Incest மருத்துவரின் இரகசிய ஆணை - அம்மாவின் சூடான மருத்துவம்

[tweeny_fory]

அத்தியாயம் 4: மருத்துவரின் முதல் அறிவுரைகள் 

 
முதல் அறையில் அசௌகரியமான உரையாடல் முடிந்த பிறகு, டாக்டர் ரமேஷ் என் அம்மாவை அமைதியான ஆனால் அதிகாரப்பூர்வமான பார்வையுடன் பார்த்தார். 
 
“மேடம், ஒரு நிமிடம் அடுத்த அறைக்கு என்னுடன் வர முடியுமா? தொடர்வதற்கு முன்பு சில விஷயங்களை தனியாக விளக்க வேண்டும்.” 
 
அம்மா என்னை பதற்றத்துடன் ஒரு பார்வை பார்த்துவிட்டு, டாக்டரைப் பின்தொடர்ந்து அடுத்த சிறிய அறைக்குச் சென்றாள். நர்ஸ் (கண்டிப்பான தோற்றமுள்ள 50 வயது பெண்) என்னுடன் தங்கினாள். 
 
**பிரியாவின் பார்வை (அடுத்த அறைக்குள்):** 
 
நான் அங்கே நின்று முந்தானையை இறுக்கமாகப் பிடித்துக் கொண்டிருந்தேன். என் இதயம் வேகமாக துடித்தது. டாக்டர் ரமேஷ் டேபிளின் ஓரத்தில் அமர்ந்து, கீழ்க் குரலில் தீவிரமாகப் பேசினார். 
 
“மேடம், சாதாரணப் பரிசோதனையில் உங்கள் மகனின் பிரச்சனையின் மூல காரணத்தைக் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. வலி எப்போது, எவ்வளவு தீவிரமாக வருகிறது என்பதை சரியாக புரிந்துகொள்ள, அவன் சுன்னி முழுமையாக விறைத்த நிலையில் பார்க்க வேண்டும். அப்போதுதான் இறுக்கத்தை சரியாகப் பரிசோதிக்க முடியும்.” 
 
என் காலடியில் தரை நகர்வது போல் உணர்ந்தேன். “டாக்டர்… என்ன சொல்றீங்க? அவன்… சுன்னி… விறைப்பா? இங்கே எப்படி முடியும்?” 
 
டாக்டர் பொறுமையாகத் தொடர்ந்தார். “அவன் சுன்னி உங்களைப் பார்க்கும் போதுதான் செயல்படுகிறது மேடம். நர்ஸ் வயதான பெண், எனவே அவர் மனநிலையை உருவாக்க உதவ முடியாது. நீங்கள் தான் உங்கள் மகனுக்கு உதவ வேண்டும். அவன் முன்னால் சில எளிய, இயல்பான விஷயங்களைச் செய்ய வேண்டும் — வீட்டில் செய்யும் சாதாரண அசைவுகள். இது அவன் மனநிலையை மெதுவாக உயர்த்தும், அவன் சுன்னியை கடினமாக்கும். பிறகு நாம் வலியை கவனிக்கலாம். இது முழுக்க முழுக்க சிகிச்சைக்காக. வெட்கப்படாதீர்கள். உங்கள் குழந்தைக்கு உதவுவதாக நினைத்துக் கொள்ளுங்கள்.” 
 
நான் அதிர்ச்சியில் உறைந்தேன். என் கன்னங்கள் வெட்கத்தில் எரிந்தன. “நான்… என்ன செய்யணும் டாக்டர்? நேதனையை அனுபவிக்கிறான். நீங்கள் இப்போது உதவாவிட்டால் வலி இன்னும் அதிகமாகும். என் அறிவுரைகளை சரியாகப் பின்பற்றுங்கள். இது சீக்கிரம் முடிந்துவிடும்.” 
 
நான் கிட்டத்தட்ட ஒரு நிமிடம் மௌனமாக நின்றேன். கண்களில் கண்ணீர் துளிர்க்கும் நிலை. இறுதியில் பலவீனமாக தலையாட்டினேன். என் மகனுக்காக… எனக்கு வேறு வழியில்லை. 
 
நாங்கள் மீண்டும் பரிசோதனை அறைக்கு வந்தோம். என்னை இடுப்புக்கு கீழ் மெல்லிய வெள்ளைத் துணி மூடிய நிலையில் பரிசோதனை டேபிளில் அமரச் சொன்னார்கள். என் இதயம் படபடத்தது. அம்மா சில அடி தூரத்தில் நின்றாள். மிகவும் அசௌகரியமாக இருந்தாள். 
 
டாக்டர் ரமேஷ் தெளிவாகப் பேசினார். “சங்கர், ரிலாக்ஸ் ஆக இரு. மேடம், கொஞ்சம் அருகில் வாருங்கள். நாம் எளிய செயல்களில் இருந்து தொடங்குவோம். நினைவில் வைத்துக் கொள்ளுங்கள் — இது மருத்துவம்.”