[tweeny_fory]

**செயல்பாடு 6:**   

“மேடம், உங்கள் சேலை முந்தானையை சரியாக சரி செய்யுங்கள். ஆனால் சங்கருக்கு முன்னால் நின்றபடி மெதுவாக செய்யுங்கள்.” 
 
அம்மா எழுந்து முந்தானையை சரி செய்ய முயன்றாள். அப்போது இடுப்பைச் சுற்றி தூக்கி செருக்க வேண்டியிருந்தது. அவளது இடுப்புப் பகுதி முழுவதும் வெளிப்பட்டது — மென்மையான வயிற்றுச் சுருக்கங்கள், ஆழமான நாபி, மற்றும் பெட்டிகாட் நாடா தெரிந்தது. ஒவ்வொரு அசைவிலும் அவளது மார்புகள் ஆடின. நான் இப்போது பெருமூச்சு விட்டபடி இருந்தேன். 
 
**செயல்பாடு 7:**   
“கடைசி ஒன்று மேடம். அறையின் இந்த முனையில் இருந்து அந்த முனை வரை மெதுவாக நடந்து, மீண்டும் திரும்பி வாருங்கள்.” 
 
அம்மா தயங்கியபடி நடந்தாள். அவளது பரந்த இடுப்பு ஒவ்வொரு அடியிலும் இயல்பாக ஆடியது. சேலை அவளது பின்னெல் மற்றும் தொடைகளில் ஒட்டியிருந்தது. அவள் திரும்பியபோது, பின்புறம் முழு காட்சியும், பிறகு முன்புறமும் கிடைத்தது. அவளது முந்தானை மீண்டும் நழுவியிருந்தது. அந்த இறுதிக் காட்சி என்னை உடைத்தது. 
 
என் சுன்னி இப்போது முழுமையாக விறைத்திருந்தது — தடிமனாக, மேலே வளைந்து, துணிக்கு அடியிலும் நரம்புகள் தெரியும் அளவுக்கு. அது பெருமையுடன் நின்று, ஆசையுடன் துடித்தது. இறுக்கமான முன்தோல் வீங்கிய தலையின் மீது வலியுடன் இழுபட்டது. 
 
டாக்டர் ரமேஷ் அதை உடனே கவனித்தார். “ஆமாம்… இப்போது பார்க்கலாம்.” அவர் முன்னால் வந்து, என்னை மூடியிருந்த துணியை மெதுவாக எடுத்தார். 
 
அங்கே இருந்தது — என் தடிமனான, வளைந்த உறுப்பு கடினமாகவும் வலுவாகவும் நின்றது. கிட்டத்தட்ட 7 இன்ச் நீளம், முன்தோலின் இறுக்கத்தால் தலை வீங்கி சிவப்பாக இருந்தது. அது என் அம்மா மற்றும் டாக்டர் இருவருக்கும் முன்னால் தெரியும் விதத்தில் துடித்தது. 
 
அம்மா உரக்க மூச்சு விட்டாள். முந்தானையால் வாயை மூடிக் கொண்டாள். “ஐய்யோ… சங்கர்…” அவளது கண்கள் அதிர்ச்சியிலும், என்னால் புரிந்துகொள்ள முடியாத வேறு ஏதோ ஒன்றிலும் விரிந்தன. 
 
டாக்டர் அதை மருத்துவப் பார்வையுடன் பார்த்தார். “இப்போது சங்கர், மெதுவாக அதைத் தொடு. வலி எங்கே சரியாக இருக்கிறது என்று காட்டு.” 
 
நான் தயங்கியபடி என் விரல்களால் தடிமனான தண்டைப் பிடித்தேன். தோலை சற்று பின்னுக்கு இழுக்க முயன்றதும், கூர்மையான, எரியும் வலி என்னுள் பாய்ந்தது. 
 
“ஆஹ்… அம்மா… ரொம்ப வலிக்குது!” என்று நான் கண்களில் கண்ணீருடன் கத்தினேன். 
 
மீண்டும் ஒரு முறை முயன்றேன். தலையின் அருகே லேசாக அழுத்தினேன். வலி தாங்க முடியாததாக இருந்தது. என் முகம் விகாரமாக மாறியது. உரக்க முனகினேன். கிட்டத்தட்ட அழுதேன். 
 
தன் மகன் இவ்வளவு வலியில் இருப்பதைப் பார்த்த அம்மாவின் கண்களில் கண்ணீர் துளிர்த்தது. “டாக்டர்… பார்த்து பாருங்கள்… அவன் ரொம்ப suffering-ஆ இருக்கான்…” என்று அவள் மெதுவாக அழத் தொடங்கினாள். அவளது முந்தானை கண்ணீரில் நனைந்தது. 
 
டாக்டர் ரமேஷ் அனைத்தையும் அமைதியான ஆனால் தந்திரமான பார்வையுடன் கவனித்தார். அவர் அம்மாவின் தோளில் ஆறுதலாக கை வைத்தார். ஆனால் அவரது கண்களில் திருப்தியின் ஒளி இருந்தது. 
 
“மேடம், அழாதீர்கள். உங்கள் மகனுக்கு பெரிய பிரச்சனை. இறுக்கம் மிகவும் தீவிரமானது. வீட்டில் தொடர் சிகிச்சை தேவை. இல்லையென்றால் இந்த வலி இன்னும் அதிகரிக்கும். முழு செயல்முறையையும் நான் உங்களுக்கு இருவருக்கும் விளக்குகிறேன்.”