக்கிரம் முடியும், ஒரே நாளில் பிரச்சனை தீர்ந்துவிடும். ஆனால் இது மிகவும் முக்கியமான இடம் என்பதால் அபாயம் இருக்கிறது. அறுவை சிகிச்சை மருத்துவர் சிறிய தவறு செய்தாலும், ஒரு நரம்பை வெட்டினாலும்… உங்கள் மகனின் சுன்னி முழுமையாக பயனற்றதாகிவிடும். விறைப்பு வராது, இன்பம் கிடைக்காது, எதுவும் இல்லை. நிரந்தரமாக ஆண்மையற்றவனாகிவிடுவான்.” 
 
அம்மா உரக்க மூச்சு விட்டாள். “இல்லை டாக்டர்! அது வேண்டாம்! வேறு என்ன ஆப்ஷன் இருக்கு?”